ნაწილი 4

ლეას სიტყვები ჯერ კიდევ ჰაერში ეკიდა, როცა სადარბაზოს ზარი გაისმა.

ნინომ ფარდას ფრთხილად გასწია.

ქვემოთ ორი კაცი იდგა. ერთს ხელში ტყავის საქაღალდე ეჭირა, მეორეს კი ტელეფონი ყურთან ჰქონდა მიტანილი.

— არ გააღო, — ვუთხარი.

— არც ვაპირებ.

ჩემმა ტელეფონმა მაშინვე დარეკა. დანიელი იყო.

— ივეტი, შენს კართან ხალხია? — მკითხა.

— შენს ადვოკატს გულისხმობ?

— მოდი, გონივრულად მოვიქცეთ.

— გონივრულად სამი წლის წინ უნდა მოქცეულიყავი.

— თუ ახლა არ გააღებ, სიტუაციას გააუარესებ.

ლეამ ხელი გამომიწოდა.

— მომეცი ტელეფონი.

დანიელს უთხრა:

— მე ლეა მორისი ვარ. ყველა კომუნიკაცია ამ წუთიდან ჩაიწერება.

დანიელი დადუმდა.

— თქვენ არ გაქვთ უფლება…

— თქვენ კი არ გაქვთ უფლება, ივეტის სახელით დოკუმენტები გააფორმოთ.

ზარი გაითიშა.

რამდენიმე წუთში ორივე კაცი წავიდა. არავინ შემოვიდა. ეს დანიელის პირველი მცდელობა იყო კონტროლის დასაბრუნებლად და პირველი მარცხიც.

მომდევნო საათებში ტელეფონი შეუჩერებლად რეკავდა.

დანიელის ადვოკატმა წერილი გამომიგზავნა.

„გირჩევთ, დაუყოვნებლივ შეწყვიტოთ ნებისმიერი ცრუ ბრალდება.“

ლეამ წერილი წაიკითხა და მშვიდად დახურა.

— ეს ადვოკატი თქვენს წინააღმდეგ აღარ იმუშავებს.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ მან ახლა ნახა ჩანაწერი და დოკუმენტები. მას შეუძლია კლიენტი დაიცვას, მაგრამ ვერ აიძულებს ცრუ განცხადებას ხელი მოაწეროს.

ნახევარ საათში იმავე ადვოკატმა დამირეკა.

— ქალბატონო ფარელ, — მითხრა მან დაღლილი ხმით, — მე აღარ წარმოვადგენ დანიელ ჰეივუდს ამ საკითხში.

— გასაგებია.

— გირჩევთ, არ დაეკონტაქტოთ მას პირდაპირ.

— მეც ამას ვაპირებ.

— და კიდევ… ის ცდილობს, კომპანიის ანგარიშებიდან თანხები გადაიტანოს.

ლეამ უკვე თავის ტელეფონში რაღაცებს ამოწმებდა.

— ბანკმა ანგარიშები დროებით გაყინა, — თქვა მან.

პირველად დანიელს საკუთარი გადაწყვეტილებების შედეგები შეხვდა. არა ჩემი ჩარევა. არა შურისძიება. უბრალოდ კარი, რომელიც იმავე წესით დაიხურა, როგორც მან წლების განმავლობაში დახურა ჩემ წინაშე.

იმ საღამოს პოლიციაში მივედით. განცხადება დავწერე. ხელმოწერის გაყალბება, ჩემი სახელით გაკეთებული გადარიცხვები და მუქარის შეტყობინებები ერთ საქაღალდეში მოვათავსეთ.

რამდენიმე კვირის შემდეგ დანიელი კომპანიის შეხვედრაზე მიიყვანეს.

მე იქაც ვიყავი, მაგრამ შორეულ სკამზე ვიჯექი. არ მინდოდა მისი თვალების ნახვა. მაინც გავიგონე, როგორ ჩართეს ვიდეოჩანაწერი.

მისი საკუთარი ხმა დარბაზში გაისმა.

!!! TEIL 4 — Ich verweigerte meinem Mann das Geld für seine Mutter, dann zeigte er auf die Tür – und am nächsten Morgen erstarrte er

„ივეტი ყველაფერს ენდობა, რასაც ოჯახისთვის აკეთებენ.“

შემდეგ მისი სიცილი.

დანიელი სკამზე შეირხა.

— ეს კონტექსტიდან არის ამოღებული, — თქვა მან.

ლეამ თავი ასწია.

— მაშინ განმარტეთ, რა კონტექსტი ჰქონდა თქვენი პარტნიორის ხელმოწერის გამოყენებას.

— მე მისი თანხმობა მქონდა.

— სად არის თანხმობა?

დანიელმა ოთახს გახედა.

არავინ პასუხობდა.

— ივეტი ჩემთან ცხოვრობდა, — თქვა ბოლოს.

მე პირველად შევხედე.

— ჩემთან ცხოვრება შენთვის ჩემი სახელის ფლობას არ ნიშნავდა.

მის სახეზე ისეთი სიცარიელე გაჩნდა, როგორიც აეროპორტში ჰქონდა, როცა მეგობრებმა პირველად გაიგეს სიმართლე.

პროცესი თვეები გაგრძელდა. კომპანიის შიდა გამოძიებამ დაადასტურა თანხების გადატანა. დანიელმა აღიარა დოკუმენტების ხელმოწერა, მაგრამ თქვა, რომ „ასე ოჯახურ ცხოვრებას ამარტივებდა“. სასამართლომ ეს ახსნა არ მიიღო.

მას მიესაჯა ზარალის ანაზღაურება, ჯარიმა და პირობითი სასჯელი დოკუმენტების გაყალბებისთვის. კომპანიისგან გაათავისუფლეს. მისმა მეგობრებმა მისგან დისტანცია დაიჭირეს, მაგრამ მე არც ერთის დაბრუნება აღარ მინდოდა.

ყველაზე მძიმე იყო ცარიელ ბინაში დაბრუნება.

დანიელის ოთახში მისი ნივთები აღარ იდგა. კარადა ნახევრად ღია დარჩენილიყო. თაროზე მხოლოდ ჩვენი ძველი ფოტოს ჩარჩო იდო, შუშა კი გაბზარული ჰქონდა.

სამზარეულოს კუნძულზე ჩემი გასაღები აღარ იყო.

იქ მხოლოდ ის გაუხსნელი ტელეფონის ქვითარი იდო, რომელიც იმ დილით დავტოვე.

ხელში ავიღე და უცნაურად მშვიდად ვიგრძენი თავი. ამ ქაღალდს აღარ შეეძლო ჩემი დღის გაფუჭება.

სამი თვის შემდეგ ახალ ქალაქში გადავედი.

პატარა საგადასახადო საკონსულტაციო კომპანიაში დავიწყე მუშაობა. ყოველდღე დილით სამსახურში ფეხით მივდიოდი. გზად ერთსა და იმავე საცხობში ვყიდულობდი ყავას და დარიჩინის პატარა ფუნთუშას.

ჩემი ბინა ისევ პატარა იყო, მაგრამ ყველა კედელი ჩემი არჩევანით შეიღება. ფანჯრიდან აფთიაქის ავტოსადგომს აღარ ვუყურებდი. ახლა იქ ძველი სკვერი ჩანდა, სადაც ბავშვები საღამოს ველოსიპედებით დადიოდნენ.

ნინო კვირაში ორჯერ მოდიოდა. ერთ დღეს მისმა შვიდი წლის შვილმა, ლუკამ, ბებიის ხის ზარდახშაზე მერცხალი დახატა.

— ახლა მას ფრთები უფრო დიდი აქვს, — მითხრა მან.

— რატომ?

— რომ შორს გაფრინდეს.

მე გავუღიმე.

— კარგი მიზეზია.

ზარდახშა მისაღები ოთახის თაროზე დავდე. შიგნით ახლა მხოლოდ ჩემი საბუთები, ახალი ხელშეკრულება და ლუკას ნახატი ინახებოდა.

დანიელისგან პირველი წერილი ოთხი თვის შემდეგ მივიღე.

!!! Mi hijo llegó a regalar mi mansión delante de su esposa, pero cuando le negué la entrada su sonrisa desapareció

„მინდა, ერთხელ მაინც დავილაპარაკოთ. ყველაფერი სხვანაირად გავიგე. ისევ მიყვარხარ.“

წერილი ბოლომდე წავიკითხე და არ ვუპასუხე.

მეორე შეტყობინება ერთი კვირის შემდეგ მოვიდა.