ნაწილი 4 — ორსულად ეზოში კისრამდე დამმარხეს და ქმარი ჩემს დუმილს დასცინოდა — სანამ მისმა დამ უცებ ფერი არ დაკარგა

ნაწილი 4

მას ჯერ არ სცოდნოდა, რომ ყველაზე მძიმე ამბავი კლინიკაში კი არა, მისი კომპანიის კარებთან ელოდა.

დილით ექვს საათზე ჩემი ტელეფონი აღარ ჩერდებოდა.

ერთ ზარს ბანკიდან ვიღებდი.

მეორეს საგამოძიებო სამსახურისგან.

მესამეს დავითის ადვოკატი რეკავდა.

— ქალბატონო ანა, საჭიროა, რომ დღესვე შევხვდეთ, — თქვა მან.

— თქვენ დავითის ადვოკატი ხართ.

— უკვე აღარ.

— მაშინ ვის წარმოადგენთ?

— საკუთარ თავს. მე ხელს ვაწერდი დოკუმენტებს, რომლებიც ნამდვილ გარიგებებად მიმაჩნდა. ახლა ვხედავ, რომ ხელმოწერები შეცვლილია.

მისი ხმა კანკალებდა.

— ეს თქვენი პრობლემაა, — ვუთხარი.

— დიახ. მაგრამ თქვენ შეგიძლიათ დამეხმაროთ.

— არა. ახლა თქვენ უნდა დაეხმაროთ სიმართლეს.

ზარი გავთიშე.

ექიმმა მითხრა, რომ რამდენიმე დღე დაკვირვება დამჭირდებოდა. ბავშვის გულისცემა სტაბილური იყო, მაგრამ სხეული გაუწყლოებული მქონდა. მარჯვენა მაჯა მტკიოდა იმ პატარა მოძრაობისგან, რომლითაც ტელეფონის ჩაწერის ღილაკს ვაჭერდი.

მარი საწოლთან იჯდა.

— დედა პოლიციაში წავიდა, — მითხრა მან.

— ჩვენთან საჩივრისთვის?

— თავის დასაცავად. ამბობს, რომ არაფერი იცოდა.

— იცოდა.

— შეიძლება იცოდა, მაგრამ დავითის ეშინოდა.

მე ფანჯარაში გავიხედე. დილის მზე საავადმყოფოს მინებზე ცივ ზოლებად იშლებოდა.

— შიში ახსნაა, მარი. გამართლება არა.

იმავე დილით დავითის კომპანიაში გამომძიებლები შევიდნენ. საბანკო ანგარიშები დაბლოკეს. თანამშრომლებს კომპიუტერები ჩამოართვეს. სამი წლის განმავლობაში ჩემს სახელზე გაფორმებული სესხები აღმოაჩინეს, რომელთა შესახებაც არაფერი ვიცოდი.

დავითი კი ისევ ცდილობდა კონტროლს.

მან მარის დაურეკა.

— უთხარი ანას, რომ ეს ყველაფერი გაუგებრობაა.

— თვითონ უთხარი.

— საავადმყოფოში არ მიშვებენ.

— იმიტომ, რომ შენ საფრთხე ხარ.

— მე მისი ქმარი ვარ.

— შენ მისი ჯალათი იყავი.

რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.

— ამ სიტყვებს ინანებ, — თქვა დავითმა.

— პირველად ვამბობ იმას, რასაც მართლა ვფიქრობ.

მარი ზარს გათიშვის შემდეგ დიდხანს უყურებდა საკუთარ ხელს.

იმავე საღამოს გამომძიებელმა კედლის ეკრანზე ვიდეოჩანაწერი ჩართო. იქ ყველაფერი ჩანდა: როგორ მიბიძგეს ეზოში, როგორ დამაყენეს მიწის ორმოში, როგორ იღებდა დავითი ნიჩბით მიწას, როგორ იდგა ელენე და საათს ამოწმებდა.

მე ეს უკვე ვიცოდი.

მაგრამ შემდეგ გავიგონე საკუთარი ქმრის ხმა გარედან, კამერის მიკროფონით ჩაწერილი.

„თუ დღესაც არ მოაწერს ხელს, ღამით უფრო ღრმად ჩავფლავ.“

ჩემს ხელებში სიცივე ჩამეღვარა.

ეს ჩემი ქმარი ამბობდა.

მისი ხმა იყო.

მისი სიტყვები.

მისი გადაწყვეტილება.

გამომძიებელმა ვიდეო გააჩერა.

— გსურთ შესვენება?

— არა.

— დარწმუნებული ხართ?

— პირველად მინდა, რომ ბოლომდე მოვისმინო.

ვიდეო გაგრძელდა. მარი კადრში გამოჩნდა, როგორ დგებოდა ჩემთან ახლოს, მაგრამ მიწას არ ეხებოდა. შემდეგ დავითი მას ხელს სწვდებოდა და ოთახისკენ მიათრევდა.

მარი ტიროდა.

— მე ისიც უნდა ჩამეწერა, — თქვა მან.

— შენ შემდეგ ჩაწერე, — ვუპასუხე.

— საკმარისი არ არის.

— საკმარისი იყო, რომ კარი გაეხსნა.

ორი კვირის შემდეგ სასამართლომ დავითს ჩემთან მიახლოება აუკრძალა. მე იმ სხდომაზე არ წავსულვარ. ადვოკატმა მითხრა, რომ ჩემი ჩაწერილი ხმები, მარის შეტყობინებები, კამერები და ფინანსური დოკუმენტები საკმარისი იყო მის დასაკავებლად.

მე შურისძიება არ მიგრძვნია.

მხოლოდ დაღლილობა.

იმ დღეს, როცა საავადმყოფოდან გამომწერეს, ჩემი ბინა ცარიელი დამხვდა. არა იმიტომ, რომ ყველაფერი წაეღოთ. პირიქით, თითქმის არაფერი აკლდა.

მხოლოდ ბავშვის ოთახი იყო გაშიშვლებული.

დავითს იქ საწოლი არასდროს დაუდგამს. ამბობდა, რომ ჯერ ნაადრევი იყო. კედელთან პატარა ყუთი იდგა, რომელშიც მე ბავშვისთვის ნაქსოვ წინდებს ვინახავდი. ყუთზე ჩემი სპილენძის მერცხლის ფორმის თმის სამაგრი იდო.

დავითს ის მიწიდან ამოეღო.

ალბათ ეგონა, რომ არაფერს ნიშნავდა.

მე ხელში ავიღე და დიდხანს შევხედე. კიდეზე მიწა შემშრალიყო. ფრჩხილით ფრთხილად მოვაშორე.

იმ ღამით პირველად დავიძინე ჩაკეტილ კართან, რომელსაც მეორე მხრიდან ვერავინ გააღებდა.

სამი თვის შემდეგ ჩემი შვილი დაიბადა.

გოგო იყო.

პატარა, მუქთმიანი და ისეთი ძლიერი ხმით ტიროდა, რომ ბებიაქალმა გაიცინა.

— ეს ბავშვი თავისას აუცილებლად მიიღებს, — თქვა მან.

მე გამეღიმა.

— ამას დედისგან ისწავლის.

დავითის მამობის ტესტი საბოლოოდ დამტკიცდა. ის ბავშვის ბიოლოგიური მამა იყო, მაგრამ მშობლობის უფლება სრულად შეეზღუდა. სასამართლომ დაადასტურა, რომ მან ჩემი ქონება დამალა, ყალბი ხელმოწერები გამოიყენა და ძალადობა წინასწარ დაგეგმა.

ელენეს პირობითი სასჯელი მისცეს და სახლიდან გამოსახლება დაავალეს. მარის ჩვენებამ მას პასუხისმგებლობა ვერ აარიდა, მაგრამ ისიც დადგა ჩემს გვერდით.

მარი ყოველ კვირას მოდიოდა.

პირველ თვეებში მხოლოდ კართან ჩერდებოდა.

— შემოვიდე? — მეკითხებოდა.

— თუ გინდა.

— მინდა, მაგრამ არ ვიცი, როგორ.

— ნელა.

ასე ვისწავლეთ ორივემ ნელა სიარული.

დავითმა ციხიდან ოთხი წერილი გამომიგზავნა.

პირველზე ეწერა, რომ მას პროვოცირება მოვუწყვე.

მეორეში წერდა, რომ ყველაფერი დედამისის ბრალი იყო.

მესამეში მპირდებოდა, რომ შეიცვლებოდა.

მეოთხე მხოლოდ სამი სიტყვისგან შედგებოდა: „ბავშვს მამა სჭირდება.“

მე არც ერთს არ ვუპასუხე.

ხუთი თვის შემდეგ პატარა ქალაქიდან დედაქალაქში გადავედი. ბინის ქირა ძვირი იყო, მაგრამ ფონდიდან მიღებული თანხა არსებობდა და პირველად ცხოვრებაში ჩემს ფულზე მე მქონდა წვდომა.

სამუშაო დავიწყე არქივში, სადაც ძველ დოკუმენტებს ვალაგებდი. ადამიანების ხელმოწერებს ვადარებდი, თარიღებს ვამოწმებდი და ყოველდღე ვხვდებოდი, რამდენი უბედურება შეიძლება ერთ ფურცელში დამალულიყო.

საღამოობით ჩემი ქალიშვილი იატაკზე ფერადი ფანქრებით ხატავდა.

ერთ დღეს მან ფურცელზე სამი ფიგურა დახატა: პატარა ბავშვი, მაღალი ქალი და მზე.

— ეს ვინ არის? — ვკითხე.

— შენ.

— ეს კი?

— მე.

— მზე?

მან მხრები აიჩეჩა.

— კარი რომ გავხსნათ, სინათლე შემოვა.

მას მაშინ მხოლოდ შვიდი თვის იყო და წინადადებებს ჯერ ბოლომდე ვერ ამბობდა. მაგრამ მე მაინც მივხვდი.

მარტში პირველი თოვლი მოვიდა. ქალიშვილს ფანჯარასთან მივიყვანე. მან ხელები მინას მიადო და თეთრ ფანტელებს უყურებდა.

— ცივია? — ვკითხე.

— არა.

— გარეთ რომ გახვიდე?

— დედა მოდის.

— ყოველთვის.

იმავე საღამოს დავითის ადვოკატმა დამირეკა.

— მას სურს, რომ ბავშვის ნახვის უფლება მოითხოვოს, — მითხრა მან.

— არა.

— სასამართლოს შეუძლია ამის განხილვა.

— შეუძლია. მაგრამ მე აღარ ვაპირებ შიშით ცხოვრებას.

— ის ამბობს, რომ სინანული აქვს.

— სინანული სიტყვაა. ცვლილება მოქმედება.

— იქნებ ერთხელ მაინც შეხვდეთ?

ფანჯარასთან მივედი. მერხზე ჩემი ძველი ტელეფონი იდო, ის, რომელიც მიწიდან ამოიღეს. ეკრანი გატეხილი ჰქონდა, მაგრამ ჩანაწერები გადარჩა.

— არა, — ვთქვი. — მე მას აღარ ვეხმარები საკუთარი შედეგებისგან გაქცევაში.

— დარწმუნებული ხართ?

— დიახ.

ზარი დასრულდა.

რამდენიმე დღის შემდეგ ქალიშვილის ოთახში პატარა თარო დავამაგრე. ზედ დავდე მისი პირველი ნახატი, ჩემი მამის ფოტო და სპილენძის მერცხლის ფორმის თმის სამაგრი.

მერცხლის ერთი ფრთა მიწისგან ოდნავ ჩამუქებული დარჩა.

არ გავაპრიალე.

მინდოდა, მახსოვდეს, რომ ის ოდესღაც მიწის ქვეშ იყო და მაინც ჩემთან დაბრუნდა.

ფანჯრიდან თოვლი მოდიოდა. ჩემი შვილი საწოლში მშვიდად სუნთქავდა. მე მის გვერდით დავჯექი და თმის სამაგრს თითებით შევეხე.

მაშინ პირველად მივხვდი, რომ თავისუფლება ხმაურით არ მოდის.

ზოგჯერ ის უბრალოდ ჩუმად სუნთქავს შენს გვერდით.

და მერცხალმა ფრთები გაშალა.