ცოლმა მოულოდნელად „შესვენება“ მოითხოვა, მაგრამ ჩემს პასუხზე მისი წინასწარ მომზადებული ღიმილი მაშინვე გაქრა

ხუთშაბათს საღამოს ჩემი ცოლი სამზარეულოში შემოვიდა და მითხრა, რომ ჩვენი ქორწინებისთვის შესვენება იყო საჭირო, მე კი მაგიდაზე დენვერში გადასვლის დამტკიცებული წერილი დავდე.

რაჭის მთების ფორმის პატარა სპილენძის გასაღების საკიდი, რომელიც ქორწილის დღეს მამაჩემმა მაჩუქა, თითებს შორის მეჭირა. ყოველთვის მაშინ ვატრიალებდი, როცა გადაწყვეტილების მიღება მიჭირდა. იმ საღამოს კი ხელი უცნაურად მშვიდი მქონდა.

რეიჩელი ჩემს პირდაპირ დაჯდა. ჯერ ჩანთა იატაკზე დადო, მერე თმა ყურის უკან გადაიწია და ღრმად ჩაისუნთქა. ეს ჟესტი ვიცოდი. ასე იქცეოდა, როცა წინასწარ მომზადებულ სიტყვებს იმეორებდა.

— ნიკა, მგონი ცოტა ხნით ცალკე ყოფნა გვჭირდება, — თქვა მან.

სამზარეულოს საათმა შვიდი და ცამეტი წუთი აჩვენა. ღუმელზე ჩაის ქვაბი ჩუმად ცახცახებდა.

— კარგი, — ვუპასუხე.

რეიჩელმა თვალები დაახამხამა.

— კარგი?

— დიახ. მგონი დროულია.

მის სახეზე თავდაჯერებულობა ჯერ არ გამქრალა, მაგრამ კუთხეები მოეშვა. თითქოს სცენაზე მთავარი რეპლიკა თქვა და პარტნიორის პასუხი დაავიწყდა.

— შენ ვერ გაიგე, რას ვამბობ, — ნელა წარმოთქვა მან. — შესვენება ნიშნავს, რომ ორივემ უნდა დავფიქრდეთ. ცოტა დისტანცია, ცოტა დრო…

— ზუსტად ასე გავიგე.

ჩემ წინ დადებულ საბუთების გროვიდან ერთი ფურცელი ამოვიღე და მისკენ გავაცურე.

— სამი კვირის შემდეგ დენვერში მივდივარ.

რეიჩელმა ფურცელს დახედა, მაგრამ მაშინვე არ შეეხო.

— რას ნიშნავს, მიდიხარ?

— სამსახურმა გადამიყვანა. დაწინაურება, ხელფასის ორმოცი პროცენტით გაზრდა, დროებითი საცხოვრებელი და გადასვლის ყველა ხარჯი. წერილი გასულ კვირას მივიღე.

მისი თითები ქაღალდს შეეხო. ფურცლის ქვედა კუთხე ოდნავ აიკეცა.

— შენ ამის შესახებ არაფერი გითქვამს.

— ჯერ გადაწყვეტილება არ მქონდა მიღებული. არ მინდოდა ჩვენი ცხოვრების ასე შეცვლა, სანამ დარწმუნებული არ ვიქნებოდი, რომ ჩვენთვის კარგი იქნებოდა.

— და ახლა დარწმუნებული ხარ?

მის ხმაში პირველად გაისმა შიში.

მე სპილენძის პატარა მთას დავხედე, რომელიც გასაღების რგოლზე ნელა ბრუნავდა.

— ახლა შენ დამეხმარე გადაწყვეტილების მიღებაში.

რეიჩელი წამოდგა და ისევ დაჯდა.

— ნიკა, მე არ მითქვამს, რომ სამუდამოდ მიდიხარ.

— არც მე მითქვამს, რომ სამუდამოდ მივდივარ. უბრალოდ, შენ გინდა სივრცე. დენვერი სივრცის მხრივ საკმაოდ გულუხვია.

— ეს არ არის სამართლიანი.

— რა არ არის სამართლიანი? შენი თხოვნის შესრულება?

მან ტუჩი მოიკვნიტა. ვიცოდი, ვის დაურეკავდა. ვანესას. მის საუკეთესო მეგობარს, რომელიც ყოველ კვირა საღამოს ღვინოს სვამდა, მერე კი რეიჩელს ჩემს წინააღმდეგ „ჭკვიანურ“ გეგმებს სთავაზობდა.

ერთი თვის წინ მათი საუბარი შემთხვევით მოვისმინე. ვანესა ეუბნებოდა, რომ უნდა ეთხოვა შესვენება, შემდეგ კი ჩემთვის აღარ მიეწერა და დაელოდებინა, როდის დავიწყებდი ხვეწნას. თურმე კაცს მაშინ აფასებ, როცა დაკარგვის ეშინია.

რეიჩელს ეგონა, რომ მე არაფერს ვამჩნევდი.

— სამი კვირა ძალიან ცოტაა, — თქვა მან.

— სამსახურს ხვალ დილით პასუხი უნდა გავცე. ისინი მზად არიან ბინაც მომიძებნონ.

— ჩვენ ერთად უნდა გადავწყვიტოთ.

— ჩვენ? ერთი წუთის წინ თქვი, რომ ცალკე ყოფნა გინდა.

მან შემომხედა, თითქოს პირველად დაინახა, რომ მისი სიტყვები უკან აღარ ბრუნდებოდა.

— იქნებ ზედმეტად ემოციური ვიყავი.

— შეიძლება.

— მაშინ უბრალოდ დაივიწყე, რაც ვთქვი.

— ასე მარტივად?

— შენ ხომ გიყვარვარ?

ეს კითხვა ისე თქვა, თითქოს სიყვარულს ჩემზე გავლენის იარაღად იყენებდა. მკერდში ძველი ტკივილი გამეღვიძა, მაგრამ სახეზე არ დამტყობია.

— სწორედ ამიტომ ვაპირებდი შენთან ერთად ამ გადაწყვეტილების მიღებას.

ტელეფონი აიღო. ეკრანზე ვანესას სახელი გამოჩნდა, სანამ ჯერ კიდევ ჩემს წინ იდგა.

— უპასუხე, — ვუთხარი. — ალბათ უნდა უთხრა, რომ გეგმა ცოტა სხვანაირად განვითარდა.

რეიჩელმა ტელეფონი ყურთან მიიტანა და სამზარეულოდან გავიდა.

მე კი დენვერის წერილი, სპილენძის მთის საკიდი და ჩემი ბოლო მშვიდი საღამო ერთად დავტოვე მაგიდაზე. ზემოთ ასვლას ვაპირებდი, როცა მისაღებიდან ვანესას ჩახლეჩილი ხმა გავიგე.

— არ უთხრა, რომ ჩანაწერი არსებობს, სანამ იურისტი არ მოვა…

რეიჩელმა უცებ კარი მიხურა. მე კი კარის სახელურს ხელი მოვკიდე და…

ნაწილი 2

კარის სახელურთან გაჩერებულმა რამდენიმე წამი სუნთქვაც კი შევწყვიტე. შიგნით სიტყვები გაურკვევლად ისმოდა, მაგრამ ერთი რამ მკაფიოდ გავიგე: ვანესა ნერვიულობდა.

— შენ მითხარი, რომ ეს არ არსებობდა, — ჩურჩულით ამბობდა რეიჩელი.

— არ ვიცი, რას გულისხმობ, — უპასუხა ვანესამ.

— მან მოისმინა. ყველაფერი იცის.

— მაშინ უარყავი. ემოციებში იყო, შეიძლება ეჩვენა.

ჩემი თითები სპილენძის მთის ფორმის საკიდს შეეხო. ის ცივი იყო. მამაჩემის ხმა გამახსენდა: „თუ გზა არ იცი, ნივთს კი არა, მიმართულებას შეხედე.“

მე მიმართულება უკვე არჩეული მქონდა.

ზემოთ, ჩემს სამუშაო ოთახში შევედი და კარი ბოლომდე არ დამიკეტავს. ცხრა საათზე დენვერის ადამიანური რესურსების განყოფილებასთან სამი ზარი მქონდა. ლეპტოპის ეკრანზე შეთავაზების წერილი გავხსენი, თუმცა ყურადღება კიბეზე გადმოდიოდა.

თხუთმეტი წუთის შემდეგ რეიჩელი გამოჩნდა. სახეზე ხელოვნური სიმშვიდე ჰქონდა, მაგრამ მარჯვენა ხელში ჩაბღუჯული ტელეფონი კანში ჩაერჭო.

— ვანესა უბრალოდ გაბრაზებული იყო, — თქვა მან.

— ეს ხშირად ემართება?

— შენ ისევ იმ საუბარზე ლაპარაკობ?

— შენ თვითონ ახსენე ჩანაწერი.

რეიჩელი გაჩერდა.

— სიტყვა არასწორად გაიგონე.

— მაშინ სწორად ამიხსენი.

ოთახში კედლის საათის წიკწიკი ისმოდა. ფანჯრის რაფაზე დადებულმა ფაიფურის ჭიქამ მცირე ბზარი გამოაჩინა, რომელიც ადრე არასდროს შემიმჩნევია.

— ვანესამ თქვა, რომ შენ რაღაცებს ინახავდი, — უპასუხა მან.

— მე ბევრ რამეს ვინახავ. გადასახადებს, სამსახურის წერილებს, ჩვენს ხელშეკრულებებს.

მისი მზერა მაგიდის ქვედა უჯრაზე გადავიდა.

— შენ ჩემს ნივთებს ამოწმებ?

— არა. მაგრამ შენ ჩემსას ამოწმებდი.

ეს ტყუილი არ იყო. ორი კვირით ადრე ვნახე, რომ ჩემი საბანკო ამონაწერები გადაეღო. მაშინ არაფერი მითქვამს.

— რატომ დაგჭირდა ჩემი ფინანსების ნახვა?

— რადგან მეუღლეები ფინანსებს ერთად მართავენ.

— მეუღლეები ერთმანეთის წინააღმდეგ გეგმებსაც ერთად მართავენ?

რეიჩელმა სახე შეეცვალა.

— ნუ მაყენებ დამნაშავედ იმის გამო, რომ ჩვენი ქორწინების გადარჩენა მინდა.

— გადარჩენა თუ კონტროლი?

მან ხელი მაგიდაზე დაარტყა. კალამი იატაკზე დაგორდა.

— შენ ყოველთვის ასე აკეთებ! თითქოს ყველაფერი უკვე გადაწყვეტილი გაქვს და ჩვენ დანარჩენებს მხოლოდ უნდა დაგეწიოთ.

— დენვერის გადაწყვეტილება სამი თვის წინ დავიწყე. მაშინ შენი და ვანესას გეგმა ჯერ არ არსებობდა.

რეიჩელი დადუმდა.

— სამი თვის წინ? — ჰკითხა ბოლოს.

— განაცხადი მაშინ გავაგზავნე. დამტკიცება კი გასულ კვირას მივიღე.

მის თვალებში სხვა სახის შიში გაჩნდა. არა ის, რომ შეიძლება დამკარგოს, არამედ ის, რომ რაღაცას ვეღარ აკონტროლებდა.

— თუ წახვალ, ხალხს ეგონება, რომ მიმატოვე.

— შეგიძლია ყველას უთხრა, რომ შენ მთხოვე შესვენება.

— ამას არ ვიზამ.

— მაშინ სიმართლე გექნება სათქმელი.

ამ დროს ტელეფონი ამიმღერდა. დენვერიდან მირეკავდნენ. ზარი სპიკერზე ჩავრთე.

— ბატონო ნიკა, ხელშეკრულების ბოლო გვერდზე თქვენი ხელმოწერა გვჭირდება. ასევე, გთხოვთ, ოჯახურ მდგომარეობასთან დაკავშირებული დოკუმენტები ხვალამდე გამოგზავნოთ.

რეიჩელმა თავი სწრაფად ასწია.

— ოჯახური მდგომარეობა?

— სტანდარტული პროცედურაა, — ვუპასუხე.

ზარის დასრულების შემდეგ მან ხმას დაუწია.

— შენ უკვე ისე იქცევი, თითქოს მარტო მიდიხარ.

— შენ მითხარი, რომ დრო გვჭირდებოდა. ჯერ არ ვიცი, რას ნიშნავს ეს ჩვენი ქორწინებისთვის.

— და თუ მე წამოსვლა გადავწყვიტე?

— მაშინ შენც დაგჭირდება გადაწყვეტილება.

ის სკამზე ჩამოჯდა. რამდენიმე წამში თითქოს დაპატარავდა.

— ვანესამ მითხრა, რომ შენ აუცილებლად შემეხვეწებოდი.

ეს პირველი გულწრფელი წინადადება იყო მთელი საღამოს განმავლობაში.

— ვიცი.

— როგორ?

— იმ საღამოს თქვენი საუბარი მოვისმინე.

რეიჩელმა ორივე ხელი სახეზე აიფარა. შემდეგ ნელა ჩამოსწია.

— შენ ჩაწერე?

მე პასუხი არ გავეცი.

— ნიკა, შენ ჩაწერე ჩვენი საუბარი?

— ამას ხვალ გაიგებ.

— ხვალ სად?

— იურისტთან.

მის სახეზე ფერი აღარ დარჩა.

— იურისტი რისთვის გჭირდება?

— იმისთვის, რომ შენი თხოვნა სწორად შევასრულო და არც ერთმა ჩვენგანმა ერთმანეთის სიტყვები სხვანაირად აღარ განმარტოს.

იმ ღამეს მას აღარ ულაპარაკია. დილის ოთხ საათზე კი ჩემი ტელეფონი უცნობმა ნომერმა გააღვიძა. ეკრანზე მხოლოდ ერთი შეტყობინება ჩანდა: „თუ დენვერში წახვალ, ის ვერ გადარჩება. შენ ჯერ არ იცი, რა გააკეთა რეიჩელმა…“

ნაწილი 3

„თუ დენვერში წახვალ, ის ვერ გადარჩება.“ შეტყობინებას კიდევ ერთხელ წავიკითხე, სანამ დილის ოთხი საათი და ოცდაერთი წუთი გახდებოდა. შემდეგ ნომერზე დავრეკე.

პასუხი არავის გაუცია.

ფანჯრის მიღმა წვიმდა. საწოლის მეორე მხარეს რეიჩელი იწვა, ან თავს იკატუნებდა. მის ბალიშთან დადებულ ტელეფონს ეკრანი ორჯერ გაუნათდა.

ვანესა.

დილით რვაზე ადვოკატ ირაკლი მელიქიშვილთან წავედით. მისი ოფისი ძველი აგურის შენობის მესამე სართულზე იყო. დერეფანში ხის იატაკი ჭრიალებდა, მაგიდაზე კი ლითონის პატარა ზარი იდგა, რომელსაც არავინ ეხებოდა.

რეიჩელი ჩემს გვერდით იჯდა და მუხლს ნერვიულად აქნევდა.

— მე არ ვიცი, რატომ მოვედით აქ, — თქვა მან.

— იმიტომ, რომ ორივეს გვჭირდება ზუსტად გავიგოთ, რას ვითხოვთ.

ირაკლიმ საქაღალდე გახსნა.

— ბატონო ნიკა, თქვენ მითხარით, რომ არსებობს ჩანაწერი, სადაც თქვენი მეუღლე და ქალბატონი ვანესა საუბრობენ თქვენი ემოციური რეაქციის გამოწვევაზე.

რეიჩელი სკამში შეიკუმშა.

— ეს პირადი საუბარი იყო.

— პირადი საუბარი შეიძლება იყოს, — მშვიდად უპასუხა ირაკლიმ, — მაგრამ მას მნიშვნელობა აქვს, თუ პარალელურად მოხდა ფინანსური ქმედებები ან შეგნებული ცრუ განცხადებები.

მე ტელეფონი მაგიდაზე დავდე.

— ჩანაწერი სრულად არ დამიწყია. ტელეფონი სამზარეულოში დამრჩა და ხმა შემთხვევით ჩაიწერა. მაგრამ ის ნაწილი, რომელიც მაქვს, საკმარისია იმის გასაგებად, რომ „შესვენება“ წინასწარ დაგეგმილი იყო.

ჩანაწერი ჩავრთე.

ვანესას ხმა ოთახში გაისმა:

— სამი დღე არ უპასუხო. ის პირველი დაგირეკავს. კაცები მაშინ გიფასებენ, როცა კარგვის ეშინიათ.

რეიჩელის ძველი ხმა, უფრო თავდაჯერებული და მსუბუქი, უპასუხა:

— თუ სამსახურის ამბავს წამომაყვედრის?

— უთხარი, რომ შენთვის ყველაფერზე უარს ამბობს და მაინც ვერ გაფასებს. შემდეგ ბინის საბუთებზე ილაპარაკე. თუ წავა, ყველას ეგონება, რომ მიგატოვა.

ჩანაწერი გავაჩერე.

ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა.

რეიჩელი ჩემკენ შემოტრიალდა.

— მე მხოლოდ მისი რჩევა მოვისმინე.

— შენ არამხოლოდ რჩევა მოისმინე, — ვუთხარი. — იმავე ღამეს ჩემი საბანკო ანგარიშიდან ერთობლივ ანგარიშზე ფული გადაიტანე.

ირაკლიმ მეორე ფურცელი ამოიღო.

— ექვსი ათასი ლარი, ორი კვირის წინ. შემდეგ ბინის იჯარის ახალი ხელშეკრულების ასლი გამოგიგზავნიათ ვანესასთვის.

რეიჩელმა სწრაფად შეხედა მას.

— ეს ჩემი ფული იყო.

— საერთო ანგარიშიდან გადარიცხული, — თქვა ირაკლიმ. — ამას გარდა, გუშინ თქვენ სცადეთ ციფრული ხელმოწერის გამოყენება დოკუმენტზე, რომლითაც ბინის ქირის ვალდებულება მთლიანად თქვენს მეუღლეს ეკისრებოდა.

რეიჩელს პირი გაეღო.

— მე მხოლოდ მონახაზს ვამოწმებდი.

— მონახაზს თქვენი ქმრის სახელით ხელი უკვე ეწერა, — უპასუხა ირაკლიმ.

მე რეიჩელს შევხედე. ამჯერად აღარ ვგრძნობდი ბრაზს. მხოლოდ სიცარიელეს.

— რატომ?

მის თვალებში ცრემლები დაგროვდა.

— იმიტომ, რომ მინდოდა, ბოლოს მაინც შეგშინებოდა.

— ჩემი დაკარგვის?

— არა. იმის, რომ მარტო დარჩებოდი.

— ეს სიყვარული არ არის.

რეიჩელმა თავი დახარა.

— ვიცი.

ირაკლიმ დოკუმენტები შეაგროვა.

— ნიკა, დენვერის შეთავაზება მოქმედებს მხოლოდ დღეს საღამომდე. თუ ხელს მოაწერთ, ისინი ხვალვე დაიწყებენ გადასვლას.

მე კალამი ავიღე. სპილენძის მთის საკიდი მაჯაზე მსუბუქად შემეხო.

— ხელი მოვაწერ.

რეიჩელი ფეხზე წამოხტა.

— ასე უბრალოდ მიდიხარ?

— არა. ბევრი რამ გავიარე, სანამ აქ მოვიდოდი.

— ჩვენი ექვსი წელი არაფერს ნიშნავს?

— ნიშნავს. სწორედ ამიტომ აღარ მინდა, კიდევ ექვსი წელი საკუთარი თავი დავკარგო.

ხელმოწერა დავასრულე. იმავე წამს ირაკლის ტელეფონმა დარეკა. მან ეკრანს დახედა და სახე შეეცვალა.

— ნიკა, ეს თქვენი სამსახურისგან არ არის.

— ვინ არის?

ირაკლიმ ზარი უპასუხოდ დატოვა. რამდენიმე წამში ახალი შეტყობინება მოვიდა.

მან წაიკითხა, შემდეგ ფურცელი ჩემკენ შემოატრიალა.

„თუ ნიკა დენვერში გადავა, რეიჩელის სახელზე არსებული ვალი მის წინააღმდეგ დაიწყებს ამოქმედებას. ხელმოწერილი განაცხადი უკვე გაგზავნილია.“

რეიჩელი გაფითრდა.

— რა ვალი?

მე მისკენ შევტრიალდი.

— სწორედ ამის გაგება გვჭირდება.

ირაკლიმ მორიგი საქაღალდე გახსნა და პირველი გვერდი მაგიდაზე დადო. ზედ ჩემი სახელი ეწერა, მაგრამ ხელმოწერა ჩემი არ იყო…