იძულებით გავყევი ბოსტონის ყველაზე საშიშ კაცს, მაგრამ როცა მან სიმართლე მოისმინა, მისი სახე უცებ გაფითრდა

იმ დილით ჩემი ყვავილების მაღაზიის კარი ჩაკეტეს, ხოლო უცნობმა კაცმა მითხრა, რომ ოთხ დღეში ან ვალი უნდა გადამეხადა, ან ჩემი გვარი აღარავის ემახსოვრებოდა.

ეს ბოსტონში, ბიკონ-ჰილის პატარა ქუჩაზე მოხდა, სადაც დედაჩემის მაღაზიას ოცდაცხრა წლის განმავლობაში ყვავილების სუნი ჰქონდა. ოქტომბრის ცივი დილა იყო. ფანჯრებზე წვრილი წვიმა ცემდა, ვაზებში კი თეთრი ქრიზანთემები იდგა, როცა ორმა კაცმა კარი შემოაღო.

ერთს ყურის გვერდით გრძელი ნაიარევი ჰქონდა. მეორეს თითებზე მძიმე ვერცხლის ბეჭდები ეკეთა. არც ერთს ყვავილებისთვის არ შეუხედავს.

— კლარა უიტაკერი? — იკითხა ნაიარევიანმა.

— ვინ ხართ?

— შენი ძმის ვალი ექვსას თორმეტი ათასი დოლარია.

მაკრატელი, რომელიც ხელში მეჭირა, უნებურად უფრო ძლიერად მოვიჭირე.

— ჩემი ძმა ცხრა თვის წინ გარდაიცვალა.

— სიკვდილი ანგარიშს არ აუქმებს.

მეორემ კარი შიგნიდან ჩაკეტა. ზარის პატარა ბრინჯაოს ენა კიდევ ერთხელ აჟღერდა, თითქოს მაღაზიაში ჩვეულებრივი მყიდველი შემოვიდა. სწორედ ამ მხიარულმა ხმამ შემაშინა ყველაზე მეტად.

— მე არავის არაფერი მმართებს.

ნაიარევიანმა დახლზე თეთრი ბარათი დადო. ზედ მხოლოდ ტელეფონის ნომერი და ერთი სიტყვა ეწერა: ოთხშაბათი.

— შენს ძმას ასევე ჰქონდა მწვანე წიგნაკი, — თქვა მან. — იქ ჩვენი ფულისა და გზების ჩანაწერები იყო. იპოვე და დაგვიბრუნე.

— არ ვიცი, რაზე ლაპარაკობთ.

— მაშინ შენს მაღაზიაში ყვავილებს სხვა იყიდის.

მისმა თვალებმა უკანა კარისკენ გაიხედა, სადაც პატარა კიბე ჩემს ბინამდე ადიოდა. დედაჩემის ფოტოს ჩარჩო დახლზე იდგა. კაცმა თითი მინაზე დააკაკუნა.

— ოთხშაბათამდე, კლარა.

ისინი წავიდნენ. მე კი იატაკზე დავჯექი და ხელში ისევ მაკრატელი მეჭირა. იმ წამს პირველად გავიგე, რას ნიშნავს იყო ოჯახის უკანასკნელი ადამიანი. მამა ბავშვობაში დაგვეღუპა. დედა სამ წელიწადში წავიდა. ახლა სემი აღარ იყო.

მაგრამ მისი სიკვდილი არასოდეს დამიჯერებია.

სახელმწიფო პოლიციამ თქვა, რომ სემუელის მანქანა მშრალ გზაზე ბარიერს დიდი სიჩქარით შეეჯახა. ჩემი ძმა სიჩქარეს ვერ იტანდა. საბურავები ახალი ჰქონდა. იმ ღამეს კი ქალაქგარეთ, კონორდთან იპოვეს.

სამი დღით ადრე სემმა დამირეკა პატარა სასადილოდან. ჭურჭლის ხმა და ძველი მუსიკა ისმოდა.

— კლარა, მიყვარხარ, — მითხრა მან.

— მთვრალი ხარ?

— არა. თუ რამე დამემართა, დედას პატარა მწვანე წიგნაკი შენ გეკუთვნის. სხვა არაფერი. გაიგე?

— სემ, მაშინებ.

— ჯერ არაფერი მომხდარა.

ეს იყო მისი ბოლო სიტყვები.

დედის ძველ საწყობში წიგნაკი მართლაც ვიპოვე. მწვანე ტყავის ყდა კუთხეებში გადახეხილი ჰქონდა, შიგნით კი დედას ყვავილების შეკვეთებთან ერთად ციფრები, თარიღები და სატვირთო კონტეინერების ნომრები ეწერა. სემი ბოსტონის ნავსადგურში ბუღალტრად მუშაობდა.

თავიდან მცირე თანხები იყო. შემდეგ უფრო დიდი. ბოლოს ისეთი გადარიცხვა ვნახე, რომლითაც მთელი მაღაზიის ყიდვა შეიძლებოდა.

მაგრამ ფული სემს არ წაუღია. გვერდებზე უცნობი ინიციალები მეორდებოდა. ერთ ჩანაწერთან მან ტელეფონის ნომერი შემოხაზა.

დილით შვიდ საათზე დავრეკე.

— ვინ არის? — მიპასუხა კაცმა.

— კლარა უიტაკერი.

სიჩუმე ჩამოვარდა.

— სად ხარ?

— ჩემს მაღაზიაში.

— მარტო?

— ახლა კი.

— კორსეტის ხალხმა გიპოვა?

— გუშინ.

სუნთქვა შემეკრა, როცა მან თავისი სახელი მითხრა.

— ნიკოლას დე მარკო ვარ. ჰანოვერის ქუჩაზე, ძველი საცხობის ზემოთ მოდი. უკანა კარიდან შემოდი.

მისი სახელი მაშინ არაფერს მეუბნებოდა. რამდენიმე საათში კი ბოსტონის ყველა ჩურჩულში გავიგებდი.

საწყობის ოთახში სამი მცველი დამხვდა. ერთმა ჩანთა გამიჩხრიკა, მაგრამ მწვანე წიგნაკს ხელი არ ახლო. ნიკოლასი მუქი ხის მაგიდასთან იჯდა. შავი თმა ჰქონდა, მშვიდი სახე და ისეთი თვალები, თითქოს ოთახში ყველა მოძრაობას წინასწარ ხედავდა.

— შენი ძმა კორსეტისთვის მუშაობდა, — თქვა მან. — ფული ჩემს კომპანიებთან დაკავშირებული გზებითაც გადაადგილდებოდა.

— თქვენ მოკალით?

ნიკოლასის ყბა დაეჭიმა.

— ჯერ მითხარი, რატომ მოხვედი აქ.

— იმიტომ, რომ ორი კაცი ჩემს მაღაზიაში მოვიდა და მითხრა, ან წიგნაკს მივცემ, ან მომკლავენ.

— წიგნაკი სად არის?

ხელისგულში მისი ტყავის ყდის სიმტკიცე ვიგრძენი.

— ჩემთან.

პირველად წამოდგა. ოთახში ყველა მცველი გასწორდა.

— მაშინ შენ უკვე ომში ხარ, კლარა.

— მე ომი არ ამირჩევია.

— არც მე ამირჩევია შენთვის.

იმ საღამოს ნიკოლასმა შემომთავაზა დაცვა, მაგრამ ტელეფონმა დარეკა. ადვოკატმა მოკლედ უთხრა, რომ კორსეტი ჩემს მაღაზიასა და ბინაზე ყადაღას ითხოვდა. ნიკოლასმა ყურმილი დადო და ჩემკენ გამოიხედა.

— ერთი გზა არსებობს, რომ კორსეტმა შენამდე ვერ მოაღწიოს.

— როგორი?

— ცოლად გამომყვები.

მეგონა, არასწორად გავიგე.

— თქვენ ჭკუიდან გადახვედით?

— ქორწინების შემდეგ ჩემს სახელზე იქნები. ვერავინ შეგეხება ისე, რომ ეს ომი პირდაპირ ჩემთან არ გადაიტანოს.

— და სანაცვლოდ?

— წიგნაკი. და შენი ნდობა, თუ ოდესმე დავიმსახურე.

ფანჯარასთან მივედი. ქუჩაში შავი მანქანა იდგა, რომლის ფარებიც გამორთული იყო. არჩევანი არ მქონდა. მხოლოდ შიში მქონდა და ჩემი ძმის მწვანე წიგნაკი.

— ერთი პირობით, — ვუთხარი. — ჩემს ძმას არ დამაძალებ, რომ ქურდად დავიჯერო.

ნიკოლასმა დიდხანს მიყურა.

— ამას ვერ დაგპირდები. მაგრამ დაგპირდები, რომ სანამ სიმართლეს არ გავიგებთ, შენს სიცოცხლეს საკუთარი სიცოცხლეზე წინ დავაყენებ.

ოთხშაბათს ქორწილი დაინიშნა. მეორე დღეს კი, ღამით, როცა ნიკოლასის სახლში პირველად დავრჩი, კედლის მიღმა ნაბიჯების ხმა გავიგე. კარი გაიღო და მცველმა თეთრი საქაღალდე შემოიტანა.

ნიკოლასმა საქაღალდეს შეხედა, შემდეგ მე.

— ეს ახლა უნდა გავხსნათ, — თქვა მან.

მისი ხელი საკეტისაკენ გაიწია…

ნაწილი 2

მისი თითები საქაღალდის საკეტს შეეხო, მაგრამ სანამ გახსნიდა, ქვედა სართულიდან მინის დამსხვრევის ხმა გაისმა.

ნიკოლასი მაშინვე ჩემ წინ დადგა. ოთახში შემოსულმა მცველმა იარაღი ამოიღო, მე კი კედელზე ჩამოკიდებულ სპილენძის სანათს ჩავეჭიდე. გულისცემა ყურებში მირტყამდა.

— უკანა ეზოში ვინმეა, — თქვა მცველმა.

— ყველა კარი ჩაკეტეთ, — უპასუხა ნიკოლასმა. — კლარა, ჩემ უკან დარჩი.

— ჩემს სახლში ბრძანებებს მე ვიძლევი, — ვუთხარი.

— ახლა ეს ჩემი სახლიც არის.

მის ხმაში ბრაზი არ ყოფილა. მხოლოდ ისეთი სიმშვიდე, რომელიც უფრო საშიში ჩანდა, ვიდრე ყვირილი.

სამზარეულოში ჩავედით. იატაკზე გატეხილი ფანჯრის ნატეხები ეყარა, ფარდაზე კი შავი ტალახის კვალი ჩანდა. მცველმა გარეთ გაიხედა.

— არავინ დარჩენილა.

მაგიდაზე პატარა ყავისფერი კონვერტი იპოვეს. ზედ ჩემი სახელი ეწერა დედაჩემის ხელწერით.

— დედამ ეს ცხრა წლის წინ დაწერა, — ვთქვი, როცა ასოები ვიცანი.

ნიკოლასმა კონვერტი აიღო, მაგრამ არ გახსნა.

— შესაძლოა ეს ხაფანგი იყოს.

— შესაძლოა პასუხი იყოს.

— ორივე შეიძლება ერთდროულად იყოს.

ქორწილამდე ორი დღე რჩებოდა. მიუხედავად ამისა, იმ ღამეს ნიკოლასმა სახლში ქალის ექიმი მოიყვანა, რომ ფეხზე მიღებული მცირე ჭრილობა დაემუშავებინა. მე მისგან მოშორებით ვიდექი და ვაკვირდებოდი, როგორ ამზადებდა ოთახში კერამიკულ თასს.

— რატომ მეხმარებით? — ვკითხე.

— იმიტომ, რომ შენს ძმას ვალი არ ჰქონდა ჩემთან.

— მაშინ რატომ თქვით, რომ ფული თქვენს კომპანიებში მოძრაობდა?

— იმიტომ, რომ ვიღაცამ ჩემი სახელით იმოქმედა.

ექიმმა ბინტი შემიკრა. ნიკოლასი ფანჯარასთან იდგა, ხელები ზურგს უკან ჰქონდა გადაჯვარედინებული.

— სემი სიკვდილამდე ერთი კვირით ადრე ჩემთან მოვიდა, — თქვა მან. — მითხრა, რომ ნავსადგურში ტვირთებს ცვლიდნენ და ანგარიშებიდან ფული ქრებოდა.

— თქვენ მას დაუჯერეთ?

— დავუჯერე. ამიტომ ვუთხარი, დროებით დამალულიყო.

— მაგრამ ის მოკვდა.

ნიკოლასმა თვალები დახარა.

— იმ ღამეს ჩემი დაცვის უფროსი მანქანას უნდა გაჰყოლოდა. უკანასკნელ წუთს სხვა საქმე გაუჩნდა. ეს შეცდომა იყო.

მისი აღიარება ჩემში გაბრაზებასა და დაბნეულობას ერთად აღძრავდა.

— თქვენც მასავით ლაპარაკობთ. ყველა ამბობს, რომ ეს უბრალოდ შეცდომა იყო.

— მე არ მითქვამს, რომ უბრალოდ იყო.

მეორე დილით, ნიკოლასის ადვოკატმა, ქალბატონმა მარიანა ჰეიზმა, ქორწინების ხელშეკრულება გამომიტანა. მის კაბინეტში საათი თერთმეტს აჩვენებდა. მაგიდაზე ლიმონის სუნიანი ხის საპონი იდო, თუმცა ოთახში არავის გამოუყენებია.

— ქორწინება მხოლოდ ექვსი თვით გაგრძელდება, — განმიმარტა მარიანამ. — თქვენ ინარჩუნებთ მაღაზიას, საკუთარ ანგარიშებსა და თავისუფლებას.

— ხოლო ნიკოლასი?

— პასუხისმგებლობას იღებს თქვენს დაცვაზე.

ნიკოლასმა მას შეხედა.

— ეს ხელშეკრულება მას არაფერს ავალდებულებს, თუ თვითონ არ მოისურვებს.

— თქვენ კი? — ვკითხე.

— მე ვალდებული ვიქნები, მოვისურვო.

მისი პასუხი ზედმეტად უცნაური იყო კაცისთვის, რომელსაც ქალაქი მონსტრს ეძახდა.

იმავე საღამოს ხელი მოვაწერეთ. ქორწილი პატარა სამლოცველოში გაიმართა. გარეთ წვიმა მოდიოდა, შიგნით კი სანთლის ცვილი ქვის იატაკზე წვეთავდა. ჩემი საქორწილო კაბა დედის ძველი კაბისგან გადაკეთებული იყო და სახელოში პატარა სპილენძის მაკრატელი მქონდა ჩაკერებული — დედის საჩუქარი, რომელსაც ბავშვობაში მუდამ თან ვატარებდი.

როცა მღვდელმა ნიკოლასს ჰკითხა, იღებდა თუ არა ცოლად, მან ჩემკენ გამოიხედა.

— ვიღებ, — თქვა მან.

ჩემმა ხმამ ძლივს გაიარა ყელში.

— ვიღებ.

იმ ღამეს მისი სახლის მესამე სართულზე დამაბინავეს. ოთახში ხელუხლებელი საწოლი, თეთრი ფარდები და დედაჩემის კონვერტი იდო.

— ახლა გავხსნათ, — ვუთხარი.

ნიკოლასმა დანა აიღო. სწორედ მაშინ ტელეფონმა დარეკა.

— დე მარკო გისმენთ.

მის სახეზე ფერი ნელ-ნელა გაქრა.

— სად?

მან ყურმილი დადო და კარი ჩაკეტა.

— რა მოხდა?

— შენი მაღაზია იწვის.

ქვემოთ მანქანა უკვე დაქოქილი იყო. ნიკოლასმა ჩემი ხელი დაიჭირა და კიბეზე ჩამიყვანა. თითებზე მისი ხელის სითბო ვიგრძენი, მაგრამ შიგნით ყინული მეყარა.

მაღაზიამდე მისულებმა დაინახეთ, რომ სახანძრო მანქანები ქუჩას კეტავდა. ვიტრინებში ცეცხლი აღარ ჩანდა, მხოლოდ შავი კვამლი ამოდიოდა. დედაჩემის ფოტო იატაკზე ეგდო და მინის ნამსხვრევებში ირეკლებოდა.

პოლიციელმა ნიკოლასს გზა გადაუღობა.

— აქ ვერ შეხვალთ.

— ეს ჩემი ცოლის საკუთრებაა.

— სწორედ ამიტომ, დე მარკო. თქვენ ამ საქმეში მთავარი ეჭვმიტანილი ხართ.

მე მისკენ შევბრუნდი.

— თქვენ დაწვით?

ნიკოლასმა თითქოს სახეში დამარტყესო, ისე შემომხედა.

— არა.

— მაშინ რატომ გიყურებენ ისე, თითქოს ეს თქვენი ხელწერაა?

— იმიტომ, რომ ჩემს მტერს სურს, ასე იფიქრო.

ამ დროს ჩემი ტელეფონი აინთო. უცნობი ნომრიდან შეტყობინება მივიღე: თუ გინდა იცოდე, ვინ მოკლა სემი, ქმრის სახლში არსებულ კონვერტს კი ნუ გახსნი. ჯერ სარდაფში ჩადი.

ნიკოლასმა შეტყობინება წაიკითხა. მისი სახე გამკაცრდა.

— სარდაფში მარტო არ ჩახვალ.

— ჩემმა ძმამ შეიძლება იქ პასუხი დატოვა.

— ან ვიღაცას სურს, იქ დაგვხვდეს.

— მაინც მივდივარ.

სარდაფში შუაღამისას ჩავედით. კედლებზე ნესტი ჩამოდიოდა, ძველ მილებში კი წყალი წვეთავდა. ნიკოლასმა ფანარი აანთო. უკანა კედელთან ხის ყუთი იდგა, რომლის სახურავზეც ჩემი ინიციალები იყო ამოკაწრული.

— ეს სემის ხელწერაა, — ვთქვი.

ყუთში მხოლოდ პატარა ჩამწერი და ერთი გასაღები აღმოჩნდა.

ჩამწერზე სემის ხმა გაისმა.

„კლარა, თუ ამას უსმენ, ნიკოლასს ნუ ენდობი. მაგრამ არც კორსეტის ხალხს დაუჯერო. მკვლელი იმ ადამიანზე ახლოსაა, ვისაც ახლა შენი დაცვა ევალება.“

ჩამწერი გაჩერდა.

ნიკოლასმა ნელა ამოისუნთქა.

— ეს ხმა სემისაა, — თქვა მან.

— და მან გითხრა, რომ არ გენდო.

— არა. მან გითხრა, რომ არ ენდო ადამიანს, რომელიც ჩემს სახელზე მოქმედებს.

გასაღების წვერზე პატარა ნიშანი იყო ამოტვიფრული — ოჯახის ძველი ბეჭედი, რომელიც ნიკოლასის დაცვის უფროსს, ვიქტორ ბელმონტს, მუდამ კისერზე ეკიდა.

ნიკოლასმა ტელეფონი ამოიღო.

— ვიქტორს დაურეკე, — ვუთხარი.

— უკვე გვიანია.

იმ წამს ზემოდან მძიმე ნაბიჯების ხმა გაისმა. ვიღაცამ სარდაფის კარი ჩაკეტა. შემდეგ ნიკოლასის დაცვის რაციიდან ხმა გაისმა.

— უფროსო, შენს ცოლს თუ გინდა ცოცხალს ნახო, იარაღი იატაკზე დადე…

ნიკოლასმა ჩემკენ გამოიხედა და პირველად დავინახე, რომ მასაც ეშინოდა.

ნაწილი 3

ნიკოლასმა იარაღი ნელა იატაკზე დადო. რკინის ზედაპირზე ფანრის შუქი აციმციმდა.

— კლარა, ჩემს მარცხნივ გადმოდი, — მითხრა მან.

— თუ რამეს ვხედავ, რატომ უნდა დაგემორჩილო?

— იმიტომ, რომ ამჯერად შენს სიცოცხლეს ჩემზე უკეთ ვერავინ დაიცავს.

სარდაფის კარი გაიღო. ვიქტორ ბელმონტი ჩამოვიდა, ხელში პისტოლეტი ეჭირა. მის უკან ორი კაცი იდგა. კისერზე მართლაც ეკიდა პატარა რკინის ბეჭედი, რომლის ფორმაც ყუთში ნაპოვნ გასაღებზე იყო ამოტვიფრული.

— ყოველთვის ზედმეტად ჭკვიანი იყავი, ნიკოლას, — თქვა ვიქტორმა.

— შენ კი ყოველთვის ზედმეტად დარწმუნებული საკუთარ თავში.

ვიქტორმა ჩემკენ გაიხედა.

— შენი ძმა ზუსტად ასე იდგა, როცა მიხვდა, რომ ფული მე მიმქონდა.

ოთახი თითქოს შევიწროვდა. ნესტის სუნი, მილებიდან ჩამოსული წვეთები და ჩემი ძმის სახელის წარმოთქმა ერთ წამში ყველაფერზე მძიმე გახდა.

— შენ მოკალი სემი? — ვკითხე.

ვიქტორმა გაიღიმა.

— მე მხოლოდ მანქანას გავყევი იმ გზაზე. საჭეს სხვა კაცი მართავდა. მაგრამ დიახ, მე მივეცი ბრძანება.

ნიკოლასმა ერთი ნაბიჯი გადადგა.

— იარაღი ისევ იატაკზე მაქვს, ვიქტორ. ნუ მაიძულებ, ხელებით მოგწვდე.

— შენ უკვე არაფერი გაქვს. კორსეტის ხალხი გარეთ ელოდება, პოლიცია კი ხანძრის გამო შენს კვალს მიჰყვება. ხვალ დილით ყველა იტყვის, რომ შენი ცოლი და ძმა შენი ბრძანებით მოკალით.

ვიქტორმა ჩემსკენ კონვერტი გამოიღო.

— დედაშენის წერილი აქ არის. სემმა ის ჩემთვის დატოვა.

— ტყუილია, — ვთქვი, თუმცა ხმა მიკანკალებდა.

— მაშინ გახსენი.

მან კონვერტი იატაკზე დააგდო. ქაღალდზე დედის ხელწერა მოჩანდა. ნიკოლასმა არ შემაჩერა, როცა დავიხარე და ავიღე.

კონვერტში წერილი და პატარა მეხსიერების ბარათი იდო. ნიკოლასმა ბარათი ჩამწერში ჩადო. რამდენიმე წამში დედაჩემის ხმა გაისმა, სუსტი, მაგრამ გარკვეული.

„კლარა, თუ სემი ვერ დაბრუნდა, იცოდე, რომ ფული მან არ მოიპარა. მან ფული იმ ბავშვებისთვის გადადო, ვის სახლებსაც ნავსადგურის გაფართოება წაართმევდა. ვიქტორმა ჩემი ხელმოწერით ცრუ ანგარიშები შექმნა. ნიკოლასი ამას ვერ ხვდებოდა, რადგან ვიქტორი მის გვერდით ბავშვობიდან იდგა. თუ ნიკოლასი შენს დაცვას შეეცდება, დაეხმარე მას. ის მკაცრი კაცია, მაგრამ ჩემი შვილის სიკვდილი მასაც გაანადგურებს.“

ვიქტორის სახეზე ღიმილი გაქრა.

— ეს ჩანაწერი გაყალბებულია.

ნიკოლასმა მას შეხედა.

— დედამისის ხმა ამოიცანი.

ვიქტორმა იარაღი ჩემკენ მიმართა.

— შენი ოჯახი ყოველთვის პრობლემას ქმნიდა.

ნიკოლასი ელვის სისწრაფით დაიძრა. გასროლის ხმა სარდაფის კედლებს შეეჯახა. ტყვიამ სპილენძის მილს გაუარა, ნიკოლასმა კი ვიქტორს ხელი გადაუგრიხა. მეორე მცველი უკან დაიხია, მე კი იატაკზე დავეცი და მუხლი ქვის ნამსხვრევს დავარტყი.

ზემოდან პოლიციის ხმები გაისმა. შეტყობინება, რომელიც სარდაფში ჩაკეტვამდე გამომიგზავნეს, თურმე მარიანა ჰეიზს ჰქონდა გადაცემული. მან პოლიციას ადგილმდებარეობა აცნობა და მთელი საუბარი ჩამწერით დააფიქსირა.

ვიქტორს ხელბორკილები დაადეს.

— ნიკოლას, შენც ჩემთან ერთად მიდიხარ, — უთხრა ერთმა პოლიციელმა.

— ვიცი.

მე მის ხელს ჩავეჭიდე. პირველად არ ვაკეთებდი ამას შიშის გამო.

— სემი შენ არ მოგიკლავს.

— მაგრამ მას ვერ დავიცავი.

— ახლა ცოცხალი ვარ.

ნიკოლასმა ჩემკენ გამოიხედა, თითქოს ეს სიტყვები უფრო მძიმე იყო, ვიდრე ნებისმიერი ბრალდება.

იმავე ღამეს საავადმყოფოში წავედით, რადგან ნიკოლასს ტყვიის ნამსხვრევი მხარში ჰქონდა გაჭედილი, მე კი ფეხი მინის ნატეხით გამეჭრა. დროებითი სამკურნალო ოთახის თეთრ ფილებზე ის ჩემს წინ ჩაიმუხლა. სპილენძის ჯამში თბილი წყალი ჩაასხა და ვერცხლის პინცეტით ნატეხი ამოიღო.

— გტკივა? — მკითხა.

— დიახ.

მის ყბას კუნთი დაეჭიმა.

— მაპატიე.

მისი თეთრი სახელო სისხლით შეიღება. ბოსტონს ნიკოლას დე მარკო ურჩხულად მიაჩნდა, მაგრამ იმ წამს ის ჩემს ფეხებთან მუხლებზე იდგა და ისე მეხებოდა, თითქოს მინისგან ვყოფილიყავი.

მარიანა ოთახში შემოვიდა. ხელში კიდევ ერთი დოკუმენტი ეჭირა.

— ყველაფერი არ დასრულებულა, — თქვა მან.

— ვიქტორი დაკავებულია, — ვუთხარი.

— ვიქტორი მხოლოდ ერთი სახელია. წიგნაკში ბოლო გადარიცხვა ვის ეკუთვნის, იცით?

მან მწვანე წიგნაკი გახსნა და ბოლო გვერდზე თითი დაადო. იქ ეწერა ჩემი მაღაზიის მისამართი, გადარიცხვის თარიღი და ერთი სიტყვა: მემკვიდრე.

ნიკოლასმა წარბები შეკრა.

— ეს შეუძლებელია. კლარას ამ ფულთან კავშირი არ აქვს.

მარიანამ მეორე ფურცელი გაშალა.

— ფული კლარას სახელზე გადაირიცხა სემის სიკვდილამდე ერთი დღით ადრე. თუ ეს გარიგება ნამდვილია, იგი არა მხოლოდ მოწმეა. იგი მთელი საქმის კანონიერი მფლობელია.

ჩემს თითებში სიცივე გავრცელდა.

— ვინ გადმომცა ეს ფული?

მარიანამ ტელეფონი დაათვალიერა. ეკრანზე უცნობი ნომრიდან ახალი შეტყობინება გამოჩნდა.

„ნიკოლასს ჯერ არ უთხრა, ვინ იყო სემის უკანასკნელი დამცავი. ის კაცი ჯერ კიდევ შენს სახლშია.“

ნიკოლასმა შეტყობინება წაიკითხა. მის თვალებში ისევ ის ბნელი სიჩუმე დაბრუნდა.

და მაშინ მივხვდი, რომ ვიქტორის დაპატიმრება მხოლოდ პირველი კარი იყო, რომლის მიღმაც ჩემს ოჯახს კიდევ ერთი საიდუმლო ელოდა…