ნაწილი 4

ადვოკატის ხმა ტელეფონში გაიყინა, როცა კარზე კიდევ ერთხელ დაარტყეს.

— გააგრძელე, — ვუთხარი.

— ნინო ხელს აწერს როგორც შენი უფლებამოსილი წარმომადგენელი. მაგრამ ასეთი უფლებამოსილება არასდროს მიგიცია, ხომ ასეა?

— არასდროს.

ოთახში ნინო იდგა და კარისკენ იყურებოდა. მის სახეზე ცრემლები აღარ ჩანდა. ახლა მხოლოდ დაღლილობა და შიში დარჩენოდა.

— გიორგი, გთხოვ, კარს ნუ გააღებ, — თქვა მან.

— ვინ დგას იქ?

— მევახშე.

— მისი სახელი?

ნინო გაჩუმდა.

ადვოკატმა ტელეფონში მკითხა:

— პოლიციას დავურეკო?

— უკვე ვრეკავ.

ნინომ ჩემკენ გამოიხედა.

— თუ ამას გააკეთებ, ყველაფერს დავკარგავ.

— შენ უკვე დაკარგე ის, რაც ჩემთან გქონდა.

სასწრაფო ნომერზე დარეკვისას კარი გარედან შეირყა. საკეტმა დაიჭყივლა, მაგრამ არ გატყდა. რამდენიმე წუთში სადარბაზოში ნაბიჯების ხმები და მკაცრი ბრძანებები გაისმა.

— კედელთან დადექით! ხელები ისე დაიჭირეთ, რომ ჩანდეს!

ნინო კედელს მიეყრდნო. მე კი ტელეფონი მაგიდაზე დავდე და პირველად რამდენიმე დღის შემდეგ ღრმად ჩავისუნთქე.

მოვიდნენ პოლიციელები. მათთან ერთად ჩემი ადვოკატიც იყო, რომელმაც კიბეზე ამოსვლისას ქურთუკის კალთებიდან წვიმა ჩამოიფერთხა. მის ხელში მუქი ლურჯი საქაღალდე ეჭირა, რომლის კიდეებზე წყლის წვეთები ბრწყინავდა.

— ეს კაცი სად არის? — იკითხა ერთმა პოლიციელმა.

— სადარბაზოში, — ვუპასუხე. — ლაშას მიერ გამოგზავნილი ფოტოებიც მაქვს და ჩანაწერიც.

ნინომ მაშინვე იყვირა:

— გიორგი, არ გააკეთო ეს!

— მე არაფერს ვაკეთებ, ნინო. უბრალოდ აღარ ვმალავ იმას, რაც შენ გააკეთე.

ადვოკატმა საქაღალდე გახსნა.

— აქ არის ბანკის განაცხადი, ხელმოწერის ექსპერტიზის წინასწარი დასკვნა, კამერის ჩანაწერები და შეტყობინებები. ნინო, ბანკში თქვენ მიხვედით. კამერამ დააფიქსირა.

— მე მხოლოდ კონსულტაციაზე ვიყავი, — სწრაფად თქვა მან.

— თქვენ ხელი მოაწერეთ დოკუმენტს, რომელიც გიორგის ვალდებულებას ქმნის.

— ის თავად დამთანხმდა.

— არა, — ვუთხარი. — მე არ დავთანხმებულვარ.

ადვოკატმა მაგიდაზე პატარა მოწყობილობა დადო.

— და ეს არის ხმოვანი ჩანაწერი, რომელიც ლაშამ მოგვაწოდა. მისი სამართლებრივი დასაშვებობა მოგვიანებით განიხილება, მაგრამ შინაარსი ძალიან მნიშვნელოვანია.

ნინომ უკან დაიხია.

— არ შეიძლება.

ჩამწერი ჩაირთო.

მისი ხმა გაისმა.

„გიორგი არასდროს შემიყვარებია ისე, როგორც შენ. უბრალოდ მასთან ცხოვრება უფრო მარტივია. თუ სესხზე ხელს მოაწერს, ჩვენ თავიდან დავიწყებთ.“

!!! My father humiliated me and raised his hand over the issue of taxes, but after my calm response, the smile instantly vanished from my mother's face.

ოთახში ყველამ მოისმინა საკუთარი სიტყვები ნინოსგან, თითქოს კედლებმა ისინი უკან დაუბრუნეს.

ნინოს სახე შეეცვალა.

— გამორთეთ.

ჩანაწერი გაგრძელდა.

„თუ გიორგი წავა, ბინა მოგვრჩება. ჯერ დავარწმუნებ, რომ ეს მხოლოდ მეგობრობაა. მერე ვეტყვი, რომ სხვა მამაკაცთან ბავშვს ველოდები.“

პოლიციელმა თვალები ნინოსკენ ასწია.

— ეს თქვენი ხმაა?

ნინო პასუხს ვერ სცემდა.

მე კი უცნაურად მშვიდად ვიყავი. იმ წამს პირველად გავიგე, როგორ ჟღერდა ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი ტყუილი სხვისი პირით.

ნინომ ჩამწერს შეხედა.

— მე ასე არ ვფიქრობდი.

— მაგრამ ასე თქვი, — ვუპასუხე.

— ლაშა მაიძულებდა.

— იქ მეც არ ვიყავი.

— მეშინოდა.

— და ამიტომ ჩემი ცხოვრება გამოიყენე?

მან თავი დახარა.

პოლიციელებმა ნინო დააკავეს თაღლითობისა და ყალბი დოკუმენტების გამოყენების ეჭვის საფუძველზე. სადარბაზოში მყოფ მამაკაცსაც ხელბორკილები დაადეს. ლაშა თავად მივიდა განყოფილებაში და ჩვენება მისცა, თუმცა მისი მონაწილეობაც გამოძიების ნაწილი გახდა.

მე მათ გაჩერებას არ შევეცადე.

არც ნინოსთვის მიმიცია საბაბი, რომ ჩემი დუმილი სიყვარულად ჩაეთვალა.

იმავე ღამეს ადვოკატმა ბანკს ოფიციალურად გაუგზავნა განცხადება, რომ სესხი ჩემს თანხმობას არ ეფუძნებოდა. ხელმოწერის შემოწმებამ დაადასტურა, რომ დოკუმენტზე ჩემი სახელი გაყალბებული იყო. კამერების ჩანაწერებმა აჩვენა, რომ ნინო მარტო მივიდა ბანკში, ხოლო ლაშა გარეთ ელოდა.

სამი დღის შემდეგ ჩემმა ადვოკატმა დამირეკა.

— ბანკმა სესხის პასუხისმგებლობა თქვენგან მოხსნა.

— ნინოს რა ელის?

— გამოძიება გაგრძელდება. ლაშამ შეთანხმება დადო და სრულ ჩვენებას იძლევა. ნინოს წინააღმდეგ საქმე აღძრულია.

მინდოდა, შვება მეგრძნო. მაგრამ მხოლოდ დაღლილობა ვიგრძენი.

იმ საღამოს ნინოს სახლიდან დარჩენილი ნივთები ჩემთან იყო. მისი თეთრი სვიტერი სკამის საზურგეზე ეკიდა. აბაზანაში მისი თმის სამაგრი დამრჩა. სამზარეულოში კი ერთადერთი ნივთი, რომლის აღებაც ვერ შევძელი, ის სპილენძის მეტროს ჟეტონი იყო.

ის მაგიდის უჯრაში ვიპოვე.

წლების წინ ნინომ მითხრა, რომ ეს ჩვენი ისტორიის დასაწყისი იყო. ახლა ხელში რომ ავიღე, მისი ზედაპირი ცივი აღმოჩნდა. ჟეტონი აღარ ნიშნავდა დაპირებას. უბრალოდ ლითონის პატარა ნაჭერი იყო, რომელიც ზედმეტად დიდხანს ვატარებდი.

რამდენიმე კვირის შემდეგ ბინა უფრო დიდი ჩანდა.

ნინოს ნივთები წავიღე, ფარდები გამოვცვალე და მისაღებში წიგნების თარო დავდგი. ყოველ დილით ექვსზე ვიღვიძებდი, ყავას ვადუღებდი და სამსახურში ფეხით მივდიოდი. გზაზე იმავე სადგურს გავდიოდი, სადაც ლაშა პირველად დამელაპარაკა.

!!! Part 4 — My daughter disappeared by the lake, and a year later, a friend brought me her phone—my hand trembled at the last photo.

ერთ დილას დავითმა მკითხა:

— ისევ გაბრაზებული ხარ?

— არა.

— მაშინ რას გრძნობ?

ფანჯარასთან ვიდექი. ქალაქის სახურავებზე პირველი თოვლი მოდიოდა.

— თითქოს დიდი ხნის განმავლობაში სხვის სახლს ვალაგებდი და ბოლოს საკუთარ ოთახში დავბრუნდი.

დავითმა თავი დამიქნია.

— ეს უკვე კარგი დასაწყისია.

სამი თვის შემდეგ ჩემს დას, მარიკას, მისი ექვსი წლის ქალიშვილი ჩემთან მოჰყავდა ხოლმე შაბათობით. გოგონა მისაღებში ფერადი ფანქრებით ხატავდა. ერთ დღეს ფურცელზე პატარა მატარებელი დახატა, ფანჯრებში კი ადამიანები ჩასვა.

— ეს სად მიდის? — ვკითხე.

— იქ, სადაც არავინ ატყუებს ერთმანეთს.

გამეცინა. ბავშვებს ზოგჯერ ყველაზე რთული პასუხები მარტივად გამოსდით.

იმავე საღამოს ნინოსგან შეტყობინება მივიღე.

„გიორგი, ვიცი, რომ შეცდომები დავუშვი. ადვოკატმა მითხრა, რომ სასამართლომდე ჯერ კიდევ შეიძლება ყველაფერი შევცვალოთ. გთხოვ, ერთხელ მაინც შემხვდი. მე შენს დაკარგვას ვერ ვეგუები.“

მეორე შეტყობინება რამდენიმე წუთის შემდეგ მოვიდა.

„ლაშამ მიმატოვა. შენ ერთადერთი ადამიანი ხარ, ვინც დამრჩა.“

დიდხანს ვუყურებდი ეკრანს.

ადრე ასეთ დროს მაშინვე გავიქცეოდი. ავუხსნიდი, დავამშვიდებდი, საკუთარ წყენას გვერდზე გადავდებდი. ახლა კი პირველად მივხვდი, რომ სხვისი მარტოობისგან თავის დაღწევა ჩემი ვალდებულება აღარ იყო.

მივწერე:

„გისურვებ, რომ საკუთარ გადაწყვეტილებებთან გამკლავება შეძლო. მე შენთან დაბრუნებას აღარ ვაპირებ. გთხოვ, აღარ დამიკავშირდე.“

გაგზავნის შემდეგ ტელეფონი მაგიდაზე დავდე.

არ დავბლოკე მაშინვე. უბრალოდ აღარ დაველოდე პასუხს.

მომდევნო თვეებში საქმე დასრულდა. სასამართლომ ნინოს თაღლითობაში დამნაშავედ ცნო და მას პირობითი სასჯელი, სავალდებულო ანაზღაურება და საზოგადოებისთვის სასარგებლო სამუშაო დააკისრა. ლაშას ჩვენების გამო მასაც დაეკისრა პასუხისმგებლობა, თუმცა მან დაზარალებულებთან შეთანხმება შეძლო.

მე არც ერთ სხდომაზე არ გამიხარია.

როცა ნინო დარბაზიდან გამოვიდა, თვალები ჩემკენ გამოაპარა. მე მხოლოდ თავი დავუკარი. ეს არ იყო პატიება. არც სიძულვილი. უბრალოდ აღიარება იმისა, რომ ჩვენი საერთო გზა დასრულებული იყო.

ზამთრის ბოლოს სხვა სამსახურში გადავედი. პატარა გუნდი მყავდა, საკუთარი სამუშაო ოთახი და ფანჯარა, საიდანაც დილის მზე პირდაპირ მაგიდაზე ეცემოდა. კვირაში ორჯერ ცურვაზე დავდიოდი. კვირაობით დედასთან ვსადილობდი. ტელეფონს აღარ ვამოწმებდი ყოველ წუთს.

ერთხელ მარიკას პატარა გოგონამ ისევ დამიხატა მატარებელი. ამჯერად ფურცელზე მხოლოდ ერთი ადამიანი იჯდა.

— აქ მარტო ხარ? — ვკითხე.

!!! Mi esposo llegó con mis flores favoritas y una sorpresa; cuando dejé el ramo en el balcón, su sonrisa desapareció

— არა, — მიპასუხა მან. — შენ სახლში მიდიხარ.

იმ ღამით უჯრა გავხსენი და სპილენძის ჟეტონი ამოვიღე. ადრე მეგონა, რომ ეს ნივთი ნინოს მაკავშირებდა. ახლა მივხვდი, რომ ის ჩემი პირველი პაემნის კი არა, ჩემი უკან დაბრუნების ნიშანი იყო.

ჟეტონი საფულეში აღარ ჩავდე.

ის სამუშაო მაგიდაზე, პატარა მინის თასში დავდე, სადაც დილის შუქი ეცემოდა. ყოველ ჯერზე, როცა ვხედავდი, მახსენდებოდა არა ის, ვინც დამაკარგვინა საკუთარი თავი, არამედ ის წამი, როცა ბოლოს და ბოლოს საკუთარ თავს დავუბრუნდი.

გაზაფხულის პირველ დღეს ტელეფონზე კიდევ ერთი უცნობი შეტყობინება მოვიდა. მხოლოდ სამი სიტყვა ეწერა: „მაინც მენატრები.“

წავშალე.

ფანჯარა გავაღე. ქუჩიდან ახალი წვიმის სუნი შემოვიდა. მინის თასში ჩადებულმა სპილენძის ჟეტონმა მზის სხივი დაიჭირა და კედელზე პატარა ნათელი წრე გააჩინა.

ამჯერად მე აღარავის ველოდებოდი.

მატარებელი წავიდა.

Missed the beginning?

← Read the story from part one