აეროპორტში ქმარმა მდივანი ჩემს თვალწინ ჩაიხუტა, მაგრამ ჩემი წასვლის შემდეგ ადვოკატის ზარმა მას ღიმილი წაართვა

აეროპორტის ბარგის გაცემის დარბაზში ჩემი ქმარი სხვა ქალს ისე ჩაეხუტა, თითქოს ორი თვის მონატრებული ცოლი კი არა, სწორედ ის ელოდა.

ალეხანდრო ლოს-კაბოსში ორი თვით იყო წასული სასტუმროების ქსელის შესყიდვის ზედამხედველად. ამ ხნის განმავლობაში ჩვენი საუბრები რამდენიმე მშრალ შეტყობინებამდე შემცირდა: „კრებაზე ვარ“, „ხვალ დაგირეკავ“, „ძალიან დაღლილი ვარ“. მე მაინც ვცდილობდი, თავი დამერწმუნებინა, რომ ეს ყველაფერი სამსახურის ბრალი იყო.

იმ დილით მის საყვარელ ვახშამს ვამზადებდი და საძინებელში სუფთა თეთრეულს ვაფენდი. როცა მომწერა, თვითმფრინავი დავჯექითო, პირველად დიდი ხნის შემდეგ გამეღიმა.

აეროპორტში ნახევარი საათით ადრე მივედი. ხელში მისი საყვარელი ტყავის საკიდი მეჭირა — პატარა ყავისფერი ნივთი, რომელზეც ჩვენი ქორწილის თარიღი მქონდა ამოტვიფრული. ალეხანდროს ყოველთვის ეცინებოდა, როცა ვეუბნებოდი, ეს საკიდი ჩვენს ქორწინებასავით გამძლეა-მეთქი.

მაშინ ჯერ კიდევ მჯეროდა.

ის გამოსასვლელთან გამოჩნდა, ჩემოდანს მიათრევდა, მის უკან კი რენატა რობლესი მოდიოდა. ქალი ზედმეტად ახლოს ედგა. რაღაც ჩასჩურჩულა და ალეხანდრომ ისეთი ღიმილით შეხედა, რომელიც ბოლო თვეებში ჩემთვის აღარ გაუმეტებია.

როცა დამინახა, ნაბიჯს აუჩქარა.

რენატამ უცებ ფეხი თითქოს გადაუბრუნა.

ალეხანდრომ ჩემოდანი იატაკზე დააგდო და მისკენ გაიქცა. რენატა მკერდზე მიეკრა. ქმრის ერთი ხელი ქალის წელზე აღმოჩნდა, მეორე კი ზურგზე ეფერებოდა.

— ხომ არ დაშავდი? — ჰკითხა მან ისეთი სინაზით, რომ გულში რაღაც ჩამწყდა.

— უბრალოდ ფეხი დამეძინა, — უპასუხა რენატამ და მის მკლავებში კიდევ რამდენიმე წამი დარჩა.

მე მათ წინ ვიდექი.

რენატამ თავი ასწია და თავაზიანად გამიღიმა.

— ქალბატონო მარიანა, რა კარგია, რომ ორივეს დასახვედრად მოხვედით.

ორივეს.

ალეხანდრომ მისი ჩემოდანი ჩემს მანქანაში ჩადო და უკანა კარი გაუღო.

— პოლანკოში ცხოვრობს. გზად გვხვდება.

— ჩვენი სახლი სანტა-ფეშია, — ვუთხარი.

— გზას ოდნავ შევცვლით, რა მოხდა?

მანქანის ძრავა ჩავაქრე და მისი ჩემოდანი ასფალტზე დავდე.

— ორივე ჩამოდით.

ალეხანდროს სახე დაეძაბა.

— მარიანა, სცენებს ნუ აწყობ.

— მანქანაში ქალს არ ჩავსვამ, რომელიც ჩემს ქმარს ისე ეხვევა, თითქოს მისი იყოს.

რენატამ თვალები დახარა, თითქოს შეურაცხყოფილი იყო. ალეხანდრომ ჩემი ფანჯარა მუშტით დააკაკუნა.

— ხალხი გვიყურებს! შენ ჩემს რეპუტაციას ანადგურებ!

— შენი რეპუტაცია მე არ შემიქმნია.

მანქანა დავქოქე და იქაურობას გავეცალე.

სამ საათში ოცდასამჯერ დამირეკა. ერთხელაც არ უკითხავს, როგორ ვიყავი. მხოლოდ მწერდა, რომ რენატა ტიროდა და ყველაფერში მე ვიყავი დამნაშავე.

საღამოს ბინაში რომ დავბრუნდი, ალეხანდრო მისაღებში მელოდა. მაგიდაზე ცივი ყავა იდგა, მის გვერდით კი ჩემი ქორწილის თარიღიანი ტყავის საკიდი ეგდო.

— ერთი ჩახუტების გამო შვიდ წელს ანადგურებ? — მკითხა მან.

— ჩახუტების გამო არა. იმის გამო, რომ ჩემი ტკივილი დაინახე და მხოლოდ იმაზე იფიქრე, სხვები რას იტყოდნენ.

კარადიდან ჩემოდანი გამოვიღე.

— თუ ამ კარს გადაკვეთ, ყველაფერი ძველებურად აღარ იქნება, — მითხრა მან.

— ძველებურად უკვე აღარაფერია.

ლუსიასთან წავედი და ტელეფონი გამოვრთე. დილით ათობით გამოტოვებული ზარი დამხვდა. მათ შორის ერთი შეტყობინება რენატასგანაც იყო: „სანამ განმსჯი, გაიგე, რა მოხდა იმ ორ თვეში ლოს-კაბოსში.“

არ გავხსენი.

რამდენიმე საათის შემდეგ ადვოკატის წერილი მივიღე. მემუქრებოდნენ, ძველი ანგარიშიდან გამოქვეყნებული ჩანაწერი დაუყოვნებლივ წაშალეო. ჩანაწერში თითქოს მე ვამტკიცებდი, რომ ალეხანდრო და რენატა საყვარლები იყვნენ, რომ მას ქალისთვის ბინა ეყიდა და კომპანიის ფული მოიპარეს.

ათასობით ადამიანს უკვე წაეკითხა.

სწორედ მაშინ დამირეკა რენატამ.

— განქორწინების საბუთებს ხელი მოაწერე, ქალაქიდან წადი და ვაღიარებ, რომ შენი ანგარიში გატეხეს. სამი დღე გაქვს.

მის ხმაში გამარჯვება ისმოდა.

მე კი მივხვდი, რომ აეროპორტის ჩახუტება შემთხვევითი არ ყოფილა.

ეს ომი იყო.

და როცა კარზე ისევ დააკაკუნეს, ლუსიამ იატაკიდან მუქი მწვანე საქაღალდე აიღო და მითხრა:

— მარიანა, ეს შენთვის დატოვა უცნობმა კაცმა. ფურცელზე წერია, რომ სანამ გახსნი, ალეხანდროს არ დაურეკო…

საქაღალდეს ხელი ნელა მივუახლოვე და საკეტის ასაწევად თითები გავწიე…

ნაწილი 2

საქაღალდის საკეტი რომ ავწიე, ლუსიამ სუნთქვა შეიკრა. შიგნით მხოლოდ ერთი ფურცელი და პატარა მეხსიერების ბარათი იდო. ფურცელზე ეწერა: „თუ სიმართლე გინდა, ჯერ საკუთარ ქმარს არ ენდო.“

ქვემოთ ადვოკატის სახელი ეწერა — დიეგო მონტალვო, ჩემი უნივერსიტეტის მეგობარი.

— დაურეკე, — მითხრა ლუსიამ.

— თუ ეს ხაფანგია?

— მაშინ მარტო არ შეხვალ.

დიეგომ ნახევარ საათში მოგვაკითხა. საღამოს ექვსი იყო და მის პალტოს საყელოზე წვრილი წვიმის წვეთები ბრწყინავდა. მან მეხსიერების ბარათი არ გახსნა. ჯერ ჩემი ტელეფონი გამომართვა და ყველა შეტყობინება გადაიღო.

— სოციალურ ქსელში აღარ უპასუხებ, — მითხრა. — მათ სურთ, ხალხმა იფიქროს, რომ ეჭვიანი ცოლი ხარ, რომელმაც კონტროლი დაკარგა.

— ჩემს სახელზე ვიღაცამ დანაშაული გამოაქვეყნა. როგორ დავდუმდე?

— იმიტომ, რომ სიმართლე ხმამაღალ პასუხში კი არა, მტკიცებულებაშია.

მეორე დილით კიბერუსაფრთხოების სპეციალისტმა დაადასტურა, რომ ჩემს ანგარიშზე შესვლა უცხო მოწყობილობიდან მოხდა. ეს იყო მუქი ლურჯი ტელეფონის კონკრეტული მოდელი, რომელსაც რენატა მუდმივად იყენებდა. მარტო ეს საკმარისი არ იყო, მაგრამ იმავე დროს მე კოიოაკანის ბაზრის სადგომზე დედასთან ერთად ვიყავი. კამერების ჩანაწერები ამას ამტკიცებდა.

ფაქტები პირველად ჩემს მხარეს იდგა.

ფისკალური პროკურატურის შენობასთან ალეხანდრო დამხვდა. შუადღის მზე მარმარილოს კიბეებზე ირეკლებოდა, მის ხელში კი ქოლგის ვერცხლისფერი სახელური კანკალებდა.

— რენატას ემუქრებიან, — მითხრა მან. — მას დაცვა სჭირდება.

— ჩემს ვინაობას იყენებენ და მისი ადვოკატი მე მემუქრება. მე ვინ დამიცავს?

— მე გიჯერებ, მაგრამ მტკიცებულება მჭირდება.

ეს სიტყვები უფრო მტკივნეული აღმოჩნდა, ვიდრე მისი დუმილი აეროპორტში. რენატას ჩასახუტებლად მტკიცებულება არ დასჭირვებია. ცოლის დასაჯერებლად კი სჭირდებოდა.

იმავე საღამოს რენატასთან შეხვედრას დავთანხმდი. კაფე კომპანიის ოფისის წინ მდებარეობდა. ჩანთის შიდა ჯიბეში პატარა ჩამწერი ჩავდე. მაგიდაზე ლიმონიანი ჩაი იდგა, რომლის ზედაპირზეც ორთქლი ისე ირხეოდა, თითქოს ოთახიც ნერვიულობდა.

რენატა ზუსტად დროზე მოვიდა.

— ხელი მოაწერე და სარჩელს გავაუქმებ, — თქვა მან.

— მხოლოდ ამისთვის მოხვედი?

— ქალაქიდანაც უნდა წახვიდე. ალეხანდრო მაინც მოგძებნის, თუ აქ დარჩები.

— გითხრა, რომ უყვარხარ?

მისმა ღიმილმა პირველად ირყია.

— ამის თქმა არ სჭირდება. ორი თვე მე ვიყავი მის გვერდით, როცა ავად ხდებოდა, როცა არ ეძინა, როცა საბჭო ზეწოლას ახდენდა. შენ მხოლოდ მისი საყვარელი ვახშამი იცი.

— და თუ არ მოვაწერ ხელს?

— სასამართლოში გიჩივლებ. ყველას დააჯერებ, რომ ეჭვიანობისგან გამოიგონე ეს ამბავი.

მე მშვიდად შევხედე.

— როგორ ხარ დარწმუნებული, რომ პოლიცია ტელეფონს ვერ იპოვის?

რენატამ პასუხი დაუფიქრებლად გასცა.

— ამ ქალაქში ათასობით ასეთი მოწყობილობაა.

მე მისთვის მოდელი არასოდეს მიხსენებია.

მის თვალებში წამით შიში გაჩნდა.

— რატომ არ გიშვებს ალეხანდრო სამსახურიდან? — ვკითხე.

რენატამ ხმა დაუწია.

— იმიტომ, რომ ლოს-კაბოსის პროექტის ფაილები ჩემთანაა. თუ მიღალატებს, კონტრაქტები დაიკარგება და გაჟონვაზე პასუხისმგებელი თვითონ იქნება.

— ანუ ეს სიყვარული არ არის.

— სიყვარული? — ჩაიცინა მან. — ეს ძალაუფლებაა.

ჩანაწერი დიეგოსა და პროკურორს გადავეცი. იმავე ღამეს ალეხანდრომ მოუსმინა. მისი სახე ნელ-ნელა გაფითრდა.

— მე არ ვიცოდი, რომ დოკუმენტები მოიპარა.

— მაგრამ იცოდი, რომ ჩემს ადგილს იკავებდა.

პასუხი არ გაუცია.

მეორე შეხვედრა პოლიციამ დაგეგმა. რენატას უნდა ჰგონებოდა, რომ განქორწინებას ხელს მოვაწერდი ანგარიშის დაბრუნების სანაცვლოდ. ოთახში კამერები დამალეს. ალეხანდრო გვერდით ოთახში ადვოკატებთან ერთად ელოდა.

რენატამ მაგიდაზე ხელშეკრულება და მეხსიერების ბარათი დადო.

— ჯერ მოაწერე ხელი, მერე მიიღებ ანგარიშს.

კალამს ხელი მოვკიდე.

ამ დროს კარი გაიღო.

ალეხანდრო შემოვიდა გამომძიებლებთან ერთად.

— კომპანიის არც ერთ ფაილზე წვდომა აღარ გაქვს, — უთხრა რენატას. — სამსახურიდან გათავისუფლებული ხარ.

რენატამ პირველად დაკარგა სიმშვიდე.

— მე ყველაფერი შენთვის გავაკეთე!

— არა, საკუთარი თავისთვის გააკეთე.

გამომძიებლებმა მას ხელბორკილები დაადეს. კარისკენ მიჰყავდათ, როცა რენატა მოულოდნელად შემოტრიალდა.

— მამას ჰკითხე, რატომ მომიყვანა ამ კომპანიაში, ვინ გადაიხადა ჩემი ბინის ფული და რა გაუკეთა ჩემს მამას ოცდახუთი წლის წინ.

ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.

ალეხანდროს სახიდან ფერი გაქრა.

— რას გულისხმობ? — ვკითხე.

რენატამ მწარედ გაიღიმა.

— შენმა ქმარმა ყველაფერი იცის. უბრალოდ, შენთვის არასოდეს უთქვამს.

იმ ღამეს ალეხანდროს ტელეფონი უწყვეტად რეკავდა. ეკრანზე მხოლოდ ერთი სახელი ჩნდებოდა — ესტებანი, მისი მამა.

ალეხანდრომ ზარს არ უპასუხა.

შემდეგ ჩემსკენ შემოტრიალდა და ჩუმად მითხრა:

— მარიანა, შენს მშობლებს ოცდახუთი წლის წინ მომხდარი შემთხვევა არასოდეს მოუყოლიათ?

მე დედაჩემის სახე გამახსენდა, მისი აკანკალებული ხელები და ის აკრძალული თემა, რომელსაც სახლში ყოველთვის უცებ ცვლიდნენ.

სანამ პასუხს გავცემდი, მეხსიერების ბარათზე მოსული ახალი შეტყობინება გაისმა.

„თუ ამ ჩანაწერს უსმენთ, იცოდეთ: რენატა მხოლოდ დასაწყისი იყო.“…

ნაწილი 3

„თუ ამ ჩანაწერს უსმენთ, იცოდეთ: რენატა მხოლოდ დასაწყისი იყო.“

მეხსიერების ბარათზე ჩაწერილი ხმა ქალის იყო. დაბალი, დაღლილი და ისეთი ახლობელი, რომ მაშინვე ვიცანი.

დედაჩემი.

— მარიანა, თუ ამას ისმენ, ნიშნავს, რომ ესტებანმა თავისი გეგმა ბოლომდე მიიყვანა. შენს ქორწინებასთან დაკავშირებით ის სიმართლე უნდა იცოდე, რომელსაც ოცდახუთი წელი ვმალავდი.

ალეხანდრო სკამზე დაჯდა. ხელები მუხლებზე დაედო და თითებს ისე აწვალებდა, თითქოს მათში პასუხის პოვნას ცდილობდა.

ჩანაწერში დედა განაგრძობდა:

— ოცდახუთი წლის წინ მამაშენი, რაფაელი, ესტებანის სამშენებლო კომპანიაში ბუღალტრად მუშაობდა. მან აღმოაჩინა, რომ ესტებანი მუშების ფულს იპარავდა და მიწის საბუთებს აყალბებდა. რაფაელი პოლიციაში წასვლას აპირებდა. იმ ღამეს კომპანიის საწყობში ხანძარი გაჩნდა.

ჩემმა გულმა მძიმე დარტყმა იგრძნო.

— მამაჩემმა ხანძარი გააჩინა? — ვკითხე.

ალეხანდრომ თავი ასწია.

— არ ვიცი.

— მაგრამ შენმა მამამ იცის.

ჩანაწერი ისევ გაისმა.

— ოფიციალურად რაფაელი დაიღუპა უბედური შემთხვევის დროს. სინამდვილეში კი ესტებანმა მას იქ ჩაკეტილი დატოვა. ერთადერთი ადამიანი, რომელმაც ეს დაინახა, მე ვიყავი. მაგრამ მაშინ შენ სამწლიანი იყავი, მე კი მეშინოდა, რომ თქვენც დაგვაზიანებდნენ.

თვალებიდან ცრემლები წამომივიდა. ოთახის კუთხეში ჩამოკიდებული საათი ხმამაღლა ტიკტიკებდა.

— რენატას მამაც იმ საწყობში იყო, — განაგრძობდა დედა. — ის რაფაელის გადარჩენას ცდილობდა. ორივე დაიღუპა. ესტებანმა ორი ოჯახი გააჩუმა ფულით, მუქარით და ყალბი საბუთებით.

რენატა ამას შურისძიებისთვის აკეთებდა.

მაგრამ ამბავი ამით არ მთავრდებოდა.

დედაჩემის ხმა ჩაწყდა, შემდეგ ისევ გაისმა:

— წლების შემდეგ ესტებანმა გაიგო, რომ რაფაელის სახელზე დარჩენილი მიწის ნაწილი შენ გეკუთვნოდა. იმ მიწაზე ახლა ლოს-კაბოსის ახალი კურორტი შენდება. მან ალეხანდრო შენზე დაქორწინებით შენი ხელმოწერის მიღება დააპირა. ქორწინება თავიდანვე გეგმა იყო.

ოთახში ჰაერი აღარ მყოფნიდა.

ალეხანდროს შევხედე.

— მითხარი, რომ ეს ტყუილია.

მან თვალები დახარა.

— თავიდან მამამ მითხრა, რომ მხოლოდ შენი თანხმობა გვჭირდებოდა. მითხრა, რომ მიწა არაფერს ნიშნავდა და ყველაფერი ოჯახისთვის კეთდებოდა.

— თავიდან?

— შემდეგ შემიყვარდი.

— და მაინც გააგრძელე.

მისი ხმა ჩატყდა.

— ხელმოწერა არ მომითხოვია.

— მაგრამ ქორწინება შენი მამის გეგმით დაიწყო.

ალეხანდრო წამოდგა, თუმცა კედელს დაეყრდნო.

— რენატა მამამ გამომიგზავნა. მითხრა, რომ შენს ანგარიშს გატეხავდა, დაგადანაშაულებდა და მერე მე განქორწინებით ყველაფერს დავასრულებდი. მეგონა, მხოლოდ მიწის საბუთები უნდოდა. არ ვიცოდი, რომ შენს ანგარიშს გამოიყენებდა.

— აეროპორტის ჩახუტებაც გეგმის ნაწილი იყო?

მან პასუხი ვერ გამცა.

მისი დუმილი საკმარისი აღმოჩნდა.

დიეგომ მაგიდაზე მეორე დოკუმენტი დადო.

— ეს ქორწინებიდან ექვსი თვის შემდეგ მომზადებული მინდობილობაა. მარიანას ხელმოწერა ყალბია. მასში წერია, რომ შენი ყველა ქონებრივი უფლება ესტებანის კომპანიას გადაეცემა.

ალეხანდრომ დოკუმენტს შეხედა და უკან დაიხია.

— ეს ჩემს სეიფში იყო.

— და სწორედ ამიტომ ვიცით, რომ შენ ხელი მიუწვდა გეგმას, — თქვა დიეგომ.

ამ დროს ტელეფონმა დარეკა. ნომერი უცნობი იყო. ალეხანდრომ უპასუხა.

— ალეხანდრო, — თქვა ესტებანის ცივმა ხმამ, — თუ მარიანა პოლიციას ყველაფერს გადასცემს, დედამისი ვეღარ გაიღვიძებს.

მე ადგილზე გავიყინე.

— დედა სად არის? — ვკითხე.

ხმამ ჩაიცინა.

— კლინიკაში, სადაც ამ დილით გადაიყვანეს. ეს უბრალოდ გაფრთხილებაა. მეორე გაფრთხილება აღარ იქნება.

ზარი გაწყდა.

დიეგომ მაშინვე კლინიკაში დარეკა. მორიგე ექთანმა გვითხრა, რომ დედაჩემი მართლაც რამდენიმე საათის წინ შეიყვანეს, მაგრამ მისი სამედიცინო ჩანაწერები უკვე ვიღაცას გაეტანა.

ალეხანდრომ ჩემკენ გამოიხედა.

— მე მას ვიპოვი.

— არა, — ვუთხარი. — ამჯერად მე ვიპოვი სიმართლეს.

დიეგომ ფანჯარასთან გაიხედა. ქუჩაში შავი მანქანა ნელა გაჩერდა და ფარები ჩააქრო.

— მარიანა, — თქვა მან, — მგონი მათაც იპოვეს ჩვენ.

შავ მანქანაში უკანა კარი გაიღო, ხოლო ჩემს ტელეფონზე ახალი შეტყობინება მოვიდა: „თუ გინდა, დედაშენი ცოცხალი ნახო, მარტო მოდი ძველ საწყობთან.“…