ნაწილი 4 — ქორწილამდე ორიოდე კვირით ადრე საცოლემ უცნაური შეტყობინება გამომიგზავნა და ჩემი მშვიდი პასუხის შემდეგ მისმა ყოფილმა ცოლმა კარი გააღო

ნაწილი 4

კლარამ შეტყობინება ხმამაღლა წაიკითხა და მაშინვე გრანტს შეხედა.

— რას ნიშნავს „მასზე ბევრად მეტი ვიცი“?

გრანტმა თავი გააქნია.

— არ ვიცი.

— დღეს უკვე მეორედ ამბობ ამას, — ვუთხარი.

— იმიტომ, რომ მართლა არ ვიცი.

ჩემი ტელეფონი ზედიზედ რამდენჯერმე აინთო.

ბანკი მეკითხებოდა, ნამდვილად მე გავეცი თუ არა გადარიცხვის ბრძანება.

ბინის სააგენტო დამატებით დოკუმენტებს ითხოვდა.

მადელინი კი მწერდა, რომ თუ პასუხს არ გავცემდი, „ყველაფერი ბევრად უფრო მტკივნეული გახდებოდა“.

კლარამ ადვოკატს დაურეკა. ათი წუთის შემდეგ კაცმა უკან დარეკა.

— ფულის დაბრუნება შეიძლება, — უთხრა მან, — მაგრამ დაუყოვნებლივ უნდა გააჩეროთ გადარიცხვა და შეიტანოთ განცხადება ხელმოწერის გაყალბებაზე.

— გრანტიც უნდა მოვიდეს? — ვკითხე.

— თუ მისი სახელი მოწმედ წერია, დიახ.

გრანტმა მაშინვე თქვა:

— მოვალ.

ადვოკატმა ამოისუნთქა.

— და კიდევ ერთი რამ. სანამ სასამართლოში რამეს იტყვით, არავის შეხვდეთ მარტო. არც მადელინს, არც მის მეგობრებს.

ზარი დასრულდა.

გრანტმა ფანჯარასთან გაიარა.

— მე ამას ვერ ვიჯერებ.

— რომ მადელინმა მოგატყუა? — ჰკითხა კლარამ.

— რომ მე დავუშვი.

მე დიქტოფონის ჩანაწერს დავხედე.

— მინდა, ისევ მოვუსმინოთ.

კლარამ ხმა ჩართო.

მადელინის ხმა ოთახში გაისმა.

„შენ თვითონ მითხარი, რომ ყველაფერი ჩემზე გქონდა ნდობილი.“

„თუ ქორწილი ჩაიშლებოდა, მე და ბავშვს ქუჩაში დაგვტოვებდი?“

„შენ მაინც ვალდებული იქნებოდი, ლუკა.“

ჩანაწერი რამდენჯერმე მოვისმინეთ.

პირველად გრანტმა თავი დახარა.

მეორედ კლარამ თვალები დახუჭა.

მესამე მოსმენაზე კი გრანტმა უცებ თქვა:

— ეს ჩემი ხმაა.

— რას გულისხმობ? — ვკითხე.

— აქ, ფონზე. მოუსმინე.

კლარამ რამდენიმე წამით უკან გადაახვია. ჩანაწერის ბოლოში, მადელინის სუნთქვის მიღმა, მამაკაცის ხმა ისმოდა.

„ხვალვე მოაწერე ხელი. ლუკა ვერაფერს გაიგებს.“

ეს გრანტის ხმა იყო.

ოთახში ყველა გავქვავდა.

გრანტმა სკამს ხელი გაუშვა.

— ეს მე არ მითქვამს.

— ხმა შენია, — თქვა კლარამ.

— არა. მე არასოდეს…

— მოუსმინე საკუთარ თავს, — ვუთხარი.

ჩანაწერი ისევ გავუშვით.

„ხვალვე მოაწერე ხელი. ლუკა ვერაფერს გაიგებს.“

გრანტი ნელა დაჯდა. მისი სახე ერთ წამში შეიცვალა. მან პირველად გაიგო საკუთარი სიტყვები ისე, როგორც მე და კლარამ გავიგეთ.

— მე იქ ვიყავი, — თქვა მან.

— სად? — ჰკითხა კლარამ.

— ბინის სააგენტოში.

— როდის?

— მადელინმა მითხრა, რომ მხოლოდ საბუთების ასაღებად მივდიოდი. მითხრა, რომ შენთან ერთად ქირაობდა ბინას და მოწმედ ჩემი ხელმოწერა სჭირდებოდა.

— შენ ხელი მოაწერე?

გრანტმა პასუხი ვერ გასცა.

— გრანტ!

— არ მახსოვს.

— მაგრამ უთხარი, რომ ლუკა ვერაფერს გაიგებდა.

მან ორივე ხელით სახე დაიფარა.

— ალბათ ხელი მოვაწერე.

ეს იყო მისი ყველაზე მტკივნეული აღიარება. მადელინმა მხოლოდ მე არ მომატყუა. მან გრანტიც გამოიყენა, როგორც ხელსაწყო, რომელსაც საჭირო დროს გადაადგილებდნენ.

პოლიციის განყოფილებაში ღამის თერთმეტ საათზე მივედით. ნათურები ზედმეტად კაშკაშა იყო, იატაკს კი სადეზინფექციო საშუალების მძაფრი სუნი ასდიოდა. გამომძიებელმა ჩანაწერი მოისმინა, ბანკის ამონაწერი ნახა და საქაღალდის ასლი გადაიღო.

— ფულის დაბრუნებას ვეცდებით, — თქვა მან. — მაგრამ ისიც უნდა იცოდეთ, რომ თაღლითობის საქმე მხოლოდ ჩანაწერით არ სრულდება.

— კიდევ რა გჭირდებათ?

— მისი მოწყობილობები, შეტყობინებები, სააგენტოს კამერები და გრანტის ჩვენება.

გრანტმა თვალები დახარა.

— ყველაფერს მოგცემთ.

პირველად მის ხმაში აღარ იყო თავის დაძვრენის სურვილი.

მეორე დილით მადელინი პოლიციის განყოფილებაში მოვიდა. მას შავი ქოლგა ეჭირა, რომლის წვერიდან წყალი იატაკზე წვეთავდა. თავიდან ისევ ტიროდა.

— ლუკა, მარტო დაგელაპარაკები.

— აღარასოდეს დავრჩები შენთან მარტო.

— მე შენი მიტოვება არ მინდოდა.

— მაგრამ ჩემი ფული გინდოდა.

— მინდოდა, უსაფრთხოდ ვყოფილიყავი.

— უსაფრთხოება ტყუილზე ვერ შენდება.

მან გრანტს შეხედა.

— შენც ხომ დამპირდი, რომ დაბრუნდებოდი?

გრანტმა მშვიდად უპასუხა:

— დაგპირდი, რომ სიმართლეს ვიტყოდი. ეს ორი სხვადასხვა რამეა.

მადელინმა ისევ ჩემკენ გამოიხედა.

— ბავშვს მამა სჭირდება.

— ბავშვს სიმართლე სჭირდება, — ვუთხარი. — ხოლო მე აღარ ვარ ვალდებული, შენი ტყუილი ოჯახად ვაქციო.

გამომძიებელმა მას საბუთები აჩვენა. იქ იყო ჩანაწერი, ყალბი ხელმოწერა, გადარიცხვა და კლინიკის დოკუმენტი.

მადელინის სახე ნელ-ნელა დაცარიელდა.

— მე ამას არ ვგეგმავდი ასე.

— მაგრამ დაგეგმე, — უპასუხა კლარამ.

შემდეგ თვეებში ყველაფერი ნელა, მაგრამ გარკვევით დალაგდა.

ბანკმა თანხის გადარიცხვა შეაჩერა.

სააგენტომ ხელშეკრულება გააუქმა.

გრანტმა აღიარა, რომ მადელინთან ურთიერთობა ჰქონდა და სააგენტოში მის გვერდით იმყოფებოდა, თუმცა განაცხადა, რომ დოკუმენტის შინაარსი არ წაუკითხავს.

მადელინს ბრალი წაუყენეს ხელმოწერის გაყალბებისა და თაღლითობისთვის. ბავშვის დაბადების შემდეგ გრანტმა მამობა ოფიციალურად დაადასტურა. მე იმ პროცესში აღარ ჩავრეულვარ.

არ მიხაროდა მისი დასჯა.

უბრალოდ, აღარ ვცდილობდი მის გადარჩენას საკუთარი ცხოვრების ფასად.

ქორწილის დღე რომ დადგა, სასტუმროს დარბაზი ცარიელი იყო. მაგიდებზე თეთრი გადასაფარებლები ეწყო, კუთხეში კი ჯერ კიდევ იდგა შეკრული ყვავილების თაიგული. მე იქ მხოლოდ იმიტომ მივედი, რომ შეკვეთები გამეუქმებინა.

ჯიბეში ბებიაჩემის პატარა სპილენძის სახლის საკიდი მედო. წითელი მინანქრის ლაქა თითქმის ჩამოცლოდა.

სამი თვის შემდეგ ქალაქის მეორე ბოლოში პატარა ბინა ვიქირავე.

დილაობით სკოლაში ისტორიის მასწავლებლად ვმუშაობდი. საღამოს სუპს ვხარშავდი, ფანჯარასთან წიგნებს ვალაგებდი და პირველად წლების განმავლობაში ტელეფონს აბაზანაში აღარ ვიტანდი.

კლარა ხანდახან მირეკავდა. გრანტიც ცდილობდა ნდობის აღდგენას, მაგრამ ჩვენ მეგობრები არ გავმხდარვართ. ზოგიერთ ჭრილობას პატიება შეუძლია, ახლობლობა კი არა.

ერთ საღამოს კლარამ გამომიგზავნა ბავშვის ფოტო. პატარა გოგონა იყო, ვარდისფერი ქუდით. გრანტი მის გვერდით იდგა და ისეთი სახე ჰქონდა, თითქოს პირველად გაეგო პასუხისმგებლობის ნამდვილი მნიშვნელობა.

მე ფოტოს დიდხანს ვუყურებდი.

ბავშვი არაფერში იყო დამნაშავე.

მეორე დღეს სკოლის მეხუთე კლასის მოსწავლემ, ნინიმ, ნახატი მაჩუქა. მასზე პატარა სახლი იყო დახატული, კარზე კი წითელი ლაქა.

— ეს თქვენია, მასწავლებელო, — მითხრა მან. — იმიტომ, რომ სულ ამბობთ, სახლს კედლები კი არა, სიმშვიდე ქმნის.

საღამოს ნახატი მაგიდაზე დავდე.

იმავე ღამეს მადელინის წერილი მივიღე.

„ლუკა, ვიცი, რომ ბევრი რამ გავაფუჭე. თუ ოდესმე შეძლებ, მინდა მხოლოდ ერთხელ დაგელაპარაკო. ბავშვს შენი ნახვა სჭირდება. მე კი… მე ისევ მიყვარხარ.“

წერილი ბოლომდე წავიკითხე.

შემდეგ მშვიდად მივწერე:

„ბავშვს სიმართლე და უსაფრთხოება სჭირდება. შენს ცხოვრებაზე პასუხისმგებლობა შენ გეკუთვნის. მე აღარ დავბრუნდები.“

გაგზავნის შემდეგ ტელეფონი მაგიდაზე დავდე.

არ ვტიროდი.

არც ვბრაზობდი.

უბრალოდ, პირველად ვიცოდი, რომ სწორ ადგილას ვიყავი.

ფანჯარასთან მივედი. გარეთ პირველი თოვლი მოდიოდა. ფიფქები ქუჩის ლამპიონების შუქში ნელა ეშვებოდა.

ბებიაჩემის სპილენძის სახლის საკიდი ფანჯრის რაფაზე დავდე. წითელი მინანქრის პატარა ლაქა თოვლის სითეთრეში უცნაურად თბილად ჩანდა.

იმ ღამეს სახლის კარი მე თვითონ დავკეტე.

და პირველად მივხვდი, რომ ზოგი კარი დახურვისთვის კი არა, გადასარჩენად არსებობს.