ჩემმა შეყვარებულმა ყოფილთან კავშირის გაწყვეტაზე უარი თქვა, მაგრამ ჩემს მშვიდ პასუხზე მისი სახე უცებ შეეცვალა

იმ საღამოს ნინომ პირდაპირ მითხრა, რომ მის ყოფილს ვერასდროს ჩამოიშორებდა, მე კი პირველად მივხვდი, რომ ჩვენს ურთიერთობაში მესამე ადამიანი კი არა, მთელი მეორე ცხოვრება არსებობდა.

მის ბინაში ვიყავით. სამზარეულოს საათი თითქმის თერთმეტს აჩვენებდა, მაკარონის სოუსის სუნი ჯერ კიდევ იდგა ჰაერში, მაგიდაზე კი ჩემი ჭიქის გვერდით ნინოს ტელეფონი ყოველ რამდენიმე წუთში ინთებოდა. ეკრანზე ერთი და იგივე სახელი ჩნდებოდა.

ლაშა.

ნინო ტელეფონს იღებდა, კითხულობდა და იღიმოდა. იმ ღიმილს კარგად ვიცნობდი. ჩემთვის განკუთვნილი აღარ იყო.

— ისევ ის არის? — ვკითხე მშვიდად.

— დიახ. სამსახურში რაღაც სასაცილო დაემართა.

— ხშირად გწერს.

ნინომ ჩანგალი დადო და თითები მუხლებზე გადაიჯვარედინა.

— ახლა ამაზე უნდა ვილაპარაკოთ?

— უბრალოდ ვამჩნევ, რომ ბოლო დროს შენს ყურადღებას ხშირად სხვას უთმობ.

— ლაშა ჩემი მეგობარია, გიორგი. ეს უკვე აგიხსენი.

— მეგობრები ღამის თერთმეტ საათზე კვირაში რამდენჯერმე არ წერენ ერთმანეთს.

მის თვალებში გაღიზიანება გაჩნდა. მე კი მაგიდის კიდეზე დადებულ პატარა სპილენძის მეტროს ჟეტონს შევხედე. ის ნინომ პირველივე პაემანზე მაჩუქა და მითხრა, რომ ჩვენი გაცნობა შემთხვევითი მგზავრობის მსგავსად დაიწყო, მაგრამ დანიშნულება აუცილებლად ექნებოდა. თოთხმეტი თვის განმავლობაში საფულეში ვატარებდი.

— რთული პერიოდი აქვს, — თქვა მან. — უბრალოდ გვერდით ვუდგავარ.

— და შენს გვერდით ვინ დგას, როცა გიჭირს?

ნინო გაჩუმდა.

ამ სიჩუმემ უფრო მეტს მიპასუხა, ვიდრე ნებისმიერი აღიარება.

ჩვენ ცალ-ცალკე ვცხოვრობდით, მაგრამ კვირის უმეტეს ღამეს ერთად ვატარებდით. უკვე მომავალზე ვლაპარაკობდით — რომელ უბანში გვეყიდა სახლი, როგორ დაგვერქმია ძაღლისთვის, ვისთან წავსულიყავით ზაფხულში. მე მეგონა, ეს ყველაფერი ორმხრივი იყო.

მაგრამ ბოლო სამი თვე ნინო სულ უფრო ხშირად ამოწმებდა ტელეფონს. სადილზე, ფილმის დროს, მაშინაც კი, როცა საკუთარ სამუშაოზე ვუყვებოდი. საუბრის შუაში ეკრანს დახედავდა, შემდეგ კი გაღიმებული მკითხავდა:

— ბოდიში, რას ამბობდი?

მე თავს ვაიძულებდი, დამეჯერებინა, რომ არაფერი ხდებოდა. ეჭვიანობა არ მიყვარს. ვიცოდი, რომ ყოფილ ადამიანებს ზოგჯერ მეგობრობა შეუძლიათ. მაგრამ ჩვენი შემთხვევა მეგობრობას აღარ ჰგავდა. რაღაცას ვგრძნობდი, რასაც სიტყვას ვერ ვარქმევდი, სანამ იმ საღამოს ნინომ თვითონ არ თქვა.

— მე ლაშასთან ურთიერთობას არ გავწყვეტ, — მითხრა მან. — შენ უნდა შეეგუო.

რამდენიმე წამი მის სახეს ვუყურებდი. მერე სპილენძის ჟეტონი ხელში მოვიქციე. მისი კიდეები თითებში ჩამერჭო.

— კარგი, — ვთქვი.

ნინო აშკარად დაიბნა.

— მართლა? ასე მარტივად?

— დიახ. ვიღებ შენს გადაწყვეტილებას.

მის სახეზე შვებამ გადაიარა.

— ვიცოდი, რომ მოწიფული ადამიანი ხარ. სწორედ ამიტომ მიყვარხარ. ყოველთვის გესმის ჩემი.

— მე უბრალოდ ამ სიტუაციიდან მოვიშორებ თავს.

ღიმილი ნელ-ნელა გაუქრა.

— რას ნიშნავს, მოიშორებ?

— მალე გაიგებ.

— გიორგი, ნუ მელაპარაკები გამოცანებით.

— დაღლილი ვარ. სახლში წავალ.

ქურთუკი ჩავიცვი და კარი ისე დავხურე, რომ ხმაური არ გამეკეთებინა. მანქანაში ათი წუთი გაუნძრევლად ვიჯექი. ფანჯრებზე ქალაქის ნათურები ირეკლებოდა, ხოლო საფულეში ჩადებული ჟეტონი ფეხის მოძრაობისას ჩუმად აკაკუნებდა.

იმ ღამეს პირველად გავარჩიე ეჭვიანობა და შეურაცხყოფა. მე ნინოს ყურადღებისთვის ბრძოლა არ მინდოდა. არ მინდოდა, მის ყოფილთან შეჯიბრში მოვქცეულიყავი.

ოთხშაბათ დილით ნინომ მომწერა: „გაბრაზებული ხარ?“

„არა“, მივწერე.

„მაშინ რას გულისხმობდი გუშინ?“

პასუხი აღარ გამიცია.

მან ორჯერ დამირეკა, შემდეგ კი შეტყობინებები ერთმანეთს მიაწყო.

„გთხოვ, დამელაპარაკე.“

„რამე დავაშავე?“

„რატომ მაშინებ?“

მე ჩვეულებრივად გავედი სამსახურში, საღამოს კი მის ბინაში წასვლის ნაცვლად სპორტდარბაზში წავედი. ორი საათი ვივარჯიშე. სახლში მარტო ვივახშმე და უცნაური სიმშვიდე ვიგრძენი. არავინ ამოწმებდა ტელეფონს ჩემს გვერდით. არავინ იღიმოდა სხვისი შეტყობინების გამო.

ხუთშაბათს ძველ მეგობარ დავითს შევხვდი. მან დიდხანს შემათვალიერა და მითხრა:

— სხვანაირი ხარ.

— როგორ?

— თითქოს დიდი ხნის შემდეგ პირველად სუნთქავ.

პარასკევს, საღამოს შვიდ საათზე, კარზე კაკუნი გაისმა. კარი გავაღე და ნინო დავინახე. თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა, ხელში კი მისი ძველი ტყავის ჩანთა ეჭირა, რომლის საკეტიც ნერვიულობისგან გამუდმებით ჰქონდა ჩაბღუჯული.

— უნდა დაგელაპარაკო, — მითხრა.

— შემოდი.

ის ოთახში შემოვიდა, ჩანთა მაგიდაზე დადო და მაშინვე ატირდა.

— გიორგი, ყველაფერი ისე არ არის, როგორც ფიქრობ.

— მე ჯერ არ მითქვამს, რას ვფიქრობ.

ნინომ თავი დახარა.

— ლაშა მხოლოდ მეგობარი არ არის.

ჩემი ხელი საფულესთან წავიდა. სპილენძის ჟეტონი ისევ იქ იყო.

ნინომ ჩანთის საკეტი გახსნა, შიგნით ხელი ჩაყო და სწორედ იმ წამს სადარბაზოს კარი მძიმედ გაიღო. ვიღაც სწრაფი ნაბიჯით ჩემს ბინასთან მოდიოდა, ნინო კი იმ ნივთის ამოსაღებად ემზადებოდა, რომლის დანახვაც ყველაფერს შეცვლიდა…

ნაწილი 2

ნინოს ხელი ტყავის ჩანთაში გაჩერდა, ხოლო კარზე კაკუნი მეორედ გაისმა — ამჯერად უფრო ხმამაღლა და უფრო დაჟინებით.

ნინომ შემომხედა. მის სახეზე შიში იმდენად მკაფიო იყო, რომ რამდენიმე წამით სიტყვა ვერ ვიპოვე.

— ვინ არის? — ვკითხე.

— არ ვიცი.

— შენ მოხვედი და ახლა არ იცი, ვინ მოგყვება?

კაკუნი მესამედ გაისმა.

ნინომ ჩანთა გულზე მიიკრა.

— არ გააღო.

— ეს ჩემი სახლია.

— გთხოვ, გიორგი.

კარის თვალში გავიხედე. იქ არავინ ჩანდა. მხოლოდ დერეფნის მოყვითალო ნათურა ციმციმებდა და იატაკზე გრძელი ჩრდილი ირწეოდა. რამდენიმე წამში ლიფტის ხმა გავიგონე, შემდეგ კი ნაბიჯები ქვემოთ დაეშვა.

ნინო დივანზე ჩამოჯდა. ხელები უკანკალებდა.

— ლაშა იყო? — ვკითხე.

მან თავი დამიქნია.

— ალბათ.

— ალბათ?

— არ მინდოდა, აქ მოსულიყო.

— მაგრამ იცოდა, რომ აქ იყავი?

ნინო პასუხს არ მცემდა. მისი ჩანთის ტყავს სველი მტვრის სუნი ასდიოდა. ეს სუნი უცნაურად ნაცნობი იყო — იმავე ჩანთით მოდიოდა ჩემთან პირველ ზამთარს, როცა ჯერ კიდევ მჯეროდა, რომ ჩვენ შორის ყველაფერი მარტივი იქნებოდა.

— მითხარი სიმართლე, — ვთქვი. — თქვენ ისევ ერთად ხართ?

ნინომ ტუჩები მოიკვნიტა.

— არ ვიცი, ამას რა დავარქვა.

— მე დაგეხმარები. თუ ხვდებით, თუ ერთმანეთს მალულად ხვდებით, ამას ღალატი ჰქვია.

— შენ არ იცი, რა მდგომარეობაშია ლაშა.

— მაშინ ამიხსენი.

ნინომ ჩანთიდან პატარა ქაღალდის შეკვრა ამოიღო, მაგრამ მაშინვე მუხლებზე დამალა.

— მას დახმარება სჭირდება.

— ფული?

— მხოლოდ ფული არ არის.

— მაშინ რა არის?

ის წამოდგა და ფანჯარასთან მივიდა. გარეთ წვიმდა. ქუჩის ლამპიონების შუქი ასფალტზე გატეხილ ოქროს ჰგავდა.

— სამი თვის წინ ლაშამ დამირეკა და მითხრა, რომ ავად იყო. ვალებში იყო, სამსახური დაკარგა, მარტო დარჩა. თავიდან უბრალოდ ვესაუბრებოდი. მერე შეხვედრები დაიწყო.

— რამდენი ხანია, რაც მას ხვდები?

ნინომ თვალები დახუჭა.

— დაახლოებით ორი თვე.

ჩემში რაღაც არ დამსხვრეულა. უფრო სწორად, რაღაც საბოლოოდ შეწყდა.

— და ამ ორი თვის განმავლობაში მე რას მელაპარაკებოდი? სახლზე? მომავალზე?

— მე შენთვის არ მომიტყუებია ყველაფერი.

— ყველაფერი არა. მხოლოდ მთავარი.

ნინომ მაგიდაზე დადებული ჩემი გასაღებები აიღო და თითებში ატრიალა.

— ლაშა ამბობს, რომ შენგან უნდა დავშორდე.

— ლაშა ბევრ რამეს ამბობს, როგორც ჩანს.

— ის ფიქრობს, რომ შენთან მხოლოდ იმიტომ ვარ, რომ უსაფრთხოდ ვიგრძნო თავი.

— შენ რას ფიქრობ?

ნინო ჩუმად დარჩა.

პასუხი იქვე იყო.

იმ ღამეს ის არ წავიდა. ამბობდა, რომ გარეთ ლაშა ელოდებოდა. მე საძინებელში შევედი და კარი დავკეტე, ის კი მისაღებში დარჩა. შუაღამისას წყლის ხმა გავიგე, შემდეგ ჩურჩული. ტელეფონი ავიღე და ეკრანზე დავინახე, რომ ნინო ვიღაცას ხმოვან შეტყობინებას უგზავნიდა.

— არა, დღეს ვერ გამოვალ. გიორგი ეჭვობს. ხვალ მოგწერ.

მისი ხმა მკაფიოდ ისმოდა.

თვალები დავხუჭე და საწოლზე ჩამოვჯექი. გულში მხოლოდ ერთი კითხვა ტრიალებდა: რამდენჯერ ჰქონდა მას ეს ფრაზა ნათქვამი, როცა მე მის გვერდით მეძინა?

დილით ნინო სამზარეულოში იდგა და ყავას ამზადებდა. ფინჯნის სახელური გაუტყდა და ხელში დარჩა.

— დღეს უნდა გადაწყვიტო, — ვუთხარი.

— რა?

— ჩემთან დარჩები თუ მასთან წახვალ. მაგრამ ორივე კარის ღია დატოვებას ვეღარ შეძლებ.

— შენ ახლა მაძალებ არჩევანს.

— არა. შენ თვითონ გააკეთე არჩევანი, როცა ჩვენი ურთიერთობა დამიმალე.

ნინომ თვალები დამაცქერდა.

— თუ წავალ, ყველაფერს დავკარგავ.

— ყველაფერს არა. მხოლოდ იმას, რაც ჩემი მოტყუებით შეინარჩუნე.

მან ტყავის ჩანთიდან ბოლოს ერთი დაკეცილი ფურცელი ამოიღო და მაგიდაზე დადო.

— ეს უნდა ნახო.

ფურცლის კუთხეში ჩემი სახელი ეწერა. ქვემოთ იყო ჩემი სახლის მისამართი და ხელმოწერის ადგილი.

— რა არის ეს?

— ლაშას ვალი. მან მთხოვა, შენი სახელით ამეღო სესხი. მერე თქვა, რომ შენ თვითონ მოაწერდი ხელს, თუ საჭირო გახდებოდა.

ფურცელს შევხედე და ოთახი თითქოს ნელა შეტრიალდა.

— ჩემი სახელით?

— არ გამომიყენებია. ჯერ.

— მაგრამ გინდოდა.

ნინომ მაშინვე თავი გააქნია.

— არ ვიცი, რას ვაკეთებდი.

ამ დროს ჩემს ტელეფონზე შეტყობინება მოვიდა. უცნობი ნომერი იყო. მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა: „თუ გინდა გაიგო, ნინო რატომ არ გშორდება, დღეს საღამოს რვაზე ძველ სადგურთან მოდი. მარტო.“

ნინოს ეკრანი დავანახე.

მისი სახე ერთ წამში გაფითრდა.

— არ წახვიდე.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ ლაშა იქ იქნება.

— და რა უნდა მითხრას?

ნინომ ტუჩები გააღო, მაგრამ ხმა ვერ ამოიღო. შემდეგ ჩუმად თქვა:

— იმას, რასაც მე ვერასდროს გეტყვი.

საღამოს ძველ სადგურთან მივედი. ბაქანი თითქმის ცარიელი იყო. მიტოვებული ჯიხურის მინაზე წვიმის წვეთები ეცემოდა, რელსებიდან კი რკინისა და ზეთის სუნი ამოდიოდა.

ლაშა ბოძთან იდგა. ხელში პატარა ჩამწერი ეჭირა.

— ბოლოს და ბოლოს მოხვედი, — მითხრა.

— ნინო ამბობს, რომ ავად ხარ.

— ნინო ბევრ რამეს ამბობს.

— მაშინ შენ მითხარი.

ლაშამ ჩამწერი ჩართო. ჯერ ნინოს ხმა გაისმა, შემდეგ ჩემი საკუთარი ხმა — ის საუბარი, რომელიც რამდენიმე დღის წინ მის ბინაში გვქონდა.

„მე ლაშასთან ურთიერთობას არ გავწყვეტ. შენ უნდა შეეგუო.“

„კარგი.“

„ამიტომ მიყვარხარ. ყოველთვის გესმის ჩემი.“

„მე უბრალოდ ამ სიტუაციიდან მოვიშორებ თავს.“

ჩანაწერი დასრულდა. ლაშამ მოწყობილობა ჯიბეში ჩაიდო.

— ამას რატომ მაჩვენებ?

— იმიტომ, რომ ნინოს არ უნდა, შენ წახვიდე.

— რა კავშირი აქვს ამას?

ლაშამ ჩემკენ ერთი ნაბიჯი გადმოდგა.

— მან მითხრა, რომ შენს ბინაში დარჩები, სანამ მე ჩემს პრობლემებს მოვაგვარებ. მერე შენგან ფულს აიღებდა და ჩემთან წამოვიდოდა.

— რატომ უნდა დაგიჯერო?

ლაშამ თავი დახარა.

— იმიტომ, რომ ის ახლა ჩემგანაც იმავეს ითხოვს. და იმიტომ, რომ მაქვს შეტყობინებები, სადაც შენს ცხოვრებას გეგმად განიხილავს.

მან ტელეფონი ამოიღო, ეკრანი გამიღო და პირველი ფოტო მაჩვენა. ნინოს მიერ გამოგზავნილი ტექსტი ჩანდა, მაგრამ ბოლომდე წაკითხვა ვერ მოვასწარი. მოულოდნელად სადგურის მეორე მხრიდან მანქანის ფარები აინთო.

ლაშამ ეკრანი ჩააქრო.

— აქედან უნდა წავიდეთ.

— ვინ მოდის?

მან პირველად შემომხედა ნამდვილი შიშით.

— ადამიანი, რომელსაც ნინო შენზე მეტად უფრთხის…

ნაწილი 3

ლაშას ბოლო სიტყვები ჯერ კიდევ ჰაერში ეკიდა, როცა შავი მანქანა სადგურის უკანა შესასვლელთან გაჩერდა. ძრავა არ გამორთულა. ფარების შუქი წვიმის ფარდას ჭრიდა.

— ვინ არის? — ვკითხე.

— მისი ძმა, ალბათ. ან ის კაცი, ვისგანაც ვალი აქვს.

— ნინოს ძმა საზღვარგარეთ ცხოვრობს.

ლაშამ მწარედ გაიღიმა.

— მაშინ დროა გაიგო, რომ ნინოს შესახებ თითქმის არაფერი იცი.

მან მაჯაში ხელი ჩამავლო და ძველი საკონტროლო ოთახისკენ წამიყვანა. კარის ჟანგიანმა სახელურმა ხელისგულზე წითელი კვალი დამიტოვა. შიგნით მხოლოდ ერთი სკამი, მტვრიანი მაგიდა და ბატარეაზე მომუშავე ნათურა იდგა.

— ყველაფერი მითხარი, — ვუთხარი.

ლაშამ ჩამწერი მაგიდაზე დადო.

— ნინოსთან ურთიერთობა სამი თვის წინ არ დამიწყია. ექვსი თვის წინ დამიწყია.

— ექვსი?

— თავიდან შენთან დარჩა, რადგან საბოლოოდ ვერ გადავწყვიტე, რა უნდოდა. შემდეგ ორივე მხრიდან დაიწყო სარგებლის მიღება.

— სარგებლის?

— შენგან სტაბილურობა, ჩემგან ემოცია. ასე მითხრა თვითონ.

ჩემს ყურებში სისხლის ხმა მესმოდა.

ლაშამ ტელეფონში რამდენიმე სურათი გახსნა. ნინო ჩემს ბინაში იდგა, ჩემს სამზარეულოში, იგივე სპილენძის ჟეტონი კისერზე ეკიდა, რომელიც ოდესღაც მე მაჩუქა. შემდეგ მეორე ფოტო გამოჩნდა — ლაშასთან ერთად, სასტუმროს დერეფანში. მესამე — შეტყობინება, სადაც ეწერა: „გიორგი ჯერ ვერაფერს ხვდება. ბინის თანხასაც მალე მოვაგვარებ.“

— ეს ყველაფერი შეიძლება დამონტაჟებული იყოს, — ვთქვი, მაგრამ ჩემი ხმა თვითონაც არ დავიჯერე.

ლაშამ თვალები დახარა.

— ამიტომ მაქვს კიდევ ერთი რამ.

მან ჩამწერი ჩართო. ნინოს ხმა გაისმა, მკაფიო და მშვიდი.

„გიორგი არასდროს შემიყვარებია ისე, როგორც შენ. უბრალოდ მასთან ცხოვრება უფრო მარტივია. თუ სესხზე ხელს მოაწერს, ჩვენ თავიდან დავიწყებთ.“

ჩანაწერი დასრულდა.

სიჩუმე იმდენად მძიმე იყო, რომ გარეთ წვიმის ხმა თითქმის გაქრა.

— როდის ჩაიწერა? — ვკითხე.

— გუშინ ღამით. ჩემთან კამათობდა, რადგან ვუთხარი, რომ შენს მოტყუებას აღარ გავაგრძელებ.

— რატომ მოხვედი ჩემთან?

— იმიტომ, რომ ნინომ მითხრა, თითქოს შენზე ძალადობდი და მას არ უშვებდი. მინდოდა, შენთვის საშიში ადამიანი ვყოფილიყავი. მაგრამ მერე მივხვდი, რომ ორივეს გვიყენებდა.

იმ წამს ჩემი ტელეფონი დარეკა. ნინო იყო.

— სად ხარ? — მკითხა მაშინვე.

— ლაშასთან.

მეორე მხარეს სუნთქვა შეეკრა.

— გიორგი, მოუსმინე, რაც არ უნდა გითხრას, არ დაუჯერო.

— უკვე მოვისმინე.

— ეს ყველაფერი მანიპულაციაა.

— შენი ხმა იყო, ნინო.

— მე პანიკაში ვიყავი.

— ექვსი თვე პანიკაში იყავი?

მან პასუხი ვერ გამცა.

ლაშამ ხელი ასწია, თითქოს მითხრა, მოიცადეო. ჩამწერში კიდევ ერთი ფაილი იპოვა და ჩართო.

„თუ გიორგი წავა, ბინა მოგვრჩება. მას ხელშეკრულება აქვს, მე კი საკმარისი თანხა არა. ჯერ დავარწმუნებ, რომ ეს მხოლოდ მეგობრობაა. მერე ვეტყვი, რომ სხვა მამაკაცთან ბავშვს ველოდები და დახმარება სჭირდება. ის ასეთ დროს ვერ მიგვატოვებს.“

ჩანაწერი შეწყდა.

მე ლაშას შევხედე.

— ბავშვი?

— ნინო ორსულად არ არის. ესეც ტყუილი უნდა ეთქვა შენთვის, თუ საჭირო გახდებოდა.

ტელეფონი ისევ ამღერდა. ამჯერად ნინოს შეტყობინება მოვიდა: „მოდი სახლში. ყველაფერი აგიხსნი.“

სადგურიდან გამოვედი და პირდაპირ ჩემს ბინაში დავბრუნდი. ნინო იქ დამხვდა. კარის გვერდით იდგა, ხელში ის დაკეცილი სესხის ფურცელი ეჭირა. მისი სახე თეთრი იყო, მაგრამ თვალებში უკვე ცრემლები აღარ ჩანდა.

— ლაშამ ყველაფერი მოგიყვა? — მკითხა.

— შენ არ გითქვამს.

— მინდოდა, მეთქვა.

— როდის? როცა ჩემს ხელმოწერას გამოიყენებდი?

ნინო სკამზე დაეშვა.

— მე შენთან უსაფრთხოდ ვიყავი.

— უსაფრთხოდ ყოფნა და სიყვარული ერთი რამ არ არის.

— შენ ჩემთვის მნიშვნელოვანი ხარ.

— მაგრამ არასდროს ვიყავი შენი არჩევანი.

მან სახე ხელებში ჩამალა.

— მე არ მინდოდა ასე დასრულებულიყო.

— არც მე მინდოდა. ამიტომაც ვიჯექი ამდენ ხანს შენს გვერდით და საკუთარ ინტუიციას ვებრძოდი.

ნინო წამოდგა და ჩემკენ წამოვიდა.

— გთხოვ, არ წახვიდე. ლაშა ისევ მომატყუებს. მე მარტო დავრჩები.

— შენ მარტო არ დარჩები. შენ დარჩები იმ გადაწყვეტილებებთან, რომლებიც თვითონ მიიღე.

ამ დროს კარზე ძლიერი დარტყმა გაისმა. შემდეგ მეორე.

ნინო შეშინებული შემობრუნდა.

— ის მოვიდა.

— ვინ?

მან ჩუმად მიპასუხა:

— ის კაცი, ვისთანაც ორივეს ვალი გვაქვს.

კარზე კიდევ ერთხელ დაარტყეს. გარედან მამაკაცის ხმა გაისმა:

— ნინო, გახსენი. ამჯერად შენი მეგობარი ვერ დაგიცავს.

ნინოს ხელიდან ფურცელი გაუვარდა. მე მისკენ დავიხარე, მაგრამ იმავე წამს ჩემს ტელეფონზე უცნობი ნომრიდან ფოტო მოვიდა. ფოტოზე ჩემი პირადობის მოწმობა, ჩემი ხელმოწერა და საბანკო განაცხადი იდო.

მხოლოდ ერთი რამ იყო უცნაური: დოკუმენტზე ჩემი ხელმოწერა ჩანდა, თუმცა მე ის არასდროს მომიწერია.

ნინო კარისკენ წავიდა.

— გაჩერდი, — ვუთხარი.

მან შემომხედა და პირველად მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ღალატის ამბავი არ იყო. ვიღაცამ ჩემი სახელით რეალური საქმე დაიწყო.

ტელეფონმა კვლავ დარეკა. ამჯერად ადვოკატის ნომერი იყო, რომელსაც წლების წინ ჩემი კომპანიის კონტრაქტებზე ვმუშაობინებდი.

— გიორგი, — თქვა მან, როგორც კი ვუპასუხე, — ახლავე უნდა იცოდე: ბანკიდან ოფიციალური შეტყობინება მივიღეთ. თქვენს სახელზე სესხი უკვე გაცემულია. და განაცხადს ხელს ნინო აწერს…