როცა თავისუფლება მოითხოვა, მე ჩვენი ქორწილი და ბინა გავაუქმე — შემდეგ კი კორას სახიდან ღიმილი გაქრა

იმ საღამოს, როცა კორამ საჯაროდ დაწერა, რომ ურთიერთობა მისთვის გალიად იქცა, მე სამზარეულოს მაგიდასთან ჩვენი მომავლის გაუქმება დავიწყე.

ტელეფონის ეკრანი ხელში მეჭირა და მის პოსტს ისევ ვკითხულობდი. ფოტოზე კორა იღიმოდა, ტუჩები ოდნავ მოებრიცა, ქვემოთ კი ეწერა: „ღმერთო, თავისუფლება მჭირდება. ზოგიერთ ადამიანს შენი ჩაკეტვა უნდა და ამას სიყვარულს ეძახის.“

ჩვენს ხუთასზე მეტ საერთო ნაცნობს ეს პოსტი უკვე ნანახი ჰქონდა. კომენტარებში კი მეგობრები ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ.

— დედოფალი ხარ, კორა!

— არავის მისცე უფლება, ბრწყინვალება დაგიკარგოს!

— შენ მას არაფერი მართებს!

მე არ მიყვირია. არც მაგიდა დამირტყამს. უბრალოდ უცნაური სიცხადე დამეუფლა, თითქოს ჩვენი ცხოვრების გეგმა ხელახლა გადავშალე და პირველად შევამჩნიე, რომ საძირკველში უზარმაზარი ბზარი ყოფილა.

კორასთვის ჩვენი სახლი არასოდეს ყოფილა მხოლოდ ჩვენი სახლი.

ის იყო ფინის კლუბი.

ფინი მისი ბავშვობის მეგობარი იყო, ქაოსური, ხმაურიანი და ისეთი თავდაჯერებული, თითქოს ყველა კარი მისთვის არსებობდა. კორამ მას ჩვენი ბინის გასაღები მისცა. ამიტომ ფინი დილით შვიდ საათზე შემოდიოდა, ჩემს ვისკის სვამდა, დივანზე ფეხსაცმლით წვებოდა და ჭუჭყიან ჭიქებს ფანჯრის რაფაზე ტოვებდა.

ერთ დილას, როცა კლიენტთან შეხვედრაზე მივდიოდი, მისაღებში ფინი ვიპოვე. ჩემს დივანზე ეძინა, ტელევიზორი კი მთელი ხმით იყო ჩართული. იატაკზე მისი მძიმე ჩექმები ეყარა.

— ფინი, ადექი, — ვუთხარი.

მან ერთი თვალი გაახილა.

— დილა მშვიდობისა, მეზობელო.

— ეს ჩემი სახლია.

— ჩვენი სახლიაო, კორა ამბობს.

იმ მომენტში ყელში ბრაზი გამეჩხირა, მაგრამ მაინც მოვითმინე. რამდენიმე კვირის შემდეგ კორასთან მშვიდად დალაპარაკება გადავწყვიტე. საღამოს რვა საათი იყო. სამზარეულოს ზედაპირზე ჩაის ორთქლი ადიოდა, ხოლო ჩემი პატარა წითელი შუქურის ფორმის ბრელოკი მაგიდაზე იდო. მამამ მაჩუქა და ყოველთვის თან დამქონდა.

— კორა, მე მიყვარს, რომ შენ და ფინი ასე ახლოს ხართ, — დავიწყე. — მაგრამ ჩვენი სახლი თავშესაფარი უნდა იყოს. იქნებ, სანამ მოვა, შეტყობინება გამოგვიგზავნოს? და იქნებ, საკუთარი გასაღები აღარ ჰქონდეს?

კორამ ჩაის კოვზი ფინჯანში ისე ჩააგდო, რომ კერამიკამ დაიწკარუნა.

— შენ მას ვერ იტან.

— ეს ფინის სიძულვილზე არ არის.

— არა? მაშინ რატომ გინდა, ყველა ჩემი მეგობარი აკონტროლო?

— ერთი საზღვარი გთხოვე, კორა.

— შენ გინდა, ჩემი ცხოვრება შენ გარშემო ტრიალებდეს.

იმ ღამეს საუბარი აღარ გაგრძელებულა. მეორე დღეს კი ეს პოსტი ვნახე.

ტელეფონში მხოლოდ ორი სიტყვა მივწერე: „გასაგებია.“

მან პასუხი არ მომწერა.

მე ლეპტოპი გავხსენი. ჩვენი ბინის იჯარის განახლებამდე შვიდი დღე რჩებოდა. მენეჯერს ოფიციალურად მივწერე, რომ აღარ ვაგრძელებდით ხელშეკრულებას და წინასწარი შემოწმების დანიშვნა მინდოდა. შემდეგ საქორწილო დარბაზის კოორდინატორს დავურეკე და შემოდგომისთვის დაჭერილი თარიღი გავაუქმე.

— სამწუხაროდ, დაჯავშნის თანხას დაკარგავთ, — მითხრა ქალმა.

— მესმის. გააუქმეთ.

ყველაფერი ოცი წუთი გაგრძელდა.

კორა სახლში რამდენიმე საათის შემდეგ დაბრუნდა და ისე იქცეოდა, თითქოს არაფერი მომხდარა. ქურთუკი სკამზე გადაკიდა, ფეხსაცმელი დერეფანში დატოვა და ჩემთვის არც შემოუხედავს.

მე ბოდიში არ მომიხდია.

ორი დღე სიჩუმეში გავიდა. ის ელოდა, როდის გავტყდებოდი. მე კი ელფოსტებს ველოდი.

პირველი შეტყობინება პარასკევს, ნაშუადღევს მოვიდა. სათაურში ეწერა: „იჯარის არგაგრძელების შეტყობინება და ბინის წინასწარი შემოწმება.“

ოცდაათი წამი არ გასულა, რომ ტელეფონმა დარეკა. ეკრანზე კორას სახელი გამოჩნდა. ზარს არ ვუპასუხე.

მეორედ დარეკა.

მესამედ.

შემდეგ შეტყობინებები მოვიდა.

„რა გააკეთე?“

„მეპატრონემ მომწერა!“

„ბინიდან გვასახლებენ?“

მე ტელეფონს შევხედე, სანამ ახალი ზარი შემოვიდოდა. ამჯერად ეკრანზე ფინის სახელი აინთო. მანამდე არასოდეს დაურეკავს ჩემთვის.

ზარი გავიდა.

შემდეგ კარზე სამჯერ დააკაკუნეს.

კორამ თავი ასწია. ფანჯრიდან საღამოს წვიმა ჩანდა. ჩემი თითები წითელი შუქურის ბრელოკს შემოეხვია, როცა კარის სახელური ნელა ჩამოიწია და გარედან ვიღაცამ თქვა…

ნაწილი 2

— ლეო, კარი გააღე! — ფინის ხმა დერეფანში გაისმა.

კორა მაშინვე წამოდგა. მისი სახე რამდენიმე წამში შეიცვალა: ბრაზმა შიში ჩაანაცვლა, შიშმა კი ისევ ბრაზი.

— რატომ მოიყვანე ის აქ? — მკითხა.

— მე არ მომიყვანია.

— შენ დაურეკე?

— არა.

კარის მიღმა ფინმა კიდევ ერთხელ დააკაკუნა.

— ვიცი, რომ სახლში ხართ! ეს უნდა გავარკვიოთ!

მე არ გავნძრეულვარ. ხელში ჯერ კიდევ ჩემი წითელი შუქურის ბრელოკი მეჭირა და მისი პატარა ლითონის ზედაპირი ხელისგულში მტკენდა.

კორამ ჩემკენ გამოიხედა.

— გააღე.

— შენს მეგობარს უთხარი, რომ წავიდეს.

— ესეც შენი კონტროლია?

— კორა, ის ჩვენს სახლში შუაღამით შემოდის.

— ჩვენს სახლში? ახლა გახსოვს, რომ „ჩვენი“ არის?

ფინმა კარის სახელურს ხელი ჩამოსდო. საკეტი არ გაიხსნა, მაგრამ იმ მოძრაობამ ოთახში ჰაერი შეცვალა. გავახსენდი, რომ მას გასაღები ჰქონდა.

— ფინი, უკან დაიხიე, — დავუძახე.

— შენ ჩემთვის წესებს ვერ ადგენ!

კორამ ჩანთა აიღო და კარი გააღო. ფინი ზღურბლზე იდგა, წვიმის წვეთები შავ თმაზე ებჯინებოდა. ხელში დაკუჭული ქაღალდი ეჭირა.

— რას ნიშნავს, რომ ბინა უნდა დავტოვოთ? — მკითხა მან.

— ნიშნავს, რომ იჯარას აღარ ვაგრძელებთ.

— ჩვენ? — ფინმა ირონიულად გაიღიმა. — შენ გადაწყვიტე ორივეს მაგივრად?

— მე გადავწყვიტე, რადგან როცა შენმა მეგობარმა თავისუფლება მოითხოვა, მისი მოთხოვნა სერიოზულად მივიღე.

კორამ მკერდზე ხელები გადაიჯვარედინა.

— ნუ ცდილობ გმირობას. უბრალოდ დაგვემუქრე.

— სად დაგემუქრეთ?

— ყველას წინაშე მითხარი, რომ ჩვენი ცხოვრება დასრულებულია.

— მე მხოლოდ „გასაგებია“ მოგწერე.

ფინმა ქაღალდი გაშალა. ეს მენეჯერის წერილის ამონაბეჭდი იყო.

— შემოწმება ორშაბათს დილის ათზეა, — თქვა მან. — და დეპოზიტის ანგარიშიც ორივეს სახელზე გაიგზავნება. ამ ბინაში ფულის დახარჯვას ვაპირებდი.

მე გავჩერდი.

— რა ფულის?

კორამ სწრაფად შეხედა.

— ფინი, გაჩუმდი.

მისი ერთი ფრაზა საკმარისი აღმოჩნდა. ფინი დადუმდა, მაგრამ უკვე გვიანი იყო. ოთახში უცებ ყველა ძველი დეტალი ერთმანეთს დაუკავშირდა: ფინის ხშირი სტუმრობები, კორას დაჟინებული მოთხოვნა, რომ იჯარაზე მხოლოდ ჩემი საკრედიტო ანგარიში გამოყენებულიყო, და ის უცნაური საუბარი, როცა რამდენიმე კვირის წინ მკითხა, შეიძლებოდა თუ არა მომავალში ბინის დამატებითი ოთახის „სამუშაო სივრცედ“ გამოყენება.

— რას აპირებდით? — ვკითხე.

კორამ თვალები აარიდა.

— არაფერს.

— მაშინ რატომ თქვა ფინმა, რომ ფულს ხარჯავდა?

— მან უბრალოდ იხუმრა.

— ფინი არასოდეს ხუმრობს, როცა ჩემს ვისკის სვამს.

ფინმა ნაბიჯი წინ გადმოდგა.

— შენ თავს ძალიან მნიშვნელოვან ადამიანად თვლი.

— არა. უბრალოდ მინდა ვიცოდე, ვისთან ვცხოვრობდი.

იმ ღამეს ისინი წავიდნენ, მაგრამ კარი რომ დაიხურა, სიმშვიდე არ დაბრუნებულა. მისაღებში დარჩა ტალახიანი ნაკვალევი. დილისთვის კორამ ჩემთან ლაპარაკი საერთოდ შეწყვიტა.

შაბათს დილით მენეჯერმა, ქალბატონმა ნინომ, დამირეკა.

— ლეო, წინასწარ შემოწმებამდე რამდენიმე საკითხის დაზუსტება მინდა, — მითხრა მან. — ბოლო თვეებში ბინაში შესვლის შესახებ რამდენიმე ჩანაწერი გვაქვს.

— რა ჩანაწერი?

— უსაფრთხოების კამერებიდან. ასევე, მეზობლებმა ხმაურის შესახებ იჩივლეს.

კორა ჩემს პირდაპირ იჯდა და ყავას ურევდა. კოვზი ჭიქის ფსკერს გამუდმებით ეხებოდა.

— შეგიძლიათ ჩანაწერები გამომიგზავნოთ? — ვკითხე.

— პირადად გაჩვენებთ. ორშაბათს შემოწმების დროს.

ზარი რომ დასრულდა, კორამ პირველად შემომხედა.

— კამერების ნახვას აპირებ?

— თუ მათ აქვთ მნიშვნელობა, დიახ.

— შენ მართლა ავადმყოფურად ეჭვიანი ხარ.

— შენ მართლა ფიქრობ, რომ საჯარო შეურაცხყოფა პარტნიორობაა?

მისი ტუჩები შეიკუმშა.

— მე თავისუფლება მინდოდა.

— თავისუფლება მიიღე. ახლა უბრალოდ შედეგებთან ერთად მოდის.

ორშაბათს, დილის ათზე, ბინის წინასწარი შემოწმებისთვის ქალბატონი ნინო მოვიდა. მას ხელში შავი საქაღალდე ეჭირა, რომლის კუთხეები გაცვეთილი იყო. ფინი მის მოსვლამდე ხუთი წუთით ადრე გამოჩნდა.

— ის აქ რატომ არის? — ვკითხე.

— კორამ მითხრა, რომ მისი ნივთებიც უნდა შეგვემოწმებინა, — მიპასუხა ქალბატონმა ნინომ.

კორამ თავი ასწია.

— ჩვენ ერთად ვცხოვრობდით, ასე რომ მას უფლება აქვს, აქ იყოს.

მე აღარ ვიკამათე. ოთახები გადავამოწმეთ. კედელზე ნაკაწრები, სამზარეულოს კარადაზე დამწვარი ლაქა, სარდაფში გატეხილი თარო. ყველაფერი ფოტოზე აღიბეჭდა.

ქალბატონმა ნინომ შავი საქაღალდე მაგიდაზე დადო.

— სანამ დეპოზიტის შესახებ საბოლოო გადაწყვეტილებას მიიღებთ, ერთი საკითხი უნდა გაჩვენოთ, — თქვა მან.

ფინმა უხერხულად გაიღიმა.

— ეს უკვე ზედმეტია.

ქალბატონმა ნინომ საქაღალდე გახსნა და პირველ ფურცელს ხელი დაადო. კორა უცებ წამოდგა.

— ლეო, ამას ნუ გააკეთებ.

— რას?

— ნუ აიძულებ ყველას, შენი ვერსია დაიჯერონ.

ქალბატონი ნინო გაჩუმდა. შემდეგ საქაღალდიდან პატარა მეხსიერების ბარათი ამოიღო და მაგიდაზე დადო.

— ეს ჩანაწერი ბინის კამერიდანაა, — თქვა მან. — მაგრამ სანამ გაჩვენებთ, თქვენ ორივემ უნდა იცოდეთ, რომ მასზე მხოლოდ ფინი არ ჩანს…

მან კომპიუტერი ჩართო, ფაილი მონიშნა და დაკვრის ღილაკისკენ თითი წაიღო…

ნაწილი 3

ფაილის დაკვრისთანავე ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოწვა.

ეკრანზე ჩვენი მისაღები გამოჩნდა. დროის ნიშნული ღამის ორი საათი და თერთმეტი წუთი იყო. კამერის კუთხე დივანს, წიგნის თაროსა და შესასვლელ კარს აჩვენებდა.

ფინი კარში შემოვიდა.

მის უკან კორა მოდიოდა.

მე იმ ღამეს მივლინებაში ვიყავი. ეს ზუსტად ვიცოდი, რადგან იმავე საღამოს სასტუმროდან კორას ვიდეოზარით დაველაპარაკე.

ეკრანზე ფინმა მაგიდაზე დიდი ყუთი დადო.

— კიდევ ერთი კვირა და ამ ოთახში ჩემი ნივთები მთლიანად გადავა, — თქვა მან.

კორამ ფრთხილად გადახედა კამერას.

— ლეოს არ უნდა გაეგოს, სანამ იჯარას არ გააგრძელებს.

ფინმა ჩაიცინა.

— არ გაიგებს. ის ყველაფერს იხდის და თან თავს პარტნიორად გრძნობს.

კორას ხმა დაბალი, მაგრამ მკაფიო იყო.

— ქორწილის შემდეგ მას კიდევ უფრო გაუჭირდება უარის თქმა.

მე ეკრანს ვუყურებდი და ვერ ვსუნთქავდი. კორა ჩემს გვერდით იდგა, მაგრამ მისი სახე უკვე უცხო იყო.

ფინმა ყუთი გახსნა. შიგნით ტანსაცმელი, წიგნები და პატარა შავი მოწყობილობა ეწყო.

— ეს რა არის? — ჰკითხა კორამ.

— ახალი ჩამწერი. თუ ის ისევ დაიწყებს კითხვებს, ყველაფერს შევინახავთ.

— ჩამწერი რისთვის გჭირდება?

— მერე ვიტყვით, რომ გვაშინებს. მის სიტყვებს ისე დავჭრით, როგორც დაგვჭირდება.

ქალბატონმა ნინომ დაკვრა გააჩერა.

კორა მაგიდას მიეყრდნო. მისი თითები კანკალებდა.

— ეს სრული ჩანაწერი არ არის, — თქვა მან.

— სრულიც რომ არ იყოს, საკმარისია იმისთვის, რომ გავიგო, რას ვაშენებდი, — ვუპასუხე.

ფინმა ჩემსკენ გამოიწია.

— შენ ამით რას აპირებ?

— ჯერ მინდა, მან მითხრას, რომ ეს მისი ხმა არ არის.

კორამ თვალები დახარა.

— ჩემი ხმაა.

ეს ორი სიტყვა ოთახში უფრო მძიმედ დაეცა, ვიდრე ნებისმიერი ყვირილი.

— რატომ? — ვკითხე.

— იმიტომ, რომ ფინი რთულ მდგომარეობაში იყო.

— და მე გამოსავალი ვიყავი?

— ასე არ ყოფილა.

— ჩანაწერში ზუსტად ასე იყო.

ფინმა მაგიდას მუშტი დაარტყა.

— შენ უბრალოდ ფულის გამო აკეთებ ამას!

ქალბატონმა ნინომ მშვიდად აიღო ტელეფონი.

— თუ კიდევ ერთხელ დაარტყამთ ავეჯს ან ვინმეს დაემუქრებით, პოლიციას დავურეკავ.

ფინი მაშინვე გაჩუმდა.

მე შავი მეხსიერების ბარათისკენ გავიხედე.

— ქალბატონო ნინო, კიდევ არის რამე?

მან საქაღალდიდან ორი ფურცელი ამოიღო.

— არის. კამერის ჩანაწერთან ერთად გვაქვს შესასვლელი კარის ელექტრონული ისტორია. ბოლო სამი თვის განმავლობაში ფინის გასაღები ოცდაერთჯერ გამოიყენეს მაშინ, როცა არც თქვენ და არც კორა სახლში არ იყავით.

კორამ თავი ასწია.

— ეს შეუძლებელია.

— ჩანაწერები ავტომატურად ინახება, — თქვა ქალბატონმა ნინომ.

ფინმა სახე მოისრისა.

— მხოლოდ რამდენიმე ნივთის აღება მინდოდა.

— რომელი ნივთების? — ვკითხე.

მან პასუხი არ გამცა.

ქალბატონმა ნინომ მეორე ფურცელი შემომაწოდა. მასზე ჩემი სახელით გაკეთებული განაცხადის ასლი იყო, რომელიც ბინის მეორე გასაღების დამატებით უფლებამოსილ პირს ეხებოდა.

ჩემი ხელმოწერა ეწერა.

მაგრამ ეს ჩემი ხელმოწერა არ იყო.

— ამას ვინ მოაწერა ხელი? — ვკითხე.

კორას სახიდან ფერი გაქრა.

ფინმა მაშინვე თქვა:

— კორამ მითხრა, რომ პრობლემა არ იქნებოდა.

— ფინი!

— შენ თქვი, რომ ლეო მაინც ყველაფერს გადაიხდიდა!

მე ფურცელს ისე ვუყურებდი, თითქოს ის ჩემს ცხოვრებას ორ ნაწილად ყოფდა: მანამდე და ამის შემდეგ.

იმავე წუთს ჩემი ტელეფონი დარეკა. უცნობი ნომერი იყო.

— ლეოს ვესაუბრები? — იკითხა კაცმა.

— ვინ ხართ?

— ბანკის უსაფრთხოების განყოფილებიდან. თქვენს სახელზე გუშინ ახალი საკრედიტო ანგარიში გაიხსნა. მის გასაუქმებლად პირადი დასწრება გვჭირდება.

კორა ნელ-ნელა დაჯდა.

ფინი კარისკენ შეტრიალდა.

მე კი მივხვდი, რომ ბინის, ქორწილისა და ურთიერთობის გაუქმება მხოლოდ დასაწყისი იყო. ვიღაცას ჩემი სახელით ვალი უკვე დაეგროვებინა, და ამ ამბის შესახებ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, სადამდე მიდიოდა…