ნაწილი 4 — ქორწინების წლისთავზე ცოლმა განქორწინების საბუთები მომაწოდა, მაგრამ ჩემი მშვიდი ხელმოწერის შემდეგ მის ოჯახს სიცილი შეუწყდა

ნაწილი 4

მე ტელეფონი ხელიდან კინაღამ გამივარდა.

— მარი ორსულად არის? — ვკითხე.

ელენემ თავი ნელა დამიქნია.

ირაკლიმ მაშინვე პოლიციელებს შეხედა.

— ეს მუქარაა თუ გაფრთხილება?

— ჯერ არ ვიცით, — უპასუხა ერთ-ერთმა მათგანმა. — მაგრამ შეტყობინების წყაროს ვადგენთ.

იმ ღამეს პოლიციის მანქანამ ჩემს სახლამდე მიმიყვანა. ქუჩა ცარიელი იყო. სადარბაზოს კუთხეში ძველი ნათურა ციმციმებდა და ყოველი ჩაქრობისას მეჩვენებოდა, რომ ვიღაც სიბნელეში იდგა.

მარი ისევ მირეკავდა.

ოცდარვა ზარი.

მე არც ერთს არ ვუპასუხე.

დილით მისმა ადვოკატმა დამირეკა.

— ბატონო ლუკა, ჩვენ შეგვიძლია მშვიდობიანი შეთანხმება შევთავაზოთ, — თქვა მან.

— თქვენს კლიენტს ჩემი ხელმოწერა მოპარული აქვს.

ხაზის მეორე მხარეს სიჩუმე ჩამოვარდა.

— ამ საკითხზე კომენტარს ვერ გავაკეთებ.

— მაშინ აღარ დამიკავშირდეთ.

— მარი ამბობს, რომ ბავშვი თქვენია.

თვალები დავხუჭე.

— ბავშვის საკითხს სასამართლო დაადგენს. თქვენ კი მის ქონებრივ მოთხოვნებს აღარ წარმოადგენთ.

— ბატონო ლუკა, ის ძალიან ცუდ მდგომარეობაშია.

— მეც ვიყავი. იმ საღამოს, როცა ჩემი წლისთავი დაკრძალვად აქციეს.

ადვოკატმა ხმადაბლა თქვა:

— მე ამ საქმიდან გავდივარ.

ეს პირველი ნამდვილი ბზარი იყო მათ მიერ აშენებულ კედელში.

სამი საათის შემდეგ პოლიციამ მარის მამის ოფისი გაჩხრიკა. მე იქ არ წავედი. ირაკლიმ მითხრა, რომ მათ კომპიუტერები, ანგარიშების საქაღალდეები და ერთი ტელეფონი წაიღეს.

— მასზე ყველაფერი იყო, — მითხრა მან. — მათ შორის ის ჩანაწერიც, რომელიც შენ ნახე.

საღამოს მარი ჩემს კართან მოვიდა.

ის კანკალებდა.

თმა უწესრიგოდ ჰქონდა, თეთრი კაბის ზემოდან კი თხელი შავი მოსასხამი მოეხვია. ხელში ისევ ის პატარა სპილენძისფერი სამაგრი ეჭირა, რომელიც ადრე საქაღალდეზე ჰქონდა მიმაგრებული.

კარი ბოლომდე არ გამიღია.

— აქ რატომ მოხვედი?

— იმიტომ, რომ აღარ ვიცი, სად წავიდე.

— ეს ჩემი პრობლემაა?

მან თავი დახარა.

— არა.

პირველად ვნახე, რომ პასუხის გასამზადებლად არ მოსულა. უბრალოდ აღარ ჰქონდა მომზადებული სიტყვები.

— ბავშვი ნამდვილად ჩემია? — ვკითხე.

მარი კედელს მიეყრდნო.

— არ ვიცი.

ეს უფრო მტკივნეული იყო, ვიდრე მოტყუება.

— რას ნიშნავს, არ იცი?

— კლინიკაში ექიმმა მითხრა, რომ ორსულობა ექვსი კვირის იყო. იმ პერიოდში… შენ ხშირად არ იყავი სახლში. მე მარტო ვიყავი.

— მარტო ყოფნა ღალატის უფლება არ არის.

— ვიცი.

— ვინ არის მამა?

მან თვალები დახუჭა.

— დავითი.

ნინოს ქმარი.

მოულოდნელად გამახსენდა რესტორანში მისი ჩუმი სიცილი, ნინოს ხელი დავითის მხარზე და ის, როგორ ერიდებოდა ჩემთან თვალის გასწორებას.

— ნინომ იცოდა?

— ყველამ იცოდა.

კარის სახელურს ისე ძლიერ მოვუჭირე ხელი, რომ თითები გამითეთრდა.

— მაშინ რატომ მომიყვანეთ იმ ვახშამზე?

— იმიტომ, რომ მამაჩემს შენი ხელმოწერა სჭირდებოდა. ფული მალე უნდა გადაგვეტანა. თუ თავს დამნაშავედ გაგრძნობინებდით, წინააღმდეგობას არ გაგვიწევდი.

მისი ხმა გაიბზარა.

— მე მეგონა, მერე ყველაფერი გამოსწორდებოდა.

— შენ არ გინდოდა გამოსწორება. შენ გინდოდა, მე ჩუმად დავმარცხებულიყავი.

მარი მუხლებზე დაეშვა.

— ლუკა, გთხოვ.

მე მის წინ დავიხარე, მაგრამ ხელი არ მომიკიდია.

— დახმარებას მიიღებ ექიმისგან და ადვოკატისგან. ჩემგან კი მხოლოდ სიმართლეს მიიღებ.

— ბავშვსაც მიატოვებ?

— თუ ბავშვი ჩემია, არასდროს. მაგრამ შენს ტყუილს ვეღარ დავარქმევ ოჯახს.

ერთი კვირის შემდეგ დნმ-ის ტესტმა აჩვენა, რომ ბავშვი ჩემი არ იყო. მამა დავითი აღმოჩნდა. ნინომ მაშინვე მიატოვა ქმარი, მაგრამ არც ის დაბრუნებულა მარის ოჯახში. ოჯახი, რომელიც რესტორანში ერთად იცინოდა, ერთ თვეში ოთხ სხვადასხვა ადვოკატს დაედევნა.

სასამართლოში მე მხოლოდ ერთხელ მომიწია მისვლა.

მოსამართლემ ყველა ხელმოწერილი შეთანხმება ბათილად ცნო, რადგან ისინი მოტყუებითა და უკანონოდ გამოყენებული ციფრული ხელმოწერით იყო მიღებული. მარის მამას ფინანსური თაღლითობისთვის პატიმრობა მიუსაჯეს. მარის წინააღმდეგ კი გამოძიება შეჩერდა მანამ, სანამ ბავშვის დაბადებასთან დაკავშირებული საკითხები არ დასრულდებოდა.

მე არ გამიხარდა.

სხვისი დაცემა ჩემს ცხოვრებას ვერ დააბრუნებდა.

მარი სასამართლოს შემდეგ დერეფანში დამეწია.

— შენ ყველაფერი წამართვი, — მითხრა მან.

მე გავჩერდი.

— არა. მე მხოლოდ ის აღარ დაგიტოვე, რაც ჩემი არასდროს ყოფილა.

ექვსი კვირის შემდეგ ბინა გავყიდე. ახალ ქალაქში პატარა სახლი ვიქირავე, მდინარის პირას. დილით ექვსზე ვდგებოდი, ყავას ვამზადებდი და ფანჯარასთან ვჯდებოდი. სამსახურში ისევ ფინანსურ აუდიტს ვაკეთებდი, მაგრამ ახლა ისეთი კლიენტები მყავდა, რომლებიც სიმართლეს მალვის ნაცვლად ეძებდნენ.

პირველი თვეები მძიმე იყო.

სუპერმარკეტში თეთრი ვარდების დანახვაც კი გულს მიჭერდა. რესტორნებში აღარ ვჯდებოდი მაგიდასთან, რომელსაც კარისკენ ზურგი ჰქონდა. ღამით ყოველთვის ვამოწმებდი, იყო თუ არა კარი ჩაკეტილი.

ნელ-ნელა ეს ჩვევები გაქრა.

ნოემბერში პირველი თოვლი მოვიდა. ჩემს ახალ სამზარეულოში პატარა ბიჭი იდგა — ჩემი დისშვილი, ნიკო — და ფურცელზე სახლს ხატავდა. სახლს დიდი ფანჯრები ჰქონდა და სახურავზე ყვითელი კვამლი ამოდიოდა.

— ეს ვისი სახლია? — ვკითხე.

— შენი, — მიპასუხა მან. — აქ არავინ ყვირის.

მისმა სიტყვებმა უფრო ძლიერად დამარტყა, ვიდრე სასამართლოს ნებისმიერი გადაწყვეტილება.

— მართალი ხარ, — ვუთხარი.

იმავე საღამოს მარისგან შეტყობინება მივიღე.

„ახლა ყველაფერი დასრულდა. იქნებ თავიდან დავიწყოთ. მე ვიცი, რომ შენს გულში ისევ არის ადგილი ჩემთვის.“

დიდხანს არ მიპასუხია.

შემდეგ მივწერე: „შენთვის ადგილი აღარ არის, მაგრამ შენს მიერ შექმნილ შედეგებს ჩემს ცხოვრებაში აღარ შემოვუშვებ. გისურვებ მშვიდობას.“

მან მაშინვე დამირეკა.

მე ზარი არ ავიღე.

მეორე დღეს ირაკლიმ მითხრა, რომ მარი სხვა ქალაქში გადავიდა. დავითმა ბავშვის აღიარებაზე უარი თქვა, თუმცა სასამართლო მას პასუხისმგებლობას დააკისრებდა. ნინომ მუშაობა დაიწყო პატარა სამხატვრო სახელოსნოში. მისი მშობლების კომპანია დაიხურა.

მე აღარ ვადევნებდი თვალს.

ერთხელ, რამდენიმე თვის შემდეგ, ძველი ბინის დასაცლელად დავბრუნდი. კედლებზე ფოტოები აღარ იყო. მისაღები ცარიელი ჩანდა. მხოლოდ სასადილო მაგიდაზე დარჩენილ ერთ ნივთს მივადექი.

პატარა სპილენძისფერი სამაგრი.

მარი საქაღალდიდან ჩამოეხსნა და, ალბათ, შემთხვევით დარჩა. ხელში ავიღე. მისი კიდეები დაკაწრული იყო, მაგრამ მაინც ბრწყინავდა.

იმ ნივთით ოდესღაც მის დაწინაურებას აღვნიშნავდი. შემდეგ ის ჩემ წინააღმდეგ მოწყობილი საღამოს ნაწილი გახდა.

ახლა კი აღარ ნიშნავდა არც სიყვარულს, არც ღალატს.

უბრალოდ ლითონის პატარა ნაჭერი იყო.

სახლში წავიღე და ნიკოს ნახატს მივამაგრე, რომელიც მაცივარზე მქონდა გაკრული. ნახატზე ყვითელი სახლი ჩანდა, ღია კარით.

იმ ღამით ფანჯარა გავაღე. გარეთ თოვდა. ოთახში ცივი ჰაერი შემოვიდა, მაგრამ პირველად დიდი ხნის შემდეგ სიცივე არ შემშინებია.

სპილენძისფერი სამაგრი ფურცელზე მსუბუქად აკრთოდა.

მე კი კარი ღია დავტოვე.

და პირველად, ეს არ ნიშნავდა, რომ ვინმეს ველოდი.