ქორწილამდე ორიოდე კვირით ადრე საცოლემ უცნაური შეტყობინება გამომიგზავნა და ჩემი მშვიდი პასუხის შემდეგ მისმა ყოფილმა ცოლმა კარი გააღო

ქორწილამდე თოთხმეტი დღით ადრე საცოლემ მომწერა, რომ ორსულად იყო და ბავშვის დაბადების მოწმობაში მისი ყოფილი შეყვარებულის სახელს მიუთითებდა.

ეს შეტყობინება ოფისში, შუადღის ოთხ საათზე მივიღე. მაგიდაზე ქორწილის მოსაწვევების სია მედო, გვერდით კი ბებიაჩემის ნაჩუქარი პატარა სპილენძის გასაღების საკიდი — მინიატურული სახლი, რომლის კარზე წითელი მინანქრის პატარა ლაქა ჰქონდა. ნერვიულობისას ყოველთვის თითებს შორის ვატრიალებდი.

ტელეფონის ეკრანს დავხედე და ჯერ გამეღიმა.

„საყვარელო, ორსულად ვარ.“

მომდევნო წამს სუნთქვა შემეკრა. მამა ვხდებოდი. ჩვენი შვილი. ჩვენი სახლი. ჩვენი ცხოვრება.

შემდეგ მეორე წინადადება წავიკითხე.

„ვფიქრობ, დაბადების მოწმობაში გრანტის სახელი მივუთითო. ასე უფრო მნიშვნელოვანი იქნება.“

ღიმილი სახიდან მომწყდა.

ტექსტი კიდევ ორჯერ გადავიკითხე, თითქოს ასოები ადგილებს შეიცვლიდნენ და ყველაფერი ჩვეულებრივ ახსნას მიიღებდა. მაგრამ სიტყვები იგივე დარჩა.

გრანტი მადელინის ყოფილი შეყვარებული იყო. კაცი, რომელზეც ჩემს საცოლეს თვეების წინ ერთხელ ეთქვა, „ძალიან მნიშვნელოვანი ადამიანი იყო ჩემს ცხოვრებაში“. მაშინ უბრალოდ თავი დავუქნიე. ახლა კი ეს ფრაზა მახრჩობდა.

„ეს შესანიშნავი ამბავია. გილოცავ“, მივწერე.

თითები მიკანკალებდა. ირონია უფრო უსაფრთხო ჩანდა, ვიდრე კითხვა: „ბავშვი ჩემია?“

რამდენიმე წამში მან მიპასუხა.

„ვიცოდი, რომ გაგიხარდებოდა. საღამოს აღვნიშნოთ.“

სკამიდან წამოვდექი. ზედამხედველმა, ბატონმა ირაკლიმ, დერეფნიდან დამიძახა.

— ლუკა, სად მიდიხარ? შეხვედრა გვაქვს.

— პირადი საქმეა.

— ყველაფერი რიგზეა?

მისი ხმა გულწრფელი იყო, მაგრამ მე მხოლოდ თავი დავუქნიე და გარეთ გავედი. მანქანაში ჩავჯექი, საჭეს ორივე ხელი მოვხვიე და რამდენიმე წუთი უძრავად ვიჯექი. ბებიაჩემის პატარა სახლის საკიდი თითებში მეჭირა. წითელი მინანქარი კანს მიკაწრავდა.

ვფიქრობდი ბოლო კვირებზე. მადელინი უფრო ხშირად აგვიანებდა. ტელეფონს აბაზანაში მიჰქონდა. როცა ვკითხავდი, იღიმოდა და მეუბნებოდა, რომ ქორწილის გამო ნერვიულობდა.

შეიძლებოდა ეს ყველაფერი არაფერს ნიშნავდა.

მაგრამ რატომ ახსენა გრანტი ორსულობის ამბავთან ერთად?

რუკა გავხსენი და გრანტის მისამართი მოვძებნე. მადელინმა მისი უბანი ერთხელ მაჩვენა, როცა მანქანით მივდიოდით. მითხრა, გრანტს ცოლი ჰყავდა და დიდი სახლი ეყიდა.

ორმოცი წუთის შემდეგ კრემისფერი ორსართულიანი სახლის წინ გავჩერდი. ეზო მოვლილი იყო. კართან ორი მანქანა იდგა. ერთზე ბავშვის სავარძელი ჩანდა.

მუცელი შემეკუმშა.

— შეიძლება ვცდები, — ხმამაღლა ვთქვი და თვითონვე არ დავიჯერე.

კართან მივედი და სამჯერ დავაკაკუნე.

გამიღო ქერა ქალმა, სპორტულ ტანსაცმელში გამოწყობილმა. მის უკან დერეფანში კედელზე ოჯახის ფოტოები ეკიდა. ერთ-ერთში გრანტი იღიმოდა, ქალი კი მხარზე ეყრდნობოდა.

— დიახ?

— ბოდიში, რომ გაწუხებთ. გრანტი სახლშია?

ქალმა ფრთხილად შემათვალიერა.

— არა, სამსახურშია. თქვენ ვინ ხართ?

ტელეფონი ამოვიღე და შეტყობინება ვაჩვენე.

— მე მადელინის საქმრო ვარ. ეს ახლახან გამომიგზავნა. ვერ გავიგე, რას ნიშნავს. ვიფიქრე, იქნებ თქვენმა ქმარმა იცოდეს.

ქალის თვალები ეკრანზე გაჩერდა. ჯერ გაოცება დაეტყო, შემდეგ შიში. ბოლოს სახეზე ისეთი სიცივე გადაეკრა, რომელიც ყველაზე ცუდ პასუხზე მეტს ამბობდა.

— ეს… მადელინია?

— დიახ.

— გრანტთან დაკავშირებით?

— სწორედ ამიტომ მოვედი.

მან ტუჩებზე ხელი აიფარა და უკან დაიხია. შემდეგ ჯიბიდან ტელეფონი ამოიღო.

— გრანტს უნდა დავურეკო.

— შეიძლება დაველოდო?

ქალმა თავი დამიქნია და ნომერი აკრიფა. მისი ხმა მაშინვე აუკანკალდა.

— სახლში ახლავე მოდი. არა, ვერ აგიხსნი ტელეფონით. უბრალოდ მოდი.

რამდენიმე წამით გაჩუმდა.

— გრანტ, ახლავე-მეთქი!

ზარი გათიშა და ჩემკენ შემოტრიალდა.

— ოცი წუთი დასჭირდება.

— დაველოდები.

მისაღებში შემიშვა. მაგიდაზე პატარა ხის ცხენი იდგა, რომლის ერთ ფეხსაც ბზარი ჰქონდა. მე მას შევცქეროდი, რომ ქალის სახისთვის არ შემეხედა.

ჩემი ტელეფონი დარეკა. მადელინი იყო.

ზარს არ ვუპასუხე.

ქალმა თვალები ამარიდა.

— თქვენ მართლა ქორწინდებით?

— ორ კვირაში.

— და ის ამბობს, რომ ორსულადაა?

— დიახ.

— თქვენ იცით, ვისი შვილია?

ამ კითხვამ გულში გამყინა.

— სწორედ ამის გასაგებად მოვედი.

გარედან მანქანის მუხრუჭების ხმა გაისმა. ქალი ფანჯარასთან მივიდა. ეზოში მუქი მანქანა გაჩერდა. გრანტი გადმოვიდა, კარი ძლიერად მიხურა და სახლისკენ გამოემართა.

ქალმა ჩემსკენ გამოიხედა.

— თუ ეს ის არის, რატომ გამოიყურება ისე, თითქოს უკვე იცის, რატომ მოვიდა?

კარზე საკეტი გადატრიალდა. გრანტმა სახელურს ხელი მოკიდა და ოთახში შემოსვლამდე ქალმა მაგიდის უჯრიდან დალუქული ყავისფერი საქაღალდე ამოიღო, ჩემს წინ დადო და ხელი ნელა მისკენ წაიღო…

ნაწილი 2

საქაღალდისკენ გაწვდილ ქალს ხელი შუა გზაში გაუჩერდა, რადგან კარი გაიღო და გრანტი შემოვიდა.

ის მაღალი, დაღლილი კაცი იყო. ქურთუკზე წვიმის წვეთები ეწვეთებოდა, ხელში კი მანქანის გასაღებები ისე ეჭირა, რომ თითები გათეთრებოდა. ჯერ ცოლს შეხედა, შემდეგ მე, ბოლოს კი მაგიდაზე დადებულ საქაღალდეს.

— ვინ არის ეს? — მკითხა.

— ლუკა, — ვუპასუხე. — მადელინის საქმრო.

გრანტის სახე მაშინვე შეეცვალა.

მისმა ცოლმა, კლარამ, ტელეფონი მაგიდაზე დადო.

— წაიკითხე, გრანტ.

ტელეფონი მისკენ გავასრიალე. მან ეკრანს დახედა და რამდენიმე წამით საერთოდ აღარ განძრეულა.

— ეს ხუმრობაა, — თქვა ბოლოს.

— მეც სწორედ ამის იმედი მაქვს.

— მადელინმა ეს გამოგიგზავნა?

— ქორწილამდე ორი კვირით ადრე. ორსულობის ამბავთან ერთად.

გრანტმა თვალები დახარა.

კლარამ ჩუმად ჰკითხა:

— როდის ნახე ის ბოლოს?

— კლარა, ახლა ამის დრო არ არის.

— სწორედ ახლაა ამის დრო.

მისი ხმა არ ამაღლებულა, მაგრამ ოთახი ისე დადუმდა, თითქოს გარეთ მთელ უბანს ელექტროენერგია გამოერთო.

გრანტმა სკამი გამოწია და დაჯდა. მე მის მოპირდაპირედ დავრჩი. ხის ცხენი ისევ მაგიდაზე იდგა, მის დაბზარულ ფეხს თითით ვეხებოდი, რომ კანკალი დამემალა.

— სამი კვირის წინ ვნახე, — თქვა გრანტმა.

კლარას თვალები გაუფართოვდა.

— სად?

— ქალაქის ცენტრში.

— მარტო?

გრანტმა პასუხი არ გასცა.

— მარტო? — გაიმეორა მან.

— დიახ.

— მატყუებ?

გრანტმა სახე ხელებში ჩამალა.

— მადელინი დამიკავშირდა. მითხრა, რომ ლუკასთან ურთიერთობა დასრულებული ჰქონდა და მხოლოდ ქორწილის გაუქმებას ვერ ბედავდა.

ჩემს ყურებში სისხლის ხმა მესმოდა.

— ჩემზე ასე გითხრა?

— მან მითხრა, რომ შენ მხოლოდ დროებითი არჩევანი იყავი, — თქვა გრანტმა და მაშინვე თვალები შემომხედა. — მე არ ვიცოდი, რომ თქვენ ქორწინდებოდით.

კლარას გაეცინა. ეს სიცილი საერთოდ არ ჰგავდა სიცილს.

— და შენ დაიჯერე?

— კლარა…

— რამდენჯერ შეხვდი?

გრანტი გაჩუმდა.

სწორედ ეს სიჩუმე იყო პასუხი.

კლარამ საქაღალდე აიღო და ხელში მოუჭირა.

— სამი კვირის წინ შენ მითხარი, რომ გვიანობამდე მუშაობდი.

— ვიცი.

— ორი კვირის წინ სასტუმროს ქვითარი ვიპოვე.

— კლარა, გთხოვ.

— ახლა კი შენი ყოფილი შეყვარებული ორსულადაა და ამბობს, რომ ბავშვის სახელი შენს სახელზე უნდა იყოს?

— მე არ მითქვამს, რომ ბავშვის მამა ვარ.

— მაგრამ იცი, რომ შეიძლება იყო.

გრანტმა თავი დახარა.

მე ფეხზე წამოვდექი. მუხლები მიკანკალებდა, მაგრამ ხმა მშვიდად გამომივიდა.

— ბავშვი ჩემია?

გრანტმა შემომხედა.

— არ ვიცი.

— მაგრამ ეჭვი გაქვს.

— დიახ.

ეს ერთი სიტყვა საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ყველაფერი, რაც ბოლო ორი წლის განმავლობაში ავაშენე, ჩემს თვალწინ ჩამოიშალა.

ტელეფონი ისევ ამიმღერდა. მადელინი ამჯერად ხმოვან შეტყობინებას მიგზავნიდა. არ გამიხსნია. კლარამ კი თავისი ტელეფონი აიღო.

— ეს საქაღალდე გრანტის მანქანაში ვიპოვე, — თქვა მან. — გუშინ ღამით. არ გამიხსნია, რადგან ველოდი, თვითონ მეტყოდა სიმართლეს.

გრანტმა მისკენ გაიხედა.

— ეს ჩემი არ არის.

— შენს მანქანაში იყო.

— მადელინმა დადო.

— მაშინ გახსენი.

სქელი ქაღალდის ხმა ოთახში მკვეთრად გაისმა. კლარამ დალუქულ კიდეს თითი გადაუსვა. გრანტი უცებ წამოდგა.

— არ გახსნა.

კლარა გაშეშდა.

მე მისკენ შევტრიალდი.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ შეიძლება ყველაფერი იმაზე უარესი იყოს, ვიდრე გგონია.

— ეს უკვე ვერ იქნება იმაზე უარესი.

— შეიძლება იყოს, — ჩუმად თქვა გრანტმა.

მისი ტელეფონი დარეკა. ეკრანზე მადელინის სახელი გამოჩნდა.

გრანტმა ზარს შეხედა, მაგრამ არ უპასუხა.

კლარამ ხელი გაუწოდა.

— ჩართე ხმამაღლა.

— არა.

— მაშინ მე ვუპასუხებ.

მან თითი ეკრანისკენ წაიღო. გრანტმა მაჯაში ხელი ჩაავლო.

— კლარა, გთხოვ, ნუ გააკეთებ ამას.

მე მათ შორის ჩავდექი.

— ხელი გაუშვი.

გრანტმა მაშინვე გაუშვა. მადელინის ზარი შეწყდა, მაგრამ იმავე წამს ხმოვანი შეტყობინება მოვიდა.

კლარამ ეკრანს დახედა და სახეზე ფერი დაეკარგა.

— ეს თავად გამოგიგზავნა, — მითხრა მან.

— რა არის?

მან შეტყობინება გახსნა. მადელინის ხმა გაისმა, დაბალი და ჩქარი.

„გრანტ, ლუკას არაფერი უთხრა. თუ საქაღალდეში პასუხი იქნება, მე თვითონ ავუხსნი. მხოლოდ გახსოვდეს, რომ ქორწილის შემდეგ ფულს უკვე საერთო ანგარიშიდან გადავიტან…“

ჩანაწერი მოულოდნელად შეწყდა.

არავინ მოძრაობდა.

მე კლარას შევხედე.

— რა პასუხზე ლაპარაკობს?

კლარამ საქაღალდე მაგიდაზე დადო. ამჯერად ხელი აღარ უთრთოდა.

— ალბათ ის, რაც ახლა უნდა გაიგო.

მან დალუქულ კიდეს ფრთხილად შეუცურა თითი, მაგრამ სანამ გახსნიდა, ჩემს ტელეფონზე ბანკის შეტყობინება მოვიდა.

ანგარიშიდან თანხა იყო გადარიცხული.

საქორწილო დანაზოგის თითქმის მთელი თანხა.

გადარიცხვის დანიშნულებაში მხოლოდ ერთი სიტყვა ეწერა: „საცხოვრებელი“.

მე ეკრანს დავხედე და მაშინ მივხვდი, რომ მადელინის შეტყობინება მხოლოდ ღალატის დასაწყისი იყო…

❤️ მადლობა, რომ ამ ნაწილამდე ჩემთან ერთად მოხვედით. გაგრძელება პირველ კომენტარში გელოდებათ. 👇
თუ კომენტარი მაშინვე არ გამოჩნდა, დააჭირეთ „ყველა კომენტარის ჩვენებას“.
თუ გინდათ გაიგოთ, რა მოხდა შემდეგ, მოიწონეთ პოსტი და დაწერეთ კომენტარში „დიახ“.

ნაწილი 3

საქორწილო დანაზოგის თანხა მადელინს გადაერიცხა ოცდაცხრა წუთის წინ. გადარიცხვა იმ ბინის სახელზე იყო გაკეთებული, რომლის დათვალიერებაც იმავე საღამოს უნდა გვქონოდა.

— რამდენი გადაირიცხა? — მკითხა კლარამ.

— თითქმის ყველაფერი.

გრანტმა თვალები დახარა.

— ლუკა, მე არ ვიცოდი ფულის შესახებ.

— ახლა უკვე ვიცი, რომ თქვენ ორმა ჩემზე მეტი იცოდით ჩემს ცხოვრებაზე.

საქაღალდე მაგიდაზე იდო. კლარამ ბეჭედი ფრთხილად გატეხა. შიგნით რამდენიმე ფურცელი აღმოჩნდა, ზედ კლინიკის ბეჭდითა და თარიღით.

გრანტმა სკამს ხელი ჩაავლო.

— მადელინმა მითხრა, რომ პასუხი ჯერ მზად არ იყო.

— აქ პასუხია? — ვკითხე.

კლარამ პირველი ფურცელი გადაშალა. მისი თვალები სწრაფად მოძრაობდა. მერე გაჩერდა.

— თქვი, — ვთხოვე.

— ეს ორსულობის პერიოდში ჩატარებული მამობის დადგენის კვლევაა.

გრანტმა თავი ასწია.

— შეუძლებელია.

— წერია, რომ შესაძლებელია და ჩატარებულია.

მე ხელიდან გამომართვა ფურცელი. სამედიცინო ტერმინებს ბოლომდე ვერ ვიგებდი, მაგრამ ერთი სტრიქონი მკაფიოდ ჩანდა: „ბიოლოგიური მამის შესაბამისობა: გრანტ უოკერი — ოთხმოცდაცხრამეტი მთელი ცხრა მეათედი პროცენტი“.

ოთახში ჰაერი გაქრა.

— ეს რას ნიშნავს? — ვიკითხე.

კლარამ პასუხი თვალებში შემომხედა.

— ბავშვი გრანტის შვილია.

გრანტი კედელს მიეყრდნო. მისი სახე ნაცრისფერი გახდა.

— მან იცოდა, — ვთქვი.

არავის უპასუხია.

— მადელინმა იცოდა, რომ ბავშვი მისი იყო. იცოდა, რომ მე მისი არ ვიყავი. და მაინც გეგმავდა ქორწილს.

— ლუკა… — დაიწყო გრანტმა.

— ნუ დამიძახებ სახელით ისე, თითქოს მეგობარი ხარ.

ჩემი ხმა არ ამაღლებულა, მაგრამ თავადაც გამიკვირდა, რამდენად ცივი გახდა.

კლარამ შემდეგი ფურცელი ამოიღო. იქ ბინის ხელშეკრულების ასლი იყო. ჩემი ხელმოწერა ეწერა ბოლოში.

— ეს ხელმოწერა შენია? — მკითხა მან.

ფურცელს დავხედე.

— არა.

გრანტმა სწრაფად აიღო დოკუმენტი.

— მადელინმა თქვა, რომ ბინის ხელშეკრულება ლუკამ მოაწერა.

— მე იმ დღეს სამსახურში ვიყავი.

— და თანხა საერთო ანგარიშიდან გადაირიცხა, — თქვა კლარამ.

ტელეფონი ისევ ამიმღერდა. ამჯერად მადელინის ზარს ვუპასუხე.

— სად ხარ? — მკითხა მან. ხმაში გაღიზიანება უფრო მეტი იყო, ვიდრე შეშფოთება. — რატომ არ მპასუხობდი?

— გრანტის სახლში ვარ.

სიჩუმე.

— ლუკა, ახლავე წამოდი იქიდან.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ ამ ხალხს შენი გამოყენება უნდა.

კლარამ მწარედ ჩაიცინა.

— საინტერესოა, — თქვა მან ხმამაღლა.

მადელინმა გაიგონა.

— ვინ არის იქ?

— შენი ყოფილი შეყვარებული და მისი ცოლი.

მისი სუნთქვა შეიცვალა.

— ლუკა, ყველაფერს აგიხსნი.

— ბავშვი გრანტის შვილია?

სიჩუმე იმდენად დიდხანს გაგრძელდა, რომ პასუხი უკვე ვიცოდი.

— ეს ასე მარტივად არ არის.

— მარტივი კითხვა დაგისვი.

— დიახ, მაგრამ…

— დიახ თუ არა?

მის ხმაში ტირილი გამოჩნდა.

— გრანტმა მითხრა, რომ ისევ ვუყვარდი.

გრანტმა თვალები დახუჭა.

— შენ კი ჩემთან ქორწინდებოდი.

— მე არ მინდოდა მარტო დარჩენა.

— ამიტომ ჩემი ფული აიღე?

— ეს ფული ჩვენი მომავლისთვის იყო.

— ჩვენი მომავალი აღარ არსებობს.

კლარამ ხელი მომკიდა და ჩუმად მანიშნა, რომ საუბარი არ გამეწყვიტა. დიქტოფონი ჩართული ჰქონდა. მის ეკრანზე წითელი წერტილი ციმციმებდა.

— ბინის ხელშეკრულებაზე ჩემი ხელმოწერა გააყალბე? — ვკითხე.

მადელინმა მაშინვე აღარ იტირა.

— შენ თვითონ მითხარი, რომ ყველაფერი ჩემზე გქონდა ნდობილი.

— ეს პასუხი არ არის.

— თუ ქორწილი ჩაიშლებოდა, მე და ბავშვს ქუჩაში დაგვტოვებდი?

— ბავშვი ჩემი არ არის.

— შენ მაინც ვალდებული იქნებოდი, ლუკა.

ამ სიტყვებმა უფრო მეტად მატკინა, ვიდრე ღალატმა. მას ჩემი სიყვარული კი არა, ჩემი პასუხისმგებლობის გრძნობა უყვარდა.

ზარი გავთიშე.

კლარამ ჩანაწერი შეინახა და საქაღალდე ისევ დაკეცა.

— ახლა პოლიციაში მივდივართ, — თქვა მან.

გრანტმა თავი ასწია.

— ჯერ მადელინს უნდა დაველაპარაკო.

— არა, — ვუთხარი. — ჯერ ჩვენ უნდა დავიცვათ საკუთარი თავი.

ამ დროს უცხო ნომრიდან ზარი შემოვიდა. ვუპასუხე.

— ბატონო ლუკა? — თქვა ქალის ოფიციალურმა ხმამ. — მე ბინის სააგენტოდან გირეკავთ. თქვენს სახელზე გაფორმებული ხელშეკრულების გამო დამატებითი დოკუმენტი მივიღეთ. იქ წერია, რომ თქვენ ნებაყოფლობით უარს ამბობთ ბინის თანხაზე და მადელინისთვის ტოვებთ ყველა უფლებას.

— მე ასეთი რამ არ მომიწერია.

— სწორედ ამიტომ გირეკავთ. დოკუმენტი დღეს დილით ჩააბარეს. და კიდევ ერთი რამ… თქვენი ხელმოწერის გვერდით მოწმედ მითითებულია გრანტ უოკერი.

მე გრანტს შევხედე.

მის სახეზე გაოცება და შიში ერთად გამოჩნდა.

ქალის ხმა ტელეფონში გაგრძელდა:

— ბატონო ლუკა, ამ დოკუმენტზე ხელმოწერა ჯერ არ დაგიფიქსირებიათ. მაგრამ თუ ხვალ დილის ათ საათამდე არ გააპროტესტებთ, თანხა საბოლოოდ ჩაითვლება გადაცემულად.

ზარი დასრულდა.

გრანტმა კედელზე ჩამოკიდებულ საათს შეხედა.

— მე იქ ხელი არ მომიწერია.

კლარამ დიქტოფონი გამორთო.

— შეიძლება არა, მაგრამ ვიღაცამ შენი სახელიც გამოიყენა.

ჩემი ტელეფონი კიდევ ერთხელ აინთო. ამჯერად შეტყობინება მადელინისგან იყო.

„თუ პოლიციაში მიხვალ, გრანტს ყველაფერი დაენგრევა. მაგრამ იცოდე, მასზე ბევრად მეტი ვიცი, ვიდრე შენ გგონია…“

იმ წამს გავიგე, რომ საქაღალდეში ნაპოვნი სიმართლე მხოლოდ პირველი კარი იყო. მეორე კარის მიღმა კი გრანტის ისეთი საიდუმლო იმალებოდა, რომლის შესახებაც თვითონაც არაფერი იცოდა…