ნაწილი 4 — როცა ცოლმა ბეჭედი მკერდში მესროლა და დაიყვირა, რომ იმ ღამეს თავისუფალი იყო, ჩემი პასუხის შემდეგ მისი ღიმილი გაქრა

ნაწილი 4

დავითმა მაშინვე პოლიციაში დარეკა, მარინამ კი კართან ფარდები ჩამოწია. გარეთ ჩვეულებრივი ორშაბათი გრძელდებოდა: ავტობუსები მოძრაობდნენ, ხალხი ყავას მიიჩქაროდა, მე კი პირველად მივხვდი, რომ ჩემი ქორწინება წინასწარ დაწერილ სცენარს ჰგავდა.

— ძველ სადგურზე არ წახვალ, — მითხრა დავითმა.

— თუ არ მივალ, შეიძლება სხვას დაემუქრონ.

— შენ ახლა მოწმე ხარ და არა მხსნელი.

ეს სიტყვა გულში მომხვდა.

ოთხი წელი ვცდილობდი ელენეს განწყობა გადამერჩინა, მისი სიჩუმე ამეხსნა და ყოველი უცნაური საქციელი ისეთი მიზეზით დამემალა, რომელიც ჩემთვის ნაკლებად მტკივნეული იქნებოდა.

ახლა კი აღარ ვაპირებდი მის გადარჩენას საკუთარი თავის განადგურების ფასად.

იმავე დღეს პოლიციის განყოფილებაში წავედით. კედელზე ჩამოკიდებულ საათს წუთის ისარი ხმაურით გადაადგილდებოდა. დეტექტივმა, სახელად სალომემ, ჯერ ვიდეო ნახა, შემდეგ ბანკის დოკუმენტები.

— თქვენს მეუღლეს უთქვამს, რომ თქვენ მას ოთახში კეტავდით, — მითხრა მან.

— ეს ტყუილია.

— ვიცით, რომ მისი განცხადება სრულად არ ემთხვევა ვიდეოს.

— რას ნიშნავს „სრულად“?

სალომემ საქაღალდე დახურა.

— ნიშნავს, რომ მის სიტყვებში უკვე არის წინააღმდეგობები. მაგრამ სანამ ოფიციალურად დავასკვნით რამეს, გვჭირდება ყველა ორიგინალი.

დავითმა ჩანაწერები გადასცა.

იმ საღამოს ელენემ თორმეტჯერ დამირეკა. პირველად არ ავიღე. მეცამეტე ზარზე დავითი მიხვდა, რომ ხელები მიკანკალებდა.

— უპასუხე მხოლოდ მაშინ, თუ საუბარს ჩავიწერთ, — მითხრა მან.

ზარი ავიღე.

— ნიკა, გთხოვ, მომისმინე, — ელენეს ხმა ჩახლეჩილი ჰქონდა.

— გისმენ.

— ყველაფერი კონტროლიდან გამოვიდა. ლევანმა მითხრა, რომ უბრალოდ ფულს ავიღებდით და შენს ცხოვრებას არ შევეხებოდით.

— შენს ვიდეოში ამბობ, რომ ჩემზე ძალადობის ბრალს დასდებდი.

პაუზა.

— მე შეშინებული ვიყავი.

— არა. შენ გეგმავდი.

— მამაჩემმა მაიძულა.

— მამამ აიძულა ბეჭედი ესროლე?

— შენ არ იცი, როგორი კაცი იყო მამა მთელი ცხოვრება.

— ვიცი მხოლოდ ის, რომ ოთხი წელი შენს გვერდით ვიდექი და შენ მაინც გადაწყვიტე ჩემი ცხოვრება სხვისთვის მიგეყიდა.

— თუ საქმეს გააგრძელებ, ყველაფერი დაინგრევა.

— უკვე დაინგრა.

მან ჩუმად იტირა.

— სახლში დაბრუნების უფლება მაინც მაქვს.

— არა.

ეს იყო პირველი მშვიდი „არა“, რომელიც მისთვის მითქვამს.

— ნიკა…

— შენი ნივთები შენი ადვოკატის თანდასწრებით წაიღე.

ზარი დასრულდა.

შემდეგ დავითი შეხვდა ელენეს ადვოკატს. შეხვედრა ჩვენს ბინაში გაიმართა, რადგან პოლიციამ დროებით აკრძალა ელენეს ჩემთან მარტო მისვლა. ის შევიდა, მაგრამ აღარ ჰგავდა იმ ქალს, რომელიც პარასკევს კარში ქუსლების კაკუნით გავიდა.

დივანზე დაჯდა და თითები ერთმანეთში ჩახლართა.

— ლევანმა ყველაფერი აღიარა, — თქვა დავითმა.

ელენემ თავი ასწია.

— რა?

— ფულის გადარიცხვები, ყალბი დოკუმენტები, მიკროფონი და შენთან შეთანხმება.

— მან ჩემზე ყველაფერი თქვა?

— საკუთარი სიტყვები მოისმინა, როცა ჩანაწერი დავუყენეთ.

დავითმა ტელეფონი მაგიდაზე დადო და ვიდეო ჩართო.

ელენე ეკრანს უყურებდა. ისმოდა მისი ხმა: „ვიტყვი, რომ მემუქრებოდა.“

ვიდეოში მისი საკუთარი სიცილი გაისმა.

— გამორთეთ, — თქვა მან.

— ეს შენ თქვი, — ვუთხარი.

— მე ასე არ მახსოვს.

— მაგრამ ასე ჟღერს.

მისი სახე ნელ-ნელა გაუფერულდა. პირველად დაინახა საკუთარი თავი ჩემი თვალებით: არა როგორც ქალი, რომელიც „სივრცეს ითხოვდა“, არამედ როგორც ადამიანი, რომელმაც სხვისი შიში წინასწარ დაგეგმა.

— რატომ არ გამაჩერე? — მკითხა მან.

— იმიტომ, რომ შენ არ მთხოვე გაჩერება. შენ ჩემი დანგრევა გადაწყვიტე.

ეს სიტყვები არ მითქვამს სიბრაზით. სწორედ ამიტომ ატკინა.

იმავე კვირაში ლევანი დააკავეს ფინანსური თაღლითობისა და უკანონო მოსმენის ბრალდებით. ელენემ გამოძიებასთან თანამშრომლობა დაიწყო. სასამართლო თვეების შემდეგ გაიმართა, მაგრამ მე ყოველ სხდომაზე არ მივსულვარ. ჩემთვის მთავარი უკვე სხვა რამ იყო: აღარ მჭირდებოდა დამემტკიცებინა, რომ ღირსი ვიყავი სიმშვიდის.

ელენეს მამა, ირაკლი, თავდაპირველად ყველაფერს უარყოფდა. შემდეგ გაირკვა, რომ მან ლევანს პირადი ვალი ჰქონდა და ელენეს ეუბნებოდა, თითქოს ჩემი სახელით აღებული ფული ყველას გადაარჩენდა.

დავითმა მითხრა, რომ ირაკლი ბოლოს თავად მივიდა პოლიციაში.

— მან ჩვენება მისცა, — თქვა მან.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ ლევანმა მასაც მოატყუა და მთელი ვალი მის კისერზე დატოვა.

არ გამხარებია.

როცა ადამიანი საკუთარ ორმოში ვარდება, ეს მაინც არ გაძლევს უფლებას ცეკვა დაიწყო მის კიდეზე.

ყველაზე რთული დღე მაშინ დადგა, როცა ელენეს ნივთების ოთახი დავცალე. კარადაში მხოლოდ ერთი წყვილი ფეხსაცმელი დარჩა. თაროზე კი ჩვენი ქორწილის ფოტო იდო. ფოტოზე ორივე ვიცინოდით, მაგრამ ახლა იმ ღიმილებში რაღაც ბავშვური სიბრმავე დავინახე.

სამზარეულოში მივედი. დახლზე ლურჯი მინანქრის მარილის ჭურჭელი იდგა. მის გვერდით ის ბეჭედი აღარ იყო.

დავითმა მითხრა, რომ ნივთების გადაცემის დროს ელენემ ბეჭედი წაიღო.

მაგრამ ცარიელი ადგილი მაინც დავინახე.

ხანდახან დაკარგული ნივთი იმაზე ხმამაღლა ლაპარაკობს, ვიდრე დარჩენილი.

სამი თვის შემდეგ ვაშინგტონიდან ბალტიმორში გადავედი. პატარა ბინა ვიქირავე ნავსადგურთან ახლოს და ისევ პროექტების მართვა დავიწყე, ოღონდ ახლა სამუშაოს შემდეგ ლეპტოპს აღარ ვხსნიდი.

დილაობით სანაპიროსთან დავდიოდი.

კვირაობით მეზობლის ექვსი წლის შვილს, ლუკასს, ვასწავლიდი ხის პატარა ნავების შეღებვას. ის ყოველ ჯერზე ამბობდა, რომ ჩემი ნავები ძალიან სერიოზული იყო.

— ნიკა, ნავს ღიმილი უნდა ჰქონდეს, — მითხრა ერთხელ.

— ნავს?

— დიახ. თორემ გზას ვერ იპოვის.

მისი სიტყვები დიდხანს დამამახსოვრდა.

პირველი თოვლი დეკემბრის დასაწყისში მოვიდა. ფანჯარასთან ვიჯექი, როცა ტელეფონზე ელენეს წერილი მივიღე.

„ვიცი, რომ შეიძლება აღარ გინდოდეს ჩემი ნახვა. მაგრამ მინდა, ერთხელ მაინც მშვიდად ვილაპარაკოთ. ყველაფერი გავიგე. ახლა ვიცი, რა დავკარგე.“

მეორე წერილი ათი წუთის შემდეგ მოვიდა.

„თუ ოდესმე შეძლებ, დამელოდე.“

ტელეფონი მაგიდაზე დავდე.

ადრე ასეთ შეტყობინებაზე მთელი ღამე ვიფიქრებდი. დავწერდი პასუხს, წავშლიდი, ისევ დავწერდი. იმ ღამეს კი მხოლოდ ფანჯრიდან შემოსულ თოვლს ვუყურებდი.

პასუხი მეორე დღეს გავუგზავნე.

„შენთვის ცუდი არ მინდა. მაგრამ უკან ვერ დაგელოდები. მე უკვე იქ აღარ ვცხოვრობ, სადაც შენ დამტოვე.“

ელენეს აღარ უპასუხია.

რამდენიმე კვირის შემდეგ ჩემი განქორწინება ოფიციალურად დასრულდა. არც გამარჯვების განცდა მქონია, არც შურისძიების სურვილი. მხოლოდ სიჩუმე იყო.

ისეთი სიჩუმე, რომელშიც პირველად საკუთარ სუნთქვას უსმენ.

ერთ საღამოს ლუკასმა ჩემთან პატარა ნახატი მოიტანა. ფურცელზე ორი სახლი დაეხატა. ერთს სახურავზე მზე ჰქონდა, მეორეს ფანჯრებში ყვითელი შუქი.

— ესენი ვინ არიან? — ვკითხე.

— ეს ძველი სახლია, ეს კი შენი ახალი სახლი.

— რატომ არის ძველი სახლი ცარიელი?

ლუკასმა მხრები აიჩეჩა.

— იმიტომ, რომ იქ აღარავინ უნდა დაელოდოს იმას, ვინც სახლში დაბრუნებას არ აპირებს.

ბავშვმა ეს უბრალოდ თქვა და სათამაშოდ გაიქცა.

მე კი დიდხანს ვიდექი ნახატით ხელში.

მეორე დღეს ბეჭედი ფოსტით დამიბრუნდა. ელენესგან იყო. პატარა ყუთში იდო, თან მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა: „შეინახე, თუ ოდესმე ჩვენი კარგი დღეები გაგახსენდება.“

ყუთი არ გამიხსნია მაშინვე.

საღამოს ლურჯი მინანქრის მარილის ჭურჭელი მაგიდაზე დავდგი. ბეჭედი მის გვერდით დავდე და პირველად აღარ ვიგრძენი, რომ ის ჩემს ცხოვრებას მართავდა.

ეს მხოლოდ ოქროს წრე იყო.

მე კი მის გარეთ ვიდექი.

ფანჯრის მიღმა თოვლი მოდიოდა. ლუკასის დახატულ ნავზე პატარა ღიმილი ჩანდა, მე კი მივხვდი, რომ გზა მართლაც ვიპოვე.

ბეჭედი ისევ იქ იდო, სადაც ყველაფერი დასრულდა.

მაგრამ ამჯერად კარი მე დავხურე.