აეროპორტში ჩემმა შეყვარებულმა მითხრა, მეგობრებთან ნუ გამოჩნდები, მაგრამ ჩემი პასუხის შემდეგ მის მეგობარს ღიმილი სახეზე გაეყინა

აეროპორტის შუაგულში როზიმ ისე შემომხედა, თითქოს მისი ჩემოდნების გვერდით მდგომი ადამიანი კი არა, უხერხული ნივთი ვყოფილიყავი, რომელიც სასწრაფოდ უნდა დაემალა.

სამი უზარმაზარი ჩემოდანი მის წინ იდგა. ერთს სახელურზე ოქროსფერი სტიკერი ჰქონდა მიკრული, მეორედან კი ძვირადღირებული სუნამოს სუნი გამოდიოდა. მე ნახევარი საათი ვათრევდი მათ მანქანიდან, რადგან როზიმ გზაში ორჯერ გადაიღო პირდაპირი ჩართვა და ხელების დასვრას ვერ რისკავდა.

— აქ გაჩერდი, — მითხრა მან და ხმადაბლა დაამატა: — აქედან მარტო წავალ.

— უსაფრთხოების შემოწმებამდე გამოგყვები, — ვუპასუხე. — შენს ბარგს ხომ ვერ მიათრევ ამ მანძილზე მარტო?

როზიმ თვალები გადაატრიალა. მის უკან ლორენი და ეშლი იდგნენ, ორივეს ისეთი სამოსი ეცვა, თითქოს ათსაათიანი ფრენის ნაცვლად ფოტოსესიაზე მიდიოდნენ. როცა დამინახეს, ერთმანეთს გადახედეს და ჩაიცინეს.

— ნუ გამომყვები, — თქვა როზიმ. — მეგობრების წინაშე შემარცხვენ.

ეს სიტყვები ხმამაღლა არ უთქვამს, მაგრამ საკმარისად მკაფიოდ წარმოთქვა, რომ ლორენს გაეგო. მის ტუჩებზე ღიმილი გაჩნდა.

იმ წამს ხელიდან ბარგის ურიკა გამექცა. რკინის ბორბალმა იატაკზე მკვეთრად იჭრიალა და ხმა ისე გაისმა, თითქოს რაღაც საბოლოოდ გატყდა.

წელიწად-ნახევარი როზის გვერდით ვიცხოვრე. მე პრაქტიკულ სამყაროში ვარსებობდი: ვაშენებდი ავეჯს, ვაკეთებდი პროექტებს, ვიხდიდი გადასახადებს. როზი კი ეკრანში ცხოვრობდა. თავდაპირველად ეს განსხვავება მომხიბვლელი იყო. მერე მან სამსახური მიატოვა და გავლენიანი პირის კარიერა დაიწყო.

შევთანხმდით, რომ ექვსი თვის განმავლობაში ძირითად ხარჯებს მე დავფარავდი, ის კი დანაზოგით საკუთარ საქმიანობას მიხედავდა. ეს დროებითი შეთანხმება იყო. არა უსასრულო ვალდებულება.

მაგრამ მალე მისი „საქმიანი ხარჯები“ ჩანთებად, სასტუმროს ნომრებად და დაუგეგმავ საყიდლებად გადაიქცა. როცა ვეკითხებოდი, სად მიდიოდა ფული, მეუბნებოდა:

— შენ ვერასდროს გაიგებ, როგორ მუშაობს ეს სფერო.

ბოლო თვეებში ჩემს სახლში უფრო მისი განათების რგოლები და ტანსაცმელი ჩანდა, ვიდრე ჩემი ცხოვრება. მის ვიდეოებში მე ან არ ვჩანდი, ან უბრალოდ „ადმინისტრატორის“ როლში ვარსებობდი.

აეროპორტში კი ყველაფერი ნათელი გახდა. მე მისი პარტნიორი არ ვიყავი. მე ვიყავი ადამიანი, რომელიც გადასახადებს იხდიდა და ბარგს მიათრევდა.

როზის შევხედე. მისი სახე იდეალურად იყო შეღებილი, მაგრამ თვალებში შიში შევნიშნე. ის კამათს ელოდა. იქნებ ცრემლებსაც. მის მეგობრებს საღამოსთვის ახალი ამბავი დასჭირდებოდათ.

— მართალი ხარ, — ვუთხარი მშვიდად. — არ მინდა, უხერხულ მდგომარეობაში ჩაგაყენო.

— ნიკა, ნუ იწყებ დრამას, — სწრაფად მიპასუხა.

— დრამა არ არის. უბრალოდ, შენს სურვილს ვცემ პატივს.

ბარგის ურიკას ხელი გავუშვი და გასასვლელისკენ წავედი. ზურგს უკან სიჩუმე ჩამოწვა. არავინ დამიძახა.

მანქანაში რომ ჩავჯექი, ერთი საათი წინ მელოდა. სამი კვირა როზი უცხოეთში იქნებოდა. სამი კვირა, რომ ყველაფერი ზუსტად გამეკეთებინა.

პირველი ზარი ავტომობილის დილერს დავურეკე. ის ძვირადღირებული მანქანა, რომლითაც როზი ყველას თავს აწონებდა, მთლიანად ჩემს სახელზე იყო გაფორმებული.

— გაყიდვა მინდა, — ვუთხარი მენეჯერს.

საღამოს ხელშეკრულება ხელმოწერილი მქონდა და ანგარიშზე თანხა დაბრუნებული. სახლში მისვლისას კი ახალი ნაბიჯი გადავდგი.

დასუფთავების სამსახურში დავრეკე და ვუთხარი, რომ სახლიდან ყველაფერი, რაც ჩემი არ იყო, უნდა გაეტანათ. კაბები, კოსმეტიკა, განათებები, დეკორაციები, საჩუქრები — ყველაფერი.

მეორე დღეს ოთახები დაცარიელდა. მისი ნივთების ნაცვლად მხოლოდ ხის იატაკზე დარჩენილი მრგვალი ნათურის პატარა დამწვარი ლაქა ჩანდა. ის ლაქა უცნაურად ჰგავდა თვალს, რომელიც ბოლოს და ბოლოს დაიხურა.

შემდეგ საერთო ანგარიშებიდან მისი წვდომა მოვხსენი. ბოლოს კი მისი ბიზნესის გვერდი გავხსენი. პაროლი შევიყვანე და ეკრანზე ერთი დაუმთავრებელი ვიდეო დამხვდა.

ვიდეოს სათაურში ეწერა: „სიმართლე იმ კაცზე, ვისთანაც ვცხოვრობდი“.

ჩემი თითი მაუსისკენ წავიდა. ვიდეოს გასახსნელად მხოლოდ ერთი დაჭერა იყო საჭირო. მაგრამ სანამ დავაწკაპუნებდი, ტელეფონმა დარეკა. ეკრანზე უცნობი ნომერი ანათებდა. ზარი მეორედ განმეორდა, მე კი საბოლოოდ ავიღე…

ნაწილი 2

— ნიკა? — ქალის ხმა იყო. — იურისტი მარიამ ბერიძე ვარ. როზის სახელით გირეკავთ.

ფანჯარასთან ვიდექი და ცარიელ მისაღებს ვუყურებდი. სამი დღის წინ იქ მისი ვარდისფერი დივანი იდგა. ახლა ოთახში მხოლოდ ჩემი ხელით გაკეთებული მუხის მაგიდა დარჩენილიყო, ზედ კი გასაღებების პატარა თასი იდო.

— როზის ჩემთვის არაფერი უთქვამს, — ვუპასუხე.

— სწორედ ამიტომ გირეკავთ. მან თქვა, რომ თქვენ მის პირად ანგარიშებს ბლოკავთ, სამუშაოს ხელს უშლით და სახლიდან ნივთების გატანით ემუქრებით.

— სახლიდან ნივთები უკვე გავატანე. ის ჩემი საკუთრება იყო.

მარიამი რამდენიმე წამით გაჩუმდა.

— ნიკა, გირჩევთ, არაფერს შეეხოთ მის ბიზნესთან დაკავშირებულ მასალებში.

— მის ბიზნესში ექვსი თვეა ფულს ვდებ.

— ფულის ჩადება საკუთრებას ავტომატურად არ ნიშნავს.

— ვიცი. ამიტომაც ყველაფერი დოკუმენტურად მაქვს.

ზარის დასრულების შემდეგ კომპიუტერთან დავბრუნდი. დაუმთავრებელი ვიდეო გავხსენი. როზი კამერის წინ იჯდა, თმა იდეალურად ჰქონდა დავარცხნილი, უკან კი ახალი სამგზავრო ჩანთა ჩანდა.

— ზოგიერთი ადამიანი სიყვარულს კონტროლში ურევს, — ამბობდა ის. — როცა ქალი საკუთარ გზას ირჩევს, ისინი ფინანსების შეზღუდვით მის გაჩუმებას ცდილობენ.

ვიდეოს დროის ნიშნული იმავე საღამოს იყო, როცა აეროპორტში ვიდექით.

შემდეგ ჩანაწერში ლორენის ხმა გაისმა.

— არ დაგავიწყდეს, ცრემლი მეორე წუთზე უნდა გამოჩნდეს.

როზიმ გაიცინა.

— ნიკა ყველაფერს გადაიხდის. ბოლოს მაინც თვითონ გამოვა დამნაშავე.

ეკრანი გავაჩერე. გულში სიცივე ჩამეღვარა, მაგრამ გაბრაზება აღარ მიგრძვნია. იმ ქალს, ვისთანაც ვცხოვრობდი, ჩემზე უკვე დაწერილი ჰქონდა სცენარი.

მეორე დილით, ოთხშაბათს, ჩემს სახელოსნოში წავედი. იქ ხის მტვრისა და ლაქის სუნი იდგა. ჩემი მეგობარი დათო სამუშაო მაგიდასთან იჯდა და ძველი კარადის ფეხს ასწორებდა.

— სახეზე გეტყობა, რომ ცუდი ამბავია, — მითხრა მან.

ვიდეო ვაჩვენე.

დათომ ეკრანს დიდხანს უყურა.

— ეს ყველაფერი დაგეგმილია.

— ვიცი.

— მერე რატომ ხარ ასეთი მშვიდი?

— იმიტომ, რომ დაგეგმილ თამაშში ყოველთვის არსებობს წესები. მე კი წესები დავწერე.

ექვსი თვის წინ, როცა როზიმ საქმიანობა დაიწყო, მან მთხოვა ვებსაიტის შექმნა. დომენი მე ვიყიდე, ტექნიკური ანგარიში მე გავხსენი, საავტორო უფლებების რეგისტრაცია კი ჩემს მცირე სტუდიაზე გავაკეთე, რადგან ბრენდის იურიდიული ნაწილი მთლიანად მე მოვაწესრიგე. როზი კამერის წინ იდგა, მაგრამ ყველა წვდომა ჩემს ელფოსტაზე მოდიოდა.

იმ დღეს პირველად შევედი სრულ ადმინისტრაციულ ჩანაწერებში. იქ უამრავი ფაილი დამხვდა: გადაუხდელი რეკლამები, გაუქმებული ხელშეკრულებები და ერთი ახალი შეთანხმება, რომლის შესახებაც არაფერი ვიცოდი.

როზის უცხოურ კომპანიასთან ხელი მოეწერა რეკლამის ხელშეკრულებას. ანაზღაურება ორი კვირით ადრე უნდა ჩარიცხულიყო. სანაცვლოდ მას ჩემი სახლის მისამართი ჰქონდა მითითებული, როგორც ბიზნესის ოფიციალური მისამართი, ხოლო გარანტორად ჩემი სახელი ეწერა.

— ეს ხელი შენია? — მკითხა დათომ.

— არა.

მაგრამ ხელმოწერა იმდენად ჰგავდა ჩემსას, რომ პირველად მართლაც შემეშინდა.

იურისტ მარიამს ყველა ფაილი გადავუგზავნე. იმავე საღამოს მის ოფისში შევხვდი. მაგიდაზე მანila საქაღალდე არ იდო; მხოლოდ მუქი მწვანე საქაღალდე და პატარა ხმის ჩამწერი ედო. მარიამმა ჩამწერი ჩართო.

როზის ხმა გაისმა:

— ნიკა ვერაფერს დაამტკიცებს. თუ ბრენდი ჩემზეა, ვებსაიტიც ჩემი იქნება. უბრალოდ, სანამ დაბრუნდები, ყველაფერი ისე გავაკეთოთ, რომ მან ხელი ვეღარ შემიშალოს.

მეორე ხმა ლორენს ეკუთვნოდა.

— და თუ არ დათანხმდა?

— მაშინ საზოგადოება აიძულებს.

მარიამმა ჩანაწერი გამორთო.

— ეს მხოლოდ დასაწყისია, — მითხრა მან. — მაგრამ ერთი რამ ვერ გავიგე. რატომ დაგიტოვა მან ეს ფაილები?

სწორედ მაშინ ჩემი ტელეფონი განათდა. როზისგან შეტყობინება მოვიდა: „ხვალ დილით სახლში ვბრუნდები. აეროპორტიდან პირდაპირ შენთან მოვალ. მარტო არ ვიქნები.“

მეორე შეტყობინება რამდენიმე წამში მოჰყვა: „და ამჯერად, ნიკა, შენ ვერ დამემალები…“

ნაწილი 3

— და ამჯერად, ნიკა, შენ ვერ დამემალები… — ხმამაღლა წავიკითხე.

მარიამმა საქაღალდე დახურა.

— სახლში დაბრუნებას არ ვკრძალავთ, — თქვა მან. — მაგრამ სახლს კამერები აქვს?

— შესასვლელთან და სახელოსნოში.

— მაშინ დღესვე გააკეთე სრული ასლი. არაფერი წაშალო.

ხუთშაბათს, დილის ათ საათზე, ჩემს სახელოსნოში შევხვდით მარიამი და ფინანსური აუდიტორი ირაკლი. გარეთ წვიმდა. სახურავზე წვეთები ისე აკაკუნებდნენ, თითქოს ვიღაც კარს დაჟინებით ითხოვდა.

ირაკლიმ საბანკო ამონაწერები მაგიდაზე გაშალა.

— როზის დანაზოგიდან საქმეში თითქმის არაფერი წასულა, — თქვა მან. — ექვს თვეში თქვენი ანგარიშიდან გადარიცხულია ოცდათორმეტი ათასი ლარი.

— რაში დაიხარჯა?

ირაკლიმ თითი სვეტებზე გადაიტანა.

— სასტუმროები, ტანსაცმელი, ძვირფასი აქსესუარები, პირადი მოგზაურობები. კიდევ ერთი გადარიცხვა ლორენის ანგარიშზე.

მარიამმა შეხედა.

— ეს თანხა დოკუმენტებში სარეკლამო მომსახურებად არის მითითებული.

— მაგრამ მომსახურება არ არსებობდა, — ვთქვი.

ირაკლიმ მეორე ფაილი გახსნა. იქ იყო როზის მიერ გაგზავნილი წერილები, შეთანხმებები და აუდიოჩანაწერი, რომელიც მან საკუთარ კომპიუტერში შეინახა, ალბათ შემთხვევით.

ჩანაწერში მისი ხმა მკაფიოდ ისმოდა.

— თუ ნიკა ბრენდს წამართმევს, საზოგადოებას ვეტყვი, რომ ფინანსურად მაკონტროლებდა. ხალხს ყოველთვის მსხვერპლის მხარე უჭირავს.

ლორენმა ჰკითხა:

— მაგრამ სახლი?

— სახლს ვერ წამართმევს, თუ ყველაფერი მის სახელზეა. სამაგიეროდ, გარიგებიდან მიღებული ვალი მას დარჩება.

ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოწვა.

მე ამ სიტყვებს ვუსმენდი და ხელები მუხლებზე მქონდა ჩაჭიდებული. უცნაური იყო საკუთარი ცხოვრების დანახვა სხვისი ჩანაწერიდან. კიდევ უფრო უცნაური იყო, რომ ამჯერად საკუთარი ინტუიციისთვის ბოდიშის მოხდა აღარ მჭირდებოდა.

მარიამმა კომპიუტერი ჩემსკენ მოაბრუნა.

— მთავარი საიდუმლო ეს არის: როზი მხოლოდ შენს ფულს არ ხარჯავდა. ის ცდილობდა, შენთვის დაეტოვებინა მისი ბიზნესის მთელი ვალი. მაგრამ ბრენდის ძირითადი რეგისტრაცია, დომენი და ადმინისტრაციული უფლებები შენს სტუდიაზეა გაფორმებული. მისი საჯარო სახე იყო. კანონიერი მართვა — შენი.

— ამას ის ვერ ხვდებოდა?

— ეგონა, რომ შენ ტექნიკურ დეტალებს ვერ გაიგებდი.

ამ დროს კარზე დააკაკუნეს. მეზობელი, ბატონი ელგუჯა, შეშინებული შემოვიდა.

— ნიკა, ქუჩაში სამი მანქანა გაჩერდა. როზი მოვიდა. კამერებით და ორი უცნობი კაცით.

ფანჯარასთან მივედი. სახლის წინ როზი იდგა. ხელში ტელეფონი ეჭირა და პირდაპირ ეთერში საუბრობდა. მის გვერდით ლორენი იყო, უკან კი კაცი კამერით.

ტელეფონმა მაშინვე დარეკა. როზი იყო.

— კარი გააღე, — მითხრა მან.

— იურისტი ჩემთანაა.

— შესანიშნავია. მასაც მოვასმენინებ, როგორ ანადგურებ ჩემს ცხოვრებას.

— როზი, უკანასკნელად გეკითხები: რატომ მოაწერე ხელი ჩემს სახელზე ვალს?

რამდენიმე წამით გაჩუმდა. შემდეგ სიცილი გაისმა.

— შენ არაფერი გაქვს. ყველა ფაილი ჩემია. ყველა მაყურებელი ჩემია.

მარიამმა ჩემს გვერდით ჩურჩულით თქვა:

— უთხარი, რომ პირდაპირი ეთერი არ გათიშოს.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ ეს არის ის, რასაც ველოდით.

როზის ისევ ვუპასუხე:

— კარი გაიღება. შემოდი. მაგრამ ეთერი არ გამორთო.

მის სახეზე პირველად გაჩნდა ეჭვი. მან უკან ლორენს გახედა.

იმავე წამს ჩემს ტელეფონზე შეტყობინება მოვიდა ბანკიდან: უცხოურმა კომპანიამ როზის სახელზე ახალი თანხა ჩარიცხა და ჩემი სახლის უზრუნველყოფით მისი გამოყენება სცადა.

მარიამმა შეტყობინება წაიკითხა და ფერი შეეცვალა.

— ნიკა, ეს უკვე მხოლოდ თაღლითობის მცდელობა აღარ არის. მათ ახლა შენი სახლის ხელში ჩაგდება უნდათ.

გარეთ როზიმ მუშტი კარზე მიადო.

— გააღე! — დაიყვირა მან.

მე საკეტისკენ წავედი. მარიამმა მკლავში ხელი მომკიდა.

— გახსოვდეს, რაც არ უნდა თქვას, ნუ გადაარჩენ მისგან.

კარი გავაღე. როზი ზღურბლზე იდგა, კამერა კი მის უკან ანათებდა. ის ჯერ კიდევ იღიმოდა, რადგან ეგონა, რომ მაყურებელი მის მხარეს იყო. მაგრამ მას ჯერ არ ენახა ის ფაილი, რომელიც მარიამს ხელში ეჭირა და რომლის არსებობაც მისივე სახელით გამოგზავნილი წერილით დასტურდებოდა…