ნაწილი 4 — სადილის შემდეგ ალისონმა მეგობრის გამო არჩევანი დამაყენა, მაგრამ ჩემი პასუხის შემდეგ სახეზე ფერი დაეკარგა

ნაწილი 4

ნიკას ტელეფონი ჯერ კიდევ მის ხელში იყო, როცა მე ჩემს ყოფილ მეუღლეს, სარას, კვლავ დავურეკე.

ამჯერად მან აიღო.

— მაიკლ? რა ხდება?

— მია სკოლიდან გამოიყვანე. ახლავე. უკანა გასასვლელით. არავის უთხრა, სად მიდიხართ.

— რატომ? რა მოხდა?

— გთხოვ, მენდობი თუ არა?

რამდენიმე წამის სიჩუმის შემდეგ სარამ ჩუმად მიპასუხა:

— მენდობი.

ნიკამ პოლიციასთან საუბარი დაასრულა და კარისკენ წავიდა.

— პატრულს უკვე ვუთხარი. ფოტოსაც გავუგზავნე.

ალისონი სკამზე იჯდა და თითებს ისე იჭერდა, თითქოს საკუთარი ხელების შეჩერებას ცდილობდა.

— კევინი მიას არაფერს დაუშავებს, — თქვა მან.

— ეს დარწმუნებით არ უნდა თქვა, — ვუპასუხე.

— ის მხოლოდ მაშინ აშინებს ხალხს, როცა კუთხეშია მიმწყვდეული.

— სწორედ ამიტომ არის ახლა ყველაზე საშიში.

პოლიცია სკოლამდე უფრო ადრე მივიდა, ვიდრე კევინი. შავ მანქანაში არავინ აღმოჩნდა. კარი ღია იყო, მძღოლის სავარძელზე კი მხოლოდ დაკეცილი ქაღალდი იდო.

მასზე ეწერა: „საცავი გახსენით, თუ სიმართლე გინდათ.“

ქვემოთ მისამართი იყო.

კევინს ისევ სჯეროდა, რომ წესებს თვითონ ადგენდა.

ჩვენ პოლიციის თანხლებით მივედით ძველ საწყობთან, რომელიც ქალაქის გარეუბანში, რკინიგზის ხაზის უკან იდგა. ღამის ორი საათი იყო. წვიმა სახურავს ურტყამდა და კარის ჟანგიანი სახელური ხელში მრჩებოდა.

ალისონმა სპილენძისფერი გასაღები საკეტში შეაცურა.

— თუ შიგნით რამე ცუდია, მე შევალ, — თქვა მან.

— არა, — ვუთხარი. — ამჯერად მარტო აღარაფერს შეხვდები.

კარი გაიღო.

საწყობში მტვრის, ზეთისა და ნესტიანი მუყაოს სუნი იდგა. კუთხეში რკინის კარადა იპოვეს. შიგნით იყო მყარი დისკი, რამდენიმე საქაღალდე და პატარა აუდიოჩამწერი.

პოლიციელმა ხელთათმანი გაიკეთა.

— აქედან ყველაფერს ოფიციალურად წავიღებთ.

ალისონი ერთ საქაღალდეს მიაშტერდა.

— ეს ჩემი ყოფილი ქმრის სახელია.

საქაღალდეში იპოვეს საბანკო ამონაწერები, დაზღვევის დოკუმენტები და წერილები. ბოლოს კი აუდიოჩანაწერი ჩართეს.

ჯერ მანქანის ძრავის ხმა ისმოდა. შემდეგ ალისონის ყოფილი ქმრის ხმა.

— კევინ, ფულს ვერ მოგცემ. ალისონს თავი დაანებე.

მეორე ხმამ უპასუხა:

— მაშინ იგი გაიგებს, რას აკეთებდი წლების განმავლობაში.

— მასთან აღარ მიხვიდე.

— ეს მუქარაა?

შემდეგ იყო ჩხუბის ხმა, მძიმე საგნის დაცემა და რამდენიმე წამით სიჩუმე.

ალისონმა პირზე ხელი აიფარა.

— ეს ის ღამეა, როცა ის გარდაიცვალა, — თქვა მან.

ჩანაწერი გაგრძელდა. კევინის ხმა მკაფიოდ ისმოდა.

— თუ ახლა გამოიძახებ სასწრაფოს, ყველას ვეტყვი, რომ ეს შენ გააკეთე.

შემდეგ კარის გაღების ხმა გაისმა და ჩანაწერი შეწყდა.

პოლიციელმა ერთმანეთს გადახედა.

— ეს უკვე ძველი საქმის ხელახალი გამოძიების საფუძველია.

ალისონი კედელს მიეყრდნო.

— მე მეგონა, ის ავარიაში მოკვდა.

— კევინმა გითხრა, რომ ავარია იყო? — ვკითხე.

მან თავი დაუქნია.

— მითხრა, რომ მანქანაში მარტო იჯდა. მითხრა, რომ თუ კითხვებს დავსვამდი, მეც დამადანაშაულებდნენ.

იმავე დილით კევინი დააკავეს თავისი ბინის წინ. მას ჯერ კიდევ ეგონა, რომ მტკიცებულებების ნაწილი შეეძლო გაენადგურებინა. როცა პოლიციელმა მისი სიტყვები იმავე აუდიოჩამწერიდან გაუმეორა, კევინმა პირველად დაკარგა კონტროლი.

— თქვენ არ იცით, რას აკეთებთ, — ყვიროდა ის.

პოლიციელმა ჩანაწერი თავიდან ჩართო.

„რაც შეიძლება მალე უნდა მოვიშოროთ.“

კევინმა ხმა იცნო.

— ეს მონტაჟია!

— შენი ხმაა, — უთხრა პოლიციელმა.

— მე ასე არ მითქვამს.

ჩანაწერი კვლავ გაისმა.

„შენს ქალიშვილს სკოლაში მარტო დადის.“

კევინი გაჩუმდა.

მას პირველად მოუწია საკუთარი სიტყვების მოსმენა სხვისი ყურით. აღარ შეეძლო მათი ახსნა, შეცვლა ან ალისონისთვის გადაბრალება. ეს მისი ხმა იყო. მისი მუქარა. მისი არჩევანი.

ალისონის ადვოკატმა, ქალბატონმა ნინომ, იმავე დღეს უარი თქვა მის დაცვაზე მხოლოდ ერთი პირობით: ალისონს სრული სიმართლე უნდა ეთქვა გამოძიებისთვის.

— მე ვერ დაგიცავ, თუ ნაწილ-ნაწილ მომიყვები, — უთხრა მან.

ალისონმა თვალები დახარა.

— ყველაფერს ვიტყვი.

— მაშინ პირველად დაიცავ საკუთარ თავს.

მე იმ საღამოს ალისონის სახლში მივედი, რომ ჩემი ნივთები წამომეღო. კედლებზე ჩვენი ფოტოები ეკიდა. ერთზე ის იცინოდა, მე კი გრილის წინ ვიდექი. ფოტო ჯერ კიდევ იქ იყო, მაგრამ ოთახში აღარაფერი დარჩენილიყო იმ სითბოსგან, რომელიც მასში ჩანდა.

სამზარეულოს თაროზე ჩემი გაკეთებული ხის ყუთი იდო.

ალისონმა ის გამომიწოდა.

— ეს შენია.

— შიგნით ყველაფერი იცი, რაც უნდა ვიცოდე.

— მაინც მინდა, რომ წაიღო.

ყუთი ხელში ავიღე. სახურავზე ამოწვული პატარა ნიშანი თითებით შევიგრძენი.

— ალისონ, შენ კევინის მსხვერპლი იყავი, მაგრამ იმ ღამეს მე მაინც შენ გამწირე.

მას თვალები აემღვრა.

— ვიცი.

— ამას ვერ დაგივიწყებ.

— არც გთხოვ.

ეს იყო ყველაზე პატიოსანი რამ, რაც მისგან იმ თვეებში მომესმა.

რამდენიმე კვირის შემდეგ სასამართლოს წინასასამართლო სხდომა გაიმართა. მე იქ დიდხანს არ დავრჩენილვარ. კევინს ბრალი წაუყენეს მუქარის, შანტაჟისა და ძველი საქმის მტკიცებულებების დამალვისთვის. მისი ადვოკატი ცდილობდა, ყველაფერი ალისონის წინააღმდეგ შემოებრუნებინა, მაგრამ ჩანაწერები და საბანკო დოკუმენტები ერთმანეთზე ზუსტად ებმებოდა.

ალისონმა საკუთარი წილი პასუხისმგებლობა აღიარა. მან ჯარიმა გადაიხადა, კაფე გაყიდა და გამოძიებას ბოლომდე დაეხმარა.

მე არც მისი დასჯა მინდოდა და არც დაბრუნება.

მინდოდა, ორივესთვის სიმართლე არსებობდა.

სამი თვის შემდეგ მია ჩემთან გადმოვიდა ზაფხულის არდადეგებზე. ჩემს ახალ სახლში, პატარა ქალაქში, სადაც მდინარესთან ახლოს ვცხოვრობდი, დილით ფანჯრიდან სატვირთო მანქანების ხმა ისმოდა. მე ისევ მშენებლობაზე ვმუშაობდი, მაგრამ ახლა მხოლოდ მცირე სახლების რემონტს ვაკეთებდი.

მია სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა და ფურცელზე ხატავდა.

— ეს რა არის? — ვკითხე.

— სახლი, რომელსაც შენ ააშენებ.

— ეს კარი რატომ არის ასეთი დიდი?

— იმიტომ, რომ ვინც შემოვა, უნდა იგრძნოს, რომ შეუძლია დარჩენა.

ფანქარი ხელიდან გაუვარდა. მე ავიღე და მის წინ დავდე.

— კარგი წესია.

— შენ ახლა ბედნიერი ხარ?

შევჩერდი.

— მშვიდად ვარ.

— ეს იგივეა?

ფანჯრის მიღმა პირველი თოვლი იწყებოდა.

— არა, — ვუთხარი. — მაგრამ ზოგჯერ მშვიდობა ბედნიერების დასაწყისია.

რამდენიმე დღეში ალისონმა წერილი გამომიგზავნა. მხოლოდ ერთი გვერდი იყო.

„არ გთხოვ დაბრუნებას. უბრალოდ მინდა იცოდე, რომ პირველად ვცხოვრობ ისე, რომ არავის მეშინია.“

მე პასუხი არ გავუგზავნე.

შემდეგი წერილი ერთი თვის შემდეგ მოვიდა.

„თუ ოდესმე შეძლებ, მინდა უბრალოდ ყავა დავლიოთ. კევინის გარეშე. წარსულის გარეშე.“

დიდხანს ვუყურებდი ეკრანს. ძველი ჩვევა მეუბნებოდა, რომ მისი ტკივილი ჩემი პასუხისმგებლობა იყო. მაგრამ ეს ჩვევა უკვე მოვიშორე.

მივწერე:

„გისურვებ, რომ მშვიდობა იპოვო. მაგრამ მე უკან აღარ ვბრუნდები.“

შემდეგ ნომერი დავბლოკე.

იმ საღამოს მია ჩემს სახელოსნოში შემოვიდა. ხელში ის ხის ყუთი ეჭირა, რომელიც ალისონის სახლში დავტოვე და შემდეგ უკან დამიბრუნდა.

— შეიძლება ჩემი ფანქრები აქ შევინახო?

— რა თქმა უნდა.

ყუთის სახურავი გავხსენით. შიგნით აღარ იდო მეხსიერების ბარათი, არც საბუთები, არც სპილენძისფერი გასაღები. მხოლოდ მიგროვებული ხის პატარა ნაჭრები და მიის ფერადი ფანქრები იყო.

მან სახურავზე ამოწვულ ნიშანს თითი გადაუსვა.

— ეს რატომ გააკეთე?

— იმიტომ, რომ მეგონა, რაღაცის დასაწყისი იყო.

— და ახლა?

მე ფანჯარასთან მივედი. თოვლი უკვე სახურავებს ფარავდა.

— ახლა ვიცი, რომ სახლი იქ იწყება, სადაც აღარ გიწევს საკუთარი ადგილის თხოვნა.

მია ჩემ გვერდით დადგა და ჩემი ხელი დაიჭირა.

ხის ყუთი მაგიდაზე დარჩა. მისი პატარა ამოწვული ნიშანი თეთრ შუქში ბრწყინავდა.

ამჯერად მასში აღარაფერი იმალებოდა.

და პირველად, მეც აღარაფერი მქონდა დასამალი.