ნაწილი 4 — იძულებით გავყევი ბოსტონის ყველაზე საშიშ კაცს, მაგრამ როცა მან სიმართლე მოისმინა, მისი სახე უცებ გაფითრდა

ნაწილი 4

და მაშინ მივხვდი, რომ ვიქტორის დაპატიმრება მხოლოდ პირველი კარი იყო, რომლის მიღმაც ჩემს ოჯახს კიდევ ერთი საიდუმლო ელოდა.

მარიანამ ტელეფონი ხელიდან გამომართვა.

— ეს ნომერი ამოიცანი?

— არა.

ნიკოლასი უკვე ფეხზე იდგა, თუმცა მხარს ძლივს ამოძრავებდა.

— სახლში დაბრუნება არ შეიძლება.

— ეს ჩემი სახლიც არის, — ვუთხარი.

— სწორედ ამიტომ არის საშიში.

საავადმყოფოს დერეფანში დილის ოთხი საათი იყო. ფანჯრებს მიღმა ბოსტონი წვიმაში იძირებოდა. ექთნის ურიკაზე ლითონის ჭიქები ერთმანეთზე მსუბუქად რეკავდა, ხოლო ჩემი ფეხის ბინტი ყოველ ნაბიჯზე მექაჩებოდა.

მარიანამ თავისი ადვოკატის ნომერზე დარეკა.

— დაუყოვნებლივ გაყინეთ ყველა ანგარიში, რომელიც უიტაკერის სახელზეა, — უთხრა მან. — და გაარკვიეთ, ვინ შევიდა დე მარკოს სახლში ბოლო ოცდაოთხ საათში.

პასუხს უსმენდა და სახე ეცვლებოდა.

— არა, პოლიციას ჯერ არ გადასცეთ ეს ინფორმაცია. თუ შიგნით ვინმეა, მას გაქცევის საშუალება არ უნდა მივცეთ.

ნიკოლასმა მისგან ტელეფონი აიღო.

— ჩემი სახლის კამერები ნახეთ?

— ნახევარი საათით გათიშული იყო, — უპასუხა მეორე მხრიდან კაცმა.

ნიკოლასმა თვალები დახუჭა.

— ვიქტორს ამის გაკეთება მარტო არ შეეძლო.

— მას ჰქონდა წვდომა, — თქვა მარიანამ.

— წვდომა ბევრს ჰქონდა.

მან ჩემკენ გამოიხედა.

— მე არ წაგიყვან სახლში.

— მაშინ სად?

— ჩემს ძველ საწყობში. იქ არავინ იცის, რომ ოთახი შემრჩა.

— ნიკოლას, თუ ისევ ყველას დაუმალავ სიმართლეს, მეც ვერ დაგეხმარები.

მან ცოტა ხანს მიყურა.

— პირველად ცხოვრებაში ვხვდები, რომ შენს დარწმუნებას ძალით ვერ შევძლებ.

— და არც უნდა სცადო.

საწყობში დილის ხუთზე მივედით. ოთახი ნავსადგურისგან მოშორებით, ძველ აგურის შენობაში იყო. რკინის კიბე ქარს აყოლილი ჭრიალით ირხეოდა. შიგნით ერთი საწოლი, მაგიდა და ნახვრეტებიანი ფანჯარა იდგა.

ნიკოლასმა დამტვრეული ხის სკამი ფანჯარასთან დადგა.

— აქ უსაფრთხოდ იქნები.

— უსაფრთხოება აღარ მაინტერესებს. მინდა ვიცოდე, ვინ დაეხმარა სემს.

მარიანამ ლეპტოპი გახსნა. კამერების აღდგენილი ჩანაწერი ეკრანზე გამოჩნდა. სემის სიკვდილამდე ერთი ღამით ადრე ის ნავსადგურის საწყობიდან გამოდიოდა. რამდენიმე წამში შავ მანქანასთან მივიდა კაცი.

სახე არ ჩანდა.

მაგრამ ხელზე ჩანდა ძველი საათი, რომლის ტყავის სამაჯურზეც ვერცხლის პატარა ჯვარი ეკიდა.

ნიკოლასმა ჩანაწერი გააჩერა.

— ეს მამაჩემის საათია.

— შენს ოჯახში ვის ჰქონდა?

მან პასუხი არ გასცა.

მარიანამ ეკრანი გაადიდა. კაცი სემს რაღაცას აწვდიდა. შემდეგ სემი მანქანაში ჩაჯდა, მაგრამ მანამდე კამერისკენ შემობრუნდა და ჯიბიდან პატარა ფურცელი ამოიღო.

მასზე ჩემი მაღაზიის მისამართი ეწერა.

— სემი ჩემთან მოდიოდა, — ვთქვი.

— არა, — თქვა ნიკოლასმა. — ის ცდილობდა, შენთან დაკავშირებული მტკიცებულება დაემალა.

— მაშინ რატომ ჰქონდა ჩემი მისამართი?

მარიანამ ჩანაწერი განაგრძო. სემი მანქანაში არ ჩაჯდა. უცნობმა კაცმა ის უკნიდან დაარტყა. შემდეგ კამერა ჩაქრა.

ოთახში არც ერთმა არ ილაპარაკა.

მე ჩემს ფეხზე შემოხვეულ ბინტს დავხედე და უცნაურად გამახსენდა დედის პატარა სპილენძის მაკრატელი, რომელიც ქორწილის კაბის სახელოში მქონდა ჩაკერებული. იმ ნივთს მაშინაც ვატარებდი, როცა სემმა უკანასკნელად დამირეკა.

— წერილში დედამ თქვა, რომ ფული ბავშვებისთვის იყო, — ვთქვი. — მაგრამ რატომ ჩაირიცხა ჩემს სახელზე?

მარიანამ მეორე დოკუმენტი გაშალა.

— იმიტომ, რომ დედაშენმა წლების წინ საქველმოქმედო ფონდი შექმნა შენს სახელზე. სემმა ფონდი აღადგინა და მოპარული ფული იქ გადაიტანა. ეს ფული შენ არ მოგპარავს. შენს ხელში დაბრუნდა.

ნიკოლასმა მწვანე წიგნაკს დახედა.

— სემმა იცოდა, რომ ვიქტორი ყველაფერს წაშლიდა. ამიტომ მონაცემები დედის წიგნაკში დამალა.

— და შენ რატომ არ გითხრა?

— იმიტომ, რომ ჩემთან ახლოს მყოფი ადამიანები უკვე მოკვდნენ მის გამო.

ნიკოლასის ხმა პირველად გატყდა.

მაშინ კარი გაიღო. იქ ჩემი მაღაზიის ახალგაზრდა მიტანის ბიჭი, ელიასი, იდგა. ქურთუკი მთლიანად დასველებოდა, ხელში კი პატარა ჩანთა ეჭირა.

— სემი ბოლო კვირას ჩემთან იმალებოდა, — თქვა მან.

მე მისკენ გავიქეცი.

— რატომ აქამდე არაფერი თქვი?

— ვიქტორმა დედაჩემის მისამართი იცოდა. თუ ვილაპარაკებდი, მასაც მოკლავდა.

ელაიასმა ჩანთიდან წერილი ამოიღო.

— სემმა მითხრა, ეს მხოლოდ მაშინ მომეცა თქვენთვის, თუ ვიქტორი დააპატიმრებდნენ.

წერილზე ჩემი სახელი ეწერა. ხელები ისე მიკანკალებდა, რომ გახსნა ვერ შევძელი. ნიკოლასმა ხელი მომკიდა.

— მე აქ ვარ.

— შეიძლება წერილში შენზეც იყოს რამე.

— მაშინ ერთად წავიკითხავთ.

სემის წერილი მოკლე იყო.

„კლარა, თუ ამას კითხულობ, ალბათ უკვე იძულებული გახდი, ნიკოლასს დაუახლოვდე. ვიცი, რას ფიქრობ მასზე. მეც მეშინოდა მისი. მაგრამ ნიკოლასი არ არის კაცი, რომელსაც უნდა გაურბოდე. ის კაცია, რომელსაც უნდა უთხრა, როცა მის გვერდით მოღალატე დგას. მე მინდოდა მისი გაფრთხილება, სანამ გვიანი გახდებოდა. უკანასკნელად კი მის ოჯახში ვიღაცამ დამირეკა და მითხრა, რომ შენს მაღაზიაში დაგხვდებოდა. წავედი, რათა ის შენამდე ვერ მოსულიყო.“

წერილის ბოლოს ერთი წინადადება ეწერა.

„თუ ნიკოლასი შენს ფეხებთან დაიჩოქებს, ესე იგი პირველად მიხვდა, რომ ძალა ყოველთვის იარაღში არ არის.“

ჩემს თვალებში ცრემლი ჩადგა. ნიკოლასმა წერილი ბოლომდე წაიკითხა და სახე გვერდზე მიაბრუნა.

— მან იცოდა, როგორი ვიყავი, — ჩუმად თქვა მან.

— არა. მან იცოდა, როგორი გახდებოდი, თუ არჩევანს გააკეთებდი.

იმავე დღეს პოლიციამ ვიქტორის ქსელი დაანგრია. გაირკვა, რომ ის წლების განმავლობაში ნავსადგურის კონტრაქტებს ცვლიდა, ფულს იპარავდა და მკვლელობებს სხვებს აბრალებდა. დედაჩემის ფონდში დარჩენილი ჩანაწერები საკმარისი აღმოჩნდა ფინანსური დანაშაულის დასამტკიცებლად. კორსეტის ხალხმა ქალაქი დატოვა, რადგან ვიქტორის წინააღმდეგ მოწმეები ერთმანეთის მიყოლებით ალაპარაკდნენ.

ნიკოლასმა საკუთარი კომპანიები სახელმწიფო აუდიტს გადასცა. მან არც გაქცევა სცადა და არც გავლენის გამოყენება. როცა პოლიციამ ჰკითხა, რატომ თანამშრომლობდა, მხოლოდ ეს თქვა:

— იმიტომ, რომ ჩემი დუმილი ძალიან დიდხანს იცავდა არასწორ ადამიანს.

რამდენიმე კვირის შემდეგ სასამართლო სხდომაზე ვიქტორი პირველად მოიყვანეს. ოთახში ხალხი ჩუმად იჯდა. პროკურორმა ეკრანზე მისი სარდაფის ჩანაწერი ჩართო.

ვიქტორის საკუთარი ხმა გაისმა:

— მე მივეცი ბრძანება.

ის სიტყვები დარბაზში ისე გაიფანტა, თითქოს კედლებმა თითოეული მათგანი უკან დაგვიბრუნეს. ვიქტორმა ეკრანს შეხედა, შემდეგ საკუთარ ხელებს.

— ეს ჩემი ხმა არ არის, — თქვა მან.

პროკურორმა აუდიო შეწყვიტა.

— თქვენ თვითონ თქვით.

— არა.

— ჩანაწერი და ექსპერტიზა ამას ადასტურებს.

ვიქტორმა პირველად გაიგონა საკუთარი თავი გვერდიდან. სახე დაენგრა. მე მას არ შევხედე დიდხანს. სემისთვის ეს საკმარისი იყო, ჩემთვის კი — არა. ჩემი ძმა მაინც აღარ დაბრუნდებოდა.

სასამართლოს შემდეგ ნიკოლასმა ხელშეკრულება მაგიდაზე დადო.

— ექვსი თვე გავიდა, — მითხრა მან.

— ვიცი.

— შეგიძლია წახვიდე. მაღაზია აღდგენილია. ფონდი შენს სახელზეა. ყველა ანგარიში შენს კონტროლში გადავეცი.

ცარიელ მაღაზიაში ვიდექით. ხანძრის შემდეგ კედლები შეღებილი იყო, მაგრამ ძველი სუნი აღარ დაბრუნებულიყო. დედის ფოტო ახალ ჩარჩოში ეკიდა. დახლზე კი მხოლოდ ერთი ნივთი დარჩა — ჩემი პატარა სპილენძის მაკრატელი, რომლის სახელურზეც ცეცხლმა შავი კვალი დატოვა.

— შენ რას გააკეთებ? — ვკითხე.

— პირველად ვეცდები ისე ვიცხოვრო, რომ ხალხს ჩემი სახელის გაგონებაზე შიში არ ჰქონდეს.

— ეს რთული იქნება.

— ვიცი.

— მაგრამ შეუძლებელი არაა.

მან გამიღიმა. ძალიან ოდნავ.

— დარჩები?

მე მის გვერდით დავდექი.

— ამჯერად იმიტომ, რომ მინდა. არა იმიტომ, რომ მეშინია.

სამი თვის შემდეგ მაღაზია ისევ გაიხსნა. კვირაში ორჯერ ფონდის ბავშვებისთვის ყვავილების გაკვეთილებს ვატარებდი. პატარა ოთახში იდგა ხის მაგიდა, ფანჯარასთან კი თიხის ქოთნებში იასამნები ამოდიოდა. ნიკოლასი ყოველდღე ადრე მიდიოდა, მაგრამ საღამოს სახლში ბოსტონის პურის სუნი მოჰქონდა.

ერთ საღამოს, როცა პირველი თოვლი წამოვიდა, სამზარეულოს იატაკზე ჩემი პატარა დისშვილი, ლილი, იჯდა და ფურცელზე ხატავდა. სემის ქალიშვილი მის ყოფილ მეუღლესთან ცხოვრობდა, მაგრამ იმ ზამთარს ჩემთან გადმოვიდა.

— ეს ვინ არის? — ვკითხე მის ნახატზე.

— შენ.

— რატომ მაქვს ასეთი დიდი ფეხები?

— იმიტომ, რომ ბევრ ნატეხზე გადაიარე და მაინც არ გაჩერდი.

ნიკოლასი კართან იდგა. ხელში ცხელი კაკაო ეჭირა.

— მე სად ვარ? — იკითხა მან.

ლილიმ ფურცლის კუთხეში პატარა შავი ფიგურა დახატა.

— აქ. მაგრამ იარაღი არ გაქვს.

ნიკოლასმა თავი დაუქნია.

— კარგი ნახატია.

— იმიტომ, რომ უკეთესი კაცი დაგხატე, — უთხრა ლილიმ.

იმ ღამეს მისი ტელეფონი ერთხელ აინთო. შეტყობინება ვიქტორის ადვოკატისგან იყო. ვიქტორი ციხიდან წერილს აგზავნიდა. სურდა, ჩვენთან შეხვედრა და დახმარება. სანაცვლოდ ამბობდა, რომ ნავსადგურის კიდევ ერთ საიდუმლოს გაგვიმხელდა.

ნიკოლასმა კითხვა არ დამისვა.

— გინდა წაიკითხო? — მითხრა მან.

წერილი ხელში ავიღე. რამდენიმე წამი ვუყურებდი, შემდეგ დავკეცე.

— არა.

— დარწმუნებული ხარ?

— ვიცი უკვე, სად მთავრდება მისი სიმართლე და იწყება მისი ვაჭრობა.

წერილი ნაგვის ურნაში ჩავდე.

— პასუხს არ გავუგზავნით?

— პასუხი უკვე გავეცით. აღარ მივდივართ უკან.

გვიან ღამით მაღაზიაში მარტო დავრჩი. ქუჩაზე თოვლი უხმოდ ეცემოდა. ვაზებში თეთრი ყვავილები იდგა, დახლზე კი დედის ძველი წიგნაკი და შავკვალმოდებული სპილენძის მაკრატელი ეწყო.

ნიკოლასი კარი ჩაკეტა და ჩემთან მოვიდა.

— ისევ გეშინია? — მკითხა.

— ხანდახან.

— მეც.

— კარგია.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ ვინც შიშს აღიარებს, ის მას აღარ ემორჩილება.

მან მაკრატელი აიღო, თითით დამწვარ სახელურს შეეხო და უკან დადო.

გარეთ ბოსტონი თეთრ საბანში იფარებოდა. იმავე ქალაქში, სადაც ოდესღაც კაცები ჩემს მაღაზიაში შემოვიდნენ და მითხრეს, რომ ჩემი სიცოცხლე სხვის ვალს ეკუთვნოდა, ახლა მე თვითონ ვკეტავდი კარს და ვიცოდი, რომ არავის არაფერი მმართებდა.

ნიკოლასმა ხელი გამომიწოდა.

მე ჩავჭიდე.

დედის მაკრატელი დახლზე დარჩა.

ამჯერად კარი მე დავკეტე.