ჩემმა სიდედრმა მშობლებს დილით მოსვლაც აუკრძალა, მაგრამ როცა შავი კალამი ავიღე, ჩემს ქმარს ღიმილი სახეზე შეეყინა

იმ ღამეს, როცა მამაჩემი წვიმაში კარის წინ დაეცა, ჩემმა ქმარმა მაინც არ გააღო კარი. დილის ოთხს აკლდა ათი წუთი, როცა ჩემი ტელეფონის ეკრანზე დედაჩემის სახელი აინთო. ზარი მაშინვე გაწყდა, მაგრამ რამდენიმე წამში ხმოვანი შეტყობინება მივიღე.

— ელეონორ, შვილო… ჩვენ სახლთან ვართ. მამას ფეხი ძალიან სტკივა.

მე ჩიკაგოში ვიყავი, საწყობის ავარიის გამო მთელი ღამე საბუთებს ვამოწმებდი. ტელეფონის ელემენტი თითქმის დამჯდარი მქონდა, მაგრამ ქმარს დავურეკე.

— ლენდონ, ისინი თქვენთან მოდიან. კარი გაუღე, გთხოვ.

— ვიცი, დედაშენმა დამირეკა, — მიპასუხა მან. — ყველაფერი მოგვარდება.

ხმა მშვიდი ჰქონდა. ზედმეტად მშვიდი.

ხუთი წლის წინ მშობლებმა საკუთარი კომერციული შენობა გაყიდეს და ჩემი სახლის საყიდლად მილიონ-ნახევარი დოლარი მომცეს. მე კიდევ ორასი ათასი დავამატე. მამამ ხელშეკრულებაზე ხელი რომ მოაწერა, მკაცრად მითხრა:

— სახლი მხოლოდ შენს სახელზე უნდა იყოს. ძლიერი საძირკველი ადამიანს არჩევანის უფლებას აძლევს.

მაშინ გავიცინე. ლენდონი მიყვარდა და ვერ წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე არჩევანი დამჭირდებოდა.

ახლა კი დედამ მითხრა, რომ ავტობუსი წყალმოვარდნის გამო ჩვენს უბნამდე ვერ მივიდა. მშობლებს კილომეტრზე მეტი ფეხით გაევლოთ. მამას მარჯვენა მუხლი წლებია აწუხებდა. წვიმა კი სახეს სცემდა ისე, თითქოს ცა მთლიანად ჩამოიშალა.

დილის ოთხის ათ წუთზე დედამ ზარი დარეკა.

კარზე არავინ გაუღო.

სათვალთვალო კამერით სიდედრმა, ბრენდამ, დაინახა ისინი. დედამ უთხრა, რომ მამას დასაჯდომი და გასაშრობი ადგილი სჭირდებოდა.

— ხალიჩა გუშინ პროფესიონალურად გაწმინდეს, — უპასუხა ბრენდამ. — დილით რვაზე დამლაგებელი მოვა. მანამდე მოითმინეთ.

— ფეხსაცმელს გარეთ გავიხდით, — დედამ თითქმის ხვეწნით თქვა. — მხოლოდ მშრალ ადგილას დაგვსვით.

— დერეფანი არ არის მოსაცდელი ოთახი.

ლენდონი კამერასთან მივიდა. მამაჩემი კიბის ქვედა საფეხურზე ჩამომჯდარიყო და ორივე ხელით მუხლს იჭერდა.

— დედა, გაუღე, — თქვა მან.

ბრენდამ თავი მისკენ მიაბრუნა.

— შაბათს შენი პარტნიორები მოდიან. იატაკი ახლახან გააპრიალეს.

რამდენიმე წამი სიჩუმე ჩამოვარდა.

შემდეგ ლენდონმა ინტერკომის ღილაკს დააჭირა.

— გთხოვთ, რვამდე მოითმინოთ.

დედამ მხოლოდ ეს თქვა:

— საკმარისია. აღარ შეგაწუხებთ.

დილის შვიდის ორმოცდახუთ წუთზე სახლში დავბრუნდი. მანქანიდან გადმოსვლისთანავე დავინახე ორი სველი ფიგურა ვერანდის ვიწრო გადახურვის ქვეშ. მამას ქურთუკიდან წყალი წვეთავდა. დედას თავისი შალის ყვითელი თავსაფარი მის მუხლზე შემოეხვია.

მათკენ გავიქეცი.

სწორედ მაშინ კარი გაიღო. ბრენდა კრემისფერ პიჟამაში იდგა და ხელში ცხელი ჩაი ეჭირა.

— დროულად ჩამოხვედი, — მითხრა მან. — დამლაგებელი მალე მოვა.

მამამ ფეხზე წამოდგომა სცადა. მისი თითები კანკალებდა. როცა ზღურბლზე გადავიდა, სველმა ფეხსაცმელმა ღია ხალიჩაზე ყავისფერი კვალი დატოვა.

ბრენდა მაშინვე დაიხარა.

— ეს ხალიჩა სამი ათასი დოლარი ღირდა!

ლენდონი მის უკან გამოჩნდა.

— ელეონორ, სცენა არ მოაწყო.

სწორედ ამ დროს კიბეზე ჩვენი ცხრა წლის ვაჟი, ოუენი, ჩამოვიდა. ბაბუას შეხედა, არაფერი უკითხავს, თავისი საყვარელი სავარძელი მისკენ გასწია და პირსახოცი მიაწოდა.

— აქ დაჯექი, ბაბუა. აქ თბილა.

იმ წამს მივხვდი, რომ ოთახში ყველაზე პატარა ადამიანი ყველაზე სწორად ხედავდა ყველაფერს.

მშობლები ჩვენს საძინებელში შევიყვანე. ლენდონს ოფისში დაძინება ვუთხარი. ღამით წყლის ასაღებად რომ გავედი, ოფისის კარს მიღმა ბრენდას ხმა გავიგონე.

— მილიონი მაინც დაგვჭირდება. იქნებ მეტი.

— ჩუმად ილაპარაკე, — უპასუხა ლენდონმა.

— სახლი ელეონორის სახელზეა. შაბათს ყველა აქ იქნება. უარს ვერ იტყვის. მერე იურისტები მიხედავენ.

ჭიქა ისე ძლიერად მოვიჭირე, რომ ხელისგულში მინა ჩამერჭო.

დილით მის მაგიდაზე კომპანიის საქაღალდე ვიპოვე. შიგნით ჩემი სახლის მისამართი ეწერა, როგორც სესხის უზრუნველყოფა. ბანკში მომუშავე მეგობარ ნორას დავურეკე.

ათი წუთის შემდეგ მითხრა:

— არაფერს მოაწერო ხელი, ელეონორ. ეს ფორმალობა არ არის. თუ ხელს მოაწერ, შეიძლება სახლიც დაკარგო.

საქაღალდე თავის ადგილზე დავაბრუნე. შემდეგ ერთი ზარი განვახორციელე და არავის არაფერი ვუთხარი.

შაბათს, შუადღისას, მისაღები ოთახი ლენდონის პარტნიორებით, ნათესავებით, ყვავილებითა და ძვირფასი ჭიქებით გაივსო. ბრენდა სტუმრებს იღიმოდა.

— ლენდონმა ეს სახლი იყიდა, რომ ყოველთვის კომფორტულად მეცხოვრა, — ამბობდა ის.

შემდეგ ლენდონმა ოფისში შემიყვანა. ბრენდა უკან მოგვყვა და მაგიდაზე იპოთეკის თანხმობის ფორმა დადო. შავი კალამი ჩემსკენ გამოაცურა.

— მოაწერე ხელი, — ჩუმად მითხრა ბრენდამ. — ასე იქცევა ოჯახი.

ლენდონმა ფორმა ჩემთან ახლოს მოაჩოჩა.

— დროებითია. ყველა გარეთ უკვე ფიქრობს, რომ დაფინანსება დასრულებულია.

კალამი ავიღე. ხელი ხელმოწერის ხაზზე გავაჩერე. სწორედ მაშინ ზარი გაისმა და გარეთ ყველა ხმა ერთდროულად შეწყდა. ლენდონი კარისკენ შეტრიალდა, მე კი დერეფანში ნაბიჯების ხმა გავიგონე. საკეტი გაიხსნა და კარში სამი უცნობი ადამიანი გამოჩნდა. წინ მდგომმა კაცმა საქაღალდე ასწია და ჩემსკენ გამოიწია…

ნაწილი 2

კარი ბოლომდე გაიღო და წინ მდგომი კაცი მაშინვე ვიცანი. ეთან ჰეისი იყო, ის უძრავი ქონების სპეციალისტი, რომელმაც ხუთი წლის წინ ჩემი სახლის გარიგება წარმართა. მის გვერდით იდგა ჭაღარა მამაკაცი, ხელში თხელი საქაღალდით, ხოლო მესამე ადამიანი ტყავის ჩანთას ატარებდა.

ლენდონი მათ წინ გადაუდგა.

— თქვენ მისამართი შეგეშალათ. ეს კერძო შეხვედრაა.

ეთანმა კარის ნომერს დახედა, შემდეგ ოთახში შეკრებილ სტუმრებს გადახედა.

— არა, მისამართი სწორია. თორმეტის ნახევარზე შეხვედრა გვაქვს კანონიერ მესაკუთრესთან.

ბრენდამ ლენდონზე მიუთითა.

— აი, სახლის მფლობელი. ჩემი შვილია.

ეთანს მისთვის არც კი შეუხედავს. მისი თვალები პირდაპირ ჩემზე გაჩერდა.

— ქალბატონო ვენსი, თქვენ დამიბარეთ.

ლენდონს სახეზე ფერი შეეცვალა.

— ელეონორ, რას ნიშნავს ეს?

მე ისევ შავი კალამი მეჭირა. მისი წვერი ხელის კანში მეჩხვლიტებოდა.

— ზუსტად იმას, რაც გაიგე.

ჩემს უკან ოუენი იდგა. ხელში პატარა სათამაშო მანქანა ეჭირა და ჯერ ჩემ მიყურებდა, შემდეგ მამამისს.

ჭაღარა მამაკაცი წინ გამოვიდა.

— მე არტურ ბლეკი ვარ, ბანკის შიდა შემოწმების განყოფილებიდან. ეს კი ადვოკატი მირა კოულმანია.

მირამ ტყავის ჩანთა მაგიდაზე დადო.

— ქალბატონო ვენსი, თქვენ მიერ გამოგზავნილი მასალები მივიღეთ. სანამ ეს ფორმა ხელს მოეწერება, საჭიროა რამდენიმე საკითხის დაზუსტება.

ბრენდამ ჩაიცინა.

— სასაცილოა. ჩვენ ოჯახურ საქმეზე ვლაპარაკობთ.

— არა, — თქვა მირამ. — საუბარია ქონებაზე, რომლის მესაკუთრე მხოლოდ ელეონორ ვენსია.

ოთახში ჭიქების მსუბუქი ჟღარუნი გაისმა. ვიღაცამ ყელი მოიწმინდა. მე კი ვგრძნობდი, როგორ მიცივდებოდა მხრები.

ლენდონი ჩემთან მოვიდა და ჩუმად მითხრა:

— ყველას წინაშე ამის გაკეთება საჭირო არ იყო.

— შენ ყველას წინაშე მთხოვე ჩემი სახლის დაგირავება.

— ეს ჩემი კომპანიის გადარჩენაა.

— და ჩემი მშობლების ქუჩაში დატოვება მისი ფასია?

მისი ყბა დაეჭიმა.

ეთანმა საქაღალდე გახსნა.

— ქალბატონო ვენსი, გუშინ ღამით თქვენგან მივიღეთ სახლის საბუთები, მამის მიერ დატოვებული გადახდის ჩანაწერები და რამდენიმე სხვა დოკუმენტი. ასევე მიიღეთ ჩვენი ინსტრუქცია, არ მოგეწერათ ხელი არც ერთ ახალ ფორმაზე.

ბრენდამ ხელები გულზე გადაიჯვარედინა.

— ეს ყველაფერი შანტაჟია. ლენდონი ამ სახლისთვის ათი წელი მუშაობდა.

— მუშაობა მესაკუთრეობას არ ნიშნავს, — უპასუხა მირამ.

ლენდონმა უცებ მაგიდიდან ფორმა აიღო.

— ეს მხოლოდ თანხმობაა. ბანკს შენი ხელმოწერა სჭირდება, რადგან ტექნიკური საკითხია.

არტურმა ფორმას დახედა.

— ამ დოკუმენტში წერია, რომ სახლი უზრუნველყოფად გადაეცემა ბანკს მილიონ ოთხას ათას დოლარამდე ვალდებულებისთვის.

ოთახში ჩურჩული ატყდა.

— ტყუილია, — თქვა ლენდონმა. — ეს ბოლო ვერსია არ არის.

მირამ მეორე ფურცელი ამოიღო.

— სწორედ ამიტომ მოვედით. ბანკში უკვე გაგზავნილია სხვა ფორმა, რომელზეც თქვენი მეუღლის ხელმოწერა ჩანს.

ჩემს ყურებში სისხლის ხმა გაისმა.

— მე ხელი არაფერზე მომიწერია.

— ვიცით, — თქვა მირამ. — ხელმოწერა გაყალბებულია.

ბრენდა პირველად დადუმდა.

ლენდონი უკან დაიხია.

— ეს შეცდომაა. თანამშრომელმა მოამზადა და მე არ შემიმოწმებია.

არტურმა მშვიდად უპასუხა:

— მაგრამ ბანკის ელექტრონულ წერილში თქვენ წერდით, რომ მეუღლის თანხმობა მიღებული იყო.

— არ მახსოვს.

— ჩვენ გვაქვს წერილი, თარიღი და თქვენი ხელმოწერა.

მე ლენდონს შევხედე. ათი წლის განმავლობაში პირველად ვერაფერი დავინახე მის თვალებში, რასაც ნდობა ერქვა. მხოლოდ შიში იყო. შიში იმისა, რომ ვიღაცამ მისი სიტყვები შეინახა.

მირამ ჩემკენ შემოატრიალა პატარა ჩამწერი მოწყობილობა.

— ქალბატონო ვენსი, მზად ხართ, მოისმინოთ ჩანაწერი, რომელიც გუშინ ღამით გამოგვიგზავნეთ?

ლენდონმა მაშინვე დაიყვირა:

— ელეონორ, არ გაბედო!

მისი ხმა თავად გახდა პასუხი. სტუმრები მისკენ შებრუნდნენ.

მე მოწყობილობას დავხედე. იმ ღამეს ოფისის კართან ტელეფონი ჩართული დამრჩა. ახლა ვიცოდი, რომ ჩემი ეჭვი მხოლოდ ეჭვი აღარ იყო.

მირამ ღილაკს დააჭირა.

ოთახში ბრენდას ხმა გაისმა:

— სახლი ელეონორის სახელზეა. შაბათს უარს ვერ იტყვის. მერე იურისტები მიხედავენ.

შემდეგ ლენდონის ჩუმი პასუხი მოვისმინეთ, სიტყვები, რომლებიც მაშინ ბოლომდე ვერ გავარჩიე.

— თუ არ მოაწერს, ხელმოწერას სხვანაირად მოვაგვარებთ.

ბრენდა სკამზე დაეშვა.

ლენდონს სახე გაუფითრდა.

მე კი პირველად ვიგრძენი, რომ ოთახში მარტო აღარ ვიდექი. მაგრამ იმავე წამს არტურის ტელეფონმა დარეკა. მან მოუსმინა, წარბები შეკრა და ჩემკენ შემოტრიალდა.

— ქალბატონო ვენსი, არის კიდევ ერთი საკითხი. ბანკმა ახლახან აღმოაჩინა, რომ ამ საქმეში მხოლოდ თქვენი სახლი არ არის გამოყენებული. თქვენს სახელზე სხვა ვალდებულებაც გაიხსნა…

მან წინადადება ვერ დაასრულა. ლენდონმა მისი სახელი დაიყვირა, თითქოს ამით ახალი სიმართლე კარს მიღმა დარჩებოდა…

ნაწილი 3

არტურის ბოლო სიტყვებმა ოთახში ყველა ხმა გააქრო. ფანჯრებს მიღმა წვიმა ისევ ცემდა მინებს, მაგრამ ჩემთვის ისიც კი მოულოდნელად ჩუმი გახდა.

— რა ვალდებულებაზე ლაპარაკობთ? — ვკითხე.

არტურმა საქაღალდე გახსნა და ერთი ფურცელი ამოიღო.

— სამი თვის წინ თქვენს სახელზე გაიხსნა საკრედიტო ხაზი ორას ოთხმოცდაათი ათასი დოლარის ოდენობით. გამოყენებულია თქვენი მისამართი, საგადასახადო ნომერი და გაყალბებული ხელმოწერა.

დედა, რომელიც მისაღებში იდგა, კარის ჩარჩოს მიეყრდნო. მამამ სავარძლის სახელურს ხელი მოუჭირა.

— ელეონორ, — ჩუმად თქვა ლენდონმა, — მე ამის ახსნა შემიძლია.

— მაშინ ახსენი.

— კომპანიის ანგარიშები დროებით გაიყინა. ხელფასები, გადასახადები, ყველაფერი უნდა გადამერჩინა.

— ჩემი სახელით?

ბრენდამ წამოიძახა:

— მას არჩევანი არ ჰქონდა!

მე მისკენ შევტრიალდი.

— მამაჩემს წვიმაში კარის გარეთ არჩევანი არ ჰქონდა. თქვენ კი კარი არ გაუღეთ.

ბრენდას ტუჩები გაეხსნა, მაგრამ სიტყვა ვერ თქვა.

მირამ ჩანაწერი თავიდან ჩართო. ამჯერად ლენდონის ხმა მკაფიოდ ისმოდა.

— თუ არ მოაწერს, ხელმოწერას სხვანაირად მოვაგვარებთ.

ჩანაწერი დასრულდა.

ლენდონმა თვალები დახარა.

— ეს კონტექსტიდან არის ამოღებული.

— რა კონტექსტი სჭირდება ამ წინადადებას? — ვკითხე.

მირამ მაგიდაზე მეორე დოკუმენტი დადო.

— ეთანმა ძველი საბუთები ამოიღო. აქ მკაფიოდ წერია, რომ სახლი შეძენილია თქვენი მშობლების თანხით და საკუთრება მხოლოდ თქვენ გეკუთვნით. ასევე გვაქვს ბანკის ჩანაწერები, სადაც ჩანს, რომ თქვენი მეუღლე რამდენჯერმე ცდილობდა ამ ქონების უზრუნველყოფად წარმოდგენას.

ეთანმა დაამატა:

— გარიგების დღეს მამათქვენმა ცალკე წერილიც დატოვა. მასში ეწერა, რომ ფულის გადმოცემა ოჯახის საერთო ქონების შესაქმნელად კი არა, თქვენი პირადი უსაფრთხოებისთვის ხდებოდა.

მამამ თვალები დახარა. ალბათ ეგონა, რომ ეს წერილი აღარასოდეს გახდებოდა საჭირო.

— რატომ არაფერი მითხარი? — ვკითხე.

— იმიტომ, რომ მჯეროდა, ის კარგი ადამიანი იყო, — მიპასუხა მან.

ლენდონმა ხელები სახეზე აიფარა.

— მე თქვენთვის ყველაფერი გავაკეთე.

— არა, — ვუთხარი მშვიდად. — შენ აკეთებდი იმას, რაც შენთვის იყო საჭირო.

მირამ ჩემკენ გადმოსწია ფურცელი.

— აქ არის თქვენი განცხადება პოლიციასა და ბანკში. ასევე დროებითი დაცვის მოთხოვნა. ამ წამიდან ლენდონ ვენსს ეკრძალება სახლის, საბანკო ანგარიშებისა და კომპანიის დოკუმენტების გამოყენება თქვენი წერილობითი ნებართვის გარეშე.

ლენდონმა თავი ასწია.

— შენ პოლიციაში დამასმინე?

— მე სიმართლე ვუთხარი.

— ათი წლის ქორწინების შემდეგ?

— ათი წელი საკმარისი იყო იმის გასაგებად, რომ როცა არჩევანი შენსა და სიმართლეს შორის დადგა, შენ ყოველთვის შენ აგირჩია.

არტურის ტელეფონმა კვლავ დარეკა. ამჯერად მან ხმა ჩართო. მეორე მხრიდან კაცმა იკითხა, ხომ იმყოფებოდა სახლში ყველა პირი.

— დიახ, — უპასუხა არტურმა.

შემდეგ მან ჩემკენ გამოიხედა.

— გამომძიებლები გზაში არიან. ბანკმა საქმე ოფიციალურად გადასცა ფინანსური დანაშაულების განყოფილებას.

ბრენდამ წამოდგომა სცადა.

— თქვენ ჩემს შვილს კრიმინალად აცხადებთ?

— ჩვენ ვამოწმებთ მის ქმედებებს, — უპასუხა მირამ. — გადაწყვეტილებას სასამართლო მიიღებს.

ოუენი კიბეზე იდგა და ყველაფერს ისმენდა. მისკენ გავედი, მუხლებზე დავდექი და ხელები მოვხვიე.

— გეშინია? — ვკითხე.

მან თავი დამიქნია.

— ბაბუას ისევ წვიმაში ხომ არ მოუწევს ჯდომა?

გული მომეკუმშა.

— არასოდეს.

ლენდონმა ეს გაიგონა. პირველად მთელი ამ დღის განმავლობაში მის სახეზე სირცხვილის ნიშანი გამოჩნდა, მაგრამ მაშინვე ტელეფონის ხმა გაისმა. ეკრანზე მისმა ადვოკატმა დარეკა.

ლენდონმა უპასუხა.

— ალან, აქ ყველაფერი კონტროლიდან გავიდა. მჭირდება, რომ ახლავე მოხვიდე.

პასუხი ხმამაღლა არ ისმოდა, მაგრამ ლენდონის სახე ნელ-ნელა ჩამოიშალა.

— რას ნიშნავს, აღარ წარმოადგენ ჩემს კომპანიას?

მან ტელეფონი ყურთან მიაჭირა.

— ალან, გთხოვ, ეს ოჯახური საქმეა.

შემდეგ დიდხანს უსმენდა.

დასრულებისას მირამ მისკენ გაიხედა.

— თქვენი ადვოკატი უარს ამბობს საქმის გაგრძელებაზე, სანამ გამომძიებლები არ დაადგენენ, ვინ მოამზადა გაყალბებული დოკუმენტები.

ლენდონმა ჩემკენ გადმოდგა ნაბიჯი.

— ელეონორ, გთხოვ. მხოლოდ ერთხელ მომისმინე.

მე პასუხის გაცემა ვერ მოვასწარი. გარედან მანქანების მუხრუჭების ხმა გაისმა. ლენდონმა ფანჯარასთან გაიხედა და ქუჩაზე გაჩერებული ორი შავი ავტომობილი დაინახა.

მას ჯერ კიდევ ეგონა, რომ ყველაზე ცუდი ამბავი ბანკიდან მოდიოდა.

მაგრამ კარზე დაკაკუნება დაიწყო. მეორე მხარეს ადამიანები იდგნენ, რომლებმაც უკვე იცოდნენ მისი ყველა სიტყვა…