ცოლმა მითხრა, რომ საყვარელთან ერთად მიდიოდა, მაგრამ როცა მანქანის გასაღები მაგიდაზე დავდე, მამამისი გაფითრდა

იმ საღამოს ჩემი ცოლი მამამისის დაბადების დღეზე ყველას წინაშე გამოცხადდა, რომ საყვარელთან ერთად ტბაზე მიდიოდა, მე კი მათ ნავს, ძაღლსა და ბარგს მაინც უნდა მივხედო.

სასადილო ოთახში სანთლები ჯერ კიდევ არავის აენთო. ტორტის კრემი თბილი ნათურების ქვეშ ნელ-ნელა დნებოდა, ხოლო მისი გვერდით დადებული დიდი მაშები ისეთი სიჩუმით ელოდა დღესასწაულს, თითქოს მათაც ესმოდათ, რომ ოჯახური ვახშამი უკვე დასრულებული იყო.

მე ოცდათვრამეტი წლის ვიყავი და ელექტრო უსაფრთხოების ინსპექტორად ვმუშაობდი. ჩემი სამსახური ხშირად მირეკავდა მაშინ, როცა სხვები ვახშმობდნენ, შაბათ-კვირას ან იმ პირველ საათში, როცა სახლში დაბრუნებული ჯერ ქურთუკის გახდას ვერ ვასწრებდი. ამ სამუშაოს ჩვენი გადასახადები მოჰქონდა. ბრიანა კი საგრაფოს დასვენების პროგრამებს კოორდინირებდა და ყოველთვის ამბობდა, რომ მისი კალენდარი სხვების თავისუფალ დროს ეკუთვნოდა.

შვიდი წლის განმავლობაში ერთ სახლში ვცხოვრობდით. სახლი ორ დონედ იყო გაყოფილი, საძინებელი ვიწრო გვქონდა, ძაღლს კიბის ქვეშ ეძინა, ხოლო ავტოფარეხში ჩემი ხელსაწყოები მუდამ მზად იდგა. კომოდის თავზე ჩემი ძველი, ოდნავ მოხრილი ძაბვის საზომი იდო. შავი კორპუსი ცერა თითის ადგილას ისე იყო გაცვეთილი, რომ თვალდახუჭულიც ვიცნობდი.

ბრიანა ბოლო თვეებში ისე მექცეოდა, თითქოს ჩვენი ქორწინება მოსაცდელი ოთახი იყო, რომელსაც ნებისმიერ დროს დატოვებდა, თუ უკეთესი რამ გამოჩნდებოდა.

აპრილში, როცა სკოლის ავარიულმა გამოძახებამ თანამშრომლების ვახშამზე დამაგვიანა, კართან ერთი საყურე ეჭირა და მითხრა:

— შენი სამსახურის გამო ნუ დამაგვიანებ.

მაინც წავიყვანე. იმ საღამოს ვახშმის ნახევარი გამოვტოვე.

ივნისში დანიელი ახსენა. თქვა, მასთან საუბრისას ტელეფონს არავინ ამოწმებსო.

— შენ ყველასგან გაჩერებას მოითხოვ, — მითხრა მან.

ტელეფონი ეკრანით ქვემოთ დავდე და სადილამდე აღარ შემიხედავს.

აგვისტოში კი ავტოფარეხში დაიწყო ზარების მიღება. როცა ვკითხე, რა ხდებოდა, მიპასუხა, რომ ჩვენი ქორწინება ზედმეტად იყო მოწყობილი ჩემი სამსახურის გარშემო.

მამამისის დაბადების დღემდე კვირა დილით გამოძახება მივიღე და უარი ვთქვი. სატვირთო მანქანაში ჩავაწყვე ნავის ღვედები, ორი მაცივარი, ჰაერის პატარა ტუმბო და ძაღლის გადასაყვანი ჩანთა. ტბამდე ოთხასი მილი იყო. ვგეგმავდით, რომ ვახშმის შემდეგ გავემგზავრებოდით.

ბრიანა კიბიდან ჩამოვიდა ლურჯი ქურთუკით, რომელსაც მშობლებთან გასვლისას იცვამდა. ერთ ხელში ტელეფონი ეჭირა, მეორეში პატარა ჩანთა.

— დანიელი თავის ნივთებს მოიტანს, — თქვა მან.

ტელეფონის ეკრანზე ტბის ჯავშანი დავინახე. მის გვერდით უკვე დანიელის სახელი ეწერა.

მან ტელეფონი მაშინვე წაიღო.

— მხოლოდ ვახშამზე მოდის, — თქვა მან. — შაბათ-კვირის გეგმა არ შეცვლილა.

ზემოთ, საძინებელში, ძაღლის ჩანთაში წამლების ორი ზედმეტი პაკეტი იდო. ისინი ორშაბათის დილისთვის იყო მონიშნული, არა იმ საღამოსთვის. პირველი პაკეტი მე ჩავდე. ბრიანამ ჩანთა ხელიდან გამომართვა და მითხრა, დანარჩენს თვითონ ჩავაწყობო.

სუფრასთან მამამისი თომასი იჯდა. თავზე ქაღალდის გვირგვინი ეკეთა, რომელიც შვილიშვილებს გაეკეთებინათ. ბრიანამ დანიელი გვერდით დაისვა, მე კი ჩვეულებრივი ადგილი აღარ დამიტოვა.

— ეს დანიელია, — თქვა მან. — ტბაზე ჩვენთან ერთად მოდის.

დანიელმა თავი დამიქნია. ხელში სათევზაო სატყუარიანი საჩუქრის პარკი ეჭირა.

ბრიანამ ისე სწრაფად განაგრძო საუბარი, თითქოს ვინმეს შეკითხვის დასმის ეშინოდა.

— მარკუსი ნავს წაიყვანს, ყველაფერს მოაწყობს და ძაღლსაც მიხედავს. ნავმისადგომი მასზე უკეთ არავინ იცის.

თომასმა შემომხედა. ტორტი მის იდაყვთან იდგა და სანთლების ადგილი უკვე დარბილებულ კრემს დაეტყო.

მაშები ავიღე და ტორტის გვერდით დავდე.

— პარტნიორად შემცვალე და მძღოლად მაინც მტოვებ? — ვკითხე.

ბრიანას ტუჩები მოეჭიმა.

— ერთმანეთში ნუ ურევ ორ სხვადასხვა რამეს. მე დანიელთან მინდა შაბათ-კვირის გატარება. შენს სამსახურს ყველაფერი წყვეტს, მე კი ყოველთვის შენზე მორგება მიწევს. ეს მართალია. მაგრამ ჩემს მშობლებს დაპირებული შეგიძლია მაინც შეასრულო. თუ არ მოგწონს, წადი.

სიტყვა „წადი“ ოთახში უფრო მძიმედ დაეცა, ვიდრე ნებისმიერი ყვირილი.

— კიდევ რა უნდა წავიღო? — ვკითხე.

— ნავი, ძაღლი, საკვები და მოწყობაში შენი წილი, — მიპასუხა მან. — დანარჩენთან ამას კავშირი არ აქვს.

გასაღებები ჯიბიდან ამოვიღე. ბრიანამ ტორტის დანა აიღო.

— მარკუს, სცენად ნუ აქცევ.

მე ზემოთ ავედი, მოხრილი ძაბვის საზომი კომოდიდან ავიღე და სამუშაო ჩანთაში ჩავდე. მერე ძაღლის ჩანთა საწოლიდან ავწიე და კართან დავდგი.

როცა დაბლა დავბრუნდი, თომასს სანთებელა ხელში გაეყინა. ბრიანა უკვე ტელეფონს დაჰყურებდა, დანიელი კი თითებს ნერვიულად იფშვნეტდა.

— მანქანას სად აყენებ? — მკითხა მან.

— იქ, სადაც ყოველთვის იდგა.

— არა, ვგულისხმობ, დილით ვინ წაიყვანს ნავს?

მის ხმაში პირველად გაჩნდა შიში. მე პასუხი არ გავეცი. სამუშაო ჩანთიდან თხელი საქაღალდე ამოვიღე და მაგიდაზე დავდე.

ბრიანა ჩემკენ წამოვიდა და ხელი საქაღალდისკენ გაიწოდა. მისი თითები პირველ ფურცელს უკვე ეხებოდა, როცა მე ვუთხარი:

— ჯერ ეს წაიკითხე…

ნაწილი 2

— ჯერ ეს წაიკითხე… — გავიმეორე და საქაღალდე მისკენ შევაბრუნე.

ბრიანას თითები ქაღალდზე გაჩერდა. ოთახში სანთებელას პატარა მეტალის ზამბარამ გაიჩხაკუნა, რადგან თომასი უნებურად ისევ აწვებოდა მას.

— რა არის ეს? — იკითხა ბრიანამ.

— მანქანის რეგისტრაცია, დაზღვევა და ნავის ბუქსირების ხელშეკრულება.

დანიელმა სიცილი სცადა, მაგრამ ხმა ყელში ჩაეხშო.

— ეს ყველაფერი დილითაც მოგვარდებოდა, — თქვა მან. — ზედმეტად ნუ ართულებ.

— დილით შენ ტბაზე წასვლას აპირებდი ჩემი მანქანით, ჩემი დაზღვევით და ჩემი პასუხისმგებლობით, — ვუთხარი. — ახლა უკვე ვიცი, რომ არც ერთი მათგანი აღარ გექნებათ.

ბრიანამ საქაღალდე გადაშალა. პირველ გვერდზე სატვირთო მანქანის რეგისტრაცია იდო. მანქანა ჩემი სახელით იყო გაფორმებული. ნავის ბუქსირების დაზღვევაც მხოლოდ მე მფარავდა, რადგან თომასს ექიმისგან წლების წინ აეკრძალა მძიმე მისაბმელის მართვა.

— შენ ამას არ გააკეთებ, — თქვა მან.

— რას?

— ჩემს მშობლებს ასე არ მიატოვებ.

— შენ თქვი, წადიო.

მისი სახე შეეცვალა, მაგრამ ჯერ კიდევ ცდილობდა, ეს უბრალო კამათად დაეტოვებინა.

— ეს ქორწინების საკითხია, მარკუს. მანქანის დოკუმენტები შურისძიებად არ გამოიყენო.

— არა. ეს პასუხისმგებლობის საკითხია. ქორწინება შენ უკვე სხვაგან გადაიტანე.

დანიელმა საჩუქრის პარკი იატაკზე დადო. შიგნით ლითონის სატყუარამ წკარუნი გაიღო.

— ბრიანა, მითხარი, რომ მანქანას მაინც მოგვცემს, — თქვა მან.

ბრიანამ პირველად შეხედა მას ისე, თითქოს მანამდე არ იცოდა, რატომ იყო იქ.

— მარკუსი ყოველთვის აკეთებს იმას, რაც საჭიროა.

— შენ თვითონ უთხარი, რომ წასულიყო, — ვუპასუხე.

არავინ ამოიღო ხმა.

იმ ღამეს მანქანის გასაღებები თან წავიღე და სასტუმროში დავიძინე. ოთახში მხოლოდ პატარა მაცივარი ბზუოდა, მაგრამ ეს ხმა უფრო მშვიდი იყო, ვიდრე ჩვენი სახლის სიჩუმე. დილით ბრიანას თერთმეტი გამოტოვებული ზარი დამხვდა.

პირველი შეტყობინება მოკლე იყო: „მომწერე, როცა დამშვიდდები.“

მეორე: „თომასს ამის გამო გულს ნუ ატკენ.“

მესამე კი: „თუ არ მოხვალ, ყველაფერი იცვლება.“

მე ეკრანს დიდხანს ვუყურებდი. შიგნით ბრაზი არ მქონდა. მხოლოდ ის დაღლილობა ვიგრძენი, რომელიც ადამიანს მაშინ ეუფლება, როცა ხვდება, რომ წლების განმავლობაში ერთი და იგივე კარის გაღებას ცდილობდა, კარი კი შიგნიდან ჩაკეტილი იყო.

დილით ჩემს ადვოკატ, ნინოს, შევხვდი პატარა კაფეში, სასამართლოს შენობის გვერდით. მაგიდაზე ყავის ლაქა იყო, ხოლო მის ფანქარს წვერი მოტეხილი ჰქონდა.

— მზად ხარ, რომ ეს წერილობით გადაიზარდოს? — მკითხა მან.

— მზად ვარ, რომ აღარ ვიმოქმედო მხოლოდ სიტყვებზე.

საქაღალდიდან მეორე ფურცელი ამოვიღე. სამი თვის წინ ბრიანას საერთო ანგარიშიდან თანხა გადაერიცხა უცნობ ანგარიშზე. დანიშნულებაში ეწერა „ტბის სახლის საწყისი შენატანი“. თანხა ჩვენი დანაზოგიდან იყო.

ნინომ წარბები შეკრა.

— ეს არ გიხსენებია.

— მაშინ ჯერ კიდევ მეგონა, რომ შეცდომა იყო.

— ახლა?

— ახლა ვიცი, რომ იმ სახლში მხოლოდ მე არ ვრჩებოდი გარეთ.

საღამოს სახლში დაბრუნებისას ჩემი სამუშაო ჩანთა ღია დამხვდა. მოხრილი ძაბვის საზომი თავის ადგილზე იდო, მაგრამ საქაღალდე აღარ იყო.

ბრიანა მისაღებში იდგა. ხელში თხელი დიქტოფონი ეჭირა, რომელსაც წითელი ნათურა ენთო.

— შენ ჩემს საუბრებს იწერდი? — მკითხა მან.

— იმ საღამოს შენი ტელეფონი შემთხვევით ჩართული დარჩა. ჩანაწერი მაშინვე არ მომისმენია.

— და ახლა რას აპირებ?

— მოვუსმინოთ ერთად.

დანიელიც იქ იყო. ფანჯარასთან იდგა და ფარდის კიდეს ნერვიულად კეცავდა.

ნინომ დიქტოფონი ჩართო. რამდენიმე წამი მხოლოდ ჭურჭლის ხმა ისმოდა. შემდეგ ბრიანას ხმა გაისმა, მკაფიო და მშვიდი:

„მარკუსი ყველაფერს გადაიხდის. მანქანასაც გამოიყენებთ, დაზღვევასაც. სანამ მიხვდება, სახლის სესხიც უკვე გაფორმებული იქნება.“

ბრიანა გაფითრდა.

დანიელმა მისკენ გაიხედა.

— შენ თქვი, რომ ის ხელს მოაწერდა.

ჩანაწერში ბრიანამ უპასუხა:

„ის ყოველთვის აწერს ხელს, როცა ოჯახზე ველაპარაკები.“

მე დიქტოფონს შევხედე. მთავარი ჯერ არ მითქვამს. საქაღალდეში კიდევ ერთი დოკუმენტი მედო, რომელიც არც ბრიანას და არც დანიელს არასდროს ენახათ.

ნინომ ხელში აიღო დალუქული კონვერტი.

— სანამ ამას გახსნი, უნდა იცოდე, რომ ამის შემდეგ უკან დახევა აღარ იქნება, — მითხრა მან.

კონვერტზე ეწერა არა ჩემი მისამართი, არამედ ტბის სახლის საკადასტრო ნომერი. ბრიანამ ნაბიჯი გადმოდგა.

— მარკუს, არ გახსნა.

ნინომ ბეჭდის ქვეშ ფრჩხილი შეაცურა. ქაღალდი გაიბზარა. დოკუმენტი ნელა ამოაძვრინა და პირველი სტრიქონის წაკითხვა დაიწყო…

ნაწილი 3

— დოკუმენტი ნელა ამოაძვრინა და პირველი სტრიქონის წაკითხვა დაიწყო…

— „საკუთრებაზე წინასწარი უფლების გადაცემის ხელშეკრულება“.

ბრიანამ მაშინვე თავი გააქნია.

— ეს შეუძლებელია.

ნინომ ფურცელი მაგიდაზე გაშალა. ბოლოში ჩემი ხელმოწერა არ იყო. იქ ჩემი სახელი ეწერა მხოლოდ როგორც მესაკუთრის წარმომადგენლის, ხოლო ნამდვილი მფლობელი სხვა ადამიანი აღმოჩნდა.

დანიელმა ფურცელს დახედა და სახეზე ფერი დაეკარგა.

— ბრიანა, მითხარი, რომ ეს უბრალოდ დროებითი შეთანხმებაა.

ნინომ მშვიდად განაგრძო:

— ტბის სახლის ნასყიდობის თანხა მთლიანად მარკუსის პირადი დანაზოგიდან მოდიოდა. ის სახლი მისი მემკვიდრეობითი ქონების ნაწილია და ბრიანას მასზე უფლება არასდროს ჰქონია.

მე ბრიანას შევხედე. შვიდი წელი ერთ სახლში ვცხოვრობდით, მაგრამ იმ წამს პირველად დავინახე, რამდენად უცხო იყო მისი სახე.

— შენ იცოდი? — ჰკითხა დანიელმა.

— მე მეგონა, რომ მარკუსი მოგვიანებით ხელს მოაწერდა, — თქვა მან.

— მოგვიანებით? — დანიელის ხმა აუკანკალდა. — შენ მითხარი, ყველაფერი უკვე ჩვენი იყო.

— ასე არ მითქვამს.

ნინომ ჩანაწერი ისევ ჩართო. ბრიანას ხმა ოთახში გაისმა:

„დანიელს უთხარი, რომ მანქანა და სახლი მალე მის ხელშიც იქნება. მარკუსს მხოლოდ დრო სჭირდება, რომ შეეგუოს.“

ბრიანამ დიქტოფონისკენ გაიწია, მაგრამ მე ხელი ავუშვი.

— არ შეეხო.

— ეს უკანონოა.

— ჩანაწერი იმ ოთახში გაკეთდა, სადაც შენი ტელეფონი თავად დატოვე. ნინო უკვე გადაამოწმა, — ვუპასუხე.

ნინომ კიდევ ერთი ფურცელი ამოიღო.

— აქ არის ბანკის ამონაწერი, გადარიცხვები და ადვოკატის წერილი. ასევე შეტყობინება, რომ ბრიანამ ჩემი ელექტრონული ხელმოწერის გამოყენებით სესხის განაცხადი შეავსო.

ბრიანამ სკამს ხელი ჩაავლო. მისი ფრჩხილები ხის კიდეს დაეკაწრა.

— მე მხოლოდ ოჯახის შენარჩუნებას ვცდილობდი.

— ოჯახის? — ვკითხე. — იმ დროს, როცა მეუბნებოდი, რომ წავსულიყავი, ჩემი მანქანით სხვა კაცს ტბაზე მიჰყავდი და ჩემს ფულით სახლს ყიდულობდი?

დანიელმა ჩემკენ არ გამოიხედა.

— მე არ ვიცოდი, რომ დაქორწინებული ხართ ასეთი ფორმით, — თქვა მან.

— შვიდი წლის ქორწინებას ფორმა არ სჭირდება, დანიელ.

ბრიანამ ტირილი დაიწყო, მაგრამ მე უკვე ვეღარ ვგრძნობდი იმ სურვილს, რომ მისთვის ცრემლები შემემშრალა.

ნინომ ტელეფონი აიღო.

— ბანკმა ახლახან დამირეკა. სესხის განაცხადი შეჩერებულია. ასევე პოლიციაში გადაცემული იქნება ინფორმაცია ელექტრონული ხელმოწერის გამოყენების შესახებ.

ბრიანამ ნინოს შეხედა.

— თქვენ მისი ადვოკატი ხართ. მე მისი ცოლი ვარ.

— სწორედ ამიტომ გეუბნებით, რომ ახლა საკუთარი ადვოკატი გჭირდებათ.

ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოვარდა. შემდეგ ჩემი ტელეფონი დარეკა. ეკრანზე უცნობი ნომერი გამოჩნდა.

— აიღე, — თქვა ნინომ.

ზარი ტბის ნავმისადგომიდან იყო. ადმინისტრატორმა მითხრა, რომ დილით ვიღაც ცდილობდა ნავის გამოყვანას ჩემი სახელით, მაგრამ საბუთები არ ემთხვეოდა.

— ვინ იყო? — ვკითხე.

— ქალბატონი ბრიანა და მამაკაცი, რომელმაც თქვა, რომ თქვენი მეუღლე იყო.

დანიელმა თვალები დახარა.

ზარი დასრულდა, მაგრამ იმავე წამს მეორე შეტყობინება მოვიდა. ეს უკვე ბანკიდან იყო: ჩემს სახელზე ახალი საკრედიტო განაცხადი გაკეთებულიყო არა ტბის სახლისთვის, არამედ მცირე ბიზნესის ანგარიშის გასახსნელად.

ნინომ შეტყობინება წაიკითხა და სახე შეეცვალა.

— მარკუს, ეს დღეს დილით არის გაგზავნილი.

ბრიანა აღარ ტიროდა. ის უძრავად იდგა, თითქოს მთელი გეგმა მის თვალწინ იშლებოდა.

— ვინ გააგზავნა? — ვკითხე.

ნინომ ეკრანს დახედა.

— შენი სამსახურის ელექტრონული მისამართიდან.

მე მაშინვე ჩემი სამუშაო ჩანთა გავხსენი. შიგნით მოხრილი ძაბვის საზომი იდო, მაგრამ ჩემი სამსახურის ტაბლეტი აღარ იყო.

და იმ წამს მივხვდი, რომ ბრიანას გეგმა მხოლოდ მანქანითა და ტბის სახლით არ მთავრდებოდა…