ყოფილმა მთხოვა, სახლიდან სამუდამოდ გავქრალიყავი, მაგრამ ექვსი კვირის შემდეგ მისმა ჩვეულებრივმა ზარმა ფერი დაკარგა

იმ საღამოს სარამ კარის ზღურბლზე დამაყენა და მითხრა, რომ მის ყოფილ შეყვარებულს ღამით დარჩენა სურდა, მე კი დრამა არ უნდა მომეწყო.

საღამოს ათი საათი იყო. სამზარეულოს ფანჯრიდან მანქანების შუქები შემოდიოდა და მაგიდაზე გაცივებული პასტის თეფში იდგა. სარას ხელში ჩემი ლურჯი კერამიკული ჭიქა ეჭირა, ის ჭიქა, რომლის სახელურზეც პატარა ბზარი ჰქონდა.

— ცოტა ხნით აღარ მოხვიდე, — მითხრა მან ისე მშვიდად, თითქოს კინოში წასვლას მთხოვდა. — მარკუსი ჩემთან დარჩება.

— შენი ყოფილი?

— ნიკა, გთხოვ. სცენები არ მინდა.

მის უკან საძინებლის კარი ნახევრად ღია იყო. იქ, სკამზე, მამაკაცის შავი ჩანთა იდგა. მის გვერდით კი უცხო ფეხსაცმელი, სველი და ტალახიანი, თითქოს ეს სახლი უკვე სხვისი ყოფილიყო.

მე სარას ვუყურებდი და ვგრძნობდი, როგორ მიჭერდა ყელი. ორი წლის განმავლობაში ამ ბინაში დილით ერთად ვსვამდით ყავას, შაბათობით ბაზარში დავდიოდით და საღამოობით ერთსა და იმავე დივანზე ვიძინებდით. ახლა კი ის თვალებში მიყურებდა და მეუბნებოდა, რომ ჩემი არსებობა უხერხულობას ქმნიდა.

— რამდენი ხნით? — ვკითხე.

— არ ვიცი. რამდენიმე დღით. შეიძლება კვირით.

— და მე სად წავიდე?

სარამ მხრები აიჩეჩა.

— შენს მეგობარ ლაშასთან. ან სასტუმროში. ნუ გაართულებ.

კედელზე ჩამოკიდებულ საათში წამების ისარი ხმამაღლა ტიკტიკებდა. პირველად მაშინ მივხვდი, რომ ამ სახლში მხოლოდ მე ვცხოვრობდი იმ აზრით, თითქოს ეს ჩვენი სახლი იყო.

— მარკუსს აქ დარჩენა სურს, მე კი უნდა წავიდე?

— შენ ყველაფერს პირად შეურაცხყოფად იღებ.

— შენ მეუბნები, რომ გაქრე, რადგან შენი ყოფილი აქ მოდის.

სარას ღიმილი გაქრა.

— თუ გიყვარვარ, ახლა ჩხუბს არ დაიწყებ.

ეს ფრაზა ადრე ბევრჯერ მომისმენია, მაგრამ იმ ღამეს პირველად გავიგე მისი ნამდვილი მნიშვნელობა. მას ჩემი სიყვარული არ სჭირდებოდა. სჭირდებოდა, რომ წინააღმდეგობა არ გამეწია.

საძინებლიდან მარკუსის ხმა გაისმა.

— სარა, ყველაფერი რიგზეა?

სარამ მაშინვე მისკენ გაიხედა. არა ჩემკენ.

— კი, საყვარელო, — უპასუხა მან.

ამ ერთმა სიტყვამ თითქოს მთელი ოთახი გაყინა.

მე მაგიდიდან ჩემი გასაღებები ავიღე. მათზე პატარა ხის თევზი ეკიდა, რომელიც სარამ ჩვენს პირველ ზაფხულს მაჩუქა. თევზს ერთი თვალი ჰქონდა მოხატული, მეორე კი ბავშვურად წაშლოდა. ყოველთვის ვიცინოდით, რომ ის უბედური თევზი მაინც გვიცავდა.

— რას აკეთებ? — მკითხა სარამ.

— მივდივარ.

— რამდენიმე დღით, ხომ?

მის ხმაში პირველად გაჩნდა შიში, მაგრამ მე უკვე კარისკენ მივდიოდი.

— არა, სარა. ამჯერად სამუდამოდ.

— ნიკა, ნუ იქცევი ბავშვივით.

— ბავშვურად შენ იქცევი, როცა კაცს, ვისთანაც ორი წელი ცხოვრობ, ქუჩაში აგზავნი, რათა ყოფილი საყვარელი კომფორტულად მოთავსდეს.

მან ხელი გამომიწოდა, თითქოს დამაბრუნებდა, მაგრამ მე უკან აღარ გავიხედე. კიბეზე ჩავედი, ხის თევზი გასაღებებზე ჩუმად აჭყაპუნდა და იმ ხმამ უცნაურად გამაგონა, როგორც ჩვენი ურთიერთობის ბოლო დარტყმა.

ექვსი კვირის შემდეგ, ორშაბათს დილით, სარამ დამირეკა. მე სამსახურში ვიყავი, მეშვიდე სართულზე, შეხვედრის ოთახში, როცა მისი სახელი ტელეფონის ეკრანზე აინთო.

— გამარჯობა, — მითხრა მან მსუბუქად. — როგორ ხარ?

— კარგად.

— საღამოს ვახშამზე ხომ არ წავიდოდით? თითქოს დიდი ხანია არ გვისაუბრია.

თითქოს მან არ გამომაგდო. თითქოს მარკუსის ფეხსაცმელი იმ დერეფანში არ იდგა. თითქოს ჩემი ცხოვრება ექვსი კვირით არ შეაჩერა.

— არც მე, — ვუთხარი.

— რა?

— არც მე მომნატრებია.

და გავთიშე.

იმავე წამს ისევ დარეკა. მერე კიდევ ერთხელ. საღამოს კი ლაშამ გამომიგზავნა სურათი: ჩვენი ძველი კორპუსის წინ მარკუსის მანქანა იდგა, საქარე მინაზე კი ჩემი სახელით გამოგზავნილი კონვერტი იყო მიწებებული.

მე სურათს დიდხანს ვუყურებდი. შემდეგ ლაშას დავურეკე.

— კონვერტი გახსენი? — ვკითხე.

— არა. შენს სახელზეა.

— არ გახსნა. ახლავე მოვდივარ.

როცა კორპუსთან მივედი, ლაშა უკვე სადარბაზოში მელოდებოდა. კონვერტი ხელში ეჭირა. ქაღალდი სქელი იყო, ზედ კი ჩემი მისამართი ეწერა ისეთი ასოებით, როგორიც მხოლოდ სარას შეეძლო დაეწერა.

მე თითები კონვერტის კიდეს მივადე. წებოვანი ნაწილი ნელა აიწია და შიგნით პირველი ფურცლის კუთხე გამოჩნდა…

ნაწილი 2

ფურცლის კუთხეზე ჩემი ხელმოწერა დავინახე და მაშინვე მივხვდი, რომ ეს ხელი ჩემი არ იყო.

ლაშას ბინაში ვიყავით, ღამის თერთმეტი საათი ხდებოდა. ფანჯარაზე წვიმა წვრილად აკაკუნებდა, მაგიდაზე კი კონვერტი იდო, რომლის გახსნასაც ორივე ვეღარ ვბედავდით.

— შეიძლება უბრალოდ ქირის ხელშეკრულება იყოს, — თქვა ლაშამ.

— ჩემი ხელმოწერა რატომ არის იქ?

— იქნებ სარამ რამე გადასახადი გამოგიგზავნა.

ფურცელი ბოლომდე ამოვიღე. ეს იყო ბანკის შეტყობინება. ჩემს სახელზე გახსნილ ანგარიშზე სამი კვირის წინ აღებული სესხი ეწერა. თანხა მცირე არ ყოფილა.

ჩემი ხელები გამეყინა.

— მე ეს არ ამიღია.

ლაშამ ფურცელი გამომართვა და თვალები დააწვრილა.

— აქ წერია, რომ თანხა გადმორიცხულია ანგარიშზე, რომელიც მარკუსის სახელზეა.

ოთახში მხოლოდ მაცივრის ზუზუნი ისმოდა. ჩემთვის ყველაფერი ერთ წამში ერთმანეთს დაუკავშირდა: სარას დაჟინებული კითხვები ჩემი საბანკო მონაცემების შესახებ, ის დღე, როცა მთხოვა პირადობის ასლი ელექტრონულ ფოსტაზე გამეგზავნა, და მისი უცნაური გაღიზიანება, როცა პაროლი შევცვალე.

— რატომ უნდა გაეკეთებინა ეს? — იკითხა ლაშამ.

მე პასუხი ვიცოდი, მაგრამ ხმამაღლა თქმას ვერ ვბედავდი.

— იმიტომ, რომ მარკუსს ფული სჭირდებოდა.

მეორე დღეს ბანკში წავედი. დილის ცხრა საათზე ოპერატორმა, ქალბატონმა მარიმ, ჩემი პირადობა დიდხანს შეამოწმა და მერე ეკრანს შეხედა.

— ბატონო ნიკა, განაცხადი ტელეფონით იყო გაკეთებული, მაგრამ დამადასტურებელი დოკუმენტები თქვენი ელექტრონული ფოსტიდან გაიგზავნა.

— მე არ გამიგზავნია.

— სისტემაში სხვა მოწყობილობაც ჩანს.

— რომელი?

მან მონიტორი ჩემკენ შემოაბრუნა. შესვლა სარას ბინის უსადენო ქსელიდან იყო შესრულებული.

ყელში რაღაც მომაწვა.

— შეგიძლიათ ეს ოფიციალურად მომცეთ?

— მხოლოდ გამოძიების მოთხოვნით.

— მაშინ გამოძიებას მივმართავ.

იმავე საღამოს სარას დავურეკე. მან მესამე ზარზე აიღო. მის უკან ხმაური ისმოდა, ვიღაც იცინოდა, მინის ჭიქები ერთმანეთს ეხებოდა.

— ნიკა, ახლა ვერ გელაპარაკები.

— ჩემს სახელზე სესხი რატომ აიღეთ?

სიჩუმე ჩამოვარდა.

— რა სისულელეს ამბობ?

— თანხა მარკუსის ანგარიშზე გადაირიცხა. განაცხადი კი შენი ბინიდან გაიგზავნა.

— ალბათ შეცდომაა.

— ბანკში არ არის შეცდომა, სარა. ჩემი პირადობა შენთან იყო.

მისი სუნთქვა დამძიმდა.

— მოდი და დავილაპარაკოთ.

— მარკუსიც იქ იქნება?

— ნიკა, გთხოვ.

— ამჯერად მე გთხოვ. მითხარი სიმართლე.

დიდხანს არაფერი უთქვამს. შემდეგ ჩუმად წარმოთქვა:

— შენ თვითონ წახვედი.

— შენ მთხოვე წასვლა.

— შენ ყოველთვის ყველაფერს დრამად აქცევდი.

— ჩემი სახელით სესხის აღებაც დრამაა?

მან გათიშა.

იმ ღამეს ძილი ვერ მოვახერხე. ჩემს ძველ ბინაში დარჩენილი ნივთები გამახსენდა: წიგნები, ზამთრის ტანსაცმელი, სამუშაო ჩანთა და სამზარეულოს კარადაში ჩამოკიდებული ის ლურჯი ჭიქა. ყველაფერი, რაც ჩემად მიმაჩნდა, ახლა სხვის სახლში იყო.

დილით ელექტრონულ ფოსტაზე უცნობი შეტყობინება მივიღე. გამომგზავნი სარას ბინის მეპატრონე, ბატონი ირაკლი, იყო.

„ბატონო ნიკა, სასწრაფოდ დამიკავშირდით. გასულ თვეში წარმოდგენილ დამატებით ხელშეკრულებაზე თქვენი ხელმოწერა საეჭვოა.“

ირაკლის იმავე საღამოს შევხვდი კორპუსის ქვემოთ, პატარა საკონდიტროში. მან შავი საქაღალდე დადო მაგიდაზე და სათვალე მოიხსნა.

— სარამ მითხრა, რომ თქვენ სახლიდან დროებით წახვედით, — თქვა მან. — შემდეგ მარკუსმა მოითხოვა, რომ ხელშეკრულებაში თანამობინადრედ ჩავეწერე.

— მე ამას ხელი არ მომიწერია.

— მეც ასე მივხვდი. ამიტომ კამერის ჩანაწერები შევინახე.

ჩემი გული ძლიერად აძგერდა.

— რა ჩანაწერები?

ირაკლიმ საქაღალდე გახსნა, მაგრამ ამ დროს მისი ტელეფონი დარეკა. ეკრანზე უცნობი ნომერი ჩანდა. მან უპასუხა, რამდენიმე წამი უსმინა და სახე შეეცვალა.

— ეს შეუძლებელია, — ჩაიჩურჩულა.

— რა მოხდა?

მან ტელეფონი ნელა დადო.

— მარკუსმა ახლახან დამირეკა და მითხრა, რომ თუ ამ საქაღალდეს პოლიციას გადავცემ, ჩემს სახლს ცეცხლი წაეკიდება.

საკონდიტროს კარი გაიღო. შიგნით მაღალი კაცი შემოვიდა, შავი ქუდი ეხურა და პირდაპირ ჩვენი მაგიდისკენ წამოვიდა.

ირაკლიმ საქაღალდეს ხელი დააფარა.

კაცი ჩვენთან გაჩერდა, ქუდი მოიხადა და მშვიდად მითხრა:

— ნიკა, სარამ თქვა, რომ ბოლოს მაინც მოგინდებოდა დაბრუნება. მაგრამ ახლა უკვე გვიანია…

ნაწილი 3

კაცი მარკუსი არ ყოფილა. ის მუქ ლურჯ პალტოში გამოწყობილი ადვოკატი იყო, რომელსაც ხელში პატარა ხის ჩანთა ეჭირა.

საკონდიტროში შუადღის ხალხმრავლობა იდგა, მაგრამ ჩემთვის ყველა ხმა ერთბაშად ჩაქრა. მხოლოდ კედლის საათის წიკწიკი მესმოდა.

— ვინ ხართ? — ვკითხე.

— დავით ქავთარაძე. მარკუსის ყოფილი ადვოკატი.

ირაკლიმ სკამი უკან გასწია.

— თქვენ მემუქრებოდით?

დავითმა თავი გააქნია.

— არა. მარკუსი დაგემუქრათ. მე კი იმიტომ მოვედი, რომ საკუთარი თავი გადავირჩინო.

მან ხის ჩანთა გახსნა და მაგიდაზე პატარა მეხსიერების მოწყობილობა დადო.

— ეს სარას კომპიუტერიდან ამოღებული ასლია. ის ჩემთან მოვიდა, როცა მარკუსისთვის სესხის აღებაში დახმარება სთხოვა. შემდეგ მივხვდი, რომ საქმე მხოლოდ სესხს არ ეხებოდა.

მე მოწყობილობას დავხედე.

— ყველაფერი ჩაწერილია?

— არა ყველაფერი. საკმარისი.

ირაკლიმ საქაღალდე გახსნა და ვიდეოფაილი ჩართო. ეკრანზე გამოჩნდა ჩვენი ბინის მისაღები ოთახი. კამერა კუთხეში იდგა, თაროზე მოთავსებულ მცენარეს შორის დამალული.

სარა დივანზე იჯდა. მის გვერდით მარკუსი იდგა. მაგიდაზე ჩემი პირადობის ასლი და საბანკო ამონაწერი ეწყო.

— ნიკა მაინც გადაიხდის ქირას, — ამბობდა სარა.

— თუ წავიდა, აღარ გადაიხდის, — პასუხობდა მარკუსი.

— არ წავა შორს. რამდენიმე დღეში დაბრუნდება.

— შენ უთხარი, რომ აღარ მოვიდეს.

სარამ თავი დახარა.

— ის ზედმეტად კეთილია. დაბრუნდება, თუ ვეტყვი, რომ ყველაფერი დავასრულეთ.

მე სკამს ხელი მოვკიდე, რათა არ წავქცეულიყავი.

ვიდეო გაგრძელდა.

— სესხი მის სახელზე დამტკიცდება, — თქვა მარკუსმა. — შემოსავალი აქვს, კარგი საკრედიტო ისტორია. შემდეგ თანხას გავყოფთ.

— მე არ მინდა მისი მოტყუება.

მარკუსმა გაიცინა.

— ორი წელია ატყუებ. ახლა სინდისი გაგეღვიძა?

სარამ პასუხი არ გასცა.

შემდეგ ეკრანზე ის გამოჩნდა, როგორ იღებდა ჩემს პირადობის ასლს ლეპტოპიდან. მისი თითები კანკალებდა, მაგრამ მაინც დააჭირა გაგზავნის ღილაკს.

ვიდეო გაჩერდა.

არავინ ლაპარაკობდა.

— ეს ყალბია, — ბოლოს თქვა ირაკლიმ.

დავითმა თავი გააქნია.

— ფაილს დროისა და მოწყობილობის დამადასტურებელი მონაცემები ახლავს. მარკუსმა სარას დაავალა, კამერა დაემალა, რადგან ჩემთვისაც უნდოდა დაემტკიცებინა, რომ იგი თანამონაწილე არ იყო.

მე მას შევხედე.

— თქვენ თავიდანვე იცოდით?

— ეჭვი მქონდა. როცა თქვენი სახელით მეორე სესხის განაცხადი მოვიდა, მივხვდი, რომ საზღვარი გადაკვეთეს.

— მეორე?

დავითმა კიდევ ერთი დოკუმენტი ამოიღო.

— პირველი სესხი ხუთასი დოლარი იყო. ის, რომელიც სარამ მარკუსს თითქოს საკუთარი ფულით გადაურიცხა. სინამდვილეში თანხა თქვენს საერთო ანგარიშიდან წავიდა.

სხეულში სიცივე გამეფანტა. ეს უკვე ღალატზე მეტი იყო. სარამ ჩემი ნდობა ფულად გადააქცია.

ამ დროს ჩემი ტელეფონი დარეკა. ეკრანზე სარას სახელი აინთო.

ავიღე.

— სად ხარ? — მკითხა მან. მის ხმაში პანიკა იგრძნობოდა. — დავითთან ხარ?

— ვიდეო ვნახე.

დიდხანს სიჩუმე იყო.

— ნიკა, მომისმინე. მარკუსმა მაიძულა.

— შენ თვითონ გახსენი ჩემი ფოსტა.

— ის ამბობდა, რომ თუ არ დავეხმარებოდი, ყველას დაგვანგრევდა.

— და მაინც გააკეთე.

— მე შენთან დაბრუნება მინდოდა.

— ექვსი კვირის შემდეგ ვახშამზე დამპატიჟე, რომ დამვიწყებოდა ეს ყველაფერი?

სარას ხმა ჩაუწყდა.

— მე შენ მიყვარხარ.

პირველად მისმა სიტყვებმა ჩემში არაფერი გააღვიძა.

— სიყვარული ასე არ იქცევა, სარა.

გათიშვა დავაპირე, მაგრამ მან იყვირა:

— ნიკა, მარკუსს ეს ჩანაწერი უკვე აქვს! თუ პოლიციაში მიხვალ, ის შენს სამსახურსაც დაანგრევს. შენს უფროსს წერილები გავუგზავნე. ყველას ვეტყვი, რომ შენ მომდევდი და მემუქრებოდი!

დავითმა თვალები დახარა. ირაკლიმ მუშტი შეკრა.

მაშინ მივხვდი, რომ სარას ჯერ კიდევ ჰქონდა ერთი ბოლო იარაღი: ჩემი რეპუტაცია.

ზუსტად ამ დროს ჩემს სამსახურის ელექტრონულ ფოსტაზე შეტყობინება მოვიდა. გამომგზავნი ჩემი უფროსი იყო.

„ნიკა, სასწრაფოდ დამიკავშირდი. მივიღეთ ვიდეო, სადაც შენ სარას ბინაში ძალით შედიხარ.“

მე ეკრანს ვუყურებდი და სისხლი გამეყინა.

მაგრამ დავითმა მშვიდად გახსნა ხის ჩანთის მეორე განყოფილება და იქიდან კიდევ ერთი მოწყობილობა ამოიღო.

— ეს ვიდეო მარკუსმა გამოგზავნა, — თქვა მან. — და ახლა ის ჯერ კიდევ არ იცის, რომ ამ კადრების სრული ნაწილი ჩვენთანაა…