ნაწილი 4 — ჩემმა სიდედრმა მშობლებს დილით მოსვლაც აუკრძალა, მაგრამ როცა შავი კალამი ავიღე, ჩემს ქმარს ღიმილი სახეზე შეეყინა

ნაწილი 4

კარზე დაკაკუნება სამჯერ გაისმა.

ლენდონი შუა ოთახში იდგა და პირველად აღარ ჰგავდა ადამიანს, რომელსაც რაიმეს მართვა შეეძლო.

მირამ კარი გააღო.

ორი გამომძიებელი შემოვიდა. მათ უკან პოლიციის ოფიცერი იდგა. არცერთს ხმას არ აუწევია. სწორედ ეს იყო ყველაზე შემაშინებელი.

— ლენდონ ვენსი? — იკითხა ერთ-ერთმა.

— დიახ.

— თქვენთან რამდენიმე კითხვაზე საუბარი გვსურს.

— ახლა? აქ? ჩემს სახლში?

მირამ მშვიდად შეასწორა:

— ელეონორის სახლში.

ლენდონმა მას შეხედა, თითქოს ამ პატარა შესწორებამ უკანასკნელი საყრდენიც გამოაცალა.

ტელეფონი კვლავ აჟღერდა.

კომპანიის ფინანსური დირექტორი იყო.

— ლენდონ, ბანკმა ყველა ანგარიშზე წვდომა გააჩერა. თანამშრომლები პასუხებს ითხოვენ.

— შენ უთხარი, რომ ყველაფერი კონტროლშია.

— აღარ შემიძლია ამის თქმა.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ მე ვნახე ხელმოწერილი განაცხადები.

ლენდონს თითები დაეძაბა.

— შენც ჩემს წინააღმდეგ ხარ?

— არა, ლენდონ. საკუთარი თავის გადარჩენას ვცდილობ.

ზარი დასრულდა.

შემდეგ ბრენდამ ჩანთის ძებნა დაიწყო.

— აქედან მივდივართ, — თქვა მან. — ლენდონ, მანქანის გასაღებები მომეცი.

— დედა, გაჩუმდი.

— მე შენს გვერდით ვიყავი.

— სწორედ ამიტომ უნდა გაჩუმდე.

ეს სიტყვები ოთახში მძიმედ ჩამოვარდა. ბრენდამ ლენდონს შეხედა და სახეზე პირველად გამოჩნდა არა ბრაზი, არამედ ის შიში, რომელსაც ადრე მე ვატარებდი.

გამომძიებელმა მაგიდაზე ჩამწერი დადო.

— ბატონო ვენსი, კიდევ ერთხელ მოუსმინეთ თქვენს საუბარს.

ლენდონმა თავი გააქნია.

— ეს არ არის საჭირო.

— თქვენ თვითონ თქვით, რომ ხელმოწერას სხვანაირად მოაგვარებდით.

— სხვა რამ ვიგულისხმე.

— რას?

ლენდონმა პირი გააღო და გაჩერდა.

ჩამწერი ჩაირთო.

მისი ხმა ოთახში გაისმა. მშვიდი, დაღლილი, თითქოს საუბარი ჩვეულებრივ საქმეზე ყოფილიყო.

— თუ არ მოაწერს, ხელმოწერას სხვანაირად მოვაგვარებთ.

ლენდონმა საკუთარ ხმას მოუსმინა და თვალები დახარა.

ბრენდა კედელს მიეყრდნო.

მე კი მივხვდი, რომ ზოგჯერ ადამიანს ყველაზე მეტად სხვისი ბრალდება კი არა, საკუთარი სიტყვების მოსმენა ანადგურებს.

— ეს მე ვთქვი, — ჩუმად თქვა მან.

— დიახ, — უპასუხა გამომძიებელმა.

— მაგრამ არ მინდოდა…

— სურვილი და ქმედება ერთი და იგივე არ არის. ჩვენ ამას გავარკვევთ.

იმ დღეს ლენდონი დაკითხვაზე წაიყვანეს. ბრენდა მასთან ერთად წავიდა, რადგან გამომძიებლებმა მისი საუბარიც მოისმინეს. არავინ დავკარებია მათ. არავინ უყვირია.

უბრალოდ, კარი დაიხურა.

და სახლი პირველად ამოისუნთქა.

საღამოს ოუენის ოთახში შევედი. მისი საწოლი ფანჯარასთან იდგა. ბაბუასთვის მოტანილი თბილი საბანი იატაკზე ეგდო. კედელზე ჩვენი ოჯახის ფოტო ეკიდა, მაგრამ იმ ადგილას, სადაც ლენდონი იდგა, ოუენს ფანქრით პატარა ხაზი გაევლო.

— რატომ გადახაზე მამა? — ვკითხე.

მან მხრები აიჩეჩა.

— სურათში ის ყველას შორის იდგა, მაგრამ იმ დღეს არავინ დაიცვა.

ფოტო კედლიდან ჩამოვხსენი.

საძინებელში კი მისი კარადა ცარიელი აღარ იყო, მაგრამ ნივთები უკვე ჩემთვის უცხო გახდა. საქაღალდის გვერდით მისი ძველი საათი იდო. ის საათი, რომელიც ჩვენი ქორწილის დღეს ეკეთა.

მე საათი ყუთში ჩავდე.

მეორე დილით ლენდონის ადვოკატმა დამირეკა.

— ქალბატონო ვენსი, თქვენი მეუღლე მზად არის შეთანხმებისთვის.

— რა შეთანხმებისთვის?

— მას სურს, რომ საქმე ოჯახურ დავად დარჩეს. სანაცვლოდ, ის ხელს მოაწერს განქორწინების დოკუმენტებს და კომპანიიდან წავა.

— ის ხელს მოაწერს იმას, რასაც კანონი მოსთხოვს.

— თუ ბრალდება გაგრძელდა, შედეგები მისთვის მძიმე იქნება.

— შედეგები მე არ დამიწყია.

— შეიძლება მან დაკარგოს ყველაფერი.

ფანჯარასთან ვიდექი. ეზოში მამა ნელა დადიოდა, დედა კი მის გვერდით იყო.

— მე აღარ ვაპირებ მის გადარჩენას საკუთარი ცხოვრების ფასად, — ვუთხარი.

ადვოკატი გაჩუმდა.

— ეს თქვენი საბოლოო პასუხია?

— დიახ.

რამდენიმე კვირაში სასამართლომ სახლის დაცვისა და ანგარიშების გაყინვის ბრძანება დაადასტურა. გამოძიებამ დაადგინა, რომ ლენდონმა თანამშრომელს ჩემი ძველი ხელმოწერა მიაწოდა, ფინანსურ განყოფილებას კი უთხრა, თითქოს თანხმობა ზეპირად ჰქონდა მიღებული.

ბრენდას ბრალი არ წაუყენეს გაყალბებაში, მაგრამ მისი საუბარი საქმეში დარჩა. მას სახლის დატოვება მოუხდა და დროებით დასთან გადავიდა.

ლენდონმა დანაშაული სრულად აღიარა.

სასამართლო დიდხანს გაგრძელდა, მაგრამ მე მას ყველა სხდომაზე არ ვესწრებოდი. იურისტები მყავდა. ცხოვრება კი სასამართლო დარბაზზე დიდი აღმოჩნდა.

სამი თვის შემდეგ ბოსტონიდან საცხოვრებლად კემბრიჯში გადავედი. ლოჯისტიკის კომპანიაში ახალი განყოფილება ჩამაბარეს. დილით ადრე ვდგებოდი, ოუენს საუზმეს ვუმზადებდი და საღამოს მშობლებთან მივდიოდი.

სახლში ახალი საკეტი დავაყენე.

არა იმიტომ, რომ ყველას ეჭვით ვუყურებდი.

იმიტომ, რომ ახლა ვიცოდი, კარი ვის უნდა გაეღო.

ოუენმა სკოლიდან დაბრუნებისას პატარა ნახატი მომიტანა. ოთხი ადამიანი იდგა ყვითელი სახლის წინ. ყველას ხელში ქოლგა ეჭირა.

— ეს ჩვენ ვართ, — მითხრა მან. — ამჯერად კარი ღიაა.

ნახატი მაცივარზე მივაკარი.

მამას მუხლი ნელ-ნელა უკეთდებოდა. დედამ თავისი ყვითელი თავსაფარი გარეცხა, მაგრამ კიდეზე ერთი პატარა მოწითალო ლაქა მაინც დარჩა იმ წვიმიანი ღამიდან. ის ლაქა ვერ ამოვიდა.

დედამ თავსაფარი გადაგდებას აპირებდა.

— დატოვე, — ვუთხარი. — ეს იმის მტკიცებულებაა, რომ იმ ღამეს მაინც მოვასწარით სახლში დაბრუნება.

ექვსი თვის შემდეგ, ნოემბრის ცივ საღამოს, ლენდონმა ბოლო წერილი გამომიგზავნა.

„ელეონორ, ახლა ვხვდები, რაც გავაკეთე. მინდა ოუენი ვნახო. მინდა შენთან საუბარი, მხოლოდ ერთხელ. ყველაფერი შეიძლება თავიდან დავიწყოთ.“

წერილი დიდხანს მეჭირა ხელში.

ძველებურად ალბათ მაშინვე ვუპასუხებდი. ავუხსნიდი, დავამშვიდებდი, მის სინანულს მიზეზს მოვუძებნიდი.

მაგრამ ამჯერად პასუხი ერთი წინადადება იყო.

„ჩვენ თავიდან არ ვიწყებთ იმას, რაც არასოდეს ყოფილა უსაფრთხო.“

შემდეგ წერილი დავხიე.

ოუენი მისაღებში იჯდა და ხის პატარა სახლს ღებავდა. ყვითელი ფერი იატაკზე დაეღვარა. მე ტილო მოვიტანე, მაგრამ სანამ დავიწყებდი, ფანჯარასთან გავჩერდი.

პირველი თოვლი მოდიოდა.

ეზოს ნათურების ქვეშ ფანტელები ნელა ეშვებოდა. დედას ყვითელი თავსაფარი სკამის საზურგეზე ეკიდა. მის კიდეზე დარჩენილი პატარა მოწითალო ლაქა შორიდან თითქმის არ ჩანდა.

ოუენმა ნახატს შეხედა.

— დედა, ახლა მართლა ჩვენი სახლია?

მის გვერდით დავჯექი.

— ახლა ეს ჩვენი სახლია იმიტომ, რომ აქ არავის სჭირდება საკუთარი ადგილი დაიმსახუროს.

მან თავი დამადო მხარზე.

გარეთ თოვლი გაძლიერდა.

კარი ჩაკეტილი იყო, მაგრამ ამჯერად ეს შიშის ნიშანი აღარ ყოფილა. ეს ჩემი არჩევანი იყო.

მე დედას ყვითელი თავსაფარი ავიღე, ფრთხილად დავკეცე და კარის გვერდით ჩამოვკიდე.

იმ ღამეს პირველად მივხვდი, რომ სახლი კედლები კი არა, ის ხალხია, ვისაც შიგნით უშვებ.

და კარი ამჯერად მე მეჭირა.