ნაწილი 4 — ყოფილმა მთხოვა, სახლიდან სამუდამოდ გავქრალიყავი, მაგრამ ექვსი კვირის შემდეგ მისმა ჩვეულებრივმა ზარმა ფერი დაკარგა

ნაწილი 4

დავითმა მეორე მოწყობილობა მაგიდაზე დადო.

საკონდიტრეში ყავის სუნი იდგა, მაგრამ მე მხოლოდ დამწვარი პლასტმასის გემო ვიგრძენი პირში.

— სრული ჩანაწერი რას ნიშნავს? — ვკითხე.

— იმას, რომ მარკუსმა ამოჭრა ის ნაწილი, სადაც თავად გიღებს კარს და გთხოვს, შიგნით შეხვიდე.

ირაკლიმ სწრაფად ჩართო ფაილი.

ვიდეოში მე ვიდექი დერეფანში. დრო ეკრანის კუთხეში ჩანდა. იმ დღეს, როცა სარას ნივთების წამოსაღებად მივედი, მარკუსი კარს მიღმა მელოდა.

— შემოდი, ნიკა, — ისმოდა მისი ხმა.

— მხოლოდ ჩემი ნივთები მინდა.

— სარა სახლში არ არის. შეგვიძლია მშვიდად დავილაპარაკოთ.

შემდეგ მარკუსი გვერდზე იდგა და მე ოთახში შევედი.

მეორე ფაილში კი უკვე მისი ხმა ისმოდა, როცა ტელეფონით ვიღაცას ურეკავდა.

— თუ პოლიციაში წავა, ვეტყვით, რომ შემოიჭრა. კამერის ნახევარს წავშლით.

დავითმა ვიდეო გამორთო.

— ეს მხოლოდ მუქარა აღარ არის, — თქვა მან. — ეს წინასწარ დაგეგმილი ცრუ ბრალდებაა.

ჩემმა ტელეფონმა ისევ დარეკა.

ამჯერად ჩემი უფროსი იყო, ირაკლი.

— ნიკა, ოფისში მოდი, — მითხრა მან უხეშად. — აქ უცნაური შეტყობინებები მივიღეთ.

— უკვე ვიცი.

— სარა ამბობს, რომ შენ მას არ ასვენებ.

— ბატონო ირაკლი, ხუთ წუთში გამოგიგზავნით სრულ ჩანაწერს.

— თუ ეს სიმართლეა, რატომ არ მითხარი ადრე?

ამ კითხვაზე პასუხი მარტივი იყო, მაგრამ მტკივნეული.

— იმიტომ, რომ ჯერ კიდევ მჯეროდა, ის უბრალოდ შეცდა.

ოფისში იმავე დღეს მივედი. შეხვედრების ოთახში ჩემი უფროსი და ადამიანური რესურსების ხელმძღვანელი მელოდნენ. მაგიდაზე დაბეჭდილი შეტყობინებები ეწყო.

„ნიკა აგრესიულია.“

„მას არ შეუძლია უარის მიღება.“

„მეშინია, სამსახურში მოვა.“

ყველა შეტყობინება სარას სახელით იყო გაგზავნილი.

— მე მის სახლთან აღარ მივსულვარ იმ დღის შემდეგ, როცა წავედი, — ვთქვი.

— ჩვენ არ ვიცოდით, ვის დავჯერებოდით, — მიპასუხა ხელმძღვანელმა.

დავითმა საქაღალდე გახსნა.

— ახლა იცით.

მან აუდიოჩანაწერი ჩართო. სარას ხმა გაისმა, მკაფიო და ძალიან ახლოს.

— თუ ნიკა არ დაბრუნდება, მას ვეტყვი, რომ მარკუსმა ყველაფერი გააკეთა. თუ დაბრუნდება, ვეტყვი, რომ უბრალოდ მენატრებოდა.

მარკუსმა ჩაიცინა.

— ის ყოველთვის ბრუნდება.

სარამ უპასუხა:

— ამჯერადაც დაბრუნდება. მას არ შეუძლია ცხოვრება ჩემ გარეშე.

საკუთარი თავი იქიდან მოვისმინე, თითქოს უცხო ადამიანის ცხოვრებას ვუყურებდი. ყველაზე მეტად კი არა მათი სიცილი მატკინა, არამედ სარას დარწმუნებულმა ტონმა. მას მართლა ეგონა, რომ მე ნებისმიერ დამცირებას დავბრუნდებოდი.

მე ჩანაწერი გავთიშე.

— ეს ჩემი განცხადებაა, — ვუთხარი უფროსს. — მე აღარ ვაპირებ ამაზე ჩუმად ყოფნას.

მეორე დილით პოლიციაში წავედი.

განყოფილების პატარა ოთახში გამომძიებელმა ქალმა, თინამ, ყველა დოკუმენტი სათითაოდ გადაიკითხა. მან ხელში ლურჯი კალამი ეჭირა და ყოველი მნიშვნელოვანი ადგილი ხაზგასმით მონიშნა.

— სესხის თანხა სად წავიდა? — მკითხა მან.

— მარკუსის ანგარიშზე.

— და ხუთასი დოლარი?

— საერთო ანგარიშიდან.

— სარა აღიარებს?

— აუდიოში ამბობს, რომ მან გააგზავნა დოკუმენტები.

თინამ თავი დამიქნია.

— მაშინ ორივეს დავკითხავთ.

იმავე საღამოს სარამ დამირეკა.

მის უკან ქარი ქროდა. ალბათ ქუჩაში იყო.

— პოლიციაში რატომ მიხვედი? — მკითხა.

— იმიტომ, რომ შენ არ გაჩერდი.

— მე ყველაფერს დაგიბრუნებ.

— ფულს?

— ყველაფერს. ბინასაც, ანგარიშსაც. უბრალოდ თქვი, რომ გადაიფიქრე.

— და მარკუსი?

სიჩუმე.

— ის გაქრა, — თქვა ბოლოს. — მთელი ფული წაიღო.

მის ხმაში პირველად გავიგე არა სინანული, არამედ მარტო დარჩენის შიში.

— ახლა ხვდები, რატომ მირეკავ?

— ნიკა, მე აღარავინ მყავს.

— მე კი საკუთარ თავს ვიპოვე.

მან ტირილი დაიწყო.

— ერთხელ მაინც მომისმინე.

— ორი წელი გისმენდი.

— დაბრუნდი. ყველაფერს თავიდან დავიწყებთ.

მე ფანჯარასთან ვიდექი. გარეთ პირველი თოვლი მოდიოდა.

— თავიდან დაწყება შეუძლებელია იქ, სადაც სიმართლე თავიდანვე დამალეს.

დავამთავრე საუბარი და ტელეფონი გავთიშე.

სამი კვირის შემდეგ ბანკმა ოფიციალურად გააუქმა ჩემს სახელზე აღებული სესხი. მარკუსი სხვა ქალაქში იპოვეს, როცა ის ჩემს ანგარიშზე გადმორიცხული თანხით მანქანის ყიდვას ცდილობდა.

სარამ დანაშაული აღიარა.

სასამართლოში მე ბოლომდე არ დავრჩენილვარ. ჩემი ჩვენება ვიდეოკავშირით მივეცი, შემდეგ კი ოთახიდან გამოვედი. არ მინდოდა მისი დასჯის ყურება. მინდოდა, ერთხელ მაინც აღარ ვყოფილიყავი მისი ცხოვრების მაყურებელი.

ადვოკატმა მოგვიანებით მითხრა, რომ სარას შეთანხმება შესთავაზეს: თანხის დაბრუნება, დაცვის პერიოდი და პასუხისმგებლობის აღება. მან ხელი მოაწერა.

მარკუსმა თავიდან ყველაფერი უარყო.

შემდეგ კი, როცა საკუთარი ხმა მოისმინა, გაჩუმდა.

დავითმა მითხრა, რომ დაკითხვის ოთახში ჩანაწერი ჩაურთეს. მარკუსი სკამზე იჯდა და საკუთარ თავს უსმენდა:

— ის ყოველთვის ბრუნდება.

ამის შემდეგ მან თავი ხელებში ჩარგო.

— ეს მე არ მითქვამს, — ჩაიჩურჩულა.

გამომძიებელმა უპასუხა:

— თქვით. თქვენი ხმაა.

მარკუსმა პირველად გაიგო საკუთარი სიტყვები ისე, როგორც სხვებს ესმოდათ.

მე კი იმ დროისთვის ბინა უკვე დაცარიელებული მქონდა.

ერთ საღამოს იქ მხოლოდ ჩემი ნივთების წამოსაღებად მივედი. მისაღები ოთახი უცნაურად დიდი ჩანდა. კედლებზე ჩვენი ფოტოებიდან დარჩენილი ოთხკუთხა ჩრდილები იყო. წიგნების თაროზე მხოლოდ ერთი სურათი იდგა: სარას სიცილით გადახრილი სახე და ჩემი მხარი კადრის კიდეში.

სამზარეულოში ლურჯი კერამიკული ჭიქა დამხვდა.

სახელურის პატარა ბზარი ისევ იქ იყო.

ჭიქა ხელში ავიღე და დიდხანს ვუყურე. ადრე მეგონა, რომ ეს ბზარი რაღაცას გვახსენებდა: ყველა ურთიერთობას აქვს ნაკლი, მაგრამ სიყვარულს შეუძლია მისი შენარჩუნება.

ახლა მივხვდი, რომ ზოგი ბზარი გაფრთხილებაა.

ჭიქა ჩემთან წამოვიღე.

ოთხი თვე გავიდა.

ახალ ქალაქში გადავედი, მდინარის პირას მდებარე პატარა ბინაში. სამსახურში ისევ პროექტებს ვმართავდი, მაგრამ პირველად წლების შემდეგ საღამოობით კომპიუტერს დროულად ვთიშავდი.

ორშაბათობით ახლოს მდებარე საცხობში მივდიოდი.

ოთხშაბათობით დედას ვსტუმრობდი.

შაბათ დილით კი ბაზარში მარტო დავდიოდი და ისეთ პროდუქტებს ვყიდულობდი, რომლებიც მართლა მიყვარდა, არა იმას, რასაც სხვა ადამიანი აირჩევდა.

ერთ დღეს ჩემი დისშვილი, ელენე, ჩემთან მოვიდა. ის შვიდი წლის იყო და ყველაფერს ზედმეტი სიფრთხილის გარეშე ამბობდა.

— ნიკა, რატომ აღარ ცხოვრობ იმ ქალთან?

ფანჯარასთან ვიდექი და თოვლს ვუყურებდი.

— იმიტომ, რომ ზოგჯერ სახლიდან წასვლა გაქცევა არ არის.

— მაშინ რა არის?

— საკუთარი თავის დაბრუნება.

ელენემ დაფიქრდა, შემდეგ ფურცელზე პატარა სახლი დახატა. სახლს სამი ფანჯარა ჰქონდა, ერთი კარი და სახურავზე ყვითელი მზე.

— ეს შენი ახალი სახლია, — მითხრა მან. — აქ არავინ გეტყვის, როდის უნდა გახვიდე.

მისი ნახატი მაცივარზე მივამაგრე.

ერთი კვირის შემდეგ სარასგან შეტყობინება მივიღე.

„ბოლო შეხვედრა მინდა. მხოლოდ ათი წუთი. არაფერი მომთხოვო, უბრალოდ მომისმინე.“

შეტყობინებას დიდხანს ვუყურებდი.

შემდეგ მივწერე:

„მე უკვე მოვისმინე ყველაფერი, რაც უნდა მომესმინა. გისურვებ, რომ ოდესმე საკუთარ თავთან მაინც იყო გულწრფელი.“

მან მაშინვე მიპასუხა.

„მე შევიცვალე.“

ტელეფონი დავდე.

არ მივწერე, რომ ცვლილება სიტყვებით არ იზომება. არ მივწერე, რომ მისი მონატრება აღარ მტკიოდა. არც ის მითქვამს, რომ მახსოვდა მისი სიცილი, პირველი კოცნა და ის ივლისის ღამე, როცა ქალაქი ნარინჯისფრად ანათებდა.

ზოგი მოგონება შეიძლება დარჩეს და მაინც აღარ გმართავდეს.

იმ საღამოს ლურჯი ჭიქა ფანჯრის რაფაზე დავდე. მზის ბოლო სხივი მის ბზარზე დაეცა და ის ოქროსფრად აელვარდა.

პატარა ხის თევზი კი, რომელიც გასაღებებზე ეკიდა, კართან ჩამოვკიდე.

ამჯერად ის აღარ მიცავდა ძველი სახლისგან.

ის ახალ კარს დარაჯობდა.

და პირველად, როცა კარი ჩავკეტე, უკან აღარ გავიხედე.