ქორწილის საკურთხეველთან საქმრომ ხელი გამიშვა და ყოფილთან წავიდა, მაგრამ მისი მამის სახე უცებ გაფითრდა

საკურთხეველთან ვიდექი, როცა ჩემმა საქმრომ ყოფილ შეყვარებულს უპასუხა და მთელი ეკლესიის წინაშე ხელი გამიშვა.

ხუთი წუთით ადრე ყველაფერი სრულყოფილი ჩანდა. თეთრი ვარდები საკურთხეველს შემოხვეოდა, ვიტრაჟებიდან შემოსული მზის სხივები იატაკზე ფერად ლაქებს ტოვებდა, სიმებიანი კვარტეტი კი ჩუმად უკრავდა. ჩემი მარჯვენა ხელის მაჯაზე პატარა სპილენძის კომპასი მეკეთა, დედისგან დარჩენილი ერთადერთი ნივთი. ის ყოველთვის მეუბნებოდა, რომ ადამიანი გზას მაშინაც პოულობს, როცა ყველა კარი იხურება.

ჯულიანს ხელი მეჭირა. მოძღვარმა წიგნი გადაშალა.

მაშინ ჯულიანის ტელეფონმა დარეკა.

ერთხელ.

მეორედ.

მესამედ.

მან ეკრანს დახედა. სახელი მაშინვე ვიცანი — ქლოი რიდი. ქალი, რომელზეც ჯულიანი ყოველთვის ამბობდა, რომ მისი ცხოვრების დიდი ხნის წინ დასრულებული ნაწილი იყო.

— გაატარე, — ჩავჩურჩულე.

— შეიძლება მნიშვნელოვანი იყოს, — მიპასუხა მან.

— ჩვენ საკურთხეველთან ვდგავართ.

ჯულიანი გვერდზე გავიდა და მაინც უპასუხა. ეკლესიაში ისეთი სიჩუმე ჩამოწვა, რომ მისი ტელეფონიდან ქალის ხმა ყველამ გაიგონა.

— დავბრუნდი, — თქვა ქლოიმ. — ახლა რომ დავბრუნდე, ისევ ამირჩევ?

ჯულიანმა თვალები დახარა. ერთი წამით ვიფიქრე, რომ ზარს გათიშავდა და ჩემთან დაბრუნდებოდა.

მაგრამ მან თავი ასწია.

— დაფიქრება მჭირდება, — თქვა.

— რაზე?

— მასთან საუბარი მინდა.

— დღეს?

— აეროპორტშია.

მის სახეზე ეჭვი კი არა, მხოლოდ იმის მოლოდინი დავინახე, რამდენს ავიტანდი. თითქოს გადაწყვეტილება უკვე მიღებული ჰქონდა და ახლა მხოლოდ ჩემს მოთმინებას ამოწმებდა.

— თუ ამ კარიდან გახვალ, დაბრუნებისას აქ აღარ დაგხვდები, — ვუთხარი.

მისი დედა, მარგარეტი, მაშინვე წამოდგა წინა რიგიდან.

— ელეონორ, გთხოვ, ყველასთვის ნუ გაართულებ.

— მე არ მივდივარ.

ჯულიანმა ტელეფონი ჯიბეში ჩაიდო და გასასვლელისკენ წავიდა. ერთხელაც არ მოუხედავს. რამდენიმე წამში ეკლესიის მძიმე კარები დაიხურა, გვერდითა ფანჯრიდან კი დავინახე, როგორ გავარდა მისი შავი მანქანა.

მარგარეტი ჩემთან მოვიდა, სახეზე დამჯდარი ღიმილით.

— ყველას დაველოდებით. გონს მოვა.

— არა.

— ორივე ოჯახზე იფიქრე.

— სწორედ ორივე ოჯახზე ვფიქრობ.

მან ხმა დაიწია.

— ორშაბათის ხელმოწერა ასობით ადამიანს ეხება. ერთი ემოციური სცენის გამო ყველაფერს ვერ გააფუჭებ.

აი, რა აწუხებდათ სინამდვილეში. არა ჩემი დამცირება. არა მათი შვილის გაქცევა. სანაპიროს განვითარების პროექტი.

სტერლინგების კომპანიას ჩემი ოჯახის კუთვნილი მიწა სჭირდებოდა. საბოლოო ხელშეკრულება ჩემს ხელმოწერას მოითხოვდა და მათ ეგონათ, რომ ქორწინება ამ ხელმოწერას ავტომატურად მოუტანდა.

ჩემი მოთმინება ნებართვად ჩათვალეს.

ხუთი თვით ადრე ჯულიანის პასპორტში პარიზის სასტუმროს ქვითარი ვიპოვე. თარიღები მის სამუშაო მოგზაურობას არ ემთხვეოდა. ორი კვირის შემდეგ საფულის გვერდით უცნობი ბინის გასაღები გამოჩნდა. ერთ დილას კი სამზარეულოს კუნძულზე მის ტაბლეტზე წერილი აინთო: ის ქორწილამდე დაბრუნდება.

ჯულიანი ოთახში შემოვიდა.

— ვინ ბრუნდება? — ვკითხე.

მან ეკრანი ჩაკეტა.

— ზედმეტად ბევრს ნერვიულობ.

ამის შემდეგ აღარ ვეკითხებოდი. ვამოწმებდი.

ჩუმად შევხვდი მამაჩემის ადვოკატს, გადავხედე მიწის განრიგებს, დაფინანსების პირობებსა და ხელმოწერის გვერდებს. იქ იყო ერთი პუნქტი, რომელსაც სტერლინგები ზედმეტად მიიჩნევდნენ.

შემდეგ ორი ზარი განვახორციელე. ერთი კორპორაციულ მდივანთან, მეორე — კეროლაინ ჰარისონთან, რომელიც ახლა ბოლო რიგში იჯდა და მუხლებზე კრემისფერი კონვერტი ედო.

ჯულიანის მამამ იგი მხოლოდ მაშინ იცნო, როცა ფარდა მოვიხსენი და პირდაპირ შევხედე.

მის სახეს ფერი დაეკარგა.

ამ დროს ჩემი ტელეფონი განათდა. ჯულიანს მოეწერა: ყველა იქ გააჩერე. ქლოის დაველაპარაკები და დავბრუნდები.

მეორე შეტყობინება მაშინვე მოვიდა: მამაშენს უთხარი, ორშაბათს ზედმეტი წინააღმდეგობა არ გაგვიწიოს. მისი ხელმოწერა მაინც გვჭირდება.

მარგარეტმა ორივე წაიკითხა.

— მომეცი, მე მივწერ.

— მან უკვე საკმარისი თქვა.

— რასაც ფიქრობ, ჯერ ჩვენთან განიხილე.

— ამისთვის თვეები გქონდათ.

— ეს ქორწილზე დიდია.

— მართალი ხარ, — ვუპასუხე. — ბევრად დიდია.

კვარტეტმა დაკვრა შეწყვიტა. სტუმრები ჩუმად მოძრაობდნენ. მამაჩემი ჩემთან მოვიდა და მკლავი გამომიწოდა.

— სახლში გინდა წასვლა?

— არა. მინდა, რაც დავიწყე, ბოლომდე მივიყვანო.

ამ დროს კეროლაინი წამოდგა. მისი ქუსლების ხმა იატაკზე მკაფიოდ ისმოდა. ჯულიანის მამა ისე სწრაფად წამოხტა, რომ ხის სკამმა იატაკი დაკაწრა.

— ელეონორ, ეს კონვერტი აქ არ გახსნა.

— რატომ?

მარგარეტი ქმარს მიუბრუნდა.

— რომელი კონვერტი?

კეროლაინმა ეკლესიის კარს მიაღწია და ფართოდ გააღო. გარეთ ჩემი ადვოკატი და კორპორაციული მდივანი იდგნენ. ორივეს ხელში ვიწრო ლურჯი საქაღალდე ეჭირა. მათ უკან კი კომპანია ჩანდა, რომლის სანაპიროს პროექტიდან ჩამოშორებასაც სტერლინგები წლებია ცდილობდნენ.

ჩურჩული მაშინვე შეწყდა.

ჩემი ადვოკატი საკურთხევლისკენ წამოვიდა, ხოლო კეროლაინმა კონვერტის დალუქულ კიდეს თითები მიადო…

ნაწილი 2

ჩემი ადვოკატი საკურთხეველთან მივიდა და ერთი საქაღალდე იმ ადგილას დადო, სადაც რამდენიმე წუთის წინ ქორწინების მოწმობა უნდა ყოფილიყო. კეროლაინმა კრემისფერი კონვერტი მის გვერდით დადო.

ქაღალდის ქვეშ ერთი ნაცნობი ხელმოწერა მკაფიოდ ჩანდა.

ჯულიანის მამა წინ გადაიხარა.

— ეს დოკუმენტი ორშაბათამდე დაცულ საცავში უნდა დარჩენილიყო.

— იქ იყო, — მშვიდად უპასუხა კეროლაინმა და დალუქულ კიდეზე ხელი დაადო. — სანამ თქვენმა შვილმა სხვა არჩევანი არ გააკეთა.

მან კონვერტის გახსნა დაიწყო. მარგარეტმა სკამის საზურგეს ხელი ჩაავლო. მისი ბრილიანტის სამაჯური ხის ზედაპირს მიეყრდნო და წვრილი, მკვეთრი ხმა გამოსცა.

ჩემმა ადვოკატმა ლურჯი საქაღალდე სტერლინგების ოჯახის მხარეს შემოატრიალა. პირველ გვერდზე ექვსი სიტყვა ეწერა: სანაპიროს მიწის გაყიდვის უფლება გაუქმებულია.

მარგარეტმა პირი დააღო.

— ეს შეუძლებელია.

— აქ თქვენი შვილის ხელმოწერაა, — ვუთხარი.

— ჯულიანს ამის უფლება არ ჰქონდა, — თქვა მისმა მამამ.

ადვოკატმა თავი ოდნავ დახარა.

— სწორედ ამიტომ არის ყველაფერი გაცილებით საინტერესო.

კეროლაინმა კონვერტიდან პირველი ფურცელი ამოიღო. მასზე ჯულიანისა და სტერლინგების იურიდიული მრჩევლის მიმოწერა იყო. შემდეგ მეორე ფურცელი გამოჩნდა — გადახდების ცხრილი, პარიზის სასტუმრო, კერძო ბინა და რამდენიმე თანხა, რომელიც ერთი შეხედვით უბრალო მომსახურების საფასურს ჰგავდა.

მარგარეტმა ხელი გამომიწოდა.

— ელეონორ, გთხოვ, ეს აქ არ გააგრძელო.

— თქვენ მთხოვეთ, ყველასთვის დამეცადა.

— ჩვენ შეგვიძლია ყველაფერი ავხსნათ.

— მაშინ ახსენით.

მისმა ქმარმა ცოლს შეხედა.

— მარგარეტ, გაჩუმდი.

ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა იგი მის წინააღმდეგ შემოტრიალდა. თუმცა უკვე გვიანი იყო. სტუმრებსაც ესმოდათ, რომ საქმე უბრალოდ გაუქმებულ ქორწილს აღარ ეხებოდა.

კეროლაინმა ჩემკენ გაიხედა.

— მზად ხარ, რომ ბოლომდე მოისმინო?

ჩემს მაჯაზე პატარა კომპასის ისრები უძრავად იდგა. ხელები მიკანკალებდა, მაგრამ ხმა არა.

— მზად ვარ.

— მაშინ ყველამ უნდა იცოდეს, რატომ მოვედი.

მან მეორე ფურცელი მაღლა ასწია.

— მე ქლოი რიდი არ ვარ. ჩემი ნამდვილი სახელია კეროლაინ ჰარისონი. ხუთი თვის წინ ჯულიანმა მე დამიქირავა, რათა პარიზში გაფორმებულიყო კომპანია, რომელიც თქვენს მიწაზე უფლებას დროებით სტერლინგების კონტროლში გადაიტანდა.

ეკლესიაში ვიღაცამ ჩუმად ამოისუნთქა.

— მე შენი მოწმე ვიყავი? — ვკითხე.

— უფრო მეტი. მე მათგან გამოგზავნილი ვიყავი. მაგრამ შემდეგ მივხვდი, რომ საქმე მხოლოდ კომერციულ ხრიკს არ ეხებოდა. ისინი აპირებდნენ, ქორწილის შემდეგ შენთვის პასუხისმგებლობა დაეკისრებინათ, ხოლო ხელშეკრულებაში შენი ოჯახის მიწა ვალების უზრუნველყოფად ჩაეწერათ.

ჯულიანის მამამ მუშტი სკამის საზურგეს დაარტყა.

— ტყუილია!

ჩემმა ადვოკატმა მეორე საქაღალდე გახსნა.

— აქ არის აუდიტის დასკვნა და წერილობითი თანხმობა, რომლითაც ჯულიანმა თქვენი სახელით წინასწარ გააფორმა უფლების გადაცემის დოკუმენტი.

მარგარეტი კედელს მიეყრდნო.

— ჩვენ მხოლოდ პროექტის გადარჩენა გვინდოდა.

— ჩემი ცხოვრებით? — ვკითხე.

არავინ მიპასუხა.

კეროლაინმა ბოლო ფურცელი ამოიღო.

—还有 ერთი რამ. ჯულიანს ქლოის დაბრუნება შემთხვევით არ დაურეკავს. მან ეს ზარი დაგეგმა, რათა ქორწილი შეგეწყვიტა და შემდეგ შენი მამისთვის ეთქვა, რომ ემოციური მდგომარეობის გამო შეთანხმების გადადება იყო საჭირო.

ჩემს მკერდში რაღაც ჩაწყდა. არა იმიტომ, რომ მიმატოვა, არამედ იმიტომ, რომ მთელი სცენა წინასწარ დაეწერა.

მამაჩემმა ხელი მომკიდა.

— ახლა შეგიძლია წახვიდე.

— ჯერ არა.

ჩემი ტელეფონი ისევ განათდა. ამჯერად უცნობი ნომერი იყო. შეტყობინება მხოლოდ ერთი წინადადებისგან შედგებოდა: თუ კეროლაინმა ყველაფერი თქვა, მაშინ შენ არ იცი, ვის ეკუთვნის მეორე ხელმოწერა…

მე ეკრანს დავხედე, კეროლაინმა კი უცებ ფერი დაკარგა…

ნაწილი 3

მე ეკრანს დავხედე, კეროლაინმა კი უცებ ფერი დაკარგა.

— ეს ნომერი ვინ არის? — ვკითხე.

მან პასუხამდე კარს გახედა.

— ჯულიანის მამა არ არის ერთადერთი, ვინც ამ საქმეში მონაწილეობდა.

ჯულიანის მამა წამოდგა.

— საკმარისია ეს თეატრი.

— არა, — თქვა ჩემმა ადვოკატმა. — ახლა იწყება მთავარი ნაწილი.

მან საქაღალდის ქვედა ჯიბიდან პატარა მეხსიერების ბარათი ამოიღო და კეროლაინს გადასცა. ეკლესიის მახლობლად მდებარე დარბაზში პროექტორი უკვე მოემზადებინათ. სტუმრები უხმოდ გადავიდნენ იქ. მე წინ მივდიოდი, მაჯაზე სპილენძის კომპასის ცივი კიდე კანში მერჭობოდა.

ეკრანზე ჯერ ჯულიანის ოფისის ჩანაწერი გამოჩნდა. დრო და თარიღი ზედა კუთხეში ჩანდა. ჯულიანი მაგიდასთან იჯდა, მის გვერდით კი მამამისი და მარგარეტი იდგნენ.

— ქორწილის შემდეგ ელეონორი ხელს მოაწერს, — ამბობდა ჯულიანის მამა.

— თუ არ მოაწერა? — იკითხა მარგარეტმა.

ჯულიანმა ჩაიცინა.

— მოაწერს. მას ჰგონია, რომ მე მიყვარს. სიყვარულით ადამიანები ყველაზე მარტივად იმართებიან.

დარბაზში ვიღაცამ ხმამაღლა იტირა.

ეკრანზე ჯულიანის ხმა კვლავ გაისმა.

— თუ ქლოი დღეს გამოჩნდება, ელეონორი გაბრაზდება და წავა. მაშინ ყველას ვეტყვით, რომ ხელშეკრულების გადადება მისი ემოციური გადაწყვეტილებაა. რამდენიმე კვირაში დაბრუნდება.

მე ჯულიანის დედას შევხედე.

— ეს იცოდი?

მარგარეტი სკამზე ჩამოჯდა.

— მე… მე მეგონა, მხოლოდ დროებით აპირებდა შენს დაშინებას.

— ჩემთვის ეს თამაში არ ყოფილა.

ჩემმა ადვოკატმა კიდევ ერთი ფურცელი ამოიღო.

— აქ არის საბოლოო დასტური. ჯულიანმა თავისი სახელით ხელი მოაწერა უფლებამოსილებას, რომლის მიხედვითაც სანაპიროს მიწის ნაწილი სტერლინგების ვალის დასაფარად უნდა გამოყენებულიყო. ხელმოწერა ნოტარიუსთან დადასტურებულია.

ჯულიანის მამა სკამზე დაეცა.

— მას ამის გაკეთება არ შეეძლო.

— შეეძლო, — თქვა კეროლაინმა. — თქვენ თავად მოაწერეთ ხელი მის დანიშვნას დროებით მმართველად.

მე პირველად ვიგრძენი, რომ სუნთქვა შემეძლო.

— მეორე ხელმოწერა ვისია? — ვკითხე.

კეროლაინმა თვალები დახარა.

— ჩემი.

ყველაფერი დადუმდა.

— შენ რატომ მოაწერე ხელი?

— იმიტომ, რომ იმ დღესვე მივხვდი, რა ხდებოდა. შემდეგ დოკუმენტის ასლი შენს ადვოკატს გადავეცი და გარიგების ყველა გადაადგილება ჩავწერე. მაგრამ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რამდენად შორს წავიდოდა ჯულიანი.

— ახლა იცი.

— ახლა ყველამ იცის.

გარედან მანქანის მუხრუჭების ხმა გაისმა. რამდენიმე წამში კარები გაიღო და ჯულიანი შემოვარდა. თმა აერია, სახეზე კი ის თავდაჯერებული გამომეტყველება აღარ ჰქონდა, რომლითაც საკურთხეველი დატოვა.

— ელეონორ, აქ რა ხდება?

არავინ უპასუხა.

მან ეკრანს შეხედა. საკუთარი სახე დაინახა. საკუთარი ხმა გაიგონა.

— გამორთეთ ეს.

— რატომ? — ვკითხე. — სიმართლე აღარ მოგწონს?

— ეს კონტექსტიდან არის ამოღებული.

— შენ თვითონ თქვი, რომ სიყვარულით ადამიანების მართვა მარტივია.

ჯულიანმა ნაბიჯი ჩემკენ გადმოდგა.

— მე შენს დაცვას ვცდილობდი.

— საკურთხეველთან რომ მიმატოვე?

— ქლოისთან საუბარი მხოლოდ გეგმის ნაწილი იყო.

— ჩემი დამცირება გეგმა იყო?

მისი ხმა ჩაუწყდა.

ამ დროს ტელეფონმა ისევ დარეკა. ჩემმა ადვოკატმა უპასუხა, რამდენიმე წამი უსმინა და სახე შეეცვალა.

— პოლიცია არაა, — თქვა მან. — ეს ბანკია.

ჯულიანი გაჩერდა.

— რა თქვეს?

ადვოკატმა პირდაპირ მას შეხედა.

— სტერლინგების ყველა ანგარიში გაყინეს. და მათ უკვე აქვთ შენი ხელმოწერილი გადარიცხვების სია.

ჯულიანი გაფითრდა.

მაგრამ მან ჯერ კიდევ არ იცოდა, რომ ყველაზე მძიმე ამბავი ამ დღეს ეკლესიაში კი არა, რამდენიმე წუთის შემდეგ მის საკუთარ ოფისში ელოდა…