ქორწინების წლისთავზე ცოლმა განქორწინების საბუთები მომაწოდა, მაგრამ ჩემი მშვიდი ხელმოწერის შემდეგ მის ოჯახს სიცილი შეუწყდა

იმ საღამოს, როცა ჩემმა ცოლმა ქორწინების მეხუთე წლისთავზე მთელი ოჯახის წინ განშორების საბუთები დამიდო, მისმა დამ ისე გაიცინა, თითქოს ვიღაცამ სადღესასწაულო ხუმრობა თქვა.

სექტემბრის ბოლო იყო. საღამოს შვიდი საათი სრულდებოდა, როცა ქალაქის ცენტრში მდებარე ძვირადღირებულ რესტორანში შევედი. მუქი ლურჯი კოსტიუმი მეცვა — ის, რომელიც მარიმ პირველად ქორწილის შემდეგ შემაქო — და ხელში თეთრი ვარდების თაიგული მეჭირა. ყვავილებიდან წყლის წვეთები ჩამოდიოდა და ჩემს მაჯაზე ცივ კვალს ტოვებდა.

მაგიდასთან მარი, მისი მშობლები, მისი და ნინო და ნინოს ქმარი დავითი უკვე ისხდნენ. ჭიქები ნახევრამდე ჰქონდათ სავსე. რაღაცაზე იცინოდნენ. როგორც კი მივედი, საუბარი გაწყდა.

— ბოდიში, რამდენიმე წუთით დავაგვიანე, — ვთქვი და სკამი გამოვწიე. — გზაზე საცობი იყო.

— არაფერი, — მარი გამიღიმა.

მისი ღიმილი თვალებამდე არ მისულა.

მამამისმა ჭიქა ასწია.

— ოჯახისთვის, — თქვა მან.

ყველამ დალია. მეც მივადე ჭიქა ტუჩებთან, თუმცა ვერაფერს ვგრძნობდი. რესტორნის მძიმე ფარდები ოდნავ ირხეოდა კონდიციონერისგან, ხოლო მაგიდაზე დადებული ვერცხლის დანა ისე ანათებდა, თითქოს ვიღაცამ სპეციალურად გააპრიალა.

პირველი ათი წუთი ჩვეულებრივ საუბარს ჰგავდა. დედამისმა სამსახური მკითხა. ნინომ რესტორანი შეაქო და დაამატა, რომ ასეთ ადგილას მას ქმარი იშვიათად მოჰყავდა. დავითმა ჩუმად ჩაიცინა.

მე თავი დავხარე.

უკვე რამდენიმე თვეა, მარი ჩემგან შორდებოდა. ივნისიდან თითქმის აღარ მელაპარაკებოდა. როცა ვეკითხებოდი, რა ხდებოდა, პასუხობდა, რომ დაღლილი იყო, ან სამსახურში პრობლემები ჰქონდა. ვცდილობდი, მისთვის სივრცე დამეტოვებინა. ვუკვეთავდი მის საყვარელ საჭმელს. ერთხელ მთელი საღამო დავგეგმე ზღვისპირა ქალაქში წასასვლელად, მაგრამ მან უკანასკნელ წუთს მითხრა, რომ უკეთესი იქნებოდა, სახლში დარჩენილიყო.

ორი კვირის წინ კი მოულოდნელად გამოცოცხლდა.

— წლისთავი განსაკუთრებული უნდა იყოს, — მითხრა მაშინ სამზარეულოში, როცა ყავის აპარატს ვრეცხავდი. — მინდა, ჩემი ოჯახიც ჩვენთან იყოს.

— ჩვენი წლისთავია, მარი.

— სწორედ ამიტომ.

ახლა კი მივხვდი, რას ნიშნავდა ეს სიტყვები.

საჭმლის შეკვეთამდე ცოტა ხნით ადრე მარი ჩანთისკენ გადაიხარა. ტყავის ჩანთის საკეტი ორჯერ გაიხსნა. შემდეგ მან მაგიდაზე მოყვითალო საქაღალდე დადო.

— ეს რა არის? — ვკითხე.

— გახსენი.

მისი ხმა მშვიდი იყო, მაგრამ თითები კანკალებდა. საქაღალდეზე პატარა სპილენძისფერი სამაგრი ჰქონდა მიმაგრებული. იმ სამაგრს მაშინვე ვიცანი — მე ვიყიდე მისთვის, როცა სამსახურიდან დაწინაურება მიულოცეს.

საქაღალდე გავხსენი.

პირველივე გვერდზე ეწერა, რომ ჩვენი ქორწინება უნდა შეწყვეტილიყო და ქონება გაყოფილიყო. მარის სურდა ბინა, მანქანა, რომელიც შარშან ერთად ვიყიდეთ, და ჩემი დანაზოგის ნახევარი.

თავი ავწიე.

— ეს რას ნიშნავს?

— მგონი, ყველაფერი ნათელია, — თქვა მან. — აქ იმიტომ მოგიყვანე, რომ სცენა ვერ მოგეწყო.

ნინომ ხმამაღლა გაიცინა.

— შეხედეთ მის სახეს.

სისხლი ყურებში მომაწვა, მაგრამ გაბრაზება არ მიგრძვნია. მხოლოდ სიცივე. ისეთი სიცივე, თითქოს ფეხქვეშ იატაკი გაქრა.

— რამდენი ხანია ამას გეგმავ? — ვკითხე მარის.

— დიდი ხანია.

— და შენი ოჯახიც იცოდა?

დედამისმა ხელსახოცი დაკეცა.

— ჩვენ აქ მარის მხარდასაჭერად ვართ.

— ეს ჩვენი წლისთავია.

— უკვე აღარ არის, — თქვა ნინომ.

მამამისმა ისევ ასწია ჭიქა.

— ახალი დასაწყისისთვის.

ჭიქები ერთმანეთს შეახეთქეს. მე კი ხელში ჯერ კიდევ კალამი მეჭირა.

მარიმ თვალებში შემომხედა.

— უკმაყოფილო ვარ, ლუკა. შენ კარგი ხარ, სტაბილური ხარ, მაგრამ მე მეტი მინდა.

— მეტი რა?

— მეტი ცხოვრება. მეტი ფული. მეტი აღფრთოვანება.

უცნაური სიმშვიდე ჩამოწვა ჩემში. საქაღალდე ჩემსკენ მოვწიე და გვერდების ხელმოწერა დავიწყე. ყველა გვერდზე. კითხვის გარეშე.

მარი გაშეშდა.

— შენ არ იბრძოლებ?

— არა.

— რატომ?

კალამი მაგიდაზე დავდე, მისკენ გადავიხარე და ჩუმად ვუთხარი:

— იმიტომ, რომ შენ სწორედ ის ერთადერთი სიმყარე დაასრულე, რაც ოდესმე გქონია.

ფეხზე წამოვდექი. ყვავილები მაგიდაზე დავტოვე და კარისკენ წავედი.

უკან ნინოს ხმა მომესმა:

— ასე უბრალოდ მიდიხარ?

მე არ შევბრუნებულვარ.

სახლში მისვლისას შუქი არ ამინთია. ერთი საათი ბნელ მისაღებში ვიჯექი და კედელზე ჩამოკიდებულ ფოტოებს ვუყურებდი. ქორწილი. ზღვა. დაბადების დღე. ყველაფერი, რაც ერთად დაგვიგროვებია, უცებ მტკიცებულებებს ჰგავდა.

შუაღამისას ფოტოები კედლიდან ჩამოვხსენი და მაგიდაზე პირქვე დავაწყვე. სწორედ მაშინ ტელეფონმა დარეკა. ჯერ ნინომ მომწერა, შემდეგ დედამისმა, შემდეგ მარი.

„ლოჯისტიკაზე უნდა ვილაპარაკოთ“, — ეწერა მის შეტყობინებაში.

რამდენიმე წამი ვუყურებდი ეკრანს, მერე მივწერე: „შენს ადვოკატს დაელაპარაკოს ჩემს ადვოკატს.“

მარი მაშინვე დამირეკა. ზარი გავთიშე.

მეორედაც დარეკა. ისევ გავთიშე.

შემდეგ ერთი შეტყობინება მოვიდა, რომლის წაკითხვისთანავე ჩემი ხელი საქაღალდისკენ გაიწია…

ნაწილი 2

შეტყობინებაში ეწერა: „თუ არ მიპასუხებ, ხვალ ყველა გაიგებს, რატომ დაგტოვე.“

დიდხანს ვუყურებდი ამ სიტყვებს. ოთახში მხოლოდ მაცივრის მონოტონური ხმა ისმოდა. ფანჯარაზე წვიმის წვეთები ეცემოდა და თითოეული მათგანი ქუჩის შუქს პატარა, დამახინჯებულ ხაზად აქცევდა.

მე პასუხი არ გავეცი.

დილით ექვს საათზე ადვოკატ ირაკლის დავურეკე. ის ჩემი ძველი მეგობარი იყო და იმავე კორპუსის ქვემოთ მდებარე პატარა ოფისში მუშაობდა. როცა მივედი, მისი მაგიდის კიდეზე ყავა იდგა, ზედ კი ქაფის თხელი ფენა ჯერ კიდევ არ დამჯდარიყო.

— ხელი მოაწერე ყველაფერს? — მკითხა მან.

— დიახ.

— წაიკითხე მაინც?

— არა.

ირაკლიმ სათვალე მოიხსნა.

— ლუკა, ეს უგუნურებაა.

— იქნებ. მაგრამ გუშინ იქ ყოფნა უფრო დიდი უგუნურება იყო.

მან საბუთები გადაათვალიერა, შემდეგ ერთ გვერდზე თითი დაადო.

— აქ წერია, რომ მანქანა და ბინა მარის უნდა დარჩეს, ხოლო შენი დანაზოგის ნახევარი მის ანგარიშზე გადავა.

— ვიცი.

— ეს ყველაფერი უცნაურად სწრაფად არის გაკეთებული. ნოტარიუსთან ორი კვირის წინ დამოწმებული. ასეთი მომზადება ერთ დღეში არ ხდება.

ჩემს კისერზე დაჭიმულობა ვიგრძენი.

— ის ამას დიდი ხანია გეგმავდა.

— არა მხოლოდ ის, — თქვა ირაკლიმ. — აქ კიდევ რაღაც არის.

მან საქაღალდის ბოლო გვერდი გადმოაბრუნა. ქვედა კუთხეში მარის ხელმოწერა იყო, მის გვერდით კი უცნობი კომპანიის ბეჭედი. მე ის სახელი ვიცოდი. ბოლო სამი წლის განმავლობაში ამ კომპანიისთვის კონსულტაციას ვუწევდი და თანხებს ჩვენს საერთო ანგარიშზე ვრიცხავდი.

— ეს რა არის? — ვკითხე.

— ჯერ არ ვიცი. მაგრამ შენი ხელმოწერით ისინი რაღაცას ამტკიცებენ.

იმავე შუადღეს ბინაში ნივთების ჩასალაგებლად დავბრუნდი. მარი იქ დამხვდა. ფეხზე მაღალი, წითელი ჩექმები ეცვა და ხელში ჩემი გასაღებები ეჭირა. სამზარეულოს მაგიდაზე მისი სუნამოს მძაფრი სურნელი იდგა.

— რატომ არ მპასუხობ? — მკითხა.

— იმიტომ, რომ საუბარი აღარ დაგვრჩა.

— შენ ამას ასე ვერ დაასრულებ.

— შენ დაასრულე. რესტორანში. სიცილით.

მისი სახე შეეცვალა.

— მე ძალიან დიდხანს ვიყავი შენთან უბედური.

— მაშინ წასვლა შეგეძლო. მაყურებლების გარეშე.

— ჩემი ოჯახი ჩემი ოჯახია.

— შენი ოჯახი კი არა, შენი აუდიტორია იყო.

მარი დერეფანში შევიდა და ჩემი ნივთების ყუთებს ფეხი მიარტყა.

— შენ ყოველთვის ასე იქცევი, თითქოს სხვებზე უკეთესი ხარ.

— არა. უბრალოდ აღარ ვაპირებ თავი დამნაშავედ ვიგრძნო იმის გამო, რომ შენ გადაწყვიტე ჩემი გამოყენება.

მან რაღაცის თქმა დააპირა, მაგრამ ტელეფონმა დაურეკა. ეკრანს დახედა და ფერი დაეკარგა.

— ვინ არის? — ვკითხე.

— არავინ.

მან ზარი გათიშა.

იმავე საღამოს ირაკლიმ მითხრა, რომ უცნობი ადამიანი ოფისში მივიდა და ჩემზე ინფორმაცია მოითხოვა. მეორე დღეს ჩემი ბანკიდან შეტყობინება მივიღე: საერთო ანგარიშიდან დიდი თანხის გადარიცხვა იყო მცდელობა. ბანკმა ოპერაცია შეაჩერა, რადგან ჩემი ახალი პაროლი უკვე დაყენებული მქონდა.

— მარი ცდილობს თანხის გატანას, — თქვა ირაკლიმ ტელეფონში. — ამას ვერ დავტოვებთ.

— ჯერ მითხარი, რა იმალება ამ კომპანიის უკან.

მან ამოისუნთქა.

— ხვალ დილით ერთ კერძო აუდიტორს შევხვდები. მისი თქმით, ბოლო თვეებში შენს სახელზე გაფორმებული რამდენიმე გადარიცხვაა.

— მე არაფერი გამიფორმებია.

— სწორედ ამიტომ უნდა ნახო ჩანაწერები.

მეორე დილით ძველ საწყობში შევხვდი აუდიტორ ელენეს. იქ მტვრის სუნი იდგა, ლითონის თაროებზე კი დალუქული ყუთები ელაგა. ელენემ პატარა, შავი მეხსიერების ბარათი მაგიდაზე დადო.

— ეს შენმა თანამშრომელმა მოგვცა, — მითხრა მან. — მან თქვა, რომ თუ რამე დაემართებოდა, შენამდე უნდა მოსულიყო.

— რა არის აქ?

— ფინანსური ჩანაწერები და ერთი ვიდეო.

— ვისზე?

ელენემ ჩემკენ გამოიხედა.

— შენს ცოლზე. მაგრამ ჯერ ამას ვერ გაჩვენებ.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ ამ ბარათზე ერთი რამ არის, რასაც მარი ყველაფერზე მეტად ეშინია.

მან ჩანთა გახსნა და დალუქული კონვერტი ამოიღო. კონვერტზე ჩემი სახელი ეწერა, ხელწერა კი იმ ადამიანის იყო, რომელიც ორი წლის წინ მოულოდნელად წავიდა კომპანიიდან.

— მან ეს შენთვის დატოვა, — თქვა ელენემ. — და გვთხოვა, მხოლოდ მაშინ გაგვეხსნა, როცა განშორების საბუთებს ხელს მოაწერდი.

კარის მიღმა მძიმე ნაბიჯების ხმა გაისმა.

ელენემ კონვერტს ხელი დაადო.

— ჩვენ მარტო აღარ ვართ.

სახელური ნელა ჩამოიწია და ოთახის კარი გაიღო…

ნაწილი 3

კარი გაიღო და შიგ ირაკლი შემოვიდა, უკან კი ორი პოლიციელი მოჰყვებოდა. ერთ-ერთს ხელში დალუქული საქაღალდე ეჭირა.

— არ შეგეშინდეს, — მითხრა ირაკლიმ. — ისინი შენს დასაცავად არიან.

მე მაინც ვერ მოვიშორე ის შეგრძნება, თითქოს ოთახის კედლები ჩემკენ იკუმშებოდა. ელენეს თითები კონვერტზე დაებჯინა. დალუქვის წითელი ცვილი პატარა ფარის ფორმის იყო.

— ვინ დაგვატყუა? — ვკითხე.

პოლიციელმა თავი დამიქნია.

— ჯერ მხოლოდ ერთი ფაქტი გვაქვს დადასტურებული. ბოლო ორი წლის განმავლობაში თქვენი მეუღლე და მისი მამა თქვენი სახელით კომპანიის ფულს სხვა ანგარიშებზე გზავნიდნენ.

— ჩემი სახელით?

ელენემ მეხსიერების ბარათი ჩართო. ძველ ლეპტოპზე ვიდეო გამოჩნდა. კამერა მარის მამის ოფისს იღებდა. ეკრანზე მარი იდგა, ხელში ჩემი საფოსტო ყუთიდან ამოღებული დოკუმენტები ეჭირა.

— ლუკა ამას ვერ გაიგებს, — ამბობდა ის ვიდეოში.

მამამისმა უპასუხა:

— გაიგებს, როცა საჭირო აღარ იქნება. განშორების საბუთებზე ხელმოწერა ყველაფერს დააფიქსირებს. მერე ვიტყვით, რომ მან ვალები დამალა და ჩვენ მხოლოდ ჩვენი წილი დავიბრუნეთ.

მარი სკამზე ჩამოჯდა.

— მაგრამ თუ არ მოაწერს ხელს?

— მოაწერს. შენ მას სტაბილურობას დაჰპირდი მთელი ქორწინების განმავლობაში. ახლა კი ეს სიტყვა მის წინააღმდეგ გამოვიყენოთ.

ვიდეო გაიყინა.

ოთახში სრული სიჩუმე ჩამოვარდა. მე საკუთარ სუნთქვას ვისმენდი. მუცელში ცარიელი ადგილი გამიჩნდა, თითქოს მთელი წარსული ერთ წამში გამოაცალეს.

— ეს როდის იყო გადაღებული? — ვკითხე.

— სამი კვირის წინ, — თქვა ელენემ. — თქვენი წლისთავის დაგეგმვამდე.

ირაკლიმ კონვერტს დახედა.

— ახლა მთავარი ნაწილი.

ელენემ დალუქული კონვერტი გახსნა. შიგნით იყო ბანკის ამონაწერები, რამდენიმე ხელშეკრულება და ჩემი ციფრული ხელმოწერის გამოყენების ანგარიში.

— ეს ყველაფერი აჩვენებს, რომ მარის მამამ თქვენი ხელმოწერა მოიპოვა იმ დღეს, როცა თქვენ ავად იყავით და კლინიკაში იმყოფებოდით, — თქვა მან. — თქვენ მაშინ მხოლოდ სამედიცინო ფორმას აწერდით ხელს. პაროლი კი თქვენს სამუშაო კომპიუტერში იყო შენახული.

— ვინ შედიოდა ჩემს კომპიუტერში?

ელენემ ბოლო ფურცელი გადმოაბრუნა.

იქ მარის სახელი ეწერა.

მე სკამზე დავჯექი. თითები გამეყინა.

— მან ჩემი ხელმოწერა გამოიყენა?

— დიახ, — თქვა პოლიციელმა. — ხოლო განშორების საბუთები შეიქმნა იმისთვის, რომ შემდგომი გადარიცხვები ჩვეულებრივი ქონებრივი გაყოფის ნაწილად გამოჩენილიყო.

ირაკლიმ ტელეფონი ამოიღო.

— პროკურორი მზად არის დროებითი ბრძანებისთვის.

მე მარის დავურეკე. მან მესამე ზარზე აიღო.

— ბოლოს და ბოლოს, — თქვა მან. — სად ხარ? უნდა შევხვდეთ.

— რატომ გამოიყენე ჩემი ხელმოწერა?

დუმილი.

— ვინ გითხრა ეს?

— შენს ხმას მოვუსმინე. შენ თვითონ თქვი ყველაფერი.

მის სუნთქვაში პანიკა შევნიშნე.

— ლუკა, ეს ისე არ არის, როგორც გგონია.

— მაშინ ამიხსენი.

— მამაჩემი მპირდებოდა, რომ ყველაფერი მოგვარდებოდა. მე მხოლოდ საბუთებს ვაწესრიგებდი.

— ჩემი ცხოვრებით?

— მე არ მინდოდა შენი დაზიანება.

— მაგრამ გინდოდა ჩემი ფული.

მან ტირილი დაიწყო.

— არ დამტოვო ახლა.

ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა მის ხმაში ნამდვილი შიში გავიგე. ადრე მეგონა, რომ მის დაცვას სიყვარული ერქვა. ახლა მივხვდი, რომ ზოგჯერ ადამიანი უბრალოდ გთხოვს, ისევ გადაარჩინო იმ შედეგებისგან, რომლებიც თავად შექმნა.

— მე აღარ შემიძლია, მარი.

ზარი გავთიშე.

იმ წამს ჩემი ტელეფონი ისევ აინთო. ამჯერად შეტყობინება არა მარისგან, არამედ საავადმყოფოდან იყო. ელენემ ეკრანს შეხედა და წარბები შეკრა.

— ვინმემ იცის, რომ ეს ჩანაწერი გვაქვს, — თქვა მან.

— რატომ?

მეორე შეტყობინება მაშინვე მოვიდა: „თუ ამ მასალას პოლიციას გადასცემთ, ბავშვი, რომელიც მარის მუცელშია, საფრთხეში იქნება.“

მე გაშეშებული დავრჩი.

მარი ორსულად იყო. და ამ ამბავს მე პირველად მაშინ ვიგებდი, როცა მისი დანაშაულის მტკიცებულებები მაგიდაზე ეწყო…