ნაწილი 4 — ქორწილის საკურთხეველთან საქმრომ ხელი გამიშვა და ყოფილთან წავიდა, მაგრამ მისი მამის სახე უცებ გაფითრდა

ნაწილი 4

მაგრამ მან ჯერ კიდევ არ იცოდა, რომ ყველაზე მძიმე ამბავი ამ დღეს ეკლესიაში კი არა, რამდენიმე წუთის შემდეგ მის საკუთარ ოფისში ელოდა.

ჩემი ადვოკატი ტელეფონზე დარჩა.

ჯულიანი მის წინ იდგა და ცდილობდა, ისევ დაებრუნებინა ის ძალა, რომელიც რამდენიმე წუთში ხელიდან გაექცა.

— ბანკს უთხარი, რომ ეს გაუგებრობაა, — თქვა მან.

— ბანკი გაუგებრობებს არ აყინავს, — უპასუხა ადვოკატმა.

— მე კომპანიის დირექტორი ვარ.

— დღეს აღარ.

ჯულიანმა მამას შეხედა.

— მამა, უთხარი, რომ შეწყვიტოს.

მისმა მამამ ორივე ხელი სახეზე აიფარა.

— მე აღარაფრის შეჩერება შემიძლია.

მარგარეტის ტელეფონმა დარეკა. მან ეკრანს დახედა და მაშინვე გათიშა.

— ვინ იყო? — ჰკითხა ჯულიანმა.

— ჩვენი მთავარი ინვესტორი.

— რა უნდოდა?

მარგარეტმა ტუჩები გაამოძრავა, მაგრამ ხმა ვერ ამოიღო.

ჩემმა ადვოკატმა მშვიდად თქვა:

— მას სურს იცოდეს, რატომ გადაირიცხა პროექტის ფული პარიზის ანგარიშზე.

ჯულიანი უკან დაიხია.

— ეს თანხა დროებით გადავიტანე.

— ქლოის ბინაში? — ვკითხე.

მან შემომხედა.

— შენ არაფერი გესმის.

— სწორედ ამას ამბობდი ყოველთვის.

გარეთ მანქანების ხმა ისმოდა. სტუმრები ეკლესიის ეზოში იდგნენ, ზოგი ჩუმად ტიროდა, ზოგი ტელეფონით საუბრობდა. ჩემი მამა ჩემს გვერდით იდგა, მაგრამ აღარ მეხებოდა. მან იცოდა, რომ ახლა მე თვითონ ვდგებოდი.

ჯულიანმა ტელეფონი ამოიღო.

— ქლოის დავურეკავ.

კეროლაინმა მწარედ გაიღიმა.

— მე კეროლაინი მქვია. ქლოი კი მხოლოდ სახელი იყო, რომელიც შენ მოიგონე.

ჯულიანმა ისე შეხედა, თითქოს პირველად ხედავდა.

— შენ მე მომატყუე.

— შენ დამიქირავე, რომ სხვები მომეტყუებინა.

— ფულს გადაგიხდი, თუ ჩანაწერს წაშლი.

— უკვე გვიანია.

— რამდენი გინდა?

— სიმართლეს ფასი არ აქვს.

ამ სიტყვებზე ჯულიანის მობილურმა დარეკა. ეკრანზე მისი ოფისის ნომერი ჩანდა. მან უპასუხა.

— გისმენ.

მეორე მხრიდან ქალის ხმა გაისმა. ეს მისი იურისტი იყო.

— ჯულიან, შენს სახელზე გაცემული უფლებამოსილება გავაუქმე. აღარ წარმოვადგენ არც შენს პირად ინტერესებს და არც კომპანიას.

— რა სისულელეა!

— ეს სისულელე კი არა, პასუხისმგებლობისგან თავის დაცვაა. დოკუმენტები უკვე გადაცემულია გამომძიებლებისთვის.

ჯულიანი გაშეშდა.

— შენ მითხარი, რომ ყველაფერი დაცული იყო.

— მე გითხარი, რომ კანონიერი გზა აგერჩია.

— შენ ჩემი ადვოკატი ხარ!

— აღარ.

ზარი დასრულდა.

იმავე წამს ეკლესიის დარბაზში ისევ ჩაირთო ჩანაწერი. ამჯერად მხოლოდ ჯულიანის ხმა ისმოდა, რადგან ტექნიკოსმა სურათი გამორთო.

— მას ჰგონია, რომ მიყვარს. სიყვარულით ადამიანები ყველაზე მარტივად იმართებიან.

ჯულიანი საკუთარ ხმას უსმენდა.

ისეთი სახე ჰქონდა, თითქოს ვიღაცამ სარკეში დამალული უცხო ადამიანი აჩვენა.

— მე ასე არ მითქვამს, — ჩუმად თქვა მან.

— შენ თვითონ თქვი, — ვუპასუხე.

— ეს მე არ ვარ.

— სწორედ ეს ხარ, როცა ფიქრობ, რომ ვერავინ გისმენს.

ჩანაწერი დასრულდა.

დარბაზში არც ერთ ადამიანს არ დაუკრავს ტაში. გამარჯვებას ხმაური არ სჭირდებოდა.

პოლიცია იმავე საღამოს მოვიდა, მაგრამ არავის დაუკავებია. გამომძიებლებმა ყველა დოკუმენტი წაიღეს, ჯულიანს კი ქალაქიდან გასვლა აუკრძალეს გამოძიების დასრულებამდე. სტერლინგების პროექტი შეჩერდა. ჩემი ოჯახის მიწა დაცული დარჩა.

მე მხოლოდ ერთ რამეზე ვფიქრობდი: იმ სახლში უნდა დავბრუნებულიყავი, სადაც ჯულიანთან ერთად ვცხოვრობდი.

ღამის ათზე იქ მივედი.

მისი სამუშაო ოთახის კარი ღია იყო. მაგიდაზე სამი საქაღალდე იდო, მაგრამ ოთახში აღარავინ ჩანდა. კარადები ნახევრად დაცარიელებული იყო. იატაკზე კი ერთი ფოტო იპოვე — ჩვენი პირველი მოგზაურობა, ზღვის პირას გადაღებული.

ფოტოს უკანა მხარეს ჯულიანს დაეწერა: ყოველთვის ერთ მხარეს.

ფურცელი შუაზე გავხიე.

ფოტო მაგიდაზე დავტოვე.

მერე იმ სახლიდან ჩემი ნივთები წამოვიღე. მათ შორის დედის პატარა სპილენძის კომპასიც. სამაჯურის ტყავის თასმა ქორწილის დღეს დაჭიმულიყო და ერთ ადგილას გახეულიყო. მას სახლში მისვლისთანავე შევაკეთე.

იმ ღამეს პირველად დავიძინე ისე, რომ ტელეფონი ბალიშის ქვეშ არ დამიდვია.

სამი კვირის შემდეგ სანაპიროს პროექტი ახალი მმართველობის ქვეშ განახლდა. მე კომპანიაში დროებით ხელმძღვანელად დამნიშნეს, თუმცა პირველად ეს ტიტული არ მაშინებდა. ახლა ვიცოდი, ვისთან ერთად ვმუშაობდი და ვის ხელმოწერას ვამოწმებდი.

კეროლაინი ფინანსური ზედამხედველი გახდა.

ერთ დილას მან ყავა მომაწოდა.

— ჯერ კიდევ გეშინია, რომ ვინმეს ვერ შეამჩნევ?

— ახლა უფრო მეშინია, რომ ყველას ზედმეტად კარგად შევამჩნევ.

— ესეც გაივლის.

— ვიცი.

ოთხი თვის შემდეგ მამასთან ერთად პატარა ქალაქში გადავედი. სახლს ზღვისკენ ფანჯრები ჰქონდა და დილით ნავსადგურის ზარები ისმოდა. ჩემი სამუშაო კვირაში სამი დღე ქალაქში იყო, დანარჩენ დროს კი იქ ვატარებდი.

ერთ საღამოს ჩემი დისშვილი, ნიკო, სამზარეულოს იატაკზე იჯდა და ხატავდა.

— ეს რა არის? — ვკითხე.

— გემი.

— გემს რატომ აქვს წითელი მზე?

— იმიტომ, რომ გზა იპოვოს.

მის სიტყვებზე გამეღიმა. დედის კომპასი მაჯაზე მეკეთა.

— გზა ყველას აქვს, ნიკო.

— თუ კომპასი გაქვს?

— თუ საკუთარ თავს უსმენ.

პირველი თოვლი დეკემბრის ბოლოს მოვიდა. თეთრმა ფანტელებმა ნავსადგურის ხის მოაჯირები დაფარა. მე ფანჯარასთან ვიდექი და ჩაის ვსვამდი, როცა ჯულიანისგან შეტყობინება მივიღე.

მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა: ხუთი წუთი მომეცი, ყველაფერი სხვანაირად ავხსენი.

შემდეგ მეორე მოვიდა: ქორწილის დღეს მართლა მიყვარდი.

მესამე აღარ გავხსენი.

რამდენიმე წუთის შემდეგ დარეკა.

ზარი არ ვუპასუხე.

მეორე დღეს მისი წერილი მოვიდა. ოთხი გვერდი ეწერა. ამბობდა, რომ მამამისმა აიძულა, რომ ეშინოდა, რომ ქლოის ისტორია მხოლოდ დროებითი ხრიკი იყო, რომ ყველაფერს ჩემ გამო აკეთებდა.

წერილი ბოლომდე წავიკითხე.

შემდეგ ვუპასუხე:

შენს გადაწყვეტილებას აღარ ვასწორებ. შენ თვითონ აირჩიე გზა. მე ჩემსას ვირჩევ.

წერილი გავგზავნე და ტელეფონი დავხურე.

არც შვება მიგრძნია და არც სიხარული.

მხოლოდ სიმშვიდე.

მომდევნო კვირებში ახალი ჩვევები გამიჩნდა. დილით ნავსადგურში ვსეირნობდი. ანგარიშებს თავად ვამოწმებდი. საღამოს ნიკოს ნახატებს მაცივარზე ვაკრავდი. კვირაობით ეკლესიასთან გავდიოდი, მაგრამ შიგნით აღარ შევდიოდი.

ერთ დღეს კეროლაინმა მკითხა:

— ისევ ატარებ იმ კომპასს?

— ყოველთვის.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ ერთხელ მეგონა, ის ჩემთვის გზას იპოვიდა.

— ახლა?

— ახლა მხოლოდ მახსენებს, რომ მიმართულება ჩემ ხელშია.

იმავე საღამოს ძველი ფოტოს ნახევარი, რომელიც ჯულიანის სახლში დავტოვე, ფოსტით დამიბრუნდა. კონვერტში მისი მოკლე ჩანაწერიც იდო.

არასწორად მოვიქეცი. თუ ოდესმე შეძლებ, მაპატიე.

ფოტოს ნახევარი ბუხარში დავწვი. ჩანაწერი კი საქაღალდეში ჩავდე, სადაც სასამართლოსა და აუდიტის დოკუმენტები მქონდა. არა იმიტომ, რომ მისი დაბრუნება მინდოდა, არამედ იმიტომ, რომ ჩემი ისტორიის არც ერთი ნაწილი აღარ უნდა გამქრალიყო სხვისი გადაწყვეტილების გამო.

გარეთ თოვლი ისევ მოდიოდა.

ნიკო ოთახში შემოვიდა და მკითხა:

— დღესაც მიდიხარ ზღვასთან?

— დიახ.

— თუ გზა დაგეკარგა?

მაჯაზე კომპასს დავხედე. სპილენძის პატარა ისრები ცივ სინათლეზე ბრწყინავდა.

— აღარ დავიკარგები.

გარეთ გავედი. ნავსადგურის ზარები რეკავდა, ზღვა კი ნელა, მშვიდად სუნთქავდა.

ამჯერად მიმართულება მე ავირჩიე.