ორსულად ეზოში კისრამდე დამმარხეს და ქმარი ჩემს დუმილს დასცინოდა — სანამ მისმა დამ უცებ ფერი არ დაკარგა

ჩემს ქმარს ჯერ კიდევ ეღიმებოდა, როცა ეზოში კისრამდე ჩამარხული დამტოვა და მითხრა, რომ მორჩილებას მიწის ქვეშ უკეთ ვისწავლიდი.

დილა ჯერ არ გათენებულიყო. სველი მიწა ყბებს მიჭერდა, კისერზე სიცივე მიცოცავდა, ხოლო შუბლზე ჩამოსული წყალი ტუჩებთან გროვდებოდა. ვსუნთქავდი პატარა პლასტმასის ჩხირით, რომელიც წინა ღამით თმის სამაგრის ქვეშ დავმალე. ეს სამაგრი სპილენძის იყო, მერცხლის ფორმის, და დედაჩემმა ჩემს მეთვრამეტე დაბადების დღეზე მაჩუქა. ახლა ის ჩემს თმაში აღარ იყო. მიწის ქვეშ, მარჯვენა მხართან მქონდა ჩამარხული.

ჩემი ქმარი, დავითი, აივანზე იდგა და ყავას სვამდა.

— ჯერ კიდევ ჯიუტი ხარ, ანა? — დამიყვირა მან.

მის გვერდით დედამისი, ელენე, სავარძელში მოკალათებულიყო. მის ფეხებთან მარი იდგა, დავითის და, და ყოველ ჯერზე, როცა ჭიანჭველა მის სანდალთან ახლოს ხვდებოდა, უკან იხევდა.

— ორსული ქალი ასე უნდა მოიქცეს? — ჩაილაპარაკა ელენემ. — საკუთარი ოჯახის წინააღმდეგ წასვლა და მერე მსხვერპლის თამაში?

— მე არაფერი დამიშავებია, — ძლივს ამოვთქვი.

დავითმა გაიცინა.

— ხედავ? ისევ იტყუება. ამ ქალს მხოლოდ ერთი ენა ესმის.

მიწა უფრო მაგრად მომიჭირა. შიგნით ჩემი ბავშვი იდგა, თითქოს პატარა ხელით ნეკნებს მიკაკუნებდა. რამდენიმე წამით მოძრაობა ვიგრძენი და თვალები დავხუჭე.

ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო.

პირველ დღეს ისინი ამბობდნენ, რომ ეს მხოლოდ რამდენიმე საათიანი გაკვეთილი იქნებოდა. მერე რამდენიმე საათი საღამომდე გაგრძელდა. საღამოს ღამე მოვიდა, ღამეს დილა მოჰყვა, ხოლო მე ისევ ეზოში ვიყავი, ხის ღობის ქვეშ, კისრამდე მიწაში ჩაფლული.

დავითი ამას დისციპლინას ეძახდა.

ელენე — ოჯახის საქმის ჩუმად მოგვარებას.

მარი კი ამბობდა, რომ ზედმეტად მგრძნობიარე ვიყავი.

მე მათ ვუსმენდი და მახსოვდა.

ტელეფონი მარჯვენა მხართან მქონდა მოთავსებული, გაყინვისთვის განკუთვნილ ორმაგ პარკში. მიკროფონის ადგილი ღია დამეტოვებინა. ეკრანი გამორთული იყო, მაგრამ ერთი თითით ღილაკს ვპოულობდი და ვწერდი.

დილით, შუადღეს, საღამოს.

ყოველ ჯერზე, როცა აივნის იატაკი ჭრიალებდა, ვიცოდი, რომ დავითი ჩემთან მოდიოდა.

— ჩართე კამერა, თუ ასე დარწმუნებული ხარ, რომ ცუდად მოგექეცი, — ვუთხარი ერთხელ.

მან თავი დახარა და თვალებში შემომხედა.

— კამერა? შენს სიტყვებს ვინ დაიჯერებს? ყველას ვეტყვი, რომ გონება აგერია.

ამ სიტყვას თვეების განმავლობაში იმეორებდა. როცა ვამბობდი, რომ მისი დედა ჩემს საბანკო ანგარიშს ამოწმებდა, მეუბნებოდა, რომ პარანოია მჭირდა. როცა ვკითხე, რატომ გაქრა ჩემი ხელფასი საერთო ანგარიშიდან, მითხრა, რომ ორსულობა ყველაფერს მაჩვენებინებდა.

ამიტომ ტელეფონი აქ იყო.

ჩემს გადასარჩენად არა.

სიმართლის დასამახსოვრებლად.

მეორე დილის რვაზე დავითმა პლასტმასის დოქი მოიტანა. მისი თითის ქვეშ ოქროსფერი ბეჭედი ბრწყინავდა. ის ბეჭედი მე ვაჩუქე ქორწინების პირველ წელს, როცა ჯერ კიდევ მჯეროდა, რომ ჩემი ქმარი ჩემს გვერდით იდგა.

— თუ სწორ პასუხს გასცემ, წყალს დაგალევინებ, — მითხრა მან.

— რა პასუხს ელოდები?

— იტყვი, რომ ცდები.

— რაში?

ელენემ აივნიდან დაიძახა:

— ქმარს ნუ ეკამათები!

— მე მხოლოდ ვკითხე, რა დავაშავე, — ვუპასუხე.

დავითმა წყალი დამასხა. ნელა. ისე, რომ ჩხირი არ დაეფარა. თითქოს ჩემს ტანჯვას ფრთხილად შეფუთული საჩუქარივით აწვდიდა.

იმ წამს ბავშვი შემირხა.

ერთხელ.

ძლივს შესამჩნევად, მაგრამ მკაფიოდ.

ენა ჩხირს მივაჭირე და თითი მიწის ქვეშ გავამოძრავე. ჩაწერა დავიწყე.

საღამოს მარი ჩემთან ჩამოჯდა, ოღონდ მიწას არ შეხებია.

— მართლა გგონია, რომ ვინმე დაგეხმარება? — მკითხა მან.

— არა.

— მაშინ რატომ არ ბოდიშობ?

— იმიტომ, რომ ბოდიშს არ ვიხდი იმისთვის, რაც არ გამიკეთებია.

მარი გაჩუმდა. პირველად შევამჩნიე, რომ მის მაჯაზე პატარა ჭრილობა ჰქონდა. თითქოს ვიღაცას ძლიერად მოეჭირა ხელი.

ღამით ტელეფონმა მიწის ქვეშ ვიბრაცია დაიწყო.

მარი მაშინვე წამოდგა.

— ეს სარწყავი სისტემაა, — თქვა მან.

დავითს სახიდან ღიმილი მოეშალა.

სარწყავი მოწყობილობა ღობის მეორე მხარეს იყო.

ის აივნიდან ჩამოვიდა, ნელა მომიახლოვდა და მიწა ჩემს მხრებთან ხელით მოსინჯა.

— რა იყო ეს?

მე ჩხირს ტუჩებით ვიჭერდი და თვალებს მიწისკენ ვხრი. მისი ხელი უფრო ღრმად ჩადიოდა. თითები ტელეფონის პარკს უახლოვდებოდა. კიდევ ერთი სანტიმეტრი და ყველაფერს იპოვიდა.

მაშინ მან თითებით რაღაც მყარი იგრძნო და თავი ასწია…

ნაწილი 2

მაშინ მან თითებით რაღაც მყარი იგრძნო და თავი ასწია.

— ეს რა არის? — მკითხა დავითმა.

მისი ფრჩხილის ქვეშ შავი მიწა იყო გაჭედილი. მე ისე გავიყინე, თითქოს მიწა კისერზე კი არა, გულზეც მომეჭირა.

— არაფერი, — ვუპასუხე.

— მიწაში არაფერი თავისით არ ვიბრირებს.

მარი აივნიდან ჩამოვიდა.

— დავით, გაჩერდი.

— შენ გაჩუმდი.

მისი ხელი ისევ ჩამეყო მიწაში. ტელეფონი თითქმის იპოვა, მაგრამ იმ წამს სახლის შიგნით ძაღლმა ყეფა დაიწყო. ელენემ ფანჯარა გააღო.

— კართან ვიღაც დგას! — დაიყვირა მან.

დავითმა ხელი ამოიღო და წამოდგა. მე მიწის ქვეშ თითი ისევ ღილაკზე მქონდა დადებული. ჩაწერა არ შემიწყვეტია.

ეზოს ჭიშკართან მამაკაცი იდგა. ქუდი ეხურა და ხელში პატარა ჩანთა ეჭირა.

— ვინ ხართ? — ჰკითხა დავითმა.

— მეზობელი ვარ. წყლის მილი გაგისკდათ და ქუჩაში გადმოდის.

დავითმა ჭიშკართან ჩაიარა.

— აქ არაფერი ჟონავს.

— ქუჩაში ჩანს.

სანამ ისინი კამათობდნენ, მარი ჩემთან დაიხარა.

— ტელეფონი გაქვს? — ჩუმად მკითხა.

მე მის სახეს შევხედე. პირველად არ ჩანდა თავდაჯერებული. ტუჩის კუთხე უკანკალებდა.

— რატომ მეკითხები?

— იმიტომ, რომ შენი ხმა გუშინ ღამით მესმოდა.

— რას ამბობ?

— ვიღაცას ელაპარაკებოდი.

— მე ჩხირით ვსუნთქავდი.

მარი კიდევ უფრო ახლოს დაიხარა.

— არა. ტელეფონში რაღაც ჩაიწერა.

გულმა სწრაფად დამიწყო ცემა. მას შეეძლო დავითისთვის ეთქვა. შეეძლო მიწა ბოლომდე გაეთხარა. მაგრამ ამის ნაცვლად მზერა აივნისკენ გაიქცა.

— თუ იპოვის, ორივეს დაგვღუპავს, — ჩურჩულით მითხრა.

— ორივეს?

მარი წამოდგა და არაფერი უპასუხა.

იმ ღამით პირველად მომცეს საჭმელი. ნახევარი პური და თბილი ბულიონი. დავითმა კოვზი პირთან მომიტანა, მაგრამ ყოველი კოვზის წინ იმავე კითხვას სვამდა.

— იტყვი, რომ შენ თვითონ მოიგონე ეს ყველაფერი?

— არა.

— რომ მე არ დამიმარხიხარ?

— არა.

— რომ სახლიდან გაქცევა გინდოდა და ჩვენ დაგიცავით?

— არა.

მან კოვზი მიწაზე დააგდო.

— მაშინ შიმშილი გირჩევნია.

ელენემ კარი გააღო.

— ექიმს დავურეკოთ? — ვკითხე.

— ექიმი მაშინ მოდის, როცა ავად ხარ, — მიპასუხა მან. — შენ კი ურჩი ხარ.

მე ტელეფონში ჩაწერილ ხმებს ვუსმენდი, როცა ღამე ჩამოწვა. ეკრანი მიწის ქვეშ ძლივს ანათებდა. დავითის ხმა ისმოდა:

„თუ ბავშვი რამეს იგრძნობს, ანა თვითონ იქნება დამნაშავე.“

შემდეგ ელენეს სიცილი.

შემდეგ მარის ხმა, ჩუმი და შეშინებული:

„ეს უკვე ზედმეტია.“

დავითმა უპასუხა:

„ოჯახის საქმეებში ჩარევა არ გაბედო.“

იმ ჩანაწერზე მარის სუნთქვა დიდხანს ისმოდა. მერე კარი გაიჯახუნა.

დილით სიცხე მქონდა. ბავშვს აღარ ემოძრავა. პანიკა ყელში ამომივიდა, მაგრამ თავი არ უნდა დამეკარგა.

— საავადმყოფოში წამიყვანეთ, — ვუთხარი.

დავითმა ჩაიცინა.

— ახლა ბავშვი გახსენდა?

— ბავშვი მთელი დროის განმავლობაში მახსოვდა.

— თუ კარგად მოიქცევი, საღამოს ვნახავთ.

— თუ არ მოიქცევი? — ჰკითხა მარიმ.

დავითმა მისკენ გაიხედა.

— შენ ზედმეტ კითხვებს სვამ.

მარი გაჩუმდა.

შუადღეს ტელეფონი ისევ ამუშავდა. ამჯერად ხმაური არ იყო. ეკრანზე ერთი შეტყობინება გამოჩნდა. ნომერი უცნობი გახლდათ.

„თუ ეს შენ ხარ, ორჯერ დააჭირე ჩაწერას.“

სუნთქვა შემეკრა. თითი ღილაკზე მივადე და ორჯერ დავაჭირე.

რამდენიმე წამში მეორე შეტყობინება მოვიდა.

„მესმის. სამი დღეა თქვენი სახლის კამერას ვაკვირდები.“

კამერა?

ეზოში კამერა არასდროს შემიმჩნევია. მხოლოდ სახლის კართან იყო ძველი ნათურა, რომელიც წვიმის დროს ციმციმებდა.

„ვინ ხართ?“ — ჩავწერე ჩუმად.

პასუხი მაშინვე მოვიდა.

„ადამიანი, რომელმაც იცის, რატომ გიმალავენ შენი შვილის დაბადების ნამდვილ თარიღს.“

ტელეფონი ხელიდან კინაღამ გამივარდა.

მე რვა თვის ორსული ვიყავი. ჩემი ექიმი ამბობდა, რომ ორსულობა ჩვეულებრივ მიმდინარეობდა, მაგრამ ბოლო ვიზიტზე დავითმა ჩემ ნაცვლად უპასუხა ყველა კითხვას. მერე ექიმმა თვალებში აღარ შემომხედა.

„რას ნიშნავს ეს?“ — ჩავწერე.

პასუხი აღარ მოსულა.

საღამოს დავითმა ეზოში ორი მამაკაცი შემოიყვანა. ერთს თხელი შავი საქაღალდე ეჭირა, მეორეს კი ხელბორკილი ეკიდა ქამარზე. ჩემი კუჭი შეიკუმშა.

— ეს არის ოჯახის იურისტი, — თქვა დავითმა. — ახლა ხელს მოაწერ, რომ საკუთარი ნებით დარჩი აქ.

— არ მოვაწერ.

იურისტმა სათვალე გაისწორა.

— ქალბატონო, თქვენ ორსულად ხართ და ემოციურად არასტაბილური ბრძანდებით.

— ჩემი სახელი ანაა. და მე არ ვარ არასტაბილური.

დავითმა მუხლებზე დაიჩოქა და ჩემთან იმდენად ახლოს მოვიდა, რომ მისი სუნთქვა ვიგრძენი.

— ბოლო შანსია. ტელეფონს თუ ვერ ვიპოვი, ამას ყველაფერს კიდევ უფრო გაართულებ.

მარი უკანა მხარეს იდგა და თეთრ კედელს უყურებდა.

მე მივხვდი, რომ დავითმა უკვე იცოდა ტელეფონის არსებობის შესახებ. მაგრამ ჯერ არ იცოდა, რამდენი რამ მქონდა ჩაწერილი.

იურისტმა საქაღალდე გახსნა. პირველ გვერდზე ჩემი ხელმოწერა ეწერა.

მე ის არასდროს მომიწერია.

— ეს ყალბია, — ვთქვი.

დავითმა ხელი ასწია.

იმავე წამს ჭიშკრის გარედან ძლიერი დარტყმის ხმა გაისმა. ვიღაცამ დაიყვირა, რომ პოლიციიდან იყო. შავსაქაღალდიანმა კაცმა ფურცლები სწრაფად შეკრა, ხოლო მარი პირველად შემომხედა პირდაპირ.

მის თვალებში შიში კი არა, გადაწყვეტილება დავინახე.

და მაშინ მან თქვა:

— მე უკვე გავგზავნე ჩანაწერები…

ნაწილი 3

— მე უკვე გავგზავნე ჩანაწერები, — თქვა მარიმ.

ეზოში სიჩუმე ჩამოვარდა.

დავითმა ნელა შემოატრიალა თავი.

— ვის გაუგზავნე?

მარი ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.

— ადვოკატს. და საავადმყოფოს სოციალური მუშაკის ნომერზე.

დავითმა მას ხელი წაავლო, მაგრამ ჭიშკარი იმავე წამს გაიღო. ორი პოლიციელი შემოვიდა, მათ უკან კი ქალბატონი იდგა, რომელსაც ხელში სამედიცინო ჩანთა ეჭირა.

— ქალბატონო ანა? — მკითხა მან.

მე მხოლოდ თვალების დახამხამება შევძელი.

— მე ვარ ნინო, სასწრაფო დახმარების ექიმი. თქვენი ტელეფონიდან მიღებული ჩანაწერები ჩვენთან მოვიდა.

დავითმა წინ გადმოიწია.

— ეს ოჯახური საკითხია.

— ქალს კისრამდე მიწაში ამყოფებთ, — თქვა პოლიციელმა. — ეს ოჯახური საკითხი აღარ არის.

ელენემ ხელები სახეზე აიფარა.

— ჩვენ მას ვასწავლიდით, როგორ მოქცეულიყო.

— ახლა ჩვენ გასწავლით, როგორ უპასუხოთ კითხვებს, — მიუგო პოლიციელმა.

მიწის გათხრა დაიწყეს. ნიჩბის ყოველი ჩასობა ჩემს გვერდით ტკივილს აძლიერებდა. ნინო ჩემს სახეს აკვირდებოდა და მელაპარაკებოდა, რომ გონება არ დამეკარგა.

— ბავშვი ბოლოს როდის ამოძრავდა?

— გუშინ საღამოს.

— სისხლდენა გაქვთ?

— არა. მაგრამ მოძრაობა აღარ მიგრძნია.

— მალე გამოგიყვანთ.

როცა მიწა კისრიდან მომხსნეს, ვერ გავიგე, ვტიროდი თუ ვკანკალებდი. ნინოს ხელთათმანი ჩემს ლოყას შეეხო. იქვე დავითი იდგა, პირველად სრულიად უღიმღამოდ.

— ანა, უთხარი, რომ ნებაყოფლობით დარჩი, — მითხრა მან.

— არა.

— შენ არ იცი, რას აკეთებ.

— ვიცი, რომ მტკიოდა.

პოლიციელმა მას ხელები ზურგს უკან დაუკავა.

— თქვენთან საუბარი განყოფილებაში გაგრძელდება.

— მე მისი ქმარი ვარ!

— სწორედ ამიტომ მოგისმენთ განსაკუთრებით ყურადღებით.

საავადმყოფოში ღამის თორმეტზე მიმიყვანეს. თეთრი ნათურები თვალებს მჭრიდა, საკაცის ბორბლები კი იატაკის შეერთებებზე ხტებოდა. ნინო მუცელზე აპარატს მადებდა.

რამდენიმე წამი მხოლოდ ხრაშუნი ისმოდა.

შემდეგ პატარა, სწრაფი გულისცემა.

ჩემი შვილი ცოცხალი იყო.

მე ხმამაღლა ამოვისუნთქე და პირველად სამი დღის განმავლობაში მართლა დავიჯერე, რომ დილას შეიძლება მივსწრებოდი.

დავითს საავადმყოფოში შემოსვლის უფლება არ მისცეს. ელენე დერეფანში ტიროდა. მარი კედელთან იდგა და ხელები მუხლებზე ჰქონდა შემოჭდობილი.

— რატომ გააკეთე ეს? — ვკითხე მას.

— იმიტომ, რომ იმ ღამეს ყველაფერი გავიგონე.

— რა გაიგონე?

მარი ჩემ გვერდით სკამზე ჩამოჯდა.

— დავითი დედას ეუბნებოდა, რომ შენს შვილს საკუთარი სახელით არ დაარეგისტრირებდა. ამბობდა, რომ ბავშვი კომპანიის მემკვიდრე უნდა ყოფილიყო და შენ ხელს ვერ შეუშლიდი.

— ბავშვის მემკვიდრეობა?

— მან რამდენიმე ვალი დააგროვა. შენს სახელზე გააფორმა სესხები. თუ რამე დაგემართებოდა, ბავშვი მის კონტროლში დარჩებოდა. მე ეს ვიცოდი, მაგრამ მეშინოდა.

ნინო ხელში საქაღალდით შემოვიდა.

— ანა, ექიმმა თქვენი ანალიზები შეამოწმა. თქვენს სისხლში დამამშვიდებელი ნივთიერების მცირე კვალი აღმოვაჩინეთ.

მე ვერაფერი ვთქვი.

— ეს შეუძლებელია, — თქვა მარიმ.

— არა, — ვუთხარი მე. — ყოველ საღამოს ჩაიში უცნაური გემო მქონდა.

ნინომ საქაღალდე გახსნა.

— ასევე მივიღეთ შეტყობინება გენეტიკური კლინიკიდან. იქ წერია, რომ დავითმა ორი კვირის წინ ბავშვის მამობის ტესტი ჩაატარა.

— ტესტი? — გავიმეორე.

— პასუხი ამ დილით მოვიდა. ლაბორატორიამ პირდაპირ თქვენ გამოგზავნათ ასლი.

ნინო ფურცელს დააკვირდა.

— ტესტის მიხედვით, დავითი ბავშვის ბიოლოგიური მამაა.

მარი გაოგნებული დარჩა.

— მაშინ რატომ ეშინოდა?

ნინომ მეორე ფურცელი ამოიღო.

— იმიტომ, რომ ტესტი ერთზე მეტ რამეს აჩვენებს. ნიმუშები არ ემთხვევა ბავშვისთვის მითითებულ მშობლებს. ანა, თქვენ ამ ბავშვის ბიოლოგიური დედა ხართ. მაგრამ დავითის ნიმუშთან ერთად ლაბორატორიამ იპოვა ჩანაცვლების კვალი. თქვენი მეუღლე ცდილობდა სხვა მამაკაცის ნიმუშის ჩასმას.

დერეფნის კარი ამ დროს გაიღო. შავსაქაღალდეიანი იურისტი შემოვიდა. სახე გაფითრებოდა.

— ქალბატონო ანა, მე აღარ წარმოვადგენ დავითს, — თქვა მან. — ახლა ვიცი, რომ ის ხელს აწერინებდა არა მხოლოდ თქვენ, არამედ საკუთარ დედასაც.

— რას გულისხმობთ?

მან მაგიდაზე ერთი ფურცელი დადო.

— იმ მიწის ნაკვეთის დოკუმენტს, სადაც თქვენ დაგმარხეს, თქვენი ქმარი უკვე ასხვისებდა. მაგრამ გაყიდვის თანხა მის ანგარიშზე არ უნდა წასულიყო. ის თქვენს სახელზე არსებულ ფონდში ინახებოდა.

— მე ფონდი არ მქონია.

იურისტმა ჩემკენ გამოიხედა.

— გქონდათ. თქვენმა მამამ გარდაცვალებამდე დატოვა, ხოლო დავითმა ეს ფაქტი დამალა.

დერეფანში ისევ გაისმა დავითის ხმა. ის პოლიციელებს ეუბნებოდა, რომ ყველას დააპატიმრებდა, ვინც მის წინააღმდეგ წავიდოდა.

იურისტმა ტელეფონი ამოიღო და ჩანაწერი ჩართო. ეს ის საუბარი იყო, რომელიც ჩემს ქმარს ეგონა, რომ მხოლოდ სახლში მოისმინეს.

„თუ ანა წინააღმდეგობას გაუწევს, ბავშვი მისგან წავა. მიწა საუკეთესო ადგილია, რომ ცოტა ხნით გაჩუმდეს.“

დავითის ხმა საკუთარივე სიტყვებს ისმენდა დერეფნის მეორე ბოლოში.

მისი ყვირილი უცებ შეწყდა.

მაგრამ ჩანაწერის ბოლოს კიდევ ერთი ხმა ისმოდა. ჩემი მამის ხმა, ძველი ვიდეოდან, რომელიც ტელეფონში შემთხვევით აღმოჩნდა:

„თუ ვინმე ჩემს ქალიშვილს აიძულებს ხელი მოაწეროს, ბანკში დატოვებული დამცავი შეტყობინება ავტომატურად გაიგზავნება.“

იურისტმა ეკრანს დახედა.

— ეს შეტყობინება უკვე გაიგზავნა. მაგრამ არა ბანკში.

— სად? — ვკითხე.

მან ტელეფონი ნელა გადმოაბრუნა.

ეკრანზე ახალი შეტყობინება გამოჩნდა: „საქმე გადაცემულია საგამოძიებო სამსახურს. დილით დაიწყება ფინანსური შემოწმება.“

მარი ხმამაღლა ამოისუნთქა.

დავითს ჯერ კიდევ ეგონა, რომ მხოლოდ მიწაში ჩამარხული ქალის წინააღმდეგ იბრძოდა.

მას ჯერ არ სცოდნოდა, რომ ყველაზე მძიმე ამბავი კლინიკაში კი არა, მისი კომპანიის კარებთან ელოდა…