ჩემმა შეყვარებულმა მეგობრების მოგზაურობის გადახდა მიბრძანა, მაგრამ ჩემი ერთი პასუხის შემდეგ მისი ღიმილი გაქრა

იმ საღამოს აეროპორტიდან ჩემმა შეყვარებულმა დამირეკა და მითხრა, რომ სასტუმრო მის ბარათს აღარ ცნობდა, მაშინ როცა მისი მეგობრები მის უკან გაშეშებულები ისხდნენ.

მეგანის სახე ეკრანზე ფერმკრთალი ჩანდა. მის უკან აეროპორტის ხმამაღალი განცხადებები ისმოდა, გვერდით კი დანიელის მეგობრები ერთმანეთს ჩუმად უყურებდნენ. რამდენიმე წუთის წინ ისინი იცინოდნენ. ახლა არავინ იღიმოდა.

— ივეტი, სასტუმრომ თქვა, რომ ბარათის მფლობელის სახელი უნდა დაემთხვეს ჯავშანს, — მითხრა მეგანმა ფრთხილად.

— ვიცი, — ვუპასუხე. — სწორედ ამიტომ არ გაივლის გადახდა.

დანიელის ხმა უკნიდან მაშინვე გაისმა.

— ტელეფონი მომეცი.

მეგანს ტელეფონი არ გადაუცია.

— შენ თქვი, რომ ყველაფერი შენი საჩუქარი იყო, — უთხრა მან.

— ეს არის ჩემი საჩუქარი, — დაიღრინა დანიელმა. — ივეტი უბრალოდ გაბრაზებულია.

ეკრანზე მისი სახე გამოჩნდა. სამი წლის განმავლობაში ვიცნობდი მის ყოველ ღიმილს, ყოველ დაძაბულ ყბას და იმ მზერას, რომლითაც სხვების წინაშე საკუთარ შეცდომებს თავდაჯერებულობად ასაღებდა. ახლა პირველად დავინახე შიში.

რამდენიმე საათით ადრე, ხუთშაბათ საღამოს, ჩვენი სამზარეულოს მაგიდაზე მისი ღია ჩემოდანი იდგა. თეთრი თეთრეულები, ახალი სათვალე და ოქროსფერი ბოთლი ერთმანეთის გვერდით ელაგა. დანიელი მეგობრებთან ვიდეოზარით საუბრობდა და ამაყად უყვებოდა, რომ ზღვისპირა კურორტი, ნავი და ძვირადღირებული ვახშამი უკვე დაჯავშნილი ჰქონდა.

ჩემმა ტელეფონმა ნიჟარასთან დაიწკრიალა.

ეკრანზე დავინახე თანხა: სამი ათას ორას ორმოცდაშვიდი ლარი და თვრამეტი თეთრი.

— ეს რა არის? — ვკითხე.

დანიელმა თავი ძლივს ასწია.

— კურორტის პაკეტი.

— ჩემს ბარათზე რატომ ჩამოწერე?

— გეტყოდი.

— როდის?

მისი მეგობრების სახეები ტელეფონის ეკრანზე მიყურებდნენ. ერთმა უხერხულად გაიღიმა. დანიელმა ეს შეამჩნია და მაშინვე გაღიზიანდა.

— ერთი მოგზაურობაა, ივეტი. შენ ამის საშუალება გაქვს.

— საქმე ფულში არ არის.

— აბა, რაშია?

— შენ ჩემი ფულით მიიღე გადაწყვეტილება და ელოდი, რომ უბრალოდ გავჩუმდებოდი.

სამზარეულოში კედლის საათის ტიკტიკი გაისმა. მაგიდაზე დადებულ ხის კოვზს თითებით ვეხებოდი, რომ ხელების კანკალი დამემალა.

დანიელი მაგიდას მიეყრდნო და ისეთი ღიმილი აიკრა, თითქოს პრობლემა მე ვიყავი.

— თუ ჩემი მეგობრების მოგზაურობის გადახდა არ მოგწონს, მაშინ წადი.

ტელეფონიდან სიცილი გაისმა.

დანიელმაც გაიცინა.

მე მის ჩემოდანს, კურორტის ამობეჭდილ დასტურს და იმ კაცს შევხედე, რომლისთვისაც სამი წელი საკუთარ თავს ვატყუებდი.

— კარგი, წავალ, — ვთქვი.

მისი ღიმილი გაფართოვდა.

— რა თქმა უნდა, წახვალ.

ამ სიტყვებმა ჩემში რაღაც საბოლოოდ ჩაკეტეს.

იმ ღამეს კამათი აღარ გამიგრძელებია. საძინებელში შევედი, ბანკს დავურეკე და ჩემს სახელზე არსებული ყველა ანგარიში დავიცავი. შევწყვიტე დანიელის წვდომა საერთო გადახდებზე, ბარათის კომპანიას კი განვუცხადე, რომ კურორტის თანხა ჩემი თანხმობის გარეშე ჩამოეწერა.

შემდეგ პატარა ბინა ვიქირავე ქალაქის მეორე მხარეს.

ჩემს საბუთებს ყავისფერ საქაღალდეში ვაწყობდი: საგადასახადო ცნობებს, დაზღვევის დოკუმენტებს და თორმეტი თვის ამონაწერებს, რომლებშიც ჩანდა, ვინ იხდიდა ქირას, დენს, საჭმელსა და დანიელის რესტორნებს.

საქაღალდის ქვეშ ბებიის ხის პატარა ზარდახშა მედო. მის სახურავზე ამოკვეთილი იყო მერცხალი. ბავშვობიდან ვიცოდი, რომ ეს ნივთი სახლიდან სახლში ჩემთან ერთად უნდა წამოსულიყო.

დილით დანიელმა ჩემი ყუთები ვერ შეამჩნია. სარკესთან იდგა, თმას ისწორებდა და ფრენას ამოწმებდა.

— შაბათ-კვირას ნუ გაიბუტები, — მითხრა. — სახლში რომ დავბრუნდები, ვილაპარაკოთ.

— სალაპარაკო აღარაფერი გვექნება.

მან ჩაიცინა, ლოყაზე მაკოცა და კარისკენ წავიდა.

მე ლიფტის კარის დახურვას დაველოდე. შემდეგ ჩემმა დამ, ნინომ, ტანსაცმელი, წიგნები, კომპიუტერი და ბებიის ზარდახშა მანქანაში ჩამალაგებინა.

გასვლის წინ ჩემი გასაღები სამზარეულოს კუნძულზე დავდე, დანიელის გაუხსნელ ტელეფონის ქვითართან.

— დარწმუნებული ხარ? — მკითხა ნინომ.

ცარიელ კარადას შევხედე.

— წასვლაში დარწმუნებული ვარ. მხოლოდ ის მიკვირს, ასე დიდხანს რატომ დავრჩი.

საღამოს ახალ ბინაში იატაკზე ვიჯექი და ცივ საჭმელს ვჭამდი. დანიელი კი აეროპორტიდან ვიდეოებს აქვეყნებდა. ერთში ჭიქას წევდა და ამბობდა, რომ მთელი შაბათ-კვირა მისი საჩუქარი იყო.

ათი წუთის შემდეგ ჩემთან თანხის მოთხოვნა მოვიდა.

„აეროპორტის ხარჯები. ნუ გაართულებ.“

უარი ვუთხარი.

მისი შეტყობინება მაშინვე მოვიდა: „გადახდის პარამეტრები შეცვალე?“

შემდეგ მეორე: „ივეტი, გაასწორე.“

მესამე: „ყველა გელოდება.“

ტელეფონი სახით ქვემოთ დავდე. ოც წუთში ისევ აინთო. მეგანი მირეკავდა. როცა ვუპასუხე, დანიელი მის უკან წამოდგა და ხელი ტელეფონისკენ წაიღო. მეგანმა კი პირველად არ დაუთმო.

— ივეტი, უთხარი მათ სიმართლე, — მითხრა მან.

მაგიდაზე დადებულ ყავისფერ საქაღალდეზე ხელი დავადე. მეგანმა ხმამაღლა ჩართო ზარი, დანიელის მეგობრები ეკრანთან მოიწიეს, ხოლო ერთმა მათგანმა კურორტის დასტური აიღო და გადაბრუნდა. მისი თვალები ხელმოწერის ხაზზე გაჩერდა. დანიელმა ხელი ისევ წინ წაიღო და…

ნაწილი 2

დანიელმა ხელი ისევ წინ წაიღო და ქაღალდის წართმევა სცადა, მაგრამ მეგანმა დასტური უკან გასწია.

— აქ მისი სახელია, — თქვა მეგობარმა, რომელიც აქამდე ყველაზე ხმამაღლა იცინოდა. — ყველა გვერდზე.

დანიელის ყბა დაეჭიმა.

— ეს მხოლოდ ტექნიკური ფორმალობაა.

— ტექნიკური ფორმალობაა ისიც, რომ ჩვენთვის შენ გადაიხდიდი? — ჰკითხა მეგანმა.

აეროპორტის მოსაცდელ დარბაზში ხალხი მათ გვერდით ჩადიოდა. დანიელის ხელში ჩაბღუჯული ჩასხდომის ბარათი იკეცებოდა. მე კი ჩემი ახალი ბინის იატაკზე ვიჯექი და საქაღალდეზე თითებს ვუსვამდი.

— ივეტი, უთხარი მათ, რომ ეს გაუგებრობაა, — მითხრა დანიელმა.

— გაუგებრობა არაა.

— შენ ახლა გაბრაზებული ხარ.

— არა. ახლა მშვიდად ვარ.

ამ პასუხმა უფრო შეაშინა, ვიდრე ყვირილი.

მეგანმა ტელეფონი დანიელისკენ მიაბრუნა.

— როცა გადახდა შეიცვალა, მან თქვა, რომ შენ მოაგვარებდი, რადგან ყველაფერს ყოველთვის შენ იხდი.

მე საქაღალდე გავხსენი. პირველი ამონაწერი ზედა გვერდზე იდო. ქირა. კომუნალური გადასახადები. სასურსათო მაღაზიები. სასტუმროები. დანიელის ტელეფონის გადასახადი. მისი მეგობრებისთვის ნაყიდი ბილეთები.

— თორმეტი თვეა, — ვთქვი. — ამ ბინაში ყველა ძირითადი ხარჯი ჩემი ანგარიშიდან გადიოდა.

ეკრანზე სიჩუმე ჩამოწვა.

— მაგრამ დანიელი ამბობდა, რომ თქვენ იყოფდით ყველაფერს, — თქვა ერთმა ბიჭმა.

— დანიელი ბევრ რამეს ამბობდა.

დანიელმა მაგიდაზე ხელი დაარტყა. ტელეფონის ეკრანი შეირხა.

— ნუ გამოდიხარ მსხვერპლად, ივეტი. შენ თვითონ გინდოდა ჩემთან ცხოვრება.

— შენ თვითონ მთხოვდი დახმარებას.

— ჩვენ გუნდი ვიყავით.

— გუნდი მაშინ იყავი, როცა გადასახადს ჩემი ბარათი ფარავდა.

მეგანმა თავი დახარა. მის უკან აეროპორტის ციფრულ დაფაზე ფრენის ნომერი შეიცვალა. დანიელის შაბათ-კვირა, რომელიც სოციალურ ქსელში ზღაპრად გამოიყურებოდა, ახლა კარიბჭესთან ჩამოშლილ დეკორაციას ჰგავდა.

— სასტუმრო თანხას წინასწარ ითხოვს, — თქვა მეგანმა. — ახლა რა ვქნათ?

— ივეტი გადაიხდის, — უპასუხა დანიელმა.

— არა, — ვთქვი.

— ყველას წინაშე ჩემს დამცირებას აპირებ?

— მე მხოლოდ აღარ ვიხდი იმას, რაც არასდროს ამირჩევია.

ამ დროს ეკრანზე სასტუმროს მენეჯერი გამოჩნდა. მან დანიელს უთხრა, რომ ჯავშანი გაუქმდებოდა, თუ მოქმედი ბარათის მფლობელი ადგილზე არ დადასტურდებოდა. დანიელმა ჯერ მას უყვირა, შემდეგ მეგანს, ბოლოს კი ისევ მე შემომხედა.

— თუ ამას გააკეთებ, ყველას ეტყვი, რომ მე არაფერი მაქვს.

— ამას შენი გადაწყვეტილება ამბობს, არა ჩემი.

ზარი უეცრად გაწყდა. რამდენიმე წამში დანიელმა დამირეკა. არ ვუპასუხე. კიდევ ერთხელ დარეკა. მერე შეტყობინება მომივიდა: „არ იცი, რას აკეთებ.“

სწორედ მაშინ კარზე დააკაკუნეს.

ახალ ბინაში ჯერ კიდევ იატაკზე ვიჯექი. ნინომ კარი გააღო. გარეთ დაბალი ქალი იდგა, მუქი ლურჯი ქურთუკით და პატარა ტყავის ჩანთით.

— ივეტი ფარელი? — იკითხა მან.

— დიახ.

— მე ლეა მორისი ვარ. დანიელის კომპანიის ფინანსური შემოწმებას ვატარებ.

ჩემს მუცელში სიცივე ჩამეღვარა.

— რატომ მოხვედით ჩემთან?

ლეამ ჩანთიდან დალუქული პაკეტი ამოიღო. ზედ ჩემი სახელი და დანიელის კომპანიის დასახელება ეწერა.

— იმიტომ, რომ თქვენს ანგარიშებსა და მის კომპანიის ხარჯებს შორის კავშირი ვიპოვეთ. ეს არ არის მხოლოდ პირადი დავა.

ნინომ კარის სახელურს ხელი მოუჭირა.

— რას ნიშნავს კავშირი?

ლეამ ჩემთვის შეხედვა არ მოუშორებია.

— თანხები, რომლებიც დანიელმა მეგობრებთან საკუთარი შემოსავლის მტკიცებულებად გამოიყენა, შესაძლოა კომპანიის ანგარიშებიდან იყოს გადმორიცხული. მაგრამ ჩვენ გვჭირდება თქვენი დოკუმენტები და ერთი პასუხი.

— რომელი პასუხი?

ლეამ პაკეტზე თითი დაადო.

— თქვენ იცოდით, რომ დანიელს კომპანიის ხარჯებზე ხელი მიუწვდებოდა?

მე ყავისფერ საქაღალდეში ამონაწერებს შევხედე. მთელი წელი მეგონა, რომ უბრალოდ უპასუხისმგებლო კაცს ვაფინანსებდი. ახლა პირველად გამიჩნდა განცდა, რომ შესაძლოა მის ვალებში სხვა ადამიანების ფულიც იმალებოდა.

— არა, — ვუთხარი. — მაგრამ ეს პაკეტი რას შეიცავს?

ლეამ ამოისუნთქა.

— დოკუმენტს, რომელიც გვიჩვენებს, ვის სახელზე იყო დადებული ყველა ავტორიზაცია.

იმავე წამს ჩემი ტელეფონი კვლავ აინთო. დანიელის შეტყობინება იყო, მხოლოდ ერთი წინადადება: „თუ ამ საქაღალდეს ვინმეს აჩვენებ, შენც დაგაკავებენ.“

ნინომ ეკრანს დახედა.

— ეს მუქარაა.

ლეამ კი მშვიდად თქვა:

— არა, ივეტი. ეს პანიკაა. მაგრამ სანამ პაკეტს გავხსნით, უნდა იცოდეთ, რომ შიგნით შეიძლება იყოს თქვენი ცხოვრების შესახებ ისეთი რამ, რაც დანიელს არასოდეს უთქვამს…

ნაწილი 3

ლეას ბოლო სიტყვებზე ოთახში მხოლოდ მაცივრის ჩუმი გუგუნი ისმოდა. პაკეტი მაგიდაზე იდო. მისი დალუქული კიდე მზის სუსტ სხივს ირეკლავდა.

— გახსენით, — ვუთხარი.

ნინომ ჩემ გვერდით ჩამოჯდა. ლეამ ხელთათმანები გაიკეთა და დალუქვა ფრთხილად გაჭრა. შიგნიდან სამი ფურცელი, ბარათის ასლები და პატარა მეხსიერების ბარათი ამოიღო.

— ეს თქვენი ხელმოწერა არ არის, — თქვა მან და პირველ ფურცელზე მიმითითა. — მაგრამ დანიელმა გამოიყენა თქვენი სახელი, როგორც თანხმობის დამადასტურებელი პირის.

ფურცელზე ჩემი სახელი ეწერა. ხელმოწერა კი უხეში, მახვილი ასოებით იყო გაკეთებული.

— ეს მე არ მომიწერია.

— ვიცით. სწორედ ამიტომ დავიწყეთ შემოწმება.

ლეამ მეორე ფურცელი გაშალა. იქ ჩანდა რამდენიმე გადარიცხვა დანიელის კომპანიის ანგარიშიდან იმავე ბარათზე, რომლითაც შემდეგ ჩვენი ქირა, რესტორნები და მეგობრების მოგზაურობა იყო გადახდილი.

ჩემს ყელში რაღაც გამეჩხირა.

— ის ჩემი ფულით არ ცხოვრობდა, — ვთქვი ნელა. — ის კომპანიის ფულსაც იყენებდა.

— ასე ჩანს, — უპასუხა ლეამ. — და თქვენი ანგარიში ამ გადარიცხვებს ფარავდა. ამიტომაც ეგონა, რომ ვერავინ შეამჩნევდა.

ნინომ მუშტები შეკრა.

— მას ივეტის სახელით დოკუმენტებზე ხელი მოუწერია.

— დიახ.

იმ წამს დანიელმა დარეკა. ლეამ თავი დამიქნია. ტელეფონი დინამიკზე ჩავრთე.

— ივეტი, სად ხარ? — მისი ხმა ხელოვნურად მშვიდი იყო.

— სახლში.

— ლეა შენთან მივიდა?

— შენ იცი, რატომ მოვიდა.

რამდენიმე წამით გაჩუმდა.

— ეს ყველაფერი ადმინისტრაციული შეცდომაა.

— ჩემი ხელმოწერა შეცდომა არ არის.

— ხელი მოვაწერე, რადგან შენ დამპირდი, რომ არ გაგიჭირდებოდა.

ნინომ გაოცებულმა შემომხედა. მე მაგიდაზე დადებულ ფურცელს ვუყურებდი და პირველად მესმოდა, როგორ ცდილობდა დანიელი საკუთარი დანაშაულის წინადადებად გადაქცევას.

— მე არაფერი დამიპირებია, — ვუთხარი.

— შენ ჩემი პარტნიორი იყავი.

— სწორედ ამიტომ მენდობოდი. და სწორედ ამიტომ გამომიყენე.

ზარის მეორე მხარეს ვიღაცას სუნთქვა შეეკრა. ალბათ მეგანი ან რომელიმე მეგობარი ჯერ კიდევ მასთან იყო.

— თუ ამ დოკუმენტებს გადასცემ, ორივეს დაგვაზიანებ, — თქვა დანიელმა.

— შენ უკვე დამაზიანე.

— ივეტი, დაფიქრდი. შენც შეიძლება პასუხისმგებელი გახდე.

ლეამ მშვიდად ჩაურთო:

— ივეტი არ გახდება პასუხისმგებელი იმაზე, რაც არ დაუმტკიცებია და არ იცოდა. მაგრამ თქვენ მოგიწევთ ახსნა, რატომ იყენებდით მის სახელს.

დანიელის სუნთქვა დამძიმდა.

— ეს შეხვედრა ადვოკატის გარეშე არ გაიმართება.

— მაშინ შენი ადვოკატი მოიყვანე, — ვუპასუხე.

ზარი გაითიშა.

ლეამ მეხსიერების ბარათი პატარა მოწყობილობაში ჩადო. ეკრანზე გამოჩნდა კამერის ჩანაწერი. დანიელი ოფისში იჯდა და ვიღაც თანამშრომელს ეუბნებოდა, რომ ჩემი ხელმოწერის მოპოვება მარტივი იყო, რადგან „ივეტი ყველაფერს ენდობოდა, რასაც ოჯახისთვის აკეთებდნენ“.

ჩანაწერში მისი სიცილი გაისმა.

ჩემმა სხეულმა თითქოს ძალა დაკარგა. დივნის საზურგეს მივეყრდენი და ხელით ბებიის ხის ზარდახშას ჩავეჭიდე.

— ეს მისი ხმაა, — ჩუმად თქვა ნინომ.

— დიახ, — უპასუხა ლეამ. — და ჩანაწერი ოფიციალურად არის მოპოვებული.

მთავარი სიმართლე უკვე ოთახში იდგა, დაუფარავი და მძიმე: დანიელი მხოლოდ ჩემს მოთმინებას კი არ იყენებდა; ის ჩემს სახელსაც იყენებდა, რომ სხვისი ფული საკუთარ წარმატებად ეჩვენებინა.

მაგრამ ლეა ჯერ კიდევ არ მიდიოდა.

მან ჩანთიდან მეოთხე ფურცელი ამოიღო და მაგიდაზე დადო.

— ეს დღეს დილით მივიღეთ, — თქვა მან.

ფურცლის ზედა ნაწილში ეწერა სასამართლოსთვის მომზადებული განცხადების სათაური. ქვემოთ კი ჩემი მისამართი, ჩემი სამუშაო ადგილი და ნინოს ტელეფონის ნომერი იყო მითითებული.

— მან უკვე მოამზადა განცხადება, რომ თქვენ მის ანგარიშებზე უკანონოდ შედიოდით, — თქვა ლეამ. — და კიდევ ერთი რამ არის.

— რა?

ლეამ ფანჯრისკენ გაიხედა. ქუჩის ქვემოთ შავი მანქანა იდგა, ძრავა ჩართული ჰქონდა.

— დანიელი აქ არ არის, მაგრამ მისი ადვოკატი უკვე თქვენს კორპუსშია. და როგორც ჩანს, მათ გადაწყვიტეს, რომ შეტევაზე თქვენამდე უნდა გადავიდნენ…