როცა ცოლმა ბეჭედი მკერდში მესროლა და დაიყვირა, რომ იმ ღამეს თავისუფალი იყო, ჩემი პასუხის შემდეგ მისი ღიმილი გაქრა

იმ ღამეს ჩემმა ცოლმა ბეჭედი მკერდში მესროლა, კარი გაიჯახუნა და დამტოვა ბნელ ბინაში, სადაც მისი ნათქვამი ჯერ კიდევ კედლებიდან ისმოდა.

ჩვენი ადამს მორგანის ბინა ჩვეულებრივზე მეტად ჩუმი იყო. სამზარეულოს მაგიდაზე გაცივებული მაკარონი იდგა, ღუმელთან კი ნივრიანი პურის სუნი ჯერ კიდევ ტრიალებდა. საათს დავხედე. 21:12 იყო.

ელენე სახლში შემოვიდა, ჩანთა დივანზე მიაგდო და ფეხსაცმელი ისე გაიხადა, თითქოს აქ აღარაფერი აკავშირებდა.

— შენი თეფში გავაცხელო? — ვკითხე.

მან გაიცინა. ეს არ იყო სიცილი, რომელიც ოდესმე მისგან გამეგონა. მშრალი და ცივი იყო.

— ოცდაშვიდი წლის ვარ, ნიკა, და ორმოცის ქალივით ვცხოვრობ, — მითხრა მან. — ყოველდღე ერთი და იგივე. სამსახური, ბინა, შენი წესრიგი, შენი მშვიდი საუბრები.

— რა მოხდა? დაჯექი და მომიყევი.

— ისევ ამას აკეთებ. ყველაფრის ლოგიკით გამოსწორებას ცდილობ.

ფანჯარასთან მივიდა. გარეთ ადამს მორგანის ქუჩაზე მანქანების შუქები სველ ასფალტზე იშლებოდა. მისი თითები უცნაურად კანკალებდა, თუმცა თვალებში სიმთვრალის ნიშანი არ ჩანდა.

— აღარ მინდა ამ ოჯახის თამაში, — თქვა მან. — აღარ მინდა ვითომ ბედნიერი წყვილი ვიყოთ.

— თუ ასე გრძნობ, შეგვიძლია დახმარება ვეძებოთ.

— არა. მე დახმარება არ მჭირდება.

მან მარცხენა ხელზე დაიხედა, ბეჭედი მოიხსნა და რამდენიმე წამით ხელისგულზე დაიჭირა. იმ ბეჭედს ოთხი წლის წინ ვუყურებდი, როცა ქორწინების ფიცი წარმოვთქვით. ახლა ის თითქოს დანაშაულის მტკიცებულება იყო.

— ეს ბეჭედი ჩემი გაქრობის სიმბოლოა, — მითხრა ელენემ.

შემდეგ მესროლა.

ოქრო მკერდზე მომხვდა, ხის იატაკზე დაეცა და სამჯერ გადატრიალდა. ის ხმა დღემდე მესმის.

— ამაღამ თავისუფალი ვარ, — თქვა მან. — არ დამირეკო. არ დამელოდო. არაფერი გააკეთო.

— ელენე…

— დღეს შენი ცოლი არ ვარ.

კარი გაიჯახუნა. დერეფანში მისი ქუსლების ხმა თანდათან გაქრა.

მე ათი წუთი გაუნძრევლად ვიდექი. გაბრაზება ვერ ვიგრძენი. ვერც ტკივილი. მხოლოდ უცნაური სიცხადე დამეუფლა, თითქოს ოთახში ყველა ნათურა ერთდროულად აინთო.

იატაკიდან ბეჭედი ავიღე. სამზარეულოს დახლზე დავდე, ძველი კერამიკული მარილის ჭურჭლის გვერდით. ეს ჭურჭელი ელენემ ერთ პატარა ხელნაკეთ ბაზრობაზე იყიდა და ყოველთვის ამაყობდა მისი ლურჯი მინანქრით. ახლა ბეჭედი სწორედ მის გვერდით იდო, ცივი და მძიმე.

ტელეფონი ავიღე და რამდენიმე ფოტო გადავუღე. შემდეგ ჩანაწერებში ზუსტად ჩავწერე დრო, მისი სიტყვები, ბეჭდის სროლა და ის, რომ სახლიდან საკუთარი სურვილით წავიდა.

მას ბოლო რვა კვირა უცნაურად ეცვლებოდა ქცევა. გვიან ბრუნდებოდა, ტელეფონს აბაზანაშიც კი თან ატანდა და შეტყობინებებს ჩემს თვალწინ შლიდა. ვეუბნებოდი საკუთარ თავს, რომ უბრალოდ რთული პერიოდი ჰქონდა.

22:30-ზე დავურეკე. არ მიპასუხა. მეხუთე ზარზე, 21:30-ის შემდეგ, ტელეფონი აიღო. მუსიკის ხმაური და ხალხის ყვირილი ისმოდა.

— რატომ მირეკავ? — დამიყვირა.

— სად ხარ? უსაფრთხოდ ხარ?

— გითხარი, რომ თავისუფალი ვარ. რაც მინდა, იმას გავაკეთებ.

— ელენე, უბრალოდ მითხარი, სახლში დაბრუნდები თუ არა.

— დღეს შენი ცოლი არ ვარ.

ზარი მაშინვე დასრულდა.

ყველაფერი შევინახე. ცოტა ხანში მან ფოტო გამომიგზავნა. სახურავის ბარში იჯდა, ხელში ჭიქა ეჭირა და უცნობებთან იცინოდა.

წარწერა მხოლოდ ერთი იყო: „ნეტავ უფრო მხიარული იყო.“

პასუხი არ გავეცი.

23:00-ზე ლეპტოპი გავხსენი და განქორწინების ადვოკატები მოვძებნე. ერთს, დავით მელიქიშვილს, მაღალი კონფლიქტის საქმეებში საუკეთესო რეპუტაცია ჰქონდა. 23:58-ზე მის გადაუდებელ ნომერზე დავრეკე.

— მოკლედ მომიყევი, — მითხრა მან.

ყველაფერი ვუთხარი.

დიდხანს დუმდა.

— ნიკა, არაფერი წაშალო და მას აღარ დაუკავშირდე, თუ თვითონ არ დაგირეკავს. ორშაბათს დილის რვაზე ჩემს ოფისში მოდი.

— ეს საკმარისი იქნება?

— შეიძლება. მაგრამ ჯერ ერთი რამ უნდა გაჩვენო.

— რა?

მისი ხმა უცებ გამკაცრდა.

— საქაღალდეში, რომელსაც ხვალ მოგიტან, არის დოკუმენტი, რომელიც ამ ყველაფერს სულ სხვა მნიშვნელობას მისცემს. იქამდე კი არ გახსნა და არავის უთხრა, რომ მასზე ვიცი…

დავითმა სიტყვა აღარ დაამატა. მე კი ტელეფონი ხელში მეჭირა და იმ საქაღალდის წარმოდგენას ვცდილობდი, რომლის შინაარსიც ჯერ არ ვიცოდი…

ნაწილი 2

დავითის ბოლო სიტყვების შემდეგ სამზარეულოში დიდხანს მხოლოდ მაცივრის ძრავის ხმა ისმოდა. დილის ოთხზე ჩამეძინა და შვიდზე გამეღვიძა, მაგრამ პირველად ორი თვის განმავლობაში თავში ერთი და იგივე კითხვა არ მიტრიალებდა: სად იყო ელენე?

ორშაბათს, 7:45-ზე, დავითი მელიქიშვილის ოფისის წინ ვიდექი. შენობას ძველი აგურის ფასადი ჰქონდა, შესასვლელთან კი სპილენძის სახელური ისე ციოდა, თითქოს მთელი ღამე გარეთ დაეტოვებინათ.

— შედი, ნიკა, — მითხრა მდივანმა. — დავითი გელოდება.

მის კაბინეტში კედლებზე საქმის საქაღალდეები ეწყო. ფანჯრის რაფაზე პატარა ქვიშის საათი იდგა. დავითმა მისი მარცვლები გადაატრიალა და ჩემს წინ დაჯდა.

— ბეჭედი მოიტანე?

— სახლში დავტოვე.

— სწორად მოიქეცი. ახლა მითხარი, ზუსტად რა მოხდა.

ყველაფერი გავიმეორე. მან ფოტოები ნახა, ზარის დროები შეამოწმა და ელენეს გამოგზავნილი სურათი რამდენჯერმე გაადიდა.

— ფოტოები მარტო არავის გაამართლებენ, — თქვა მან. — მაგრამ დროის თანმიმდევრობა მნიშვნელოვანია.

— გუშინ მითხარი, რომ სხვა დოკუმენტია.

დავითმა უჯრიდან მოყვითალო საქაღალდე ამოიღო და მაგიდაზე დადო. ზედ ჩემი სახელი ეწერა.

— ეს შენს სახელზე გახსნილი ფინანსური ანგარიშია.

— მე ასეთი ანგარიში არ მაქვს.

— ზუსტად ამიტომ უნდა მოუსმინო ბოლომდე.

მან რამდენიმე ფურცელი გადმომიწია. ჩემი ხელმოწერა ჩანდა, მაგრამ ასოები უხეშად იყო გადაწერილი. ანგარიშიდან ბოლო ორ თვეში თანხა სამჯერ გასულიყო.

— საერთო დანაზოგიდან ოცდაორი ათასი დოლარი გაქრა, — მითხრა მან. — გადარიცხვები მიდიოდა ერთ სარეკლამო სააგენტოში, სადაც ელენე მუშაობს.

გულში სიცივე ვიგრძენი.

— შეიძლება სამუშაო ხარჯი იყოს.

— შეიძლება. მაგრამ თანხის მიმღები არ არის სააგენტო. ის კერძო ანგარიშია, რომელიც გახსნილია კაცის სახელზე, სახელად ლევან ქავთარაძე.

ლევანი ელენეს ახალი თანამშრომელი იყო. ერთხელ მხოლოდ ფოტოებში მყავდა ნანახი.

— რატომ არ მითხარი ეს ტელეფონზე?

— იმიტომ, რომ ოთახში გვისმენდნენ.

მე ინსტინქტურად კარს გავხედე.

დავითმა ხმას დაუწია.

— შენს ბინაში გასულ თვეში დამალული მიკროფონი იპოვეს.

— რა თქვი?

მან პატარა გამჭვირვალე პარკი გახსნა. შიგნით შავი, ღილაკის ზომის მოწყობილობა იდო.

— დილით ტექნიკოსმა იპოვა. ეს იყო მისაღები ოთახის სანათის შიგნით.

ჩემი კანი დამეჩხვლიტა. გამახსენდა, როგორ იჯდა ელენე ბოლო კვირებში დივანზე და თითქოს ჩემს თითოეულ სიტყვას იმახსოვრებდა.

— ვის შეუძლია ამის გაკეთება?

— პასუხი ჯერ არ გვაქვს. მაგრამ არსებობს კამერის ჩანაწერი შენობის სარდაფიდან. ვიღაცამ ეს მოწყობილობა შენს ბინაში შეიტანა.

ამ დროს ჩემი ტელეფონი ამუშავდა. ელენე მირეკავდა.

— არ აიღო, — მითხრა დავითმა.

მეორე ზარზე მაინც ვუპასუხე.

— ნიკა, სახლში ხარ? — მისი ხმა უცნაურად რბილი იყო.

— ადვოკატთან ვარ.

პაუზა ჩამოვარდა.

— რა ადვოკატთან?

— განქორწინებას ვიწყებ.

— გუშინ გაბრაზებული ვიყავი. ეს არ ნიშნავს, რომ მართლა მინდოდა ყველაფრის დასრულება.

— შენ მითხარი, რომ შენი ცოლი არ იყავი.

— ერთი ფრაზის გამო ოჯახის დანგრევას აპირებ?

დავითმა წინ ქაღალდი მომწია, სადაც ჩემი სახელით გაკეთებული გადარიცხვა ჩანდა.

— ელენე, საერთო ანგარიშიდან თანხა სად წავიდა?

მისი სუნთქვა შეიცვალა.

— შენ ჩემს ანგარიშებს ამოწმებ?

— ეს ჩვენი ანგარიშია.

— ნიკა, თუ ამ საქმეს დაიწყებ, ორივეს დაგვაზიანებს.

— მე უკვე დაზიანებული ვარ.

ზარი გავთიშე.

რამდენიმე წამში შეტყობინება მივიღე. ფოტოზე ელენე იდგა ჩვენი ბინის სადარბაზოში. ხელში ჰქონდა დოკუმენტები და გვერდით პოლიციელი.

წარწერა იყო: „თუ სახლში დამხვდები, ვიტყვი, რომ შემაშინე.“

დავითმა ფოტო ნახა და თვალები დახუჭა.

— ახლა უკვე გასაგებია, — თქვა მან. — ის ცდილობს წინასწარ შექმნას საკუთარი ვერსია.

— მაგრამ რატომ?

მან მოყვითალო საქაღალდე გახსნა, თუმცა შიგნით მოთავსებულ ფურცელს ხელი ჯერ არ დაადო.

— იმიტომ, რომ ამ ისტორიაში მხოლოდ ფული და სხვა კაცი არ არის. არსებობს ჩანაწერი, სადაც ელენე თავად ამბობს, რა უნდა მომხდარიყო იმ ღამეს.

— ჩანაწერი სად არის?

დავითმა ტელეფონს დახედა. ეკრანზე უცნობი ნომერი ანათებდა.

— სანამ ამას მოვისმენთ, უნდა იცოდე, რომ ის ადამიანი, ვინც ჩანაწერი გამოგვიგზავნა, ახლა შენს კართან დგას. და ამბობს, რომ ლევანი მარტო არ მუშაობდა…

ნაწილი 3

დავითმა ზარი აიღო და მხოლოდ რამდენიმე სიტყვა თქვა.

— შემოდი. კარი ღიაა.

ოფისის კარში ქალი გამოჩნდა. დაახლოებით ორმოცდაათი წლის იქნებოდა, ხელში პატარა ყავისფერი ჩანთა ეჭირა, სახელურზე კი თეთრი პლასტმასის ბარათი ეკიდა.

— მე მარინა ვარ, ელენეს ყოფილი ხელმძღვანელი, — თქვა მან. — ეს ყველაფერი აღარ შემეძლო ჩემთვის შემენახა.

მან ჩანთა მაგიდაზე დადო. თითები ისე ჰქონდა ჩაბღუჯული, რომ ფრჩხილები გაუფითრდა.

— ელენემ სამსახური ორი თვის წინ დატოვა, — გააგრძელა მარინამ. — მაგრამ კომპანიიდან ფაილებს მაინც იღებდა. ლევანთან ერთად ყალბ კამპანიებს ქმნიდნენ და კლიენტების ფულს პირად ანგარიშებზე გზავნიდნენ.

— ჩემი ანგარიშიდანაც? — ვკითხე.

— თქვენი ანგარიშიდანაც. ელენემ თქვენი საბანკო მონაცემები ერთ ძველ სამუშაო ფაილში ნახა. შემდეგ კი თქვენი ხელმოწერის ასლი გამოიყენა.

დავითმა ლეპტოპი ჩართო. ეკრანზე ვიდეოფაილი გამოჩნდა. ოთახი პატარა იყო, ალბათ ელენეს ყოფილი ოფისი. კედელზე სარეკლამო პლაკატი ეკიდა, მაგიდაზე კი ორი ქაღალდის ჭიქა იდგა.

ელენე კამერისკენ ზურგით იდგა. ლევანი მის წინ იჯდა.

— ნიკა ყველაფერს მშვიდად იღებს, — ამბობდა ელენე. — თუ ვეტყვი, რომ თავისუფალი ვარ, ის ან დამელოდება, ან გაბრაზდება.

— და თუ არ დაგელოდა? — ჰკითხა ლევანმა.

— მაშინ უკეთესი იქნება. მასზე ზეწოლას შევქმნით. ვიტყვი, რომ მემუქრებოდა.

ჩემი სხეული სკამზე თითქოს დამიმძიმდა.

ვიდეოში ლევანმა ჩაიცინა.

— ბეჭედი რატომ უნდა ესროლო?

— იმიტომ, რომ ემოციურად გამოიყურება. ყველას დააჯერებს, რომ სასოწარკვეთილი იყო.

— ფული კი?

— ორშაბათამდე უნდა გადავრიცხოთ. მერე განქორწინების დროს ნახევარს მაინც მოვითხოვ.

ეკრანზე ელენემ თავი ასწია. მისი სახე პირველად დავინახე პირდაპირ. მშვიდი იყო. არც დაბნეული, არც გაბრაზებული.

— და თუ ნიკა ადვოკატს იპოვის?

— მაშინ ჩანაწერი აღარ იარსებებს, — თქვა ლევანმა.

ვიდეო გაჩერდა.

ოფისში არავინ მოძრაობდა.

— ეს როდის გადაიღეს? — ძლივს ვკითხე.

— იმავე დღეს, როცა შენს ბინაში მიკროფონი დაამონტაჟეს, — თქვა მარინამ. — კომპანიის შიდა დაცვის სისტემიდან ამოვიღე.

დავითმა ფურცლები წინ დამილაგა.

— აქ არის ბანკის აუდიტის დასკვნა, ვიდეოს ნამდვილობის დადასტურება და შენი ხელმოწერის ექსპერტიზა. შენ ამ ფულს არ გადარიცხავდი. ყველაფერი მათ მოაწყვეს.

მოულოდნელად ტელეფონი დამირეკა. ამჯერად პოლიციის განყოფილებიდან იყო.

— ბატონი ნიკა ხართ? — მკითხა კაცმა.

— დიახ.

— თქვენი მეუღლე აცხადებს, რომ წუხელ მასზე ძალადობა სცადეთ და სახლიდან არ უშვებდით.

დავითმა ხელი ასწია, რომ არ მეპასუხა.

— ჩემი დაცვის ქვეშ მყოფი ადვოკატთან იმყოფება, — თქვა მან ტელეფონში. — ჩვენ გვაქვს ვიდეო, საბანკო დოკუმენტები და ზარების ჩანაწერები.

მეორე მხარეს რამდენიმე წამით დუმილი ჩამოვარდა.

— მაშინ დღესვე გამოცხადდით განყოფილებაში, — თქვა პოლიციელმა. — მაგრამ იცოდეთ, თქვენი მეუღლე უკვე წარდგენილია როგორც დაზარალებული.

ზარი დასრულდა.

მე სკამიდან წამოვდექი.

— ის ამას მართლა გააკეთებს?

— უკვე გააკეთა, — თქვა დავითმა. — ახლა ჩვენ მხოლოდ უნდა დავამტკიცოთ სიმართლე.

მარინამ ჩანთიდან კიდევ ერთი პატარა ბარათი ამოიღო.

— ეს ბოლო რამაა, რაც უნდა ნახოთ.

ბარათზე ეწერა სასტუმროს ნომერი და თარიღი. იმავე ღამის თარიღი იყო, როცა ელენემ სახლიდან წავიდა.

— სასტუმროში ლევანი ელოდებოდა, — თქვა მარინამ. — მაგრამ იქ მარტო არ შეხვედრია. იქ უკვე იჯდა ადამიანი, რომელსაც თქვენ ორივე იცნობთ.

— ვინ?

მარინამ ჩემკენ გამოიხედა. მისი თვალები სიბრალულით აევსო.

— შენი ცოლის მამა, ირაკლი.

იმ წამს ტელეფონზე ახალი შეტყობინება მოვიდა. მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა: „თუ გინდა გაიგო, რატომ ჩაერთო მამამისი, დღეს საღამოს ძველ სადგურზე მოდი.“

შეტყობინების გამგზავნი ელენე არ იყო.

დავითმა ნომერი დაინახა და სახე შეეცვალა.

— ნიკა, ამ შეხვედრაზე მარტო ვერ წახვალ. იმიტომ, რომ ის, რაც ახლა აღმოვაჩინეთ, შეიძლება მხოლოდ დასაწყისი იყოს…