ნაწილი 4 — ცოლმა მითხრა, რომ საყვარელთან ერთად მიდიოდა, მაგრამ როცა მანქანის გასაღები მაგიდაზე დავდე, მამამისი გაფითრდა

ნაწილი 4

— …არ მთავრდებოდა.

ნინომ პოლიციას დაურეკა, მე კი სამუშაოს უფროსს დავუკავშირდი. ტელეფონს მეოთხე ზარზე უპასუხეს.

— მარკუს, შენ ხარ? — მკითხა უფროსმა.

— ჩემი ტაბლეტი ბრიანას აქვს. თუ ჩემი მისამართიდან რამე გაიგზავნა, ეს მე არ ვყოფილვარ.

ხაზის მეორე მხარეს რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.

— უკვე მივიღეთ განაცხადი. მასში წერია, რომ შენ დამატებით საკონსულტაციო კომპანიას ხსნი.

— მე არაფერი გამიხსნია.

— ვიცი. შენი ხელმოწერის ნიმუში არ ემთხვევა.

მუხლები დამიმძიმდა, მაგრამ პირველად იმ ღამეს შიში არ მიგრძვნია. მხოლოდ სიცხადე იყო.

ბრიანა ცდილობდა ყველას ერთდროულად დალაპარაკებოდა.

— ეს გაუგებრობაა.

— ადვოკატს დავურეკავ.

— დანიელ, შენ არსად წახვიდე.

დანიელმა ქურთუკი აიღო.

— მე არაფერი ვიცოდი ანგარიშის შესახებ.

— შენ მითხარი, რომ ეს ჩვენი ახალი ცხოვრება იყო!

— მე ვიფიქრე, რომ შენი იყო.

— ჩემი ფული არ იყო, — ვუთხარი.

დანიელმა თავი დახარა.

— ახლა უკვე ვიცი.

ბრიანამ ტელეფონი ამოიღო და ვიღაცას დაურეკა. საუბარი მხოლოდ რამდენიმე წამს გაგრძელდა.

— ალო, მე ვარ. მარკუსმა ყველაფერი იპოვა.

შემდეგ გაჩუმდა.

— არა, არ მჭირდება რჩევა. უბრალოდ მითხარი, რომ ამ საქმიდან გამოყვანას შეძლებ.

მის სახეზე იმედი ნელ-ნელა ქრებოდა.

— რა ნიშნავს, რომ ადვოკატად აღარ მიგიღებ?

მეორე მხარეს მყოფმა ადამიანმა, როგორც ჩანს, ბევრი არაფერი უთხრა. ბრიანამ ტელეფონი ნელა ჩამოსწია.

— მან თქვა, რომ ინტერესთა კონფლიქტი აქვს, — ჩურჩულით თქვა მან.

ნინომ ჩანაწერის ასლი პოლიციისთვის შეინახა. მე კი დიქტოფონი მაგიდაზე დავტოვე.

— ახლა მოუსმინე ბოლომდე, — ვუთხარი ბრიანას.

— არ მინდა.

— მე შვიდი წელი ვისმენდი იმას, რასაც შენ არ ამბობდი. ერთხელ შენც მოუსმინე საკუთარ თავს.

ჩანაწერი თავიდან ჩავრთეთ.

„მარკუსი ყველაფერს გადაიხდის.“

ბრიანას ხმა ოთახში უცნაურად ჟღერდა. არა იმიტომ, რომ უცხო იყო, არამედ იმიტომ, რომ პირველად ისმოდა ჩემი გარეშე.

„ის ყოველთვის აწერს ხელს, როცა ოჯახზე ველაპარაკები.“

ბრიანამ თვალები დახუჭა.

— მე ასე არ ვფიქრობდი.

— შენ ასე თქვი, — უპასუხა ნინომ.

„დანიელს უთხარი, რომ მანქანა და სახლი მალე მის ხელშიც იქნება.“

დანიელმა სკამზე ჩამოჯდა.

— ეს შენ თქვი, ბრიანა.

— ვიცი.

— მე შენ დაგიჯერე.

— მეც მეგონა, რომ მარკუსი უკან დაიხევდა.

საკუთარი სიტყვების მოსმენისას ბრიანამ პირველად გაიგო, რას აკეთებდა. სახე ხელებში ჩამალა. მე მას არ მივუახლოვდი.

იმ ღამეს პოლიციამ ტაბლეტი სამზარეულოს კარადიდან იპოვა. ბრიანამ თქვა, რომ მხოლოდ დროებით ჰქონდა აღებული, მაგრამ მოწყობილობაზე მისი თითის კვალი იყო, ხოლო გაგზავნილი განაცხადი და შეტყობინებები სრულად ინახებოდა.

მეორე დღეს სახლიდან მისი ნივთების გატანა დაიწყო.

მისი კარადა თითქმის ცარიელი დარჩა. კედელზე მხოლოდ ერთი კვადრატული ადგილი ჩანდა, სადაც წლების განმავლობაში ჩვენი ფოტო ეკიდა. ფოტოზე ტბის პირას ვიდექით, მე კი იმავე ძაბვის საზომი მეჭირა ქამარზე, რომელსაც ბრიანა ყოველთვის დასცინოდა.

— ამდენს არ იმსახურებდი, — მითხრა მან კართან.

— არც შენ იმსახურებდი ტყუილში ცხოვრებას.

— დაბრუნება რომ მომინდეს?

— მაშინ სხვა სახლში უნდა დაბრუნდე. აქ აღარ იქნები ჩემი პასუხისმგებლობა.

ის წავიდა.

სამართლებრივი პროცესი თვეები გაგრძელდა, მაგრამ სასამართლო ამ ამბის მთავარი ნაწილი აღარ იყო. ბანკმა განაცხადები გააუქმა. ნავმისაბმელის დაზღვევა ჩემს სახელზე დარჩა. ტბის სახლი საბოლოოდ ჩემს საკუთრებად დადასტურდა, ხოლო ბრიანას ჩემგან მოპარული თანხის დაბრუნების ვალდებულება დაეკისრა.

მე მის დასჯას არ ველოდი. უბრალოდ აღარ დავიცავი მისი გადაწყვეტილებებისგან.

სამი კვირის შემდეგ განქორწინების შეთანხმებას ხელი მოვაწერეთ. შენობის დერეფანში იატაკზე წყლის წვეთები იყო, რადგან გარეთ პირველი თოვლი დნებოდა.

ბრიანამ ხელი კალამზე შეაჩერა.

— შვიდი წელი ასე მარტივად მთავრდება?

— არა, — ვუთხარი. — შვიდი წელი იმ დღეს დასრულდა, როცა მითხარი, რომ წავსულიყავი და მაინც ჩემი მანქანით გინდოდა წაყვანა.

მან თავი დახარა.

რამდენიმე თვის შემდეგ ტბის სახლში მარტო გადავედი. პატარა ოთახი სამუშაო კაბინეტად ვაქციე. ფანჯრის ქვეშ მაგიდა დავდგი, ზედ ხელსაწყოები დავაწყვე, კვირაობით კი ადგილობრივ სკოლაში უსაფრთხოების შესახებ ვატარებდი გაკვეთილებს.

მეზობლის პატარა ბიჭი, ლუკა, ხშირად მოდიოდა. ერთხელ მკითხა:

— შენ აქ სულ მარტო ცხოვრობ?

— არა. ახლა აქ სიმშვიდეც ცხოვრობს.

მან ვერ გაიგო, მაგრამ დახატა სახლი, გვერდით ლურჯი ტბა და კაცი, რომელსაც ხელში პატარა შავი ნივთი ეჭირა.

— ეს რა არის? — ვკითხე.

— შენი დამცავი ხელსაწყო, — მიპასუხა მან.

იმ დღეს პირველად გამეცინა ისე, რომ თავი დამნაშავედ არ მიგრძვნია.

სამსახურში ისევ მირეკავდნენ მოულოდნელად. განსხვავება ის იყო, რომ ახლა გამოძახებიდან დაბრუნებისას არავინ მელოდა გაბრაზებული სახით. თავად ვწყვეტდი, სად წავიდოდი, როდის დავიძინებდი და ვისთან გავატარებდი საღამოს.

ზამთრის ბოლოს ბრიანასგან წერილი მივიღე. კონვერტზე ჩემი ახალი მისამართი ეწერა, მაგრამ ხელწერა მაშინვე ვიცანი.

„მოდი, ერთხელ მაინც ვილაპარაკოთ. ყველაფერი შეიძლებოდა სხვანაირად დასრულებულიყო.“

წერილი სამზარეულოს მაგიდაზე დავდე. მთელი ღამე იქ იდო.

დილით პასუხი მივწერე:

„გისურვებ, რომ მშვიდობა იპოვო. მაგრამ ის აღარ იქნება ჩემს სახლში და აღარ იქნება ჩემი პასუხისმგებლობა.“

შემდეგ წერილი დავკეცე და ნაგვის ურნაში ჩავდე.

იმავე საღამოს ლუკას ნახატი ფანჯარასთან მივამაგრე. გარეთ თოვლი იწყებოდა. სახლში სითბო იდგა, ღუმელი მშვიდად მუშაობდა, ხოლო კიბის ქვეშ ძაღლს ეძინა.

კომოდის თავზე ჩემი მოხრილი ძაბვის საზომი დავაბრუნე.

შავი კორპუსი ისევ გაცვეთილი იყო ცერა თითის ადგილას.

მაგრამ ახლა ის აღარ ნიშნავდა იმ ცხოვრებას, რომელსაც ვეჭიდებოდი.

ის ნიშნავდა იმას, რომ საკუთარ თავს ბოლოს და ბოლოს ვენდობოდი.

და ამჯერად, როცა კარი დავკეტე, არავინ მითხრა, წადი.

მე თვითონ ავირჩიე დარჩენა.