ნაწილი 4 — სანამ საავადმყოფოდან დაბრუნებულს ცოლის ოთახი წაშლილი დამხვდა, ჩემმა სიძემ გაიღიმა — შემდეგ კი ხელი აუკანკალდა

ნაწილი 4

პელუმმა ჩემი ტელეფონი მაგიდაზე დადო და ეკრანს ორივე ხელით დააკვირდა.

— პასუხს არ გასცემ, — მითხრა მან.

— არც ვაპირებ.

— დილით სასამართლოში მივდივართ. მანამდე პოლიცია ამ შეტყობინებას ოფიციალურად ჩაიბარებს.

ჩემს სახლში იმ ღამეს პირველად ვიგრძენი, რომ კედლები ჩემ მხარეს იდგა.

მეორე დილით, შვიდ საათზე, პოლიციის ორი თანამშრომელი მოვიდა. მაგიდაზე დადებული ტელეფონი, გადაღებული საბუთები და ელეონორის ჩანაწერი ცალ-ცალკე დალუქეს.

ჯესიკა და მარკი მისაღებში იდგნენ.

ჯესიკას ხელში ისევ ის ბზარიანი ფინჯანი ეჭირა. ყავა აღარ ჰქონდა, მაგრამ მაინც ისე უჭერდა, თითქოს მისგან სიმტკიცეს იღებდა.

— მამა, გთხოვ, არ გააკეთო ეს, — მითხრა მან.

— მე არ ვაკეთებ. შენს მიერ გაკეთებულს უბრალოდ ვეღარ ვფარავ.

მარკმა წინ გადმოდგა ნაბიჯი.

— ეს ოჯახური კონფლიქტია. პოლიციას აქ არაფერი ესაქმება.

ერთმა თანამშრომელმა მშვიდად უპასუხა:

— როცა სხვისი ხელმოწერით უფლებამოსილების მიღებას ცდილობენ, უკვე სხვა საქმეა.

მარკის სახეზე ფერი გაქრა.

— მე ხელი არ გამიყალბებია.

— მაშინ ამას გამოძიება დაადგენს.

პელუმი კართან იდგა.

— და გირჩევ, ამ წუთიდან ართურის სახელით არც ერთ ბანკს, სააგენტოს ან ნოტარიუსს აღარ დაუკავშირდე.

მარკმა ტელეფონი ამოიღო.

— ჩემი ადვოკატი მოვა.

— უკვე დავურეკეთ, — თქვა პელუმმა. — მან უარი თქვა შენს წარმომადგენლობაზე, სანამ დოკუმენტებს არ გაეცნობა.

ეს პირველი იყო, როცა მარკმა საკუთარი მარტოობა დაინახა.

მას შემდეგ ყველაფერი სწრაფად მოხდა.

ბანკმა ანგარიშებზე საეჭვო მოთხოვნები დაბლოკა.

სამკაულების მაღაზიიდან ქვითრები მოვიდა. ელეონორის ყელსაბამი და ორი ბეჭედი იქ იყო ჩაბარებული. ნაწილი ჯერ არ გაეყიდათ და პელუმმა მათი დაბრუნება მოითხოვა.

ბილიარდის მაგიდის გამყიდველმა ინვოისი გამოგზავნა. მარკს ის ჩემი ანგარიშიდან ჰქონდა გადახდილი, მაგრამ შეკვეთაზე საკუთარი ტელეფონის ნომერი დაეტოვებინა.

ასეთი პატარა შეცდომები ადამიანებს ხშირად ავიწყდებათ.

მე კი მთელი ცხოვრება პატარა შეცდომებს ვეძებდი.

ყველაზე მძიმე მაინც ის იყო, რაც იმავე კვირაში მოხდა.

პელუმის კაბინეტში მარკი, ჯესიკა და მე ერთმანეთის პირისპირ ვისხედით. მაგიდაზე ჩამწერი იდო.

— ამ ჩანაწერის მოსმენა აუცილებელია, — თქვა პელუმმა.

მარკმა გაიღიმა.

— უკვე მოვისმინეთ.

— არა. წინა ჯერზე თქვენ მხოლოდ ნაწყვეტი მოისმინეთ.

მან ჩამწერი ჩართო.

ოთახი ისევ იმ ხმებით აივსო.

მარკი ამბობდა: „ნივთები ფულია.“

ჯესიკა ამბობდა: „მამა ასე არ არის.“

მარკი პასუხობდა: „ჯერ არა.“

ახლა მისი საკუთარი ხმა მის წინ ისმოდა, არა როგორც მუქარა, არამედ როგორც ჩვეულებრივი საუბარი. სწორედ ამან გაანადგურა მისი თავდაჯერება.

— გამორთე, — თქვა მან.

პელუმმა არ გამორთო.

— კიდევ არის.

ჩანაწერში მარკი სიცილით ამბობდა, რომ მე საავადმყოფოდან დაბრუნების შემდეგ პირველ დღეებში ვერ გავერკვეოდი, რა სად იდო. ამბობდა, რომ ჯესიკას მხოლოდ ჩემი შიში უნდა გამოეყენებინა.

ჯესიკა ხელებით სახეს იფარებდა.

მე კი მარკს ვუყურებდი.

— ეს შენ თქვი?

მან პირველად ვეღარ მიპასუხა.

— მე… კონტექსტიდან ამოგლეჯილია.

— შენი ხმაა.

— გაბრაზებული ვიყავი.

— მაშინაც შენი ხმა იყო.

პელუმმა ჩანაწერი გამორთო.

მარკმა სკამი უკან გასწია.

— თქვენ ყველანი ჩემს წინააღმდეგ ხართ.

— არა, — ვუთხარი. — უბრალოდ აღარავინ გიცავს შენი სიტყვებისგან.

რამდენიმე კვირაში გამოძიება დასრულდა. მარკს ბრალი წაუყენეს ყალბი უფლებამოსილების მომზადებისა და თაღლითობის მცდელობისთვის. ჯესიკას მიმართ საქმე პირობითად შეწყდა, რადგან დადასტურდა, რომ მან ხელი არ მოაწერა დოკუმენტებს, თუმცა მოპარული ნივთების დაბრუნება და მიღებული თანხის ანაზღაურება დაეკისრა.

მე არცერთ სხდომაზე არ გამიღიმია.

არც მაშინ, როცა მარკმა თავი დამნაშავედ ცნო.

სასამართლოს გარეთ ჯესიკა დიდხანს იდგა წვიმაში.

— მამა, შეგიძლია ოდესმე მაპატიო?

მის თვალებში დაღლილობა დავინახე, არა ანგარიში.

— პატიება შეიძლება. ნდობა კი დროით შენდება.

— ისევ შენი შვილი ვარ?

— ყოველთვის იყავი. მაგრამ ჩემი სახლი შენი გასაღები არ არის.

მან თავი დახარა.

სახლში დაბრუნებისას ელეონორის ოთახში შევედი.

ბილიარდის მაგიდა უკვე გატანილი იყო. კედელზე ოთხი კვადრატული ლაქა დარჩენილიყო, სადაც ტელევიზორის სამაგრები ეკიდა. იატაკზე კი პატარა მეტალის საყელური ვიპოვე — იმ ახალი ნათურის ნაწილი, რომელიც მარკმა დაამონტაჟა.

მოვკიდე ხელი და დიდხანს ვუყურე.

ოთახი ცარიელი იყო, მაგრამ პირველად აღარ მეჩვენებოდა მკვდარი.

ელეონორის ფოტოები დავაბრუნე.

მისი წიგნები თაროზე დავაწყვე.

ხის სამკაულების ყუთი საწოლის გვერდით დავდე. ერთი ბეჭედი და ყელსაბამი დავაბრუნეთ, ორი საყურე კი სამუდამოდ დაკარგული აღმოჩნდა.

ამ დანაკარგზე მეტად ის მაწუხებდა, რომ ნივთებსაც კი დაემუქრა მათი სიხარბე.

სამი თვის შემდეგ ქალაქის ცენტრში პატარა ბინა ვიქირავე.

სახლი აღარ გამიყიდია. უბრალოდ, იქ მარტო ცხოვრება აღარ შემეძლო. ჩემი სახლის ზედა სართული ჯესიკას შვილიშვილებისთვის დავტოვე მხოლოდ იმ პირობით, რომ მასზე გადაწყვეტილებებს მე მივიღებდი და ყველაფერი წერილობით იქნებოდა.

კვირაში ოთხ დღეს ინჟინერიის საკონსულტაციო სამსახურში ვმუშაობდი. ვეხმარებოდი ახალგაზრდა სპეციალისტებს ხიდების შემოწმებაში და ხშირად ვეუბნებოდი:

— ბზარი პატარა თუ ჩანს, ეს არ ნიშნავს, რომ უმნიშვნელოა.

საღამოობით ელეონორის ბაღში ვსეირნობდი.

ჯესიკა ნელ-ნელა დაბრუნდა ჩემს ცხოვრებაში. პირველად მხოლოდ მოკლე შეტყობინებებს მწერდა. შემდეგ კვირაობით მოდიოდა და სახლში არაფერს ეხებოდა ჩემი ნებართვის გარეშე.

ერთ დღეს მისი შვილი, პატარა ლუკა, ელეონორის ოთახში შევიდა და ფანქრებით ნახატი დამიხატა. ნახატზე ოთხი ადამიანი იდგა ბაღში, შუაში კი დიდი ყვითელი მზე იყო.

— ეს ბებია ელეონორია, — მითხრა მან. — შენ მის გვერდით ხარ.

— შენ სად ხარ?

— აქ, თქვენ წინ. იმიტომ, რომ ყველას ვუყურებ.

მისი სიტყვები გულში ჩამრჩა.

ზამთრის პირველ თოვლს იმ დღეს ველოდებოდი, როცა მარკისგან წერილი მივიღე.

წერილში ეწერა, რომ შეცვლილი იყო, რომ ჯესიკას გარეშე ვერ იცხოვრებდა და რომ იქნებ სახლის გაყიდვა მაინც გადაგვეხედა. ბოლოში ერთი წინადადება ჰქონდა მიწერილი: „ჩვენ ორივეს გვჭირდება ახალი დასაწყისი.“

წერილი ელეონორის ოთახში წავიკითხე.

პასუხი მხოლოდ ერთი წინადადებით გავუგზავნე:

— ახალი დასაწყისი შენს გარეშე უკვე დავიწყე.

მეტი არაფერი დამიწერია.

იმ საღამოს ჯესიკა მოვიდა. ხელში პატარა პაკეტი ეჭირა.

— ეს დედას ყვითელი შარფია. ყუთში დაგვრჩა.

შარფი ავიღე. ქსოვილს ჯერ კიდევ ჰქონდა ელეონორის საპნის მსუბუქი სურნელი.

— მადლობა.

— მამა, ვიცი, რომ ყველაფერი ვერ გამოსწორდება.

— ყველაფერი არც უნდა გამოსწორდეს. ზოგი რამ უბრალოდ უნდა დასრულდეს.

მან თავი დამიქნია.

შემდეგ ერთად გავედით ბაღში.

პირველი თოვლი ჩუმად ეცემოდა ვარდების გამხმარ ტოტებს. ჯიბეში ხელი ჩავიყავი და ძველი რვეული შევამოწმე. ბოლო გვერდზე ის ჩანაწერები აღარ იყო, რომლებიც შიშით დავწერე.

იქ მხოლოდ ერთი ახალი წინადადება მეწერა: „სახლი კედლები არ არის. სახლი ის ადგილია, სადაც საკუთარ ხმას აღარ მალავ.“

ელეონორის ხის სამკაულების ყუთი ოთახში, ფანჯარასთან იდგა. ცარიელი განყოფილებები ისევ ჩანდა, მაგრამ ახლა ერთში მისი ყვითელი შარფის პატარა ნაწილი მქონდა დაკეცილი.

ფანჯრის მინაზე თოვლის პირველი ფიფქი მიეკრო.

მე შუქი ჩავაქრე.

სახლი პირველად აღარ იყო ცარიელი.

სიჩუმემ კარი დახურა.