ნაწილი 4 — ქმარმა მოულოდნელად განქორწინება მომთხოვა, მაგრამ მისი უფროსის კაბინეტში ნანახმა კაცმა სუნთქვა შემიკრა

ნაწილი 4

— არტურის საქმის ძველი მოწმე დღეს დილით გარდაცვლილი იპოვეს…

რიჩარდის ხმა ტელეფონში ჩაწყდა.

კარის მიღმა პოლიციელები იდგნენ, დანიელი კი ჩემ წინ იდგა და პირველად აღარ ჰგავდა ადამიანს, რომელსაც ყველაფერი გათვლილი ჰქონდა.

— რას ნიშნავს, გარდაცვლილი იპოვეს? — ვკითხე.

— ჯერ არაფერს ვასკვნით — მიპასუხა რიჩარდმა. — მაგრამ მის სახლში იპოვეს წერილი, სადაც დანიელის სახელია ნახსენები.

დანიელმა ეს გაიგონა.

— გამორთე ტელეფონი, ემილი.

— არა.

— ვერ ხვდები, რას აკეთებ.

— პირველად ვხვდები.

პოლიციელებმა ოთახში შემოაბიჯეს. ერთმა დანიელს ხელები უკან გადაუწია, მეორემ კი მაგიდაზე დადებული საქაღალდე აიღო.

— ბატონო კარტერ, თქვენ დაკავებული ხართ ფინანსური თაღლითობის, დოკუმენტების გაყალბებისა და გამოძიებისთვის ცრუ ინფორმაციის მიწოდების ეჭვით.

დანიელმა ჩემკენ გაიხედა.

— ემილი, უთხარი, რომ ეს გაუგებრობაა.

მის ხმაში შიში იყო.

არა სინანული.

შიში.

— მე აღარაფერს გეტყვი მათ მაგივრად — ვუპასუხე.

მან ისევ გაიბრძოლა.

— შენც ჩაგითრევენ! ყველა დოკუმენტზე შენი ხელმოწერაა!

— და ჩანაწერზე შენი ხმაა.

მისი სახე უცებ დაცარიელდა.

იმავე ღამეს პოლიციის განყოფილებაში დანიელს თავისი სიტყვები პირველად მოასმენინეს. მე იქვე, მინის მიღმა ვიჯექი. ჩანაწერი ჩაირთო.

„ემილი ყველაფერს მოაწერს ხელს. ის კონფლიქტს ვერ იტანს.“

ოთახში მყოფმა გამომძიებელმა ხმა აუწია.

„თუ საჭირო გახდა, ვეტყვი, რომ ფული თავად მოიპარა.“

დანიელმა სკამზე გაინძრა.

— ეს კონტექსტიდან ამოგლეჯილია.

— რომელი ნაწილი? — იკითხა გამომძიებელმა. — ის, სადაც ცოლს ადანაშაულებთ, თუ ის, სადაც ანგარიშების დამალვას გეგმავთ?

ჩანაწერში ლორას ხმა გაისმა.

„თუ ის ხელს არ მოაწერს?“

დანიელმა უპასუხა: „მაშინ პოლიციას თვითონ დავურეკავ.“

დანიელი საკუთარ ხმას უსმენდა და თითქოს პირველად ხვდებოდა, რომ ეს ხმა მისი იყო. თვალები დახარა.

— გამორთეთ — თქვა მან.

— არა — ვუთხარი მინის მეორე მხრიდან. — მოუსმინე ბოლომდე.

მისი სიტყვები კვლავ გაისმა.

„მამაჩემის ძველი ანგარიშები ისევ მუშაობს. სანამ ის კაცი დაბრუნდება, ყველაფერი დასრულებული უნდა იყოს.“

დანიელმა თავი ასწია.

— შენი მამა დაბრუნდა? — გამომძიებელმა ჰკითხა.

მან არაფერი უპასუხა.

მაგრამ პასუხი უკვე ყველას ჰქონდა.

მეორე დილით რიჩარდის ადვოკატმა დამირეკა.

— ლორა მზად არის ჩვენებას მისცეს.

— სანაცვლოდ რას ითხოვს?

— სასჯელის შემსუბუქებას.

— და დანიელის მამასთან დაკავშირებული ძველი საქმე?

— მამის მიერ დატოვებული ჩანაწერები საკმარისია საქმის ხელახლა გასახსნელად. მაგრამ არის კიდევ ერთი რამ.

— კიდევ?

— მოწმე, რომელიც გარდაცვლილი იპოვეს, ბუნებრივი მიზეზით არ მომკვდარა. პოლიციამ მის სახლთან დანიელის მანქანის კვალი იპოვა.

იმ წამს მივხვდი, რატომ გრძნობდა დანიელი სამი დღის წინ ასეთ თავდაჯერებულობას. მას მხოლოდ ფულის დამალვა არ უნდოდა. მას უკანასკნელი მოწმის გაჩუმებაც სჭირდებოდა.

დანიელის ადვოკატმა იმავე დღეს დამირეკა.

— ქალბატონო კარტერ, ჩემი კლიენტი მზად არის შეთანხმებისთვის.

— რა შეთანხმებისთვის?

— ის აღიარებს ფინანსურ დარღვევებს, თუ თქვენ უარს იტყვით ჩვენების ნაწილზე და სახლს მას დაუტოვებთ.

— სახლს, რომლის იპოთეკასაც თექვსმეტი წელი ერთად ვიხდიდით?

— თქვენ ორივესთვის ნაკლები ზიანი იქნება.

— არა. ნაკლები ზიანი მისთვის იქნება.

ადვოკატმა ამოიოხრა.

— ემოციური გადაწყვეტილება არ მიიღოთ.

— ეს გადაწყვეტილება ემოციაზე არ არის. ის დამადასტურებელ დოკუმენტებზე, ჩანაწერებსა და ჩემს გაყალბებულ ხელმოწერაზეა.

— მაშინ სასამართლოში შევხვდებით.

— იქ შევხვდებით.

პირველი სხდომა სამ კვირაში გაიმართა. სასამართლოს დერეფანში მამა ჩემ გვერდით იჯდა. მას მუქი ლურჯი პალტო ეცვა, რომლის სახელოზე ძველი საკერავი ხაზები ჩანდა. ხელებს მუხლებზე იდებდა და ისევ ისე გამოიყურებოდა, როგორც ადამიანი, რომელსაც დარბაზში ყოფნის უფლებასაც კი პატიებად სთხოვდნენ.

— თუ გინდა, გარეთ გავალ — მითხრა მან.

— არა.

— შეიძლება ყველაფერი ძალიან მძიმე იყოს.

— უკვე მძიმე იყო, როცა მეგონა, რომ არ გიყვარდი.

მან თვალები დახარა.

— მაპატიე.

— ჯერ არ ვიცი, როგორ. მაგრამ შეგიძლია დარჩე.

სასამართლოში ლორამ ჩვენება მისცა. მან აღიარა ცარიელი კომპანიების შექმნა, თანხების გადარიცხვა და დანიელის მითითებით ჩემი ხელმოწერების გაყალბება.

შემდეგ აუდიოჩანაწერი ჩართეს.

დანიელის საკუთარი ხმა დარბაზში გაისმა.

„ემილი ყველაფერს მოაწერს ხელს.“

ჩემს უკან ვიღაცამ ჩუმად ამოისუნთქა.

დანიელი კი თავდახრილი იჯდა. არც ერთხელ შემოუხედავს ჩემთვის.

საქმე თვეების განმავლობაში გაგრძელდა. საბოლოოდ დანიელმა დანაშაული აღიარა, რათა უფრო მძიმე სასჯელი აერიდებინა. მას პატიმრობა, თანხების დაბრუნება და დაზარალებულებისთვის კომპენსაცია დაეკისრა. ლორამ სასჯელის შემსუბუქება მიიღო, მაგრამ ჩვენების შემდეგ ისიც გაასამართლეს.

დანიელის ადვოკატმა სახლზე მოთხოვნა დაკარგა. გაყალბებული დოკუმენტები გაუქმდა, ხოლო ჩემი სახელი ოფიციალურად გაიწმინდა.

მე მის დაღუპვას არ აღვნიშნავდი.

უბრალოდ, პირველად აღარ ვიყავი ვალდებული მისთვის გადამერჩინა ის ცხოვრება, რომელიც თვითონ დაანგრია.

სასამართლოს შემდეგ სახლში დავბრუნდი. მისაღები თითქმის ცარიელი დამხვდა. დანიელს თავისი ნივთები წაეღო, მაგრამ კედელზე ჩვენი ქორწილის ფოტოს ადგილი დარჩენილიყო — ოთხკუთხა ნათელი კვალი, რომელიც მტვერზე უფრო თეთრი ჩანდა.

სამზარეულოს თაროზე კი ის პატარა სპილენძის ტალღა იდო, რომელიც ჩემოდნიდან ჩამოვხსენი.

ხელში ავიღე.

დანიელმა ისიც წაიღო? არა. ალბათ უბრალოდ ვერ შეამჩნია.

მე კი მივხვდი, რომ ზოგჯერ ყველაზე პატარა ნივთი გვახსენებს, რა გადავიტანეთ და რას აღარ დავუბრუნდებით.

ორი თვის შემდეგ მამასთან ერთად პატარა კაფეში ვიჯექი. გარეთ პირველი თოვლი მოდიოდა. სიეტლში თოვლი იშვიათად ჩერდება დიდხანს, მაგრამ იმ დილით ქუჩები თეთრი გახდა.

მამამ ჩაი აურია.

— შენს სკოლაში ისევ მუშაობ?

— დიახ. ბავშვებთან ყოფნა მეხმარება.

— ძაღლებიც კარგად არიან?

— უკეთესად. ბაქსტერი ყოველ დილით ჩემს ფეხსაცმელზე წვება, ლუნა კი ფანჯარასთან ელოდება.

მამამ გაიღიმა.

— ბავშვობაში შენც ფანჯარასთან მელოდი.

— მახსოვს, მაგრამ მაშინ არ ვიცოდი, ვის ველოდი.

მას თვალები აემღვრა.

— ახლა იცი.

— ახლა ვიცი, რომ დაბრუნება ზოგჯერ დაგვიანებულია, მაგრამ მაინც შეიძლება ნამდვილი იყოს.

ჩვენი საუბარი ჩუმად გაგრძელდა. ამჯერად სიჩუმე მძიმე აღარ იყო.

ჩემი ცხოვრება ნელ-ნელა პატარა ნივთებით თავიდან აეწყო. დილით სკოლაში მივდიოდი, მოსწავლეების ესეებს ვასწორებდი და შესვენებაზე ფანჯარასთან ჩაის ვსვამდი. საღამოობით ძაღლებს ვასეირნებდი მდინარის გასწვრივ. კვირაობით მამას ვხვდებოდი.

ერთხელ ჩემმა დისშვილმა, სოფიმ, სახლში პატარა ნახატი მომიტანა. ნახატზე სამი ადამიანი იდგა თოვლში, მათ გვერდით ორი ძაღლი, ზემოთ კი დიდი ყვითელი მზე ეხატა.

— ეს ჩვენ ვართ? — ვკითხე.

— შენ, ბაბუა და მე — მიპასუხა სოფიმ. — აქ აღარავინ მიდის.

ნახატი მაცივარზე მივაკარი.

იმავე საღამოს დანიელისგან წერილი მივიღე. ადვოკატმა გამომიგზავნა.

„ემილი, ვიცი, რომ ბევრი რამ დავანგრიე. მინდა, ერთხელ მაინც პირადად დაგელაპარაკო. შეიძლება თავიდან დავიწყოთ?“

წერილი დიდხანს მეჭირა ხელში.

ადრე ასეთ სიტყვებზე ალბათ ვიტირებდი. ან საკუთარ თავს დავადანაშაულებდი. ან ვეცდებოდი, მისთვის ყველაფერი ამეხსნა.

ახლა კი მხოლოდ ერთი წინადადება დავწერე.

„მე თავიდან ვიწყებ, მაგრამ შენთან ერთად არა.“

ადვოკატმა მეორე დღეს დამირეკა.

— პასუხის გაგზავნა გინდათ?

— დიახ.

— დარწმუნებული ხართ?

ფანჯრიდან თოვლს გავხედე.

— პირველად ვარ.

საღამოს სახლი ჩუმი იყო. ბაქსტერი ხალიჩაზე ეძინა, ლუნა კართან იწვა. კედელზე ჩვენი ფოტოს ძველი ადგილი აღარ ჩანდა — იქ სოფის ნახატი მივაკარი.

სპილენძის ტალღა კი ფანჯრის რაფაზე დავდე.

ის პატარა ნივთი, რომელიც დანიელმა ჩემოდანზე ჩამოკიდებული დატოვა, ახლა ჩემს ახალ სახლს გზის ნიშანივით ანათებდა.

მე აღარ ველოდებოდი დაკარგულ ადამიანებს.

მე სახლში დავბრუნდი.