ნაწილი 4

„ნიკა?“ ქალის ხმა კანკალებდა. „სლოუნი ჩვენს კომპანიაში შენს სახელზე სესხის განაცხადს ამზადებდა.“

ოთახში ყველა გაჩუმდა.

რობერტმა მაგიდას ხელი დაადო.

„რა თქვა?“

„მან თქვა, რომ თქვენ ერთად ცხოვრობდით, საერთო ფინანსები გქონდათ და თქვენ თანახმა იყავით. განაცხადი ჯერ არ დამტკიცებულა, მაგრამ თქვენს ელფოსტაზე გამოგზავნილი თანხმობის ფორმა ყალბია.“

სლოუნმა კიბეზე ჯერ კიდევ ვერ მოასწრო ჩასვლა. რობერტმა კარი გააღო და ხმამაღლა დაუძახა.

„სლოუნ! დაბრუნდი.“

ის ნელა ამოვიდა. სახეზე უკვე აღარ ჰქონდა ის თავდაჯერებული გამომეტყველება, რომლითაც რამდენიმე წუთის წინ შემოვიდა.

„რა ხდება?“

მე ტელეფონი მაგიდაზე დავდე.

„შენს სამსახურში თქვეს, რომ ჩემს სახელზე სესხის აღებას ცდილობდი.“

„ეს გაუგებრობაა.“

„მაშინ რატომ იყენებდი ჩემს მისამართს, ჩემს ელფოსტას და ჩემს ხელფასის ცნობას?“

„მიკა ფულს საჭიროებდა. ეს მხოლოდ დროებითი დახმარება იყო.“

მიკამ უკან დაიხია.

„ჩემს გამო ნუ ამბობ ამას.“

„შენ მითხარი, რომ ყველაფერი დალაგდებოდა!“

„მე არ მითქვამს, სხვისი სახელით სესხი აგეღო.“

ჯეიდი კართან იდგა და ხელებს ნერვიულად ისრესდა.

„სლოუნ, ეს უკვე ძალიან შორს წავიდა.“

„ახლა ყველა ჩემ წინააღმდეგ ხართ?“

მე აღარ ვყვიროდი. უცნაურად მშვიდი ვიყავი.

„არა. უბრალოდ პირველად ისმენ საკუთარ სიტყვებს იმ ადამიანებისგან, ვისაც ატყუებდი.“

იმავე საღამოს ბანკში წავედი. თანამშრომელმა ყველა ანგარიში დამიბლოკა დამატებითი დაცვის კოდით, საკრედიტო ბარათები შევცვალე და პოლიციას ოფიციალური განცხადება მივეცი. ვიქტორმა წერილობით დაადასტურა, რომ სლოუნის სახელით შეტანილ მოთხოვნებში ჩემს თანხმობას ვერ ხედავდა და მისი წარმომადგენლობა შეწყვიტა.

სლოუნმა იმ ღამით ოცდაერთჯერ დამირეკა.

პირველ ზარზე არ ვუპასუხე.

მეორეზეც არა.

მესამეზე ხმოვანი შეტყობინება დატოვა.

„ნიკა, გთხოვ, უბრალოდ მომისმინე.“

შემდეგ მისი ხმა შეიცვალა.

„შენ ყველაფერს აფუჭებ. მე ამას ასე არ დავტოვებ.“

ბოლოს ისევ ტიროდა.

„მაპატიე. ჩვენ ხომ ორი წელი ერთად ვიყავით?“

მე შეტყობინებები პოლიციას გადავუგზავნე და აღარაფერი მიმიწერია.

სამი დღის შემდეგ მედიაციის ოთახში აღმოვჩნდი. ოთახი პატარა იყო, ფანჯარასთან ქოთნის მცენარე იდგა, რომლის ფოთლებიც მტვრით იყო დაფარული. სლოუნი ჩემს პირდაპირ იჯდა. მის გვერდით უკვე სხვა ადვოკატი იჯდა, ახალგაზრდა ქალი, რომელიც თავიდანვე დაძაბული ჩანდა.

მედიატორმა ჩანაწერი ჩართო.

ეს იყო ჩემი და სლოუნის საუბარი იმ დილას, როცა სახლიდან წავიდა.

„ორი თვე მჭირდება,“ ისმოდა მისი ხმა.

!!! Three hours after the honeymoon ended, he swung a belt at me, but at the sound of the elevator bell his face suddenly turned pale

„და შენი ნივთები აქ დარჩება?“

„რა თქმა უნდა. ბინაზე უფლება მაქვს.“

„ხელშეკრულებაში შენი სახელი არ წერია.“

„ჩემს საზღვრებს პატივი ეცი.“

სლოუნი ჩანაწერს უყურებდა. როდესაც საკუთარი ხმა გაიგონა, თვალები დახარა.

„ეს სხვა სიტუაცია იყო,“ თქვა მან.

მედიატორმა მშვიდად უპასუხა:

„თქვენი სიტყვები საკმაოდ მკაფიოა.“

შემდეგ ჩაირთო ჯეიდთან მისი საუბრის ჩანაწერი. იმ დღეს, როცა ნივთებს ვალაგებდი, სლოუნმა შემთხვევით საერთო ჭკვიან დინამიკში დატოვა საუბარი. სისტემა ჩემს ტელეფონთან იყო დაკავშირებული და ავტომატური ჩანაწერი შეინახა. იქ ისმოდა მისი სიცილი.

„ნიკა ორი თვე მაინც გადაიხდის ყველაფერს. სანამ მიკა მოვა, ბინა მზად იქნება.“

ჯეიდი ეკითხებოდა:

„თუ დაბრუნდა?“

„არ დაბრუნდება. კაცები, რომლებიც თავს მშვიდად აჩვენებენ, ბოლოს მაინც გეხვეწებიან.“

სლოუნმა უცებ თავი ასწია.

„ეს უკანონოდ ჩაიწერა!“

„ეს მოწყობილობა ჩემს სახელზე იყო,“ ვუპასუხე. „და ჩანაწერი შემთხვევით შეინახა სისტემამ.“

მისმა ახალმა ადვოკატმა ყურში რაღაც ჩასჩურჩულა. სლოუნს სახე გაეყინა.

მედიაციის შემდეგ შეთანხმება მარტივი იყო: ის ვეღარ აცხადებდა პრეტენზიას ბინაზე, ნივთებს მხოლოდ ნოტარიულად დამოწმებული სიით მიიღებდა და ყველა ფინანსურ მოთხოვნას გააუქმებდა. მისი ყალბი განაცხადი ცალკე გამოძიებად დარჩა.

როცა ოთახიდან გამოვდიოდი, სლოუნი უკან გამომყვა.

„შენ მართლა არაფერს გრძნობ?“

დერეფანში თეთრი ნათურები ციმციმებდა.

„ვგრძნობ,“ ვუთხარი. „უბრალოდ აღარ ვგრძნობ ვალდებულებას, შენი გადაწყვეტილებების შედეგებისგან დაგიცვა.“

„მე შენ მიყვარდი.“

„შეიძლება. მაგრამ სიყვარულს ვერ უწოდებ ადამიანს, რომელსაც მხოლოდ მაშინ ეძებ, როცა მისი ბინა, ფული და მოთმინება გჭირდება.“

ორი კვირის შემდეგ მისი ნივთები წავიღეთ სათავსოდან. ყუთები ზუსტად იმავე მდგომარეობაში იყო. ნომრები არ მოშორებულა, ფოტოები დაემთხვა ყველა ნივთს. სლოუნმა ხელი მოაწერა მიღების ფურცელს და ბოლოს პატარა ყუთი გახსნა.

იქ ჩვენი ფოტო იდო, რომელიც მისი ხედვის დაფიდან მოვხსენი. ფოტოს კუთხეში ჩემი ბინის სამზარეულო ჩანდა, მაგიდაზე კი ის პატარა სპილენძის კვერცხის ფორმის ტაიმერი იდგა, რომელსაც ომლეტის მომზადებისას ვიყენებდი. ეს იყო ჩემი ბებიის ნივთი და ყოველ დილით ერთი და იგივე ხმას გამოსცემდა: სამი მოკლე წკაპუნი.

სლოუნმა ფოტო დიდხანს უყურა.

„ეს არ უნდა გადაგეგდო,“ თქვა მან.

„არ გადამიგდია. შენია.“

მან ფოტო აიღო, მაგრამ მალე ისევ ყუთში ჩადო.

ცარიელი ოთახი პირველად მაშინ ვნახე, როცა მისი უკანასკნელი ყუთი გავიდა. აბაზანაში აღარ იდგა ზეთების ბოთლები. კედელზე მხოლოდ ოთხი პატარა ხვრელი დარჩა. საძინებელში კი ის ადგილი გამოჩნდა, სადაც მისი საწოლი იდგა და იატაკის ფერი ოდნავ განსხვავდებოდა.

!!! TEIL 4 — Ich ließ die Frau meines Mannes in unsere Küche und stellte nur eine Frage, worauf ihr Lächeln plötzlich verschwand

დავწმინდე ყველაფერი.

ფანჯრები გავაღე.

ბინა ისევ ჩემი გახდა.

სამი თვის შემდეგ ახალ სამსახურში გადავედი. პატარა არქიტექტურულ კომპანიაში ვმუშაობდი, დილით ფეხით მივდიოდი და გზად ერთსა და იმავე საცხობში ცხელ პურს ვყიდულობდი. საღამოობით კოლტონთან ერთად ფეხბურთს ვუყურებდი, მაგრამ უკვე აღარ ვამოწმებდი, სლოუნმა რამე გამოაქვეყნა თუ არა.

ერთ კვირა დღეს ჩემი დისშვილი, ანა, ჩემთან მოვიდა. სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა და ფერადი ფანქრებით ხატავდა.

„ეს ვინ არის?“ ვკითხე, როცა ფურცელზე პატარა სახლს შევხედე.

„შენ,“ მიპასუხა. „აქ მარტო ხარ?“

„არა. ახლა მარტო არ ვარ.“

მან სახლის გვერდით დიდი ყვითელი მზე დახატა.

„მაშინ ეს შენი ახალი სახლია.“

იმ ღამით პირველად გამეცინა ისე, რომ ძალით არ დამჭირვებია.

ზამთარი მალე მოვიდა. პირველ თოვლზე აივნის კარი გავაღე. ქუჩის ხმები ჩაწყნარდა და სახურავებზე თეთრი ფენა დაეფინა. სამზარეულოში ყავა დავასხი. ბებიის სპილენძის ტაიმერი მაგიდაზე დავდე. თვეების განმავლობაში ყუთში მქონდა შენახული, მაგრამ იმ დილით ისევ გამოვიყენე.

სამი მოკლე წკაპუნი გაისმა.

ტელეფონზე ახალი შეტყობინება გამოჩნდა. სლოუნის ნომერი აღარ მქონდა შენახული, თუმცა მისი სახელი მაინც ამოვიცანი.

„მინდა ერთხელ მაინც დაგელაპარაკო. მიკა აღარ არის ჩემს ცხოვრებაში. ჯეიდმაც მიმატოვა. ახლა გავიგე, ვინ იყავი ჩემთვის. გთხოვ, კარი გამიღე.“

ქვემოთ კიდევ ერთი წინადადება ეწერა.

„ყველაფერს თავიდან დავიწყებთ.“

მე დიდხანს ვუყურებდი ეკრანს. გულში სიბრაზე არ ყოფილა. არც სურვილი, რომ მისთვის იგივე ტკივილი მიმეყენებინა. მხოლოდ დაღლილობა ვიგრძენი, ისეთი, რომელიც წლების განმავლობაში გროვდება და ბოლოს მშვიდად გეუბნება, რომ საკმარისია.

პასუხი მოკლე დავწერე.

„გისურვებ სიმშვიდეს, მაგრამ ჩემს ცხოვრებაში დაბრუნება აღარ შეგიძლია.“

გაგზავნის ღილაკს დავაჭირე და ტელეფონი გადავდე.

სლოუნს აღარ დავბლოკე. ამის საჭიროება აღარ მქონდა.

ფანჯარასთან მივედი. თოვლი ისევ მოდიოდა. სამზარეულოს კუთხეში პატარა სპილენძის ტაიმერი იდგა, მის ზედაპირზე კი ფანჯრიდან შემოსული შუქი ციმციმებდა.

იმ დილით ისევ ომლეტი მოვამზადე.

მაგრამ ამჯერად საუზმე მხოლოდ ჩემთვის არ იყო. ანა მეორე ოთახში მღეროდა, ყავა ორთქლავდა და ბინაში აღარ იყო არც დაძაბული სიჩუმე, არც სხვისი პირობითი დაბრუნების მოლოდინი.

ტაიმერმა სამჯერ წკაპუნა.

მე კარი არ გამიღია.

Missed the beginning?

← Read the story from part one