ნაწილი 4 — აეროპორტში ჩემმა შეყვარებულმა მითხრა, მეგობრებთან ნუ გამოჩნდები, მაგრამ ჩემი პასუხის შემდეგ მის მეგობარს ღიმილი სახეზე გაეყინა

ნაწილი 4

…მარიამმა საქაღალდე მაღლა ასწია და როზის ღიმილი პირველად შეირყა.

— ეს რა არის? — იკითხა მან.

— ის, რასაც შენ სამი კვირა მალავდი, — ვუპასუხე.

ლორენმა კამერას ხელი დააფარა.

— გადაღება შეწყვიტეთ, — მკაცრად თქვა მარიამმა. — ეს სახლი კერძო საკუთრებაა.

— ხალხს უფლება აქვს იცოდეს სიმართლე, — წამოიძახა როზიმ.

— ხალხმა უკვე იცის ის, რაც თქვენ პირდაპირ ეთერში თქვით, — მიუგო მარიამმა. — და ახლა მათ მოისმენენ დარჩენილ ნაწილსაც.

მან ტელეფონი ჩართო და როზის საკუთარი ხმა გაისმა.

„ნიკა ვერაფერს დაამტკიცებს. თუ ბრენდი ჩემზეა, ვებსაიტიც ჩემი იქნება. უბრალოდ, სანამ დაბრუნდები, ყველაფერი ისე გავაკეთოთ, რომ მან ხელი ვეღარ შემიშალოს.“

როზის სახიდან ფერი გაქრა.

ლორენმა ნაბიჯი უკან გადადგა.

— ეს საიდან გაქვს? — ჩურჩულით იკითხა როზიმ.

— შენი კომპიუტერიდან, — ვუთხარი. — შენ თვითონ შეინახე.

— უკანონოდ შეხვედი ჩემს ფაილებში!

— იმ ანგარიშში შევედი, რომლის ადმინისტრატორიც მე ვარ და რომლის შექმნასაც მე ვაფინანსებდი. მაგრამ ეს ჩანაწერი შენს საკუთარ ელფოსტაში იყო შენახული.

ტელეფონზე ზარები ერთმანეთის მიყოლებით შემოდიოდა. ჯერ ბანკი იყო. შემდეგ უცხოური კომპანია. ბოლოს კი მისი ადვოკატი.

როზიმ ტელეფონს დახედა.

— მარიამ, უპასუხე! — უბრძანა მან.

მარიამმა ზარი გათიშა.

— მე აღარ წარმოვადგენ თქვენ — თქვა მან. — ამ დილით მომსახურების ხელშეკრულება შევწყვიტე.

როზიმ თვალები ფართოდ გაახილა.

— შენც მის მხარეს ხარ?

— მე ფაქტების მხარეს ვარ. და თქვენმა ქმედებებმა ჩემი მუშაობის გაგრძელება შეუძლებელი გახადა.

როზი ჩემკენ მოტრიალდა.

— ნიკა, ჩვენ ამ ყველაფერს მოვაგვარებთ.

მის ხმაში უკვე აღარ იყო ის თავდაჯერება, რომლითაც კამერის წინ საუბრობდა. პირველად პირდაპირ ჩემთან ლაპარაკობდა, მაყურებლის გარეშე.

— რას მოვაგვარებთ?

— ფულს დაგიბრუნებ.

— როდის?

— ყველაფერი რომ დალაგდება.

— ჩემი სახელით დადებულ ვალს?

— ეს შეცდომა იყო.

— ოცდათორმეტი ათასი ლარის ხარჯვა შეცდომა არ არის.

მან ტუჩი მოიკვნიტა.

— შენ ხომ მითხარი, რომ ჩემი გჯეროდა.

— მჯეროდა. ამიტომ მოგეცი ექვსი თვე. შენ კი ეს ნდობა ვალდებულებად გადააქციე.

მალე სახლში ბანკის წარმომადგენლები და საგადასახადო ინსპექტორი მოვიდნენ. მათ წაიღეს დოკუმენტების ასლები, შეამოწმეს ხელშეკრულებები და ბანკს ოფიციალური შეტყობინება გაუგზავნეს, რომ ჩემი სახლი უზრუნველყოფად არ გამოიყენებოდა.

როზი კუთხეში იდგა და ტელეფონს ხელში ატრიალებდა.

მოულოდნელად საკუთარივე პირდაპირი ეთერი გახსნა. ეკრანზე მისი სახე ჩანდა, მერე კი მარიამის ჩართული ჩანაწერი. როზიმ პირველად მოისმინა საკუთარი სიტყვები ხალხთან ერთად.

„ხალხს ყოველთვის მსხვერპლის მხარე უჭირავს.“

ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.

— ეს მე ვთქვი? — იკითხა მან.

— დიახ, — ვუპასუხე.

— ასე არ მახსოვს.

— მაგრამ ჩაიწერა.

ის იატაკზე მდგარ ჩემოდანს დაეყრდნო. ის ჩემოდანი სამი კვირის წინ მე მივათრიე აეროპორტში. ოქროსფერი სტიკერი გვერდზე ჯერ კიდევ მიკრული ჰქონდა.

როზიმ მითხრა, რომ მანქანამდე მიმეცილებინა. ამჯერად ჩემოდანი თვითონ უნდა აეღო.

— ნიკა, გთხოვ.

— სად წახვალ?

— ლორენთან.

ლორენმა მაშინვე თავი გააქნია.

— ჩემთან ვერ დარჩები. უკვე საკმარისი პრობლემა მაქვს.

როზიმ მას შეხედა და თითქოს პირველად მიხვდა, რომ მეგობრები მისი მაყურებლები იყვნენ, არა ოჯახი.

როცა კარი დაიხურა, სახლი ისევ ჩუმი გახდა.

სიჩუმე ამჯერად ცარიელი არ იყო.

მეორე დღეს იურისტმა დოკუმენტები წარადგინა. ბანკმა ჩემი ანგარიშებიდან როზის წვდომა საბოლოოდ მოხსნა. უცხოურ კომპანიას წერილობით ეცნობა, რომ გარიგება მცდარი გარანტიით იყო გაფორმებული. როზის წინააღმდეგ დაიწყო გამოძიება ყალბი ხელმოწერისა და ფინანსური თაღლითობის მცდელობის გამო.

მე სასამართლო დარბაზში არავის დამცირებას არ ველოდი. მინდოდა მხოლოდ, ჩემი ცხოვრება კვლავ ჩემი გამხდარიყო.

რამდენიმე კვირის შემდეგ როზიმ დამირეკა.

— ნიკა, გთხოვ, განცხადება უკან გაიტანე.

— ამას ვერ გავაკეთებ.

— ციხეში წავალ.

— გადაწყვეტილება მაშინ მიიღე, როცა ჩემი სახლის უზრუნველყოფით ვალის აღებას ცდილობდი.

— მე შენ მიყვარდი.

— სიყვარული ადამიანს სხვის სახელზე ვალს არ აწერინებს.

მან დიდხანს არ ილაპარაკა.

— ერთხელ მაინც მნახავ?

— არა.

ეს სიტყვა მშვიდად ვთქვი. არც სიბრაზე მქონდა, არც გამარჯვების სურვილი. უბრალოდ, პირველად არ ვცდილობდი მის ცხოვრებაში გაჩენილი ხვრელის ამოვსებას.

თვე-ნახევრის შემდეგ სახლი აღარ ჰგავდა იმ ადგილს, სადაც როზის ჩვეული ჩრდილი დადიოდა. საძინებელში მისი სარკე აღარ ეკიდა. სააბაზანოში აღარ იდგა ათობით გაუხსნელი ბოთლი. სათადარიგო ოთახში ჩემი სამუშაო მაგიდა და ხელსაწყოები დავალაგე.

ყოველ დილით ხის ფიცრების სუნი მაღვიძებდა.

დავიწყე მცირე ავეჯის დამზადება და შეკვეთების მიღება. პირველად წლების შემდეგ შემეძლო სამუშაო მაგიდასთან ჯდომა ისე, რომ კამერისთვის საჭირო კუთხე არ მეფიქრა.

ზამთრის დასაწყისში ჩემი დისშვილი, ანა, ჩემთან მოვიდა. ის რვა წლის იყო და ყველაფერს ზედმეტი კითხვების გარეშე ამჩნევდა.

— როზი აღარ ცხოვრობს აქ? — მკითხა მან.

— აღარ.

— იმიტომ, რომ ცუდი იყო?

მე ფანჯარასთან მივედი. გარეთ პირველი თოვლი მოდიოდა.

— ზოგჯერ ადამიანები ცუდ არჩევანს აკეთებენ. ეს არ ნიშნავს, რომ ჩვენ მათი ყველა შედეგი უნდა ვატაროთ.

ანა ცოტა ხანს ჩუმად იდგა. მერე მაგიდაზე ფურცელი დადო. დახატული ჰქონდა პატარა სახლი, ღია ფანჯრები და წინ მდგომი კაცი, რომელსაც ხელში ხის დაფა ეჭირა.

— ეს შენ ხარ, — მითხრა მან. — ახლა სახლში სინათლეა.

ფურცელი სახელოსნოში დავკიდე.

როზის ბოლო შეტყობინება მარტში მოვიდა.

„ახალი ცხოვრება დავიწყე. თუ ოდესმე ისევ დაგჭირდება ადამიანი, ვინც შენს გვერდით იქნება, დამირეკე.“

დიდხანს ვუყურებდი ეკრანს. ადრე ასეთ სიტყვებზე მაშინვე დავრბოდი მის დასახმარებლად. იმ ღამეს კი ტელეფონი მაგიდაზე დავდე და პასუხი მხოლოდ მეორე დღეს გავუგზავნე.

„გისურვებ მშვიდობას. მაგრამ ჩემს ცხოვრებაში დაბრუნება აღარ არის შესაძლებელი.“

შემდეგ ნომერი დავბლოკე.

არ მინდოდა მისი დამარცხება.

მინდოდა, საკუთარი თავი აღარ დამეკარგა.

გაზაფხულზე სათადარიგო ოთახში პატარა სახელოსნო გავაფართოვე. კედელზე თაროები დავამაგრე. ჩემი პირველი შეკვეთით დამზადებული მუხის სკამი ფანჯარასთან დავდგი. საღამოობით იქ ვჯდებოდი, ჩაის ვსვამდი და ქალაქის ხმას ვუსმენდი.

ერთ დღეს, სახლის დალაგებისას, კარადის უკან როზის ჩემოდნის პატარა ოქროსფერი სტიკერი ვიპოვე. ალბათ იმ საღამოს ჩამოვარდა, როცა ნივთები გაიტანა. ხელში ავიღე და დიდხანს ვუყურებდი.

ეს უბრალო სტიკერი იყო, მაგრამ მასზე მთელი ამბავი იდგა: აეროპორტის მკვეთრი შუქი, მისი ჩურჩული, მეგობრების ღიმილი, ჩემი გაჩერებული ნაბიჯი და ის პირველი წუთი, როცა მივხვდი, რომ წასვლა გაქცევა არ იყო.

სტიკერი სამუშაო მაგიდის გვერდით, ხის პატარა ყუთზე მივაკარი.

ახლა ის აღარ ნიშნავდა როზის მოგზაურობას.

ის ნიშნავდა ჩემს დაბრუნებას.

იმ საღამოს თოვლის ბოლო ფანტელი ფანჯრის რაფაზე დადნა. სახელოსნოში ხის ნაზი სუნი იდგა. შორიდან ქალაქის ხმაური მოდიოდა, მაგრამ სახლში სიმშვიდე იყო.

ოქროსფერი სტიკერი სანათის ქვეშ ბრწყინავდა.

მე კარი ჩავკეტე და პირველად აღარავის დაველოდე.