ჩემს ბინაში უცნობებს მოჰყავდათ, ხოლო როცა წინააღმდეგი გავხდი, ქმარმა მოულოდნელად შეწყვიტა ღიმილი

იმ დღეს, როცა ჩემი ქმრის ნათესავებმა ჩემს ბინაში მორიგი სტუმრების მიღება დააპირეს, კარზე ისეთი ძალით დააკაკუნეს, თითქოს საკუთარ სახლში აგვიანდებოდათ.

ოთხშაბათი იყო, დილის ათი საათი. მე სამუშაო მაგიდასთან ვიჯექი და პარკისკენ გახსნილ ფანჯარასთან ახალ პროექტს ვამზადებდი. მაგიდაზე ჩემი სპილენძის პატარა სანელებლების ყუთი იდო, სტამბოლიდან ჩამოტანილი, რომლის თავსახურსაც ყოველთვის ვხსნიდი, როცა ყურადღების მოკრება მჭირდებოდა. იმ დილით ყუთს თითებით ვეხებოდი და ვცდილობდი, ყავის სუნში დამემალა გაღიზიანება.

კარზე ისევ დააკაკუნეს.

ჯერ ქმარს დავურეკე.

— ევგენი, ვინ მოდის?

— ალბათ დედაა, — მიპასუხა მან დაღლილი ხმით. — გახსენი, რა მოხდა?

— მარტო დედაშენი?

პასუხამდე რამდენიმე წამი გაჩუმდა.

— იანა, ახლა შეხვედრაზე ვარ. უბრალოდ გააღე.

სწორედ ეს „უბრალოდ“ მტკენდა ყველაზე მეტად. თითქოს ჩემი კარი, ჩემი სამუშაო დღე და ჩემი სიმშვიდე ერთ პატარა სიტყვად შეიძლებოდა ქცეულიყო.

გავედი დერეფანში. კარის თვალში ჩავიხედე და ადგილზე გავიყინე. კართან დედამთილი, სვეტლანა ივანოვნა, იდგა. მის გვერდით კი ახალგაზრდა ქალი იყო, რომელსაც პირველად ვხედავდი. ხელში დიდი ჩანთა ეჭირა, მეორე ხელში კი პლასტმასის საქაღალდე.

გავაღე.

— იანა, საყვარელო! — მაშინვე გამიღიმა სვეტლანამ. — ეს ნადიაა, ხომ გახსოვს? ჩემი ბიძაშვილის შვილი.

— არ მახსოვს, — ვუთხარი მშვიდად.

ნადია უხერხულად შეირხა.

— უბრალოდ ბინას დავათვალიერებდით, — თქვა მან. — სვეტამ მითხრა, აქ ძალიან კარგი რემონტი გაქვს.

— დღეს მე არავის დათვალიერებას არ ველოდი.

სვეტლანას ღიმილი არ გამქრალა, მაგრამ თვალები გამკაცრდა.

— ევგენიმ იცის, რომ მოვდივართ.

— მე არ ვიცოდი.

— თქვენ ხომ ცოლ-ქმარი ხართ? — ჩაიცინა მან. — ერთი მეორისგან ნებართვას ითხოვთ?

უკან გავიწიე და ისინი შემოვიდნენ. ნადიამ პირდაპირ მისაღებში გაიარა. სვეტლანამ ფეხსაცმელი გაიხადა, ჩანთა სამზარეულოს სკამზე დადო და ისე გახსნა, თითქოს აქ უკვე ყველაფერი მისი იყო.

— ეს ოთახი ალბათ სტუმრებისთვის გამოგადგებათ, — თქვა ნადიამ.

— ეს ჩემი სამუშაო ოთახია.

— მაგრამ თუ ვინმეს დროებით დარჩენა დასჭირდება, საწოლი ჩაეტევა.

ჩემს კაბინეტში შევედი და კარი დავხურე. გარედან მათი ხმები მესმოდა, კარადების გაღება, უჯრების მოძრაობა და სვეტლანას ჩვეული სიცილი. თითები გამეყინა. ხუთი წელი ვაგროვებდი ამ ბინის ფულს. ყოველ კედელს მე ვარჩევდი, ყოველ ნათურას მე ვაყენებდი. ახლა კი უცხო ქალი ჩემს ოთახებს აფასებდა, თითქოს გასაყიდ სახლს ათვალიერებდა.

ოც წუთში ქმარს ისევ დავურეკე.

— ევგენი, დედაშენმა ნადია რატომ მოიყვანა?

— იანა, გითხარი, ალბათ რაღაცას ნახავენ. ნუ გაართულებ.

— მან მკითხა, რომელ ოთახში ჩაეტევა საწოლი.

— და რა არის ამაში ცუდი?

— შენ მართლა ვერ ხვდები?

— ეს ჩემი სახლიცაა.

— შენი სახლია, მაგრამ ბინა ჩემს სახელზეა და შენ ეს მშვენივრად იცი.

ხაზზე დუმილი ჩამოვარდა.

იმ საღამოს, როცა ისინი წავიდნენ, სამზარეულოში ჩემი სპილენძის ყუთი აღარ იდო. დიდხანს ვეძებდი, ბოლოს კი კარადის ყველაზე მაღალ თაროზე ვიპოვე. იქ ვერავინ მიაწვდებოდა ხელს ჩემ გარდა.

ევგენი სახლში გვიან დაბრუნდა. ხელში ტელეფონი ეჭირა, სახეზე კი ისეთი დაძაბულობა ჰქონდა, რომელიც მანამდე არასდროს შემიმჩნევია.

— დედამ მითხრა, რომ შენ მას დაამცირე, — თქვა მან.

— მე მხოლოდ ვუთხარი, რომ წინასწარ უნდა ეკითხა.

— შენ ყველას აგრძნობინებ, რომ აქ ზედმეტია.

— იმიტომ, რომ ისინი ჩემს სახლში დაუკითხავად მოდიან.

— ჩვენს სახლში.

— ამას უკვე ვერ გამოვასწორებთ ერთი სიტყვის გამეორებით.

ევგენიმ მაგიდას მუშტი დაარტყა. ყავის ჭიქა შეირხა.

— ფრთხილად იყავი, იანა. ოჯახთან ბრძოლა ცუდად მთავრდება.

პირველად შემეშინდა არა მისი ყვირილის, არამედ იმ სიმშვიდის, რომელიც ამ სიტყვებს უკან იდგა.

მეორე დილით, სანამ ის სამსახურში წავიდოდა, შევამჩნიე, რომ კარადის უჯრიდან ჩემი ბინის საბუთების საქაღალდე გამქრალიყო. ევგენის დავუძახე. მან დერეფნიდან მიპასუხა, რომ არაფერი იცოდა, შემდეგ კი სწრაფად გავიდა.

მაშინ ტელეფონი ავიღე და შენობის კონსიერჟს დავურეკე. ქალი რამდენიმე წამით დუმდა, მერე ჩუმად მითხრა:

— ქალბატონო იანა, გუშინ თქვენი ქმრის დედამ დაცვაში ერთი დოკუმენტი დატოვა. მითხრა, რომ თქვენც იცოდით. მე ასლი შევინახე, რადგან უცნაური მომეჩვენა. თუ გინდათ, ამოდით და ნახეთ…

მისი ბოლო სიტყვების შემდეგ ჩემს ხელში ტელეფონი ისე დამიმძიმდა, თითქოს შიგნით მთელი ბინა იდო…

ნაწილი 2

კონსიერჟის ოთახში იმავე დილით ჩავედი. პატარა ოთახში გათბობის რადიატორი ხმაურობდა, ფანჯრის მინაზე კი წვიმის წვეთები ჩამოდიოდა. მაგიდაზე დამცავი კამერების მონიტორები ციმციმებდა. მარინა, კონსიერჟი, ხელებს ერთმანეთზე ისრესდა და აშკარად ნერვიულობდა.

— ეს სვეტლანა ივანოვნამ დატოვა, — მითხრა მან. — მითხრა, რომ თქვენ იცოდით და მალე კიდევ რამდენიმე ადამიანი მოვიდოდა.

მან დაბეჭდილი ფურცელი გამომიწოდა. ზედ ჩემი მისამართი ეწერა, ქვემოთ კი ბინის დროებით გამოყენებაზე რაღაც ფორმულირება. ჩემი სახელი არსად ჩანდა, მაგრამ გვერდზე მითითებული იყო ტელეფონის ნომერი, რომელიც ევგენის ეკუთვნოდა.

— ეს რა არის?

— ზუსტად არ ვიცი. მაგრამ გუშინ კიდევ სამი კაცი მეკითხებოდა, შეიძლება თუ არა თქვენს ბინაში ღამით დარჩენა.

— ღამით?

მარინამ თავი დამიქნია.

— ერთმა მითხრა, რომ თქვენთან ოთახი ჰქონდა დაჯავშნილი.

ყურებში სისხლის ხმა ჩამესმა.

— ვინ დაჯავშნა?

— თქვენი ქმრის დედამ, როგორც ჩანს.

იმ წამს მივხვდი, რომ საქმე უბრალო სტუმრობებს აღარ ეხებოდა. ისინი ხალხს შემოიყვანდნენ, ჩემს ბინას კი ისეთ ადგილად წარმოაჩენდნენ, სადაც ნებისმიერ ადამიანს შეეძლო მოსვლა და დარჩენა.

სახლში ავედი და კარის საკეტი შევამოწმე. მერე ყველა უჯრა გავხსენი. ჩემი დოკუმენტების საქაღალდე საწოლის ქვეშ ვიპოვე, მაგრამ შიგნით ორი ფურცელი აკლდა. საკუთრების მოწმობის ასლი და ბანკის წერილი, რომელიც წლების წინ ბინის ყიდვისას გამომიგზავნეს.

ევგენს მაშინვე მივწერე.

— ჩემი დოკუმენტებიდან ფურცლები რატომ აიღე?

პასუხი ნახევარ საათში მოვიდა.

— არაფერი ამიღია.

— საქაღალდე შენს სამუშაო მაგიდაზე იპოვე?

— ალბათ შენ დაგრჩა სადმე.

— კონსიერჟთან დედაშენის დატოვებული დოკუმენტი ვნახე.

მესიჯი წაიკითხა, მაგრამ აღარ მიპასუხა.

საღამოს, შვიდის ნახევარზე, სახლში რომ დაბრუნდა, მის ფეხსაცმელებზე სველი ქვიშა ეყარა. კარი დაკეტა და რამდენიმე წამით ზურგით მიეყრდნო.

— მარინასთან იყავი? — მკითხა.

— კი.

— დედას რატომ აწყენინე?

— ამჯერადაც დედაშენზე ვსაუბრობთ და არა იმაზე, რატომ აიღე ჩემი საბუთები.

მისი სახე შეეცვალა.

— არ ამიღია.

— მაშინ რატომ აკლია საქაღალდეს ფურცლები?

— იმიტომ, რომ შენ სულ ყველაფერში ეჭვი გეპარება.

— ვის უნდა დაეჯეროს? შენს სიტყვას თუ იმ დოკუმენტს, რომელიც ჩემს მისამართზეა შედგენილი?

ევგენიმ ქურთუკი გაიხადა და სკამზე გადააგდო.

— დედას უბრალოდ სურდა, ოჯახს დახმარებოდა. რამდენიმე ადამიანს სამსახურის მოძებნამდე ღამის გათევა სჭირდებოდა.

— ჩემი თანხმობის გარეშე?

— შენ მაინც უარს იტყოდი.

— ეს პასუხი უკვე მეორედ მესმის.

— იმიტომ, რომ სიმართლეა.

— ვინმე ფულს იხდის?

ევგენი გაჩუმდა.

ეს დუმილი პასუხზე უფრო ხმამაღალი იყო.

— რამდენს? — ვკითხე.

— ეს ახლა მთავარი არ არის.

— ჩემ სახლში ფულს იღებთ?

— ჩვენ სახლში.

— ფული ვის ანგარიშზე შედის?

მან თვალები ამარიდა.

იმ ღამით მის ტელეფონს სამზარეულოს მაგიდაზე შეტყობინება მოუვიდა. ევგენი სააბაზანოში იყო. ეკრანზე მხოლოდ ერთი წინადადება გამოჩნდა: „თუ ხვალ ხელმოწერა არ იქნება, ყველაფერი ჩაიშლება.“

ტელეფონს ხელი არ ვახლე. მხოლოდ სიტყვები წავიკითხე და გული შემეკუმშა.

მეორე დღეს ადვოკატთან, თაკოსთან, მივედი. მისი ოფისი ძველ აგურის შენობაში იყო, მესამე სართულზე. კედელზე ჩამოკიდებულ საათს ყოველ წუთზე მკვეთრი წკაპუნი ჰქონდა.

თაკომ ჩემი დოკუმენტები დაათვალიერა.

— საკუთრება მთლიანად თქვენ გეკუთვნით, — თქვა მან. — ქორწინებამდე გაქვთ შეძენილი და რეგისტრაციაც თქვენს სახელზეა.

— ჩემს ქმარს შეუძლია ბინის გამოყენება ჩემი ნებართვის გარეშე?

— როგორც თანაცხოვრების პარტნიორს, გარკვეული უფლება აქვს. მაგრამ კომერციული გაქირავება, მესამე პირების შეყვანა ან ბინის მისამართის გამოყენება თქვენი თანხმობის გარეშე სხვა საკითხია.

— თუ მან ჩემი ხელმოწერა გააყალბა?

თაკომ კალამი მაგიდაზე დადო.

— მაშინ საქმე ბევრად სერიოზული ხდება.

— ჯერ არ ვიცი, გააყალბა თუ არა.

— უნდა გაიგოთ. და არ გააფრთხილოთ ისინი, რომ ამას ამოწმებთ.

თაკომ პატარა მეხსიერების ბარათი გამომიწოდა.

— კონსიერჟს სთხოვეთ კამერების ჩანაწერი. ასევე გადაამოწმეთ, ხომ არ არის თქვენს სახელზე შეტანილი განაცხადი ან ვალდებულება. თუ რამე იპოვით, პოლიციაში წავალთ.

სახლში დაბრუნებისას სადარბაზოს წინ შავი მანქანა იდგა. მის გვერდით სვეტლანა ივანოვნა და ერთი უცხო კაცი საუბრობდნენ. როცა დამინახეს, სწრაფად შეწყვიტეს საუბარი.

— იანა, ჩვენ შენთან უნდა ამოვიდეთ, — თქვა სვეტლანამ.

— რატომ?

— მნიშვნელოვანი საქმეა.

— წინასწარ უნდა შეგეტყობინებინათ.

უცხო კაცმა ჩაიცინა.

— ქალბატონო, აქ ყველა ასე დაძაბულად რატომ ცხოვრობს?

— იმიტომ, რომ ზოგიერთი ადამიანი სხვის სახლში შესვლას საკუთარ უფლებად მიიჩნევს.

სვეტლანას სახე გაუქვავდა.

— ზემოთ ავიდეთ. ევგენიც მალე მოვა.

ბინაში შევედით. კაბინეტში წავედი, ჩანაწერი კი ჩანთაში ჩავდე. საღამოს ევგენიც მოვიდა. ოთხივე სამზარეულოს მაგიდასთან დავსხედით. ჩემს წინ იდო სპილენძის ყუთი, რომელსაც ნერვიულობისას ისევ ვეხებოდი.

სვეტლანამ ჩანთიდან სქელი საქაღალდე ამოიღო.

— ხვალ დილით ხელს მოაწერ, — თქვა მან.

— რას?

— დოკუმენტს, რომელიც შენს ბინას და ჩვენს ოჯახურ საქმეს დაიცავს.

— რა ოჯახურ საქმეს?

ევგენიმ თავი დახარა.

სვეტლანამ საქაღალდე გახსნა, პირველი ფურცელი ამოიღო და ჩემსკენ გადმოსწია. სწორედ მაშინ კარის ზარი გაისმა. მარინა იდგა ზღურბლზე და ხელში პატარა დალუქული პაკეტი ეჭირა.

— ქალბატონო იანა, ეს კამერების ჩანაწერია. მაგრამ სანამ მოგცემთ, ერთი რამ უნდა იცოდეთ…

ნაწილი 3

— რა უნდა ვიცოდე? — ვკითხე და პაკეტი ხელიდან გამოვართვი.

მარინამ ჯერ სვეტლანას შეხედა, მერე ევგენს.

— გუშინ ღამით თქვენმა ქმარმა დაცვას სთხოვა, კამერების ჩანაწერი წაეშალა. მე უარი ვუთხარი და ასლი ცალკე შევინახე.

ოთახში ისეთი სიჩუმე ჩამოვარდა, რომ მაცივრის ძრავის ჩართვაც კი მკაფიოდ გავიგე.

— ეს სიცრუეა, — თქვა ევგენიმ.

— მაშინ რატომ მითხარი, რომ ჩანაწერი აღარ არსებობდა? — მარინამ მშვიდად უპასუხა.

ევგენი წამოდგა.

— დედა, უთხარი, რომ ეს ყველაფერი გაუგებრობაა.

სვეტლანას ხელები კანკალებდა, მაგრამ მაინც ცდილობდა სიმტკიცის შენარჩუნებას.

— იანა, ჯერ ხელი მოაწერე და მერე აგიხსნით ყველაფერს.

— ჯერ ჩანაწერს ვნახავ.

თაკოს დავურეკე. მან ვიდეოს გახსნამდე ხმამაღლა მითხრა, რომ ტელეფონი დინამიკზე დამეტოვებინა და არავის შეხებოდა პაკეტს.

მარინა მონიტორთან დაჯდა. ჩანაწერი ჩაირთო.

ოთხშაბათს, დილის ცხრა საათსა და ორმოცდაორ წუთზე, სადარბაზოში სვეტლანა გამოჩნდა. მის გვერდით ის უცხო კაცი იდგა, რომელიც ცოტა ხნის წინ ჩემთან ერთად ამოვიდა. სვეტლანამ მას საქაღალდე გადასცა.

— უთხარი, რომ ეს მხოლოდ ფორმალობაა, — ისმოდა მისი ხმა. — თუ წინააღმდეგობას გაგვიწევს, ევგენი დაელაპარაკება.

ვიდეოში კაცი იცინოდა.

— ბინა კარგია. ერთი ოთახი ნამდვილად გაქირავდება.

შემდეგ კადრში ევგენი გამოჩნდა. მან კარს თავისი გასაღებით გააღო. ისინი სახლში შევიდნენ მაშინ, როცა მე ჯერ კიდევ კაბინეტში ვმუშაობდი.

სვეტლანას ხმა ისევ გაისმა:

— ხალხი უკვე ელოდება. ფული წინასწარ აიღეთ. იანა ვერაფერს გაიგებს, თუ სტუმრები ყოველდღე შეიცვლებიან.

მე ეკრანს ვუყურებდი და სხეულში სიცივე მეპარებოდა. ყველაფერი, რასაც თვეების განმავლობაში საკუთარ გადაჭარბებულ მგრძნობელობას ვაბრალებდი, წინასწარ დაგეგმილი აღმოჩნდა.

ევგენიმ ვიდეოს გამორთვა სცადა, მაგრამ მარინამ ხელი დააფარა ღილაკს.

— ხელი არ ახლოთ.

თაკოს ხმამ ტელეფონიდან მკაფიოდ გაიჟღერა.

— ახლა საქაღალდის პირველი ფურცელი წაიკითხეთ.

ფურცელი ავიღე. ზედ ეწერა, რომ მე, იანა ქავთარაძე, თითქოს ვეთანხმებოდი ჩემს ბინაში ოთახების დროებით გაქირავებას და ვადასტურებდი, რომ მიღებული თანხის მართვას ევგენი ბერიძე განახორციელებდა.

ქვემოთ ჩემი ხელმოწერა იყო.

მე არასდროს მომიწერია ხელი.

— ეს გაყალბებულია, — ვთქვი.

— რა თქმა უნდა, გაყალბებულია, — თქვა სვეტლანამ. — მაგრამ ამას ვერ დაამტკიცებ.

თაკომ მშვიდად უპასუხა:

— ხელმოწერის ექსპერტიზა ამას რამდენიმე დღეში დაადასტურებს. უფრო საინტერესო კი ისაა, რომ დოკუმენტზე მითითებული თარიღით ქალბატონი ქავთარაძე სხვა ქალაქში იმყოფებოდა. სასტუმროს რეგისტრაცია და საბანკო გადახდა უკვე გვაქვს.

ევგენიმ სკამს ხელი ჩაავლო.

— იანა, ეს ასე არ უნდა მომხდარიყო.

— როგორ უნდა მომხდარიყო? მე უნდა მომეწერა ხელი უცნობ ქაღალდზე და შენ უნდა აგეღო ფული?

— ვალები მქონდა.

— ამიტომ ჩემი სახლი გაყიდე ოთახებად?

— გაყიდვა არ მინდოდა.

— მაგრამ ფული აიღე.

სვეტლანა წამოდგა.

— ევგენი ოჯახის გამო იბრძოდა!

— არა, — ვუთხარი. — ის ჩემი ნდობის წინააღმდეგ იბრძოდა.

იმავე წამს თაკოს ტელეფონზე სხვა ზარი შემოვიდა. მან რამდენიმე სიტყვა მოისმინა, სახე შეეცვალა და ჩემკენ შემობრუნდა.

— იანა, ბანკიდან დამირეკეს. თქვენს მისამართზე გაცემული სესხის განაცხადი დღეს დილით დამტკიცების ბოლო ეტაპზე გადავიდა.

ევგენიმ თავი ასწია.

— ეს შეუძლებელია.

— ვისი სახელითაა? — ვკითხე.

თაკომ პასუხამდე ერთი წამით შეყოვნა.

— თქვენი სახელით. მაგრამ განაცხადში მითითებულია თქვენი მეუღლის ელექტრონული ფოსტა და დადასტურების ნომერი.

ევგენის სახე გაფითრდა.

სვეტლანამ პირველად ვერაფერი თქვა.

მე ფანჯარასთან მივედი. პარკში ქარი ხეებს არხევდა. ჩემი ბინა ისევ იქ იყო, მაგრამ იმ წუთას პირველად ვიგრძენი, რომ მის შიგნით მტერი ცხოვრობდა.

თაკომ მითხრა, რომ პოლიციაში უნდა წავსულიყავით, თუმცა ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რამდენად შორს წავიდოდნენ ისინი.

როცა ევგენიმ ტელეფონი აიღო, ეკრანზე ახალი შეტყობინება გამოჩნდა. მან წაიკითხა და სკამზე დაეცა.

— ვინ მოგწერა? — ვკითხე.

მან პასუხი არ გამცა.

ტელეფონი მაგიდაზე დადო. შეტყობინებაში ეწერა, რომ ხვალ დილის ცხრა საათზე ნოტარიუსთან უნდა მივსულიყავი, თორემ ბინის იძულებითი უზრუნველყოფის პროცესი დაიწყებოდა.

მე ჯერ კიდევ ვიდექი, როცა კარზე კვლავ დააკაკუნეს.

ამჯერად გარეთ ორი პოლიციელი იდგა, მაგრამ მათ ხელში მხოლოდ ჩემი ქმრის შეტყობინების ასლი არ ეჭირათ. ერთმა ოფიცერმა ჩემი სახელი წარმოთქვა და დაამატა, რომ საქმე უკვე ჩემზე შეტანილი განცხადების საფუძველზე იყო დაწყებული…