ნაწილი 4

უცნობი ნომრის ზარი დასრულდა და ოთახში ისეთი სიჩუმე ჩამოვარდა, თითქოს ბინას ელექტროენერგია ერთდროულად გამოერთო.

— ეს გაუგებრობაა, — თქვა კორამ.

მისი ხმა ისევ ცდილობდა ძველ თავდაჯერებულობას, მაგრამ სიტყვები ერთმანეთზე ეცემოდა.

— ბანკს დავურეკავ.

— უკვე დავურეკე, — ვუპასუხე.

— მაშინ უთხარი, რომ მე არაფერი გამიკეთებია.

— ჯერ არ ვიცი, რა გააკეთე.

ფინმა კარისკენ კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა.

— მე აქ არ ვრჩები.

ქალბატონმა ნინომ კართან გადაინაცვლა.

— კარგი იქნება, თუ დარჩებით, სანამ პოლიციის თანამშრომელი მოვა.

ფინმა შეხედა.

— პოლიციას რატომ ურეკავთ?

— ყალბი ხელმოწერის, სხვის სახელზე შესვლისა და ქონების დაზიანების შესახებ განცხადება გაკეთდა.

— ჯერ არავის გაუკეთებია განცხადება, — თქვა კორამ.

— მე გავაკეთე, — ვუთხარი.

კორამ ჩემკენ შემოტრიალდა.

— ლეო, მოიცადე.

— ორი დღეა ველოდი, როდის მომცემდით სიმართლეს.

— ჩვენ უბრალოდ დახმარება გვჭირდებოდა.

— დახმარება და ჩემი სახელით ანგარიშის გახსნა ერთი რამ არ არის.

ფინმა ტელეფონი ამოიღო.

— შენ ამას ინანებ.

ქალბატონმა ნინომ მაშინვე შეწყვიტა მისი გადაღება და პოლიციას დაუკავშირდა. ფინმა რამდენიმე წამში ზარი გათიშა.

კორამ მისკენ გაიხედა.

— ადვოკატს დავურეკავ.

— დაურეკე, — ვუთხარი.

მან ნომერი აკრიფა. დერეფანში გავიდა. კარი ბოლომდე არ მიუხურავს, ამიტომ ყველაფერი გავიგონე.

— ქალბატონო მარიამ, გვჭირდება თქვენი დახმარება… არა, საქმე მხოლოდ ბინას არ ეხება… ლეომ ჩანაწერი ნახა… არა, ის არ გვემუქრება, უბრალოდ ზედმეტად რეაგირებს…

რამდენიმე წამით გაჩუმდა.

შემდეგ მისი ხმა დაიწია.

— რა ნიშნავს, რომ აღარ გვიღებთ?

სიჩუმე.

— მაგრამ თქვენ ხომ თქვით, რომ ეს სამოქალაქო საკითხი იყო?

ის უფრო დიდხანს გაჩუმდა.

— არა, მარიამ, გთხოვთ, ასე უბრალოდ ნუ დაგვტოვებთ.

კორამ ტელეფონი ნელა ჩამოსწია.

მისი ადვოკატი უარს ამბობდა მათ დაცვაზე, რადგან ბანკის დოკუმენტები, ყალბი ხელმოწერა და ვიდეოჩანაწერი ერთად უკვე უბრალო კამათს აღარ ჰგავდა.

პოლიცია თხუთმეტი წუთის შემდეგ მოვიდა.

ფინმა მაშინვე დაიწყო საუბარი.

— ეს გაუგებრობაა. ბინის გასაღები ნებაყოფლობით მომცეს.

— ვინ მოგცათ? — ჰკითხა ქალმა პოლიციელმა.

— კორამ.

კორამ სწრაფად ჩაერთო.

— მე მხოლოდ სტუმრობისთვის მივეცი.

— ოფიციალური უფლებამოსილება გქონდათ? — ჰკითხა პოლიციელმა.

კორამ ვერაფერი თქვა.

მე მაგიდაზე დადებული ფურცელი ავიღე.

— ეს განაცხადი ჩემი სახელით არის შევსებული.

პოლიციელმა ხელმოწერას დახედა.

— თქვენ მოაწერეთ ხელი?

— არა.

— ვინ მოაწერა?

კორას სახე გათეთრდა.

ფინმა ჩუმად თქვა:

— მე მეგონა, რომ თანახმა იყო.

— მაშინ რატომ არ მოაწერე შენი სახელით? — ჰკითხა პოლიციელმა.

ფინმა პასუხი ვერ იპოვა.

!!! A családom kizárta a tizenhét éves lányomat az esküvőről, én pedig karácsonykor csak egy borítékot tettem minden tányér alá — anyám elsápadt

მათ ბინა ცალ-ცალკე დატოვეს. ფინს გასაღები ჩამოართვეს. კორა კი დერეფანში რამდენიმე წუთით გაჩერდა.

— შენ მართლა აპირებ ამის გაკეთებას? — მკითხა.

— რას?

— ჩვენი განადგურება.

— მე არაფერი დამინგრევია.

— შენ შეგიძლია ყველაფერი უკან წაიღო.

— ვერ წავიღებ იმას, რაც უკვე მოხდა.

— ჩვენ ხომ ვაპირებდით ქორწილს.

— შენ ქორწილს იყენებდი იმისთვის, რომ მე უარი აღარ მეთქვა.

კორამ თავი ისე გააქნია, თითქოს ჩემი სიტყვები უსამართლო იყო.

იმ წამს ქალბატონმა ნინომ კომპიუტერში კიდევ ერთი ფაილი გახსნა.

— ლეო, სანამ წახვალ, ეს უნდა ნახო.

ეკრანზე იგივე მისაღები გამოჩნდა, მაგრამ ამჯერად ჩანაწერი ჩემი მივლინებიდან ორი დღით ადრე იყო. კორა და ფინი საუბრობდნენ. ფინი ხელში ჩემს სამუშაო ჩანთას ატრიალებდა.

— პაროლი მის დაბადების დღეზე იქნება, — თქვა კორამ.

— თუ ვერ გავხსენი?

— გახსნი. მან ყველაფერი შენს თვალწინ დატოვა.

— ანგარიშზე რამდენია?

— საკმარისი იმისთვის, რომ რამდენიმე თვე მშვიდად ვიყოთ.

მე ეკრანს მივუახლოვდი.

— ეს უკვე ქორწილამდე ხდებოდა?

— დიახ, — თქვა ქალბატონმა ნინომ.

ჩემი საკუთარი ხმა მეორე ოთახიდან ვერ ისმოდა, მაგრამ გული ისე მიცემდა, თითქოს ის ოთახი ჩემი გულმკერდი ყოფილიყო.

შემდეგ ფინმა კამერას შეხედა. თითქოს იცოდა, რომ ოდესმე ვნახავდი.

— თუ ლეომ რამე გაიგო, ვეტყვით, რომ ყველაფერი კორას იდეა იყო, — თქვა მან.

კორამ თავი სწრაფად ასწია.

— ამას ნუ ამბობ.

— შენ თქვი, რომ მას მარტივად მოატყუებდი.

— ფინი, გაჩუმდი.

— ახლა გინდა, მარტო დამტოვო?

ჩანაწერი აქ დასრულდა.

კორა ისევ ოთახში შემოვიდა. მას ხელში პატარა ჩანთა ეჭირა.

— მე არ მინდოდა, ასე მომხდარიყო.

— მაგრამ მოხდა.

— ფინმა დამარწმუნა.

— შენ ჩემი ცხოვრების შესახებ გადაწყვიტე.

— მე შენ მიყვარდი.

— შეიძლება გიყვარდი. მაგრამ სიყვარული, რომელიც შენს სახელზე ვალს იღებს და ტყუილს ფარავს, უსაფრთხო სახლი არ არის.

იმ საღამოს მე მხოლოდ აუცილებელი ნივთები ჩავდე ჩანთაში. ჩემმა წითელი შუქურის ფორმის ბრელოკმა გასაღებებთან ერთად მსუბუქად გაიჟღარუნა.

კორამ ეს ხმა გაიგონა.

— გახსოვს, ეს სად იყიდე? — მკითხა.

— მამამ მაჩუქა.

— შენ მაშინ მითხარი, რომ შუქურა ადამიანს სახლში დაბრუნებას ახსენებს.

— ახლა მახსენებს, რომ ზოგჯერ სახლში დაბრუნება აღარ უნდა.

კორამ პირველად იტირა. მე მის სანახავად არ შევბრუნებულვარ.

ბანკმა მეორე დღეს დაადასტურა, რომ ანგარიში ფინის ტელეფონის ნომრით იყო გახსნილი, ხოლო განაცხადის ელექტრონული კოდი კორას მოწყობილობიდან გაეგზავნათ. თანხის ნაწილი უკვე გადარიცხული ჰქონდათ ონლაინ მაღაზიის ანგარიშზე, რომელიც ფინს ეკუთვნოდა.

მე ხელი მოვაწერე განცხადებებს, გადავეცი ჩანაწერები და აღარაფერი დამიმატებია.

!!! PARTE 4 — Dejé que mi hijo subiera al escenario vestido de rojo mientras todos se burlaban, pero una madre dejó de sonreír

მათ წინააღმდეგ გამოძიება დაიწყო.

მაგრამ ყველაზე მძიმე მომენტი არც პოლიციაში ყოფილა და არც ბანკში.

სამი დღის შემდეგ გამომძიებელმა მთხოვა, ფინისა და კორას საუბრის ჩანაწერი ხელახლა მომესმინა. პატარა ოთახში ვიჯექი. მაგიდაზე წყლის პლასტმასის ბოთლი იდგა, რომელიც ყოველ მოძრაობაზე მსუბუქად ჭყლეტდა.

ჩანაწერში კორას ხმა გაისმა.

„ლეო ყველაფერს გადაიხდის და თან თავს პარტნიორად იგრძნობს.“

მანამდე ეს სიტყვები სხვისი პირიდან მქონდა მოსმენილი.

ახლა კი ჩემი საკუთარი ტელეფონის დინამიკიდან მოდიოდა, მკაფიო და ცივი.

მე მივხვდი, რომ მთელი ამ ხნის განმავლობაში კორას სიტყვებს ჩემთვის ამართლებდა მისი ღიმილი, ჩახუტება და საერთო მომავლის დაპირებები.

ხმა კი არასოდეს იტყუება ისე, როგორც ადამიანი.

— გსურთ, გავაჩეროთ? — მკითხა გამომძიებელმა.

— არა, — ვუთხარი. — ბოლომდე მოვისმენ.

იმავე საღამოს ბინაში დავბრუნდი დარჩენილი ნივთების წამოსაღებად.

კორას ოთახი თითქმის ცარიელი იყო.

კედელზე მხოლოდ ერთი ფოტო დარჩენილიყო: ჩვენ ორნი აბერნათის ბაღებში, იმ დღეს, როცა საქორწილო ადგილი პირველად ვნახეთ. ფოტოზე კორა იცინოდა, მე კი კამერის მიღმა რაღაცას ვამბობდი.

ფოტო კედლიდან ჩამოვხსენი.

დიდხანს ვუყურებდი.

შემდეგ უჯრაში ჩავდე.

სამზარეულოს კარადაში ჩემი ვისკის ბოთლი აღარ იდგა. დივანზე ფინის ჩექმებისგან დარჩენილი მუქი ლაქა ისევ ჩანდა. ფანჯრის რაფაზე კი ერთი გატეხილი ჭიქა იდო.

ცარიელი ოთახი ზოგჯერ უფრო ხმაურიანია, ვიდრე კამათი.

სამი კვირის შემდეგ სხვა ქალაქში გადავედი. პატარა ბინა ვიქირავე მეოთხე სართულზე, სადაც შესასვლელი მხოლოდ ერთი ადამიანისთვის იყო და მეპატრონე წინასწარ მირეკავდა ყოველი ვიზიტის წინ.

სამსახურში ისევ დავბრუნდი. პირველი თვე რთული აღმოჩნდა. შეხვედრების შემდეგ სახლში მივდიოდი, ქურთუკს სკამზე ვკიდებდი და რამდენიმე წუთი კარს ვუსმენდი.

არავინ შემოდიოდა.

ეს სიმშვიდე თავიდან უცნაური იყო.

შემდეგ ჩემი გახდა.

კვირაობით ჩემს დას, მაიას, ვხვდებოდი. მისი შვიდი წლის ვაჟი, ნიკო, ყოველთვის მეკითხებოდა, როდის დავხატავდით ერთად.

ერთ საღამოს ნიკომ ფურცელზე პატარა სახლი დახატა. სახლს ორი ფანჯარა ჰქონდა, კარს კი წითელი შუქურა ედგა.

— ეს რა არის? — ვკითხე.

— სახლის მცველი, — მიპასუხა მან.

— ვის იცავს?

ნიკომ ფანქარი გვერდზე გადადო.

— მათ, ვინც სახლში მშვიდად უნდა იყვნენ.

მაიამ ჩუმად შემომხედა. მე გავუღიმე, მაგრამ თვალები ამიწყლიანდა.

— ზუსტად ეგ უნდა დაიცვა, — ვუთხარი ნიკოს.

დრო გავიდა.

გამოძიებამ დაადგინა, რომ ფინმა თანხის ნაწილი დააბრუნა, ხოლო დანარჩენზე სასამართლო შეთანხმება გაფორმდა. კორამ საჯაროდ უარყო ყველაფერი, შემდეგ კი იგივე ადამიანები, რომლებიც მის პოსტს აქებდნენ, მის წინააღმდეგ წერას შეუდგნენ.

მე არცერთ კომენტარს არ გავცნობივარ.

ერთ დილას, თითქმის ოთხი თვის შემდეგ, კორასგან შეტყობინება მივიღე.

!!! Every morning, I used to buy sixty kilograms of meat for the old man, but when the gate was opened, the policeman turned pale.

„შეიძლება ერთხელ მაინც შევხვდეთ? ყველაფერი გავიგე. ახლა სხვანაირი ვარ.“

მეორე შეტყობინება რამდენიმე წუთში მოვიდა.

„არ მინდა, ასე დავასრულოთ.“

მე ფანჯარასთან ვიდექი. გარეთ პირველი თოვლი მოდიოდა. თეთრი ფანტელები ქუჩის შუქებზე ჩუმად ეცემოდა.

დიდხანს ვუყურებდი ტელეფონს.

შემდეგ მივწერე:

„შენს შეცდომებს აღარ ვებრძვი. უბრალოდ აღარ ვიცხოვრებ მათ შიგნით. გისურვებ სიმშვიდეს, მაგრამ ჩემს ცხოვრებაში დაბრუნებას აღარ ვაპირებ.“

კორამ იმავე დღეს დამირეკა.

ზარი არ ავიღე.

მეორე დღეს წერილი გამომიგზავნა. შიგნით ის ფოტო იდო, რომელიც ბინაში დარჩა. უკანა მხარეს ერთი წინადადება ეწერა: „ყველაზე მეტად შენი დაკარგვა მაშინ გავიგე, როცა ვეღარაფერს ვეღარ დაგაბრალე.“

ფოტო წიგნში ჩავდე.

არც დავხიე და არც დავაბრუნე.

ზოგი მოგონება უნდა შეინახო იმისთვის, რომ აღარ დაგავიწყდეს, რატომ გამოხვედი იქიდან.

ახალ ბინაში ჩემი სამუშაო მაგიდა ფანჯარასთან დავდგი. დილით ყავას ვამზადებდი, კომპიუტერს ვხსნიდი და დღე ჩემი წესებით იწყებოდა. არავინ იღებდა ჩემს ჭიქას დაუკითხავად. არავინ შედიოდა გასაღებით. არავინ მაჯერებდა, რომ საზღვარი სისასტიკე იყო.

ერთხელ ნიკომ თავისი ნახატი გამომიგზავნა. ახალი სახლი დაეხატა. ამჯერად შუქურა სახურავზე იდგა, ფანჯრებში კი ოთხი პატარა ყვითელი კვადრატი ანათებდა.

— ახლა სახლი უფრო ნათელია, — მითხრა მან ტელეფონში.

— იმიტომ, რომ ფანჯრები ღიაა.

— და კარი?

— კარი ყოველთვის შეიძლება დაიხუროს.

იმ ღამეს გასაღებები თაროზე დავდე. წითელი შუქურის ბრელოკი მათზე მსუბუქად აჟღერდა.

პირველად ეს ხმა მამის საჩუქრად მახსოვდა.

შემდეგ გაფრთხილებად.

ახლა კი ის უბრალოდ ჩემი სახლის ხმა იყო.

მე ფანჯარა გავაღე. თოვლი ოთახში არ შემოსულა, მხოლოდ ცივი ჰაერი და ქალაქის სუფთა სუნი.

კარი დავკეტე.

და შუქურა ჩაქრობის ნაცვლად აინთო.