ნაწილი 4 — ცოლმა მოულოდნელად „შესვენება“ მოითხოვა, მაგრამ ჩემს პასუხზე მისი წინასწარ მომზადებული ღიმილი მაშინვე გაქრა

ნაწილი 4

მაგიდაზე დადებულ ფურცელს ორივე ვუყურებდით. ჩემი სახელი ნამდვილად ეწერა, მაგრამ ხელმოწერის ქვედა რკალი სხვანაირად იხრებოდა. მე წლების განმავლობაში ერთსა და იმავე ფორმით ვაწერდი ხელს. ამ ხაზს კი რეიჩელის ხელი ჰქონდა ნასწავლი.

ირაკლიმ სათვალე მოიხსნა.

— ეს საკრედიტო განაცხადია. თანხა ოცდარვა ათასი ლარია.

რეიჩელმა სკამს ხელი ჩაავლო.

— არ შეიძლება.

— შეიძლება, — უპასუხა მან. — განაცხადი გუშინ საღამოს გაიგზავნა. თუ დადასტურდებოდა, თანხა თქვენს საერთო ანგარიშზე ჩაირიცხებოდა.

— მე ხელი არ მომიწერია, — ვთქვი.

— ამიტომაც დაგირეკეთ. ბანკმა ხელმოწერის დადასტურება მოითხოვა, რადგან ციფრული ნიმუში ძველ საბუთებს არ დაემთხვა.

რეიჩელი ფანჯარასთან მივიდა. გარეთ წვიმის წვეთები მინაზე გრძელ ხაზებად ჩამოდიოდა.

— ვანესამ მითხრა, რომ ეს მხოლოდ დროებითი სესხი იქნებოდა, — თქვა მან.

— ჩემს სახელზე?

— ჩვენ ორივეს სახელზე.

— ჩემი თანხმობის გარეშე?

— მინდოდა, დენვერის ამბავი შეგეჩერებინა.

ირაკლიმ ფურცლები ერთმანეთზე დაალაგა.

— ქალბატონო რეიჩელ, ამიერიდან არაფერი მოაწეროთ ხელს და არ დაუკავშირდეთ ბანკს ჩემი თანდასწრების გარეშე. თუ განაცხადი თქვენი ელექტრონული მოწყობილობიდან გაიგზავნა, ამას შესაბამისი შედეგები მოჰყვება.

რეიჩელმა უცებ მე შემომხედა.

— შენ ამას პოლიციაში წაიღებ?

— ჯერ არ ვიცი.

— ნიკა, გთხოვ.

— მე მთელი ღამე ვფიქრობდი, შენ რა გააკეთე. ახლა პირველად შენ მოგიწევს იფიქრო, რა გააკეთე.

ირაკლის ტელეფონმა კვლავ დარეკა. ამჯერად მან უპასუხა.

— დიახ, ქალბატონო კაპანაძე… დიახ, ის აქ არის… არა, ბატონ ნიკას ეს განაცხადი არ დაუდასტურებია… გთხოვთ, ანგარიში დაუყოვნებლივ დაბლოკოთ.

რეიჩელი მისკენ მიბრუნდა.

— ბანკს უკვე დაურეკე?

— ბანკმა თვითონ დამირეკა, — უპასუხა ირაკლიმ.

ამ წინადადებამ მას ბოლო იმედიც წაართვა. ის აღარ ცდილობდა თავის მართლებას. იდგა და ორივე ხელს მუცელზე იკრავდა, თითქოს შიგნით რაღაც დაეშალა.

სწორედ მაშინ ჩემს ტელეფონზე ვანესას ზარი შემოვიდა.

ირაკლიმ თვალით მკითხა, ვუპასუხებდი თუ არა.

მე სპიკერი ჩავრთე.

— ნიკა, ეს ყველაფერი ისე არ არის, როგორც გგონია, — დაიწყო ვანესამ.

მისი ხმა დაძაბული იყო.

— მაშინ ამიხსენი.

— რეიჩელი ცუდ მდგომარეობაშია. მე უბრალოდ ვცდილობდი, დახმარებოდა.

— ჩემი სახელით სესხის აღებაში?

რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.

— ეს რეიჩელის იდეა არ ყოფილა.

რეიჩელმა თავი ასწია.

— ვანესა!

— შენ თვითონ მითხარი, რომ ნიკა ყველაფერს აკონტროლებდა, — განაგრძო ვანესამ. — მითხარი, რომ უნდა დაგეცვა თავი.

— მე არ გთხოვე, ჩემი ქმრის ხელმოწერა გაგეკეთებინა!

— მე მხოლოდ ნიმუში გამოგიგზავნე.

ირაკლიმ ხელი ასწია და ჩამწერი ჩართო. ამჯერად მისი ხმა მშვიდი იყო.

— ქალბატონო ვანესა, საუბარი იწერება. გირჩევთ, არაფერი დაამატოთ.

ვანესა დადუმდა.

— თქვენ იურისტი ხართ? — იკითხა მან.

— დიახ.

— მაშინ იცით, რომ ეს ოჯახური საკითხია.

— აღარ არის მხოლოდ ოჯახური საკითხი.

ზარი გაწყდა.

რეიჩელმა ტირილი დაიწყო, მაგრამ მისკენ არ გავწეულვარ. ეს სისასტიკე არ იყო. უბრალოდ პირველად აღარ ვცდილობდი იმ ადამიანის დამშვიდებას, ვინც ჩემი შფოთვა საკუთარი გეგმის ნაწილად აქცია.

ირაკლიმ ჩუმად მითხრა:

— პოლიციაში განცხადების შეტანას გირჩევთ. მაგრამ გადაწყვეტილება თქვენია.

— დღეს არა, — ვუპასუხე. — ჯერ ბანკისგან ოფიციალური პასუხი მინდა.

— და დენვერი?

— საღამოს გავფრინდები.

რეიჩელმა ცრემლები მოიწმინდა.

— დღესვე?

— დღესვე.

— სამ კვირაში უნდა წასულიყავი.

— სამსახურმა თარიღი შეცვალა. ზუსტად იმიტომ, რომ სწრაფად დავადასტურე.

ის გაშტერებული შემომცქეროდა. პირველად მივხვდი, რომ ჩემი წასვლა მისთვის მხოლოდ დაშორება აღარ იყო. მის წინაშე მთელი ცხოვრება იშლებოდა, რომლის მართვაც სხვისი შიშით ეგონა შესაძლებელი.

ოფისიდან გამოსვლისას დერეფანში იგივე ხის იატაკი ჭრიალებდა. რეიჩელი ჩემ უკან მოდიოდა და ყოველ ნაბიჯზე ჩერდებოდა.

— ნიკა, თუ ახლა წახვალ, ყველაფერი დასრულდება.

კიბეზე გავჩერდი.

— შეიძლება უკვე დასრულდა. უბრალოდ, მე დღეს გავიგე.

— შეგიძლია ერთხელ მაინც იბრძოლო ჩვენთვის?

— ექვსი წელი ვიბრძოლე. ახლა საკუთარ თავზე ზრუნვა არ ნიშნავს, რომ შენ გსჯი.

სახლში მხოლოდ ერთი ჩანთა ჩავალაგე. თეთრი პერანგი, ორი წიგნი, საბუთები და მამაჩემის ნაჩუქარი სპილენძის მთის საკიდი.

რეიჩელი კარის ჩარჩოსთან იდგა.

— ეს მაინც წაიღე? — მკითხა მან.

— ეს ჩემი გზის გახსენებაა.

— ჩვენი ქორწილის დღიდან გაქვს.

— ვიცი.

— მაშინ როგორ შეგიძლია ასე მშვიდად წახვიდე?

მე ჩანთის ელვა შევკარი.

— მშვიდად არ მივდივარ. უბრალოდ, აღარ ვყვირი.

აეროპორტში ვანესას ქმარმა დამირეკა. პირველად გავიგე, რომ ვანესას რამდენიმე სხვა ადამიანისთვისაც ჰქონდა ვალების „დროებითი“ გეგმები. მან მათგან თანხა გამოიტანა და რეიჩელსაც იგივე გზა შესთავაზა. როცა მისი მეუღლე ყველაფერს მიხვდა, ბანკში განცხადება უკვე შეტანილი ჰქონდა.

სახლიდან გასვლისას ჩემს ტელეფონზე ბანკის წერილი მივიღე: განაცხადი შეჩერებული იყო, თანხა არ გაცემულა, ხოლო ყალბი ხელმოწერის საკითხი გამოძიებისთვის გადაეგზავნათ.

რეიჩელს დავურეკე.

— თანხა არ ჩარიცხულა, — ვუთხარი.

— ვიცი.

— ირაკლი დაგეხმარება, თუ სამართლებრივი კონსულტაცია დაგჭირდება.

— შენ მაინც მეხმარები?

— ადამიანს ვეხმარები, რომელმაც საკუთარ თავს დიდი ზიანი მიაყენა. მაგრამ შენს ცხოვრებას მე ვეღარ გადავარჩენ.

დენვერში პირველი კვირა სასტუმროს პატარა ოთახში გავატარე. დილით მინის კედლების მიღმა მთები მოჩანდა, საღამოს კი უცხო ქუჩებზე დავდიოდი და ვცდილობდი, ახალ ქალაქს ჩემი წარსულის გარეშე შევხედვოდი.

სამსახურში მენეჯერმა, სალომემ, ოთახი მაჩვენა.

— აქ ადრე არავინ მუშაობდა, — მითხრა მან. — შეგიძლია შენებურად მოაწყო.

ფანჯარასთან მაგიდა დავდგი. სპილენძის მთის საკიდი უჯრაში ჩავდე, მაგრამ მხოლოდ ერთი დღით. მეორე დილას ისევ ამოვიღე და მაგიდის კუთხეზე დავკიდე.

სამი კვირის შემდეგ რეიჩელისგან წერილი მივიღე. ხელით იყო დაწერილი.

„მინდა, ერთხელ მაინც მომისმინო. ვანესამ ყველაფერი დამინგრია, მაგრამ მე ვიცი, რომ საბოლოო გადაწყვეტილება ჩემი იყო. თუ დაბრუნდები, ყველაფერს თავიდან დავიწყებთ.“

წერილი ორჯერ წავიკითხე.

შემდეგ ირაკლის გავუგზავნე, რომ განქორწინების დოკუმენტებს დაერთო.

პასუხად მხოლოდ ეს მივწერე:

„გისმინე. ამიტომაც აღარ დავბრუნდები.“

რამდენიმე თვეში განქორწინება დასრულდა. რეიჩელმა ვანესასთან ურთიერთობა გაწყვიტა. ბანკმა ყალბი ხელმოწერის საქმე დახურა მას შემდეგ, რაც დადასტურდა, რომ თანხა არ გაცემულა, თუმცა რეიჩელსა და ვანესას სამოქალაქო პასუხისმგებლობა დაეკისრათ. მე არც სასამართლოში გამარჯვება აღმინიშნავს და არც მათი უბედურება მიხარია.

ერთ კვირა დილით სალომესთან ერთად ქალაქის პატარა კაფეში ვიჯექი. გარეთ პირველი თოვლი მოდიოდა. სალომემ ფინჯანი მაგიდაზე დადო.

— ბედნიერი ხარ? — მკითხა მან.

ფანჯარაზე თოვლის ფანტელები ეცემოდა.

— პირველად დიდი ხნის შემდეგ მშვიდად ვარ.

— ეს იგივეა?

— არა. მაგრამ უფრო ძვირფასია.

საღამოს სახლში დაბრუნებულმა მაგიდასთან პატარა გოგონა დავინახე. ის მეზობლის შვილი, ანა, იყო, რომელსაც ხანდახან ვეხმარებოდი ხატვაში. ფურცელზე მთები დაეხატა. ერთ-ერთი მთა სპილენძისფრად ჰქონდა გაფერადებული.

— ეს შენ ხარ? — ვკითხე.

— ეს გზა არის, — მიპასუხა მან. — იქ, სადაც ადამიანი ბოლოს მიდის.

ფურცელი კედელზე მივაკარი.

იმავე ღამეს რეიჩელმა კიდევ ერთხელ დარეკა. ნომერი არ ავიღე. ცოტა ხანში შეტყობინება მოვიდა.

„დღეს ვანესას დავემშვიდობე. ახლა მარტო ვარ.“

ტელეფონი მაგიდაზე დავდე.

მისი მარტოობა სიმართლე იყო. მაგრამ ის აღარ იყო ჩემი პასუხისმგებლობა.

მეორე დილით სამსახურში წასვლის წინ კარის საკეტი შევამოწმე. სპილენძის პატარა მთის საკიდი ხელში ავიღე და ჯიბეში ჩავიდე.

ქუჩაში თოვლი სუფთად იდო. არც ერთი ნაკვალევი არ ჩანდა.

მე პირველი ნაბიჯი გადავდგი.

მთა ისევ ჩემთან იყო, მაგრამ გზა — უკვე ჩემი.