ნაწილი 4 — ჩემს ბინაში უცნობებს მოჰყავდათ, ხოლო როცა წინააღმდეგი გავხდი, ქმარმა მოულოდნელად შეწყვიტა ღიმილი

ნაწილი 4

იმ განცხადების საფუძველზე, რომელიც ჩემს წინააღმდეგ შეიტანეს, პოლიციელი დერეფანში შემოვიდა და ბინას ნელა მოავლო თვალი.

ევგენი კართან იდგა. სახეზე აღარ ჰქონდა ის თავდაჯერება, რომლითაც თვეების განმავლობაში მეუბნებოდა, თითქოს ყველაფერს ვართულებდი.

— ქალბატონო ქავთარაძე, — თქვა პოლიციელმა, — თქვენს წინააღმდეგ განცხადებაში წერია, რომ თქვენ ხელი შეუშალეთ საერთო ქონების გამოყენებას და სტუმრებს ემუქრებოდით.

— სტუმრებს არასდროს დავმუქრებივარ.

— ვიცით, რომ ჯერ მხოლოდ განცხადებაა. ამიტომ უნდა დაგკითხოთ ყველა მონაწილე.

სვეტლანა მაშინვე წინ წამოვიდა.

— ეს გაუგებრობაა. ჩემი რძალი ნერვიულობს და ყველაფერს სხვაგვარად აღიქვამს.

თაკომ ხელი ასწია.

— არა. ახლა არავინ მისცემს განმარტებას ჩემი თანდასწრების გარეშე.

მისი ხმა მშვიდი იყო, მაგრამ იმდენად მკაცრი, რომ პოლიციელმაც კი თავი დაუქნია.

ევგენიმ მას გვერდით გაიყვანა.

— თაკო, გთხოვ, ეს ოჯახური საკითხია.

— არა, ევგენი. გაყალბებული ხელმოწერა და სესხის განაცხადი ოჯახური საკითხი აღარ არის.

— მე ყველაფერს ავხსნი.

— უკვე ახსენი. კამერებმა შენს მაგივრად ილაპარაკეს.

იმ ღამეს პოლიციაში წავედით. ქალაქის განყოფილებაში მკვეთრი საწმენდი საშუალების სუნი იდგა. დერეფანში პლასტმასის სკამები იყო მიწყობილი, ერთ-ერთზე კი სვეტლანა იჯდა და ხელსახოცს თითებში აქუცმაცებდა.

ჩანაწერი თავიდან ბოლომდე აჩვენეს.

ოთახში ყველა სიტყვა ისევ გაისმა.

„ხალხი უკვე ელოდება.“

„ფული წინასწარ აიღეთ.“

„იანა ვერაფერს გაიგებს.“

ევგენი იძულებული გახდა, საკუთარი ხმა მოესმინა სხვისი მხრიდან.

პირველად თავი დახარა.

— ეს მე ვთქვი, — ჩუმად თქვა.

— დიახ, — უპასუხა გამომძიებელმა. — თქვენ თქვით.

— მაგრამ სხვა რამეს ვგულისხმობდი.

— ჩანაწერში თქვენი განმარტება არ ისმის. მხოლოდ სიტყვები ისმის.

სვეტლანა ტირილს იწყებდა.

— მე შვილს ვეხმარებოდი. მას ვალები ჰქონდა.

— ჩემი ბინის ხარჯზე? — ვკითხე.

— შენ ყველაფერს ულმობლად უყურებ.

— არა. უბრალოდ ახლა ვხედავ.

მეორე დღეს ხელმოწერის ექსპერტიზაზე წავედით. ექსპერტმა ჩემს ნამდვილ ხელმოწერებთან ერთად რამდენიმე ნიმუში შეადარა. მისი კაბინეტის მაგიდაზე გამადიდებელი შუშა და თეთრი ხელთათმანები ეწყო.

— ეს ხელმოწერა შესრულებულია სხვა ადამიანის მიერ, — თქვა მან. — მოძრაობა მიბაძულია, მაგრამ წნევა და ასოების დასასრული განსხვავდება.

— შეგიძლიათ თქვათ, ვინ გააკეთა? — ჰკითხა გამომძიებელმა.

— მხოლოდ შედარებითი ნიმუშის შემდეგ.

სვეტლანამ თვალები დახარა.

ევგენი კი კედელს უყურებდა.

რამდენიმე დღეში ბანკმა სესხის განაცხადი შეაჩერა. აღმოჩნდა, რომ ელექტრონული დასტური ჩემი ძველი სამუშაო ფოსტიდან გაეგზავნათ, რომლის პაროლიც ევგენიმ იცოდა, რადგან ერთხელ ჩემი კომპიუტერის შეკეთებაში დამეხმარა.

ეს ბოლო ნდობაც იყო, რომელიც მას ჩემგან დარჩენოდა.

შემდეგ დაიწყო ზარები.

ნათესავები რეკავდნენ და მეუბნებოდნენ, რომ ევგენი ცუდ დღეში იყო.

— უბრალოდ ხელი მოაწერე განცხადებას, რომ პრეტენზია არ გაქვს, — მთხოვა ერთმა ბიძაშვილმა. — ოჯახი არ დაინგრევა.

— ოჯახი მაშინ დაინგრა, როცა ჩემი ხელმოწერა გააყალბეს.

სვეტლანამ ჩემთან სახლში მოსვლა სცადა. საკეტი უკვე გამოცვლილი მქონდა. კართან იდგა და დიდხანს რეკავდა.

— იანა, გამიღე. მხოლოდ საუბარი მინდა.

მე შიგნიდან ვუპასუხე.

— თქვი.

— ევგენის ციხეში ჩასმა გინდა?

— მინდა, რომ მან თავისი საქციელის პასუხისმგებლობა აიღოს.

— შენ მას არ უყვარხარ, თუ ასე მარტივად იმეტებ.

— სწორედ ამიტომ აღარ ვაპირებ მის მაგივრად შედეგების ტარებას.

კარს იქით დიდხანს დუმილი იყო. მერე ნაბიჯების ხმა გავიგე, რომელიც კიბეზე ნელ-ნელა დაეშვა.

განქორწინების პროცესი ოთხი თვის შემდეგ დასრულდა. სასამართლოში ევგენი აღარ ცდილობდა გმირის როლის შესრულებას. მან აღიარა, რომ ფული აიღო, ხალხი ბინაში შეიყვანა და დოკუმენტებზე ხელი ჩემი თანხმობის გარეშე მოაწერა. სვეტლანამ პირველად თქვა, რომ იდეა მისი იყო, შემდეგ კი ისევ შვილს დააბრალა ყველაფერი.

მე სასამართლოს დარბაზიდან ამაყი არ გამოვსულვარ.

უბრალოდ დაღლილი ვიყავი.

მაგრამ თავისუფალი.

ბინაში დაბრუნებისას ყველაზე მეტად ერთი რამ შემომხვდა თვალში. სტუმრების ოთახში საწოლი აღარ იდგა. ნადია და მისი ჩანთა, უცხო კაცები, დაუკითხავი სტუმრები — ყველაფერი გაქრა. კედელზე მხოლოდ პატარა კვადრატული ადგილი დარჩა, სადაც სვეტლანას მიერ გადაწეული სურათი ეკიდა.

ჩემი სპილენძის სანელებლების ყუთი კი ისევ კარადის მაღალ თაროზე იდო.

ამჯერად მე თვითონ ავიღე.

რამდენიმე კვირის შემდეგ ევგენიმ მომწერა, რომ სურდა შეხვედრა. წერილში ეწერა, რომ შეიცვალა, რომ ვალები მოაგვარა და რომ ყველაფრის თავიდან დაწყება შეგვეძლო.

თაკომ მირჩია, პასუხი არ გამეცა.

მაგრამ მე პასუხი გავუგზავნე.

„შენგან აღარ მჭირდება დაპირებები. გისურვებ, საკუთარ ცხოვრებას თვითონ მიხედო. ჩემს ცხოვრებაში დაბრუნება აღარ შეიძლება.“

დავბლოკე მისი ნომერი.

ორი თვის შემდეგ ახალ ბინაში გადავედი, თუმცა ქალაქიდან არ წავსულვარ. ჩემი ძველი ბინა გავყიდე და პატარა, ნათელი სახლი ვიყიდე მდინარის მახლობლად. იქ კაბინეტს ფართო ფანჯარა ჰქონდა, დილით კი წყლის ხმა მესმოდა.

სამუშაო ისევ დავიწყე. პირველ დღეებში ხშირად ვამოწმებდი კარს, თითქოს ველოდი, რომ ვინმე დაუკითხავად შემოვიდოდა.

მერე ეს ჩვევა გაქრა.

კვირაობით ჩემი და, მარიამი, პატარა შვილთან ერთად მოდიოდა. ბავშვი მისაღებში ფერადი ფანქრებით ხატავდა, მე კი სამზარეულოში ჩაის ვადუღებდი.

ერთ ცივ დილას, როცა ფანჯრის მიღმა პირველი თოვლი დაეცა, ჩემმა პატარა ძმისშვილმა ნახატი მომიტანა.

— ეს შენი სახლია, — მითხრა.

ნახატზე ყვითელი ფანჯრები, მწვანე ხეები და პატარა წითელი კარი იყო.

— ვინ არის აქ? — ვკითხე.

— ვინც უნდა, ის. მაგრამ ჯერ უნდა დააკაკუნოს.

გამეცინა. ისეთი თავისუფალი სიცილი იყო, დიდი ხნის შემდეგ პირველად რომ გავიგე საკუთარ სახლში.

იმ საღამოს ბოლო შეტყობინება მივიღე ევგენისგან. ახალი ნომრიდან იყო.

„მხოლოდ ერთხელ დამელაპარაკე. დედა ავადაა. შენ მაინც ჩვენი ოჯახის ნაწილი იყავი.“

ეკრანს დიდხანს ვუყურებდი.

ადრე ასეთ სიტყვებზე მაშინვე წამოვიდოდი. ვიფიქრებდი, ვის როგორ ვუშველიდი, ვის ტკივილს როგორ შევამსუბუქებდი, ვინ გაბრაზდებოდა ჩემზე.

ახლა კი ჩემი ძმისშვილის ნახატი მაცივარზე ეკიდა, ჩაიდანი მშვიდად შიშხინებდა და კარზე არავინ რეკავდა.

პასუხი დავწერე.

„ვწუხვარ, რომ ცუდად არის. მაგრამ ამაზე ზრუნვა შენ გეკუთვნის. მე საკუთარ სიმშვიდეს აღარ დავთმობ.“

მეტი არაფერი.

ტელეფონი გვერდზე გადავდე.

ღამით სპილენძის პატარა ყუთი სამუშაო მაგიდაზე დავდე. მისი თავსახური ოდნავ გაჭედილი იყო, მაგრამ ხელის ერთი მოძრაობით მაინც გაიხსნა. შიგნით დარიჩინისა და მიხაკის სურნელი იდგა, ზუსტად ისეთი, როგორსაც წლების წინ ვგრძნობდი, როცა პირველად წარმოვიდგინე ეს სახლი.

ფანჯრის მიღმა თოვლი ჩუმად მოდიოდა.

კარზე აღარავინ აკაკუნებდა.

და პირველად მივხვდი, რომ ჩემი სახლი კედლები კი არა, ჩემი „არა“ იყო.