ნაწილი 4 — აეროპორტში ქმარმა მდივანი ჩემს თვალწინ ჩაიხუტა, მაგრამ ჩემი წასვლის შემდეგ ადვოკატის ზარმა მას ღიმილი წაართვა

ნაწილი 4

შავ მანქანაში უკანა კარი ისევ ღია დარჩა.

დიეგომ ფარდა ჩამოსწია.

— მარტო არ მიხვალ, — თქვა მან.

— შეტყობინებაში სწორედ ეს წერია.

— მათ სურთ, მარტო მიხვიდე. ეს არ ნიშნავს, რომ მარტო უნდა იყო.

ალეხანდრომ ტელეფონი მაგიდაზე დადო. მისი სახე ისეთი გამხდარი და დაღლილი ჩანდა, თითქოს ერთ ღამეში ათი წელი მოემატა.

— მამაჩემმა დედაშენი წაიყვანა, — თქვა მან.

— და შენ ახლა აღიარებ?

— ახლა პირველად მივხვდი, რამდენად შორს წავიდა.

— არა. პირველად მიხვდი, რომ ვეღარ დამალავ.

ამ სიტყვებზე თავი დახარა.

დიეგომ გამომძიებლებს დაურეკა და პოლიციის ჯგუფი ძველი საწყობის გარშემო განალაგა. შეტყობინებაში მითითებულ მისამართზე ათი წუთის შემდეგ გავემართეთ. მანქანაში მხოლოდ საბურავების ხმა ისმოდა. ჩემს მუხლებზე ისევ ის პატარა ყავისფერი ტყავის საკიდი მედო, რომელიც ბინიდან წამოსვლისას ინსტინქტურად წამოვიღე.

მასზე ქორწილის თარიღი იყო ამოტვიფრული.

იმ თარიღს ახლა სხვანაირად ვუყურებდი.

საწყობი ქალაქის განაპირას იდგა. ჟანგიანი ჭიშკარი ქარში ჭრიალებდა. პოლიციელები ჩუმად გაიფანტნენ. მე და დიეგო უკანა შესასვლელთან გავჩერდით.

შიგნიდან კაცის ხმა ისმოდა.

— მარიანა, შემოდი.

ესტებანი.

შევედი.

დედაჩემი სკამზე იჯდა. ხელები შეკრული ჰქონდა, მაგრამ თვალები ღია იყო. მის გვერდით ესტებანი იდგა, ძველი ოქროს საათით მაჯაზე.

— დედა!

— არ მომიახლოვდე, — მითხრა ესტებანმა.

— თუ მას რამეს დაუშავებ, ცოცხალი ვერ გახვალ აქედან.

— შენ ჯერ კიდევ მუქარას მეუბნები? შენს ქმარს ჰკითხე, რამდენი წლის განმავლობაში გატყუებდა.

ალეხანდრო ჩემ უკან გამოჩნდა.

— მამა, გაუშვი იგი.

ესტებანმა გაიცინა.

— შენ ყოველთვის სუსტი იყავი. ჯერ ცოლი ვერ აკონტროლე, ახლა კი ჩემ წინააღმდეგ დგახარ.

— მე შენი დანაშაულის დაფარვას აღარ ვაპირებ.

— უკვე გვიანია. ყველა საბუთი გაქრა.

დიეგომ ტელეფონი ასწია.

— არა, ესტებან. შენი ხმა პირდაპირ გადაიცემა გამომძიებლებისთვის.

ესტებანის ღიმილი გაქრა.

დედაჩემმა ამოისუნთქა.

— ოცდახუთი წლის წინაც ასე ამბობდი, რომ ყველაფერი გაქრა. მაგრამ მამაშენის წიგნაკი მე შევინახე.

მან თვალით კედლისკენ მიმანიშნა. იქ ძველი ხის ყუთი იდგა. მის ფსკერზე დამალული აღმოჩნდა რაფაელის ბუღალტრული ჩანაწერები, ორიგინალი მიწის საბუთები და ფოტო, რომელზეც ესტებანი საწყობის კართან იდგა ხანძრის ღამეს.

ესტებანი უკან დაიხია.

— ეს შეუძლებელია.

— შეუძლებელი იყო მხოლოდ იმიტომ, რომ ყველას ეშინოდა, — თქვა დედამ.

პოლიციელები შემოვიდნენ.

ესტებანმა გაქცევა სცადა, მაგრამ კართანვე დააკავეს.

— ალეხანდრო, — დაიყვირა მან, — უთხარი, რომ ეს ტყუილია!

ალეხანდრომ თვალებში შეხედა.

— პირველად ვამბობ იმას, რაც ვიცი.

ესტებანი წაიყვანეს.

რენატას საქმე ცალკე გაგრძელდა. მისი ტელეფონიდან ამოღებულმა ჩანაწერებმა დაადასტურა, რომ მან ჩემი ანგარიში გატეხა, ყალბი პუბლიკაცია გამოაქვეყნა და ხელმოწერის გაყალბება დაგეგმა. მაგრამ ჩანაწერებმა კიდევ ერთი რამ აჩვენა: ალეხანდრო თავიდანვე ესწრებოდა საუბრებს, სადაც ჩემს ქონებაზე მსჯელობდნენ.

მისი ადვოკატი მეორე დღესვე წავიდა.

— მე ვერ დაგიცავ, თუ საკუთარ აღიარებებს მალავ, — უთხრა მან.

ალეხანდრო ჩემთან მოვიდა საავადმყოფოს დერეფანში. დედაჩემს ოპერაციის შემდეგ ეძინა. კედელზე ფლუორესცენტური ნათურა ციმციმებდა.

— ვიცი, რომ პატიებას არ იმსახურებ, — მითხრა მან.

— სწორად იცი.

— შემიძლია ყველაფერი დაგიბრუნო. სახლი, ფული, წილები.

— ეს საჩუქარი არ არის. ეს ის არის, რაც თავიდანვე ჩემი იყო.

— მაინც მინდა, რომ დარჩე.

— შენ არ გინდა ჩემი დაბრუნება. გინდა, საკუთარი დანაშაულის წინაშე მარტო არ დარჩე.

მან ხმა ვერ ამოიღო.

რამდენიმე კვირაში სასამართლომ ჩემი ქონებრივი უფლებები აღიარა. ყალბი მინდობილობა გაუქმდა. ესტებანს თაღლითობის, დოკუმენტების გაყალბებისა და ადამიანის გატაცების ბრალი წაუყენეს. რენატამ დანაშაული აღიარა და გამომძიებლებთან თანამშრომლობის სანაცვლოდ სასჯელი შეუმსუბუქდა.

ალეხანდრომ სასამართლოში ყველაფერი თქვა.

იმ დღეს პირველად მოვისმინე ჩემი ქმრის ხმა ეკრანიდან. დაცვის მხარემ ერთ-ერთი ძველი ჩანაწერი ჩართო.

— მარიანა არაფერს ეჭვობს, — ამბობდა ალეხანდრო. — თუ ხელი მოაწერს, ყველაფერი დასრულდება. შემდეგ განქორწინებას მარტივად გავაკეთებთ.

დარბაზში საკუთარი წარსული იდგა.

მე მას გვერდით შევხედე. მან ჩანაწერს თავი ვერ ასწია.

— ეს მე ვთქვი, — ჩურჩულებდა.

— დიახ.

— მეგონა, გამოსწორებას შევძლებდი.

— მაგრამ გამოსწორება სიმართლის თქმას არ უნდა დაელოდოს, სანამ ყველაფერი დაინგრევა.

ის ტიროდა.

მე არ გავბრაზებულვარ.

ეს იყო ყველაზე უცნაური ნაწილი. აღარ მინდოდა მისი დასჯა. აღარ მინდოდა, ჩემს ცხოვრებაში დაბრუნებულიყო. უბრალოდ აღარ მსურდა მისი დაცვა საკუთარი არჩევანის შედეგებისგან.

ალეხანდროს სახლიდან რომ გამოვედი, საძინებელი უკვე ცარიელი დამხვდა. კედელზე ჩვენი ქორწილის ფოტო აღარ ეკიდა. მხოლოდ ორი პატარა ლურსმანი დარჩენილიყო. კარადის ზედა თაროზე კი ის ტყავის საკიდი ვიპოვე.

ქორწილის თარიღი თითქმის წაშლილიყო.

საკიდი ჯიბეში ჩავიდე.

სამი თვის შემდეგ დედაჩემი გამოჯანმრთელდა და ჩემთან გადავიდა. ლოს-კაბოსის მიწაზე პროექტი შეჩერდა. სასამართლომ მისი ნაწილი ჩემს ოჯახს დაუბრუნა, ხოლო დანარჩენი ტერიტორია მუშების კომპენსაციის ფონდად გადაკეთდა.

მე ახალ ქალაქში, პუებლაში, მცირე იურიდიულ საკონსულტაციო ოფისში დავიწყე მუშაობა. ყოველდღე დილით ფანჯარას ვაღებდი, ყავას ვამზადებდი და კლიენტებს ვეხმარებოდი, რომ მათი ხელმოწერები მათ წინააღმდეგ იარაღად არ ქცეულიყო.

დედა ხანდახან ჩუმად მეკითხებოდა:

— არ გენატრება?

— მენატრება ის ქალი, რომელიც მის გვერდით ვიყავი.

— ის ქალი სად არის?

— აქ. უბრალოდ ახლა უკვე საკუთარ მხარეს დგას.

რამდენიმე კვირის შემდეგ ალეხანდროსგან წერილი მივიღე. ამჯერად ადვოკატის ბეჭედი აღარ ჰქონდა. ფურცელზე მხოლოდ რამდენიმე წინადადება ეწერა: „ყველაფერი მესმის. თუ ოდესმე მომცემ უფლებას, აგიხსნი, რატომ დავუშვი ეს.“

დიეგომ მითხრა, პასუხი არ არის აუცილებელიო.

მე მაინც დავწერე.

„ახსნა უკვე მოვისმინე. საკუთარი ხმით.“

შემდეგ წერილი დავკეცე და ნაგვის ურნაში ჩავდე.

არა იმიტომ, რომ მეზიზღებოდა.

იმიტომ, რომ ჩემი ცხოვრება აღარ იყო ადგილი, სადაც ის თავის სინანულს შეინახავდა.

ხუთი თვის შემდეგ პირველი თოვლი მოვიდა. პუებლას სახურავები თეთრად დაიფარა. დედა სამზარეულოში ფუნთუშებს აცხობდა, ლუსია კი მისაღებში პატარა ნაძვის ხეს რთავდა.

ჩემმა ძმისშვილმა, ტომასმა, ფურცელზე ჩვენი ახალი სახლი დახატა. სურათზე სამი ადამიანი იდგა, ზემოთ კი დიდი მზე იყო. კუთხეში პატარა ყავისფერი ჩანთაც დაეხატა.

— ეს რა არის? — ვკითხე.

— შენი გასაღებების საკიდი, — მიპასუხა მან. — შენ ამბობდი, რომ სახლში დაბრუნებას გახსენებს.

მე გავიღიმე.

ტყავის საკიდი მაგიდაზე მედო. ძველი ქორწილის თარიღი თითქმის აღარ იკითხებოდა, მაგრამ მასზე ახალი წვრილი ნაკაწრი გავუკეთე — ჩვენი ახალი სახლის მისამართის პირველი ასო.

იმ საღამოს ტელეფონზე კიდევ ერთი შეტყობინება მოვიდა ალეხანდროსგან.

„ფანჯარასთან ვდგავარ. მხოლოდ ერთხელ დამელაპარაკე.“

ფარდა ოდნავ გადავწიე. ქუჩის მეორე მხარეს მისი მანქანა იდგა.

დედამ შემომხედა.

— გინდა, პოლიცია გამოვიძახოთ?

— არა.

— დარწმუნებული ხარ?

— დიახ.

ტელეფონში ერთი წინადადება მივწერე.

„ჩემი კარი აღარ არის ადგილი, სადაც შენი დანაშაულისგან დაიმალები.“

მან აღარ მომწერა.

მანქანა ნელა დაიძრა და თოვლში გაუჩინარდა.

მე მაგიდასთან დავბრუნდი. საკიდი ხელში ავიღე. მისი ტყავი ცივი იყო, მაგრამ პირველად აღარ მახსენებდა დაპირებას, რომელიც სხვამ გატეხა.

ახლა ის ჩემს დაბრუნებას ნიშნავდა.

და ამჯერად სახლში მე ვბრუნდებოდი.