ჩემი საუკეთესო მეგობარი ჩემს დას გაჰყვა ცოლად, მაგრამ საავადმყოფოს დერეფანში ხელები რომ მომიჭირა, სახეზე ფერი დაეკარგა

როზის საოპერაციოში შეჰყავდათ, როცა ბენმა მოულოდნელად მკლავში ჩამავლო ხელი და ისე შემომხედა, თითქოს ამ რამდენიმე წუთში მთელი ჩემი ცხოვრება უნდა დანგრეულიყო.

საავადმყოფოს მესამე სართულზე ღამის ორი საათი იყო. დერეფანში ანტისეპტიკის მძაფრი სუნი იდგა, ფანჯრებს კი წვიმა ისე ურტყამდა, თითქოს გარეთ ვიღაც დახმარებას ითხოვდა. როზის საწოლზე იწვა, სახე თეთრი ჰქონდა, მაგრამ მაინც ცდილობდა გაეღიმა.

— ლუკა, არ იტირო, — მითხრა მან და თითები ჩემს თითებში ჩააჭდო. — ბავშვები მალე დაიბადებიან.

— შენც კარგად იქნები, — ვუპასუხე, თუმცა საკუთარი ხმა ძლივს ვიცანი.

როზი ჩემი და იყო, ჩემზე მხოლოდ ერთი წლით უმცროსი. დაუნის სინდრომის გამო ბავშვობაში ბევრს ეგონა, რომ მისთვის ნორმალური ცხოვრება შეუძლებელი იყო. ზოგი ბავშვი მოედანზე მარტო ტოვებდა, ზოგი კი მის ლაპარაკს დასცინოდა. ბენი არასდროს ყოფილა მათ შორის.

მეოთხე კლასში, როცა ყველანი თამაშისთვის გუნდებს ვირჩევდით, ბენი ყოველთვის როზის ირჩევდა.

— ის ჩემთან იქნება, — ამბობდა და ვინც აპროტესტებდა, წინ ეღობებოდა. — ვინც ამას არ ეთანხმება, ჩემთანაც საქმე აქვს.

ერთხელ როზიმ ჰკითხა, მართლა წაიყვანდა თუ არა სკოლის გამოსაშვებ საღამოზე. ბენმა მის წინ დაიჩოქა და სერიოზული სახით უპასუხა:

— თუ შენ დამპირდები, რომ იცეკვებ, მე აუცილებლად წამოგიყვან.

წლები გავიდა. ყველას ეგონა, რომ ბოლოს ბენი მე შემომთავაზებდა ქორწინებას. მეც ასე ვფიქრობდი, სანამ ერთ საღამოს ჩემს სახლში არ მოვიდა, ხელში პატარა ხის ყუთით.

მან როზის წინ დაიჩოქა.

მე უფრო ვიტირე, ვიდრე ჩემმა დამ.

ბენი ჩემს ოჯახში ძმასავით შემოვიდა, როზიმ კი პირველად იგრძნო, რომ ვიღაცას მისი არჩევა ნამდვილად უნდოდა. როცა ტყუპებზე დაორსულდა, სახლში ისეთი სიხარული დატრიალდა, თითქოს წლების განმავლობაში ყველას ერთი და იგივე სასწაული გველოდა.

მაგრამ ოცდამეოთხე კვირიდან როზის წნევა საშიშად დაეცა. ოცდამეოთხე კვირაზე კი ყველაფერი ერთ ღამეში შეიცვალა. ექიმებმა თქვეს, რომ ორივე ბავშვის გადარჩენას ცდილობდნენ, მაგრამ როზის მდგომარეობა კრიტიკული იყო.

ბენი მთელი დრო ჩემს გვერდით იდგა. მისი პერანგის სახელოზე როზის პატარა ვერცხლისფერი თმის სამაგრი იყო მიმაგრებული — ის სამაგრი, რომელსაც ჩემი და ბავშვობიდან ატარებდა და მხოლოდ განსაკუთრებულ დღეებში იხსნიდა.

უცებ ბენმა დერეფნის ცარიელ ბოლოში წამიყვანა.

— რა ხდება? — ვკითხე.

მან ორივე ხელი მომიჭირა.

— ოპერაციამდე როზიმ დამაფიცა, რომ თუ ვერ გაიღვიძებდა, შენთვის სიმართლე უნდა მეთქვა.

— როგორი სიმართლე?

ბენს თვალები ჩაწითლებოდა.

— ბოლოს და ბოლოს უნდა გაიგო, რატომ გავყევი მას ცოლად სინამდვილეში.

მუცელში სიცივე ჩამეღვარა.

— ბენ, რას ამბობ? ფულის გამო იყო? მამის ანდერძის გამო? ან იქნებ ჩემთან ახლოს ყოფნა გინდოდა და როზი მხოლოდ მიზეზი იყო?

მან თავი დახარა.

— ბევრად უარესია, ლუკა. დაჯექი.

შავი ტყავის საქაღალდიდან ერთი დაკეცილი ფურცელი ამოიღო. ქაღალდს ქვედა კუთხეში როზის ხელით დახატული პატარა მზე ჰქონდა — ზუსტად ისეთი, როგორსაც ბავშვობაში რვეულების ყველა გვერდზე ხატავდა.

ფურცელი გამომიწოდა.

პირველივე სტრიქონის წაკითხვისას ყვირილი აღმომხდა.

ბენმა ჩემი ხელი უფრო ძლიერად მომიჭირა და ფურცლის მეორე მხარისკენ თითი წაიღო…

ნაწილი 2

…მაგრამ სანამ ფურცელს ბოლომდე გადავშლიდი, საოპერაციოს კარი გაიღო და ექიმი სწრაფი ნაბიჯით გამოვიდა. მის ნიღაბზე პატარა წითელი ლაქა შევამჩნიე.

— ვინ არის ოჯახის წევრი? — იკითხა მან.

— მე ვარ მისი ძმა, — ვთქვი.

— მეუღლე მე ვარ, — ერთდროულად თქვა ბენმა.

ექიმმა ორივეს შეგვხედა.

— მდგომარეობა ძალიან მძიმეა. ერთ-ერთ ბავშვს გულისცემა დაუქვეითდა. ახლა დაუყოვნებლივ უნდა ვიმოქმედოთ.

როზის სახელი რომ გაისმა, ხელში ჩაბღუჯული ფურცელი დამეკუჭა. რამდენიმე წამით ისიც კი დამავიწყდა, რაც წავიკითხე. მხოლოდ ერთი წინადადება მიტრიალებდა თავში: „თუ ამას კითხულობ, მამას აღარ უნდა ენდო.“

— შედით, — ვუთხარი ბენს. — შენ მას სჭირდები.

— არა. შენ უნდა იცოდე ყველაფერი.

— ჩემი და იქ იბრძვის სიცოცხლისთვის!

— სწორედ ამიტომ დაწერა ეს წერილი.

ექიმი ისევ საოპერაციოში დაბრუნდა. კარი დაიკეტა და დერეფანში მხოლოდ აპარატების სუსტი ხმაური დარჩა. ბენმა საქაღალდე სკამზე დადო, მაგრამ არ გახსნა.

— მე როზის ფულის გამო არ გავყოლილვარ ცოლად, — თქვა მან. — არც შენი ოჯახის გამო და არც შენთან ახლოს ყოფნისთვის.

— მაშინ რატომ?

— იმიტომ, რომ ერთ დღეს მან ჩემთან მოვიდა და მითხრა, რომ მამათქვენი მის ანგარიშიდან ფულს იღებდა.

სუნთქვა შემეკრა.

— შეუძლებელია.

— მეც ასე ვუპასუხე. მერე მან საბანკო ამონაწერები მაჩვენა.

დერეფნის ნათურა ციმციმებდა. მისი მკრთალი შუქი ბენის სახეზე გადადიოდა და ისევ ქრებოდა. მე კი ვგრძნობდი, როგორ მენგრეოდა ბავშვობის ყველა მოგონება.

ჩვენს მამას, ავთანდილს, ყოველთვის პატივს ვცემდი. როცა როზის მკურნალობისთვის თანხა გამოიყო, მან მითხრა, რომ ყველაფერი ოჯახისთვის ინახებოდა. მე არასდროს დამიკითხავს, რამდენი იყო ეს ყველაფერი.

— რატომ არ მითხრა როზიმ?

— იმიტომ, რომ ეშინოდა, მამასთან დაპირისპირება შენც დაგაზიანებდა. შემდეგ გაიგო, რომ მამა სასამართლოში აპირებდა მისთვის ქმედუუნაროდ გამოცხადებას. თუ ეს მოხდებოდა, მისი ქონების მართვა სრულად მას გადაეცემოდა.

— და შენ დაქორწინდი მასზე, რომ ეს შეგეჩერებინა?

ბენმა თავი დაუქნია.

— ქორწინების შემდეგ როზის კანონიერ წარმომადგენლად მე დავრჩი. მაგრამ ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო.

მან საქაღალდიდან პატარა მეხსიერების ბარათი ამოიღო. თეთრ პლასტმასზე როზის ხელით ეწერა: „სიმართლე, როცა ლუკა მზად იქნება“.

— ჩანაწერებია, — თქვა ბენმა. — მამათქვენის შეხვედრები, ადვოკატთან საუბრები, საბანკო გადარიცხვები. როზიმ ყველაფერი შეაგროვა.

— რატომ დამიმალა?

— იმიტომ, რომ ბოლო წუთამდე იმედოვნებდა, მამა გაჩერდებოდა.

— და შენ? შენ წლები ჩუმად იყავი.

ბენმა თვალები დახუჭა.

— როზის პირობა მივეცი. სანამ ის თვითონ არ მოისურვებდა, ვერაფერს გეტყოდი.

უცებ ჩემი ტელეფონი აინთო. ეკრანზე მამის სახელი გამოჩნდა. ზარი დიდხანს რეკავდა, შემდეგ შეწყდა. რამდენიმე წამში შეტყობინება მოვიდა: „საავადმყოფოდან ახლავე გადი. შენ არაფერი გესაქმება ამ ამბავში.“

ბენმა შეტყობინება დაინახა და სახეზე ისეთი გამომეტყველება დაეხატა, თითქოს სწორედ ამ სიტყვებს ელოდა.

— მან იცის, რომ ჩვენ აქ ვართ, — ჩუმად თქვა.

— რა იცის?

— რომ როზიმ ყველაფერი ჩაწერა.

ამ დროს დერეფნის ბოლოს ორი პოლიციელი გამოჩნდა. ერთს ხელში დაკეცილი ბრძანება ეჭირა.

— ბატონო ლუკა, — თქვა მან, — ჩვენთან ერთად უნდა წამოხვიდეთ.

ბენმა წინ გადამეღობა.

— რა საფუძვლით?

პოლიციელმა ფურცელი გახსნა და ჩემსკენ გამოიწია. მე კი ვიგრძენი, როგორ გამეყინა თითები, რადგან დოკუმენტის თავზე მამის ხელმოწერა დავინახე…

ნაწილი 3

…მამას ხელმოწერის ქვეშ ეწერა, რომ მე საავადმყოფოში „ემოციურად არასტაბილური“ ვიყავი და ოჯახურ დოკუმენტებს უკანონოდ ვიპარავდი. პოლიციელებს ჩემი წაყვანა უნდოდათ, მაგრამ ბენმა ტელეფონი ამოიღო.

— ერთი ნაბიჯიც არ გადმოდგათ, — თქვა მან. — ადვოკატი გზაშია.

— თქვენზე საჩივარია შემოსული, — უპასუხა უფროსმა პოლიციელმა. — მტკიცებულებები უნდა ჩაგვაბაროთ.

— მტკიცებულებებს მხოლოდ სასამართლოს ბრძანებით მიიღებთ.

მე აღარ ვუსმენდი. ხელში ისევ როზის ფურცელი მეჭირა. ბენმა ბოლოს მისი მეორე მხარე გადმოაბრუნა.

იქ ეწერა: „ლუკა, თუ ამას კითხულობ, იცოდე, რომ ბენი ჩემზე არასდროს დაქორწინებულა სიბრალულის გამო. მე დავიყოლიე, რადგან მარტო ვერ დავიცავდი იმას, რაც მამამ წამართვა. მაგრამ ყველაზე დიდი მიზეზი შენ იყავი.“

— მე? — ამოვთქვი.

ბენმა ფურცელი გამომართვა და ქვემოთ მიუთითა.

„მამა შენს სახელზეც იღებდა სესხებს. თუ მე წინააღმდეგობას გავუწევდი, შენს ცხოვრებასაც გაანადგურებდა. ბენს ვთხოვე, ჯერ ჩემი ქმარი გამხდარიყო, შემდეგ კი შენი დამცველი.“

თავი დამეხვა.

— რატომ არ მითხარით?

ბენმა ჩემ წინ დაიჩოქა.

— იმიტომ, რომ როზის ეგონა, სიმართლე შენს გულს მოუკლავდა. მას უნდოდა, სანამ ბავშვები დაიბადებოდნენ, ყველაფერი მოეწესრიგებინა.

პოლიციელი უხერხულად შეიშმუშნა.

— ეს წერილი არაფერს ამტკიცებს.

ბენმა მეხსიერების ბარათი მაღლა ასწია.

— ამას კი შეუძლია.

მალე მოვიდა ადვოკატი მარიამი, რომელმაც ჩანაწერები პირდაპირ საავადმყოფოს პატარა საკონფერენციო ოთახში გახსნა. პირველივე ფაილში მამის ხმა გაისმა.

„როზი ხელს მოაწერს. თუ ვერ მოაწერს, ექიმები დაადასტურებენ, რომ ვერ აზროვნებს. ფული მაინც ოჯახში დარჩება.“

ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.

მე სკამზე ვიდექი და მუხლები მიკანკალებდა. შემდეგ მამას ხმა გავიგონე.

„ლუკას არაფერი უთხრათ. ის ზედმეტად ემოციურია, მაგრამ მის სახელზე არსებული სახლი საკმარისად ძვირია.“

ბენმა ყბა დაჭიმა. მარიამმა ჩანაწერი გააჩერა.

— ეს სისხლის სამართლის საქმეა, — თქვა მან. — ქონების მითვისების, გაყალბებისა და იძულების მტკიცებულებები გვაქვს.

მაშინ ბენის ტელეფონმა დარეკა. ექიმი იყო.

— როზი გონს მოვიდა, — თქვა მან. — მაგრამ სასწრაფოდ უნდა მოხვიდეთ. ბავშვებიდან ერთ-ერთი ძლივს სუნთქავს.

დერეფანში გავიქეცით. როზის პალატაში შევედი და დავინახე, როგორ ეჭირა მას ექიმს ხელი. მისი თვალები ნახევრად ღია იყო.

— ლუკა… — ჩურჩულით თქვა.

— აქ ვარ.

— არ მისცე… სახლს… წაღების უფლება.

— ვერავინ წაგართმევს.

ბენმა საწოლის მეორე მხარეს დაიკავა ადგილი. როზიმ ორივეს შეხედა და ძლივს გაიღიმა.

— ახლა შეგიძლიათ მითხრათ ყველაფერი, — ვუთხარი.

— ჯერ ბავშვები, — თქვა მან.

ამ წამს მონიტორმა მკვეთრად დაიწრიპინა. ექიმები შემოცვივდნენ. როზის ხელი გამომეცალა.

მე კართან ვიდექი, ბენი კი მის გვერდით იბრძოდა.

და სწორედ მაშინ, როცა მეგონა, რომ ყველაზე საშინელი უკვე მოხდა, მარიამმა ტელეფონი მომაწოდა.

— ლუკა, — თქვა მან, — მამათქვენმა დილით თქვენი სახლი გაყიდა. მყიდველი უკვე იქ მიდის. მაგრამ ეს ყველაფერი არ არის. გარიგებაში შენი ხელმოწერაც დევს…