ნაწილი 4 — ჩემმა შვილმა ჩემს მთის სახლში უცხოები შემოასახლა, მაგრამ ერთი საქაღალდე რომ გავხსენი, ვიქტორიას ღიმილი გაქრა

ნაწილი 4

ჰენრიმ ბოლო სიტყვა ჯერ არ ჰქონდა დასრულებული, რომ ვიქტორიას ტელეფონმა დარეკა.

ის ეკრანს დააცქერდა.

— ბანკია, — თქვა მან.

— უპასუხე, — ვუთხარი.

— ახლა?

— ახლა ყველაზე მეტად.

მან ზარს თითი დააჭირა. ოთახში ყველას ესმოდა ქალის მკაფიო ხმა ტელეფონის მეორე მხრიდან.

— ქალბატონო ვიქტორია, თქვენი სესხის საქმე დროებით შეჩერებულია. გვჭირდება ახსნა მეორე ხელმოწერაზე და იმ მისამართზე, რომელიც უზრუნველყოფის დოკუმენტში მიუთითეთ.

ვიქტორიამ დანიელს შეხედა.

— მე არაფერი მომიწერია.

— მაშინ ხვალ დილით მობრძანდით და ეს ოფიციალურად დააფიქსირეთ, — უპასუხა ქალმა. — წინააღმდეგ შემთხვევაში საქმე გადაეცემა გამოძიების განყოფილებას.

ზარი დასრულდა.

ვიქტორია რამდენიმე წამი ჩუმად იდგა.

შემდეგ დანიელს მიუბრუნდა.

— შენ ჩემი სახელით მოაწერე ხელი?

— დრო არ მქონდა ყველაფრის ასახსნელად.

— ეს პასუხი არ არის.

— ჩვენ სახლი გვჭირდებოდა.

— ჩემი ხელმოწერით?

ფრენკმა მაგიდას ხელი დაარტყა.

— დანიელ, რას აკეთებდი?

დანიელმა მასაც შეხედა და პირველად გამოჩნდა მის სახეზე ის შიში, რომელსაც წლების განმავლობაში სხვებს უმალავდა.

— მე გამოსავლის პოვნას ვცდილობდი.

— არა, — ვუთხარი. — შენ სხვისი სახელებით კარს აღებდი და ელოდი, რომ ბოლოს მე გადავიხდიდი.

ჰენრიმ საქაღალდე დახურა.

— მარგარეტ, უნდა წავიდეთ. ბანკს დოკუმენტები დღესვე სჭირდება.

დანიელი წინ გადმოიხარა.

— დედა, გთხოვ, არ გააგზავნო ეს. თუ საქმე გამოძიებაში გადავა, სამსახურს დავკარგავ.

— მე არ ვაგზავნი. ბანკმა მიიღო საკუთარი გადაწყვეტილება.

— შენ შეგიძლია გააჩერო.

— არა. და თუნდაც შემეძლოს, აღარ გავაკეთებდი.

ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა ჩემი უარი სხვისი ტკივილის დასამშვიდებლად არ შემიმსუბუქებია.

მოადგილემ ოფიციალური შეტყობინება დანიელს გადასცა.

— ოცდაოთხი საათი გაქვთ.

ვიქტორიამ ქაღალდს დახედა.

— ჩვენ სად წავიდეთ?

მის ხმაში აღარ იყო ის სიმკაცრე, რომლითაც რამდენიმე საათის წინ ჩემი ფოტოები კარადაში დამალა.

— დროებით სასტუმრო არსებობს ქალაქში, — ვუთხარი. — ერთი ღამე შემიძლია გადაგიხადოთ.

დანიელმა მწარედ გაიღიმა.

— ისევ გინდა ჩვენი გადარჩენა.

— არა. მინდა, ამ ღამეს ქუჩაში არ დარჩეთ. განსხვავებას მალე გაიგებ.

იმავე საღამოს ჩემოდნების ხმამ სახლი აავსო. საკეტები იკეტებოდა, უჯრები იხსნებოდა, კარები ბრაზით იხურებოდა.

მე ბუხართან ვიდექი და ვუყურებდი, როგორ კრავდნენ იმ ადამიანების ნივთებს, რომლებმაც რამდენიმე საათით ადრე იფიქრეს, რომ ეს ყველაფერი მათ ეკუთვნოდათ.

დანიელმა ჩანთა კართან დადო.

— შენ ყოველთვის გიყვარდა, როცა ყველას ეხმარებოდი.

— არა. მე ყოველთვის მეშინოდა, რომ თუ არ დავეხმარებოდი, აღარავის ვეყვარებოდი.

მან თვალები დამალა.

— მე შენი შვილი ვარ.

— ვიცი. სწორედ ამიტომ მტკივა ეს ასე ძალიან.

მეორე დილით ჰენრიმ ბანკში წამიყვანა. პატარა შეხვედრების ოთახში დანიელის სესხის განაცხადი მაგიდაზე იდო. მენეჯერმა აუდიოჩანაწერი ჩართო, რომელიც ბანკმა დოკუმენტებთან ერთად მოიპოვა.

დანიელის საკუთარი ხმა ოთახში გაისმა:

— დედაჩემი ამას ვერასდროს გაიგებს. თუ გაიგებს, მაინც დამეხმარება. მას არ შეუძლია, საკუთარი შვილი გაანადგუროს.

მე ეს ხმა უკვე ვიცოდი. მაგრამ პირველად მოვისმინე ის ისე, თითქოს სხვა ადამიანის სიტყვები ყოფილიყო.

არა შვილის თხოვნა.

გეგმა.

ბანკმა სესხი გააუქმა, საქმე გადაუგზავნა თაღლითობის განყოფილებას და ვიქტორიას განცხადება ცალკე დააფიქსირა. მან თქვა, რომ ხელმოწერაზე არაფერი იცოდა და დანიელის წინააღმდეგ ჩვენება მისცა.

დანიელი იმ დღესვე გაათავისუფლეს სამსახურიდან, რადგან კომპანიამ ვერ აიტანა მისი ფინანსური თაღლითობის გამოძიება. მე არ მიხაროდა მისი დაცემა. უბრალოდ აღარ ვიყავი მზად, მის ქვეშ ბალიში დამედო.

სახლში დაბრუნებისას დერეფანი ცარიელი დამხვდა.

კაუჭებზე ისევ ჩამოვკიდე ფოტოები. ჯერ დედაჩემისა და მამის ქორწილის სურათი. შემდეგ პატარა დანიელი. ბოლოს ჩემი ფოტო, სადაც სახლის საბუთები ხელში მეჭირა.

სტუმრების ოთახის კარადაში ერთი ნივთი დარჩენილიყო: ჩემი ლიმონებიანი ლურჯი წინსაფარი.

ფრთხილად გავრეცხე, გავაშრე და სამზარეულოს კარზე ჩამოვკიდე.

იმ ღამეს ბუხარში ცეცხლი ავანთე. პირველად რამდენიმე დღეში სახლში ისევ ფიჭვისა და ვანილის სუნი დაბრუნდა.

სამი კვირის შემდეგ სასამართლოსგან წერილი მივიღე. დანიელმა ხელი მოაწერა შეთანხმებას, რომლითაც სახლის მიმართ ყველა პრეტენზია დათმო. ბანკმა სესხის საქმე დახურა მას შემდეგ, რაც მან პასუხისმგებლობა აღიარა და გადახდის გეგმა შეადგინა. ვიქტორია დედასთან გადავიდა სხვა შტატში და განქორწინებაზე შეიტანა განცხადება.

მე არავის ვკითხე, ვინ ვის დაადანაშაულა.

ერთ საღამოს, თოვლის პირველ დღეს, დანიელმა დამირეკა.

— დედა, შეიძლება მოვიდე?

ფანჯარასთან ვიდექი. აივანზე ფიფქები ხის მოაჯირზე ეცემოდა.

— რისთვის?

— სალაპარაკოდ.

— ახლა სალაპარაკოდ მზად არ ვარ.

— უკვე ორი თვე გავიდა.

— ვიცი.

— შენ საერთოდ აღარ მელაპარაკები.

— მე გიპასუხე. ეს უკვე საუბრის დასაწყისია.

დიდხანს სიჩუმე იყო.

— მენატრები, — თქვა მან.

ეს სიტყვა ჩემში ძველ ადგილს შეეხო. იმ ადგილს, რომელიც წლების განმავლობაში მის ყოველ პრობლემას ფარავდა.

მაგრამ ამჯერად არ გავიქეცი მის დასახმარებლად.

— მეც მენატრები, დანიელ. თუმცა მონატრება ნდობას ვერ აბრუნებს.

— მაშინ რა დავამტკიცო?

— არაფერი ჩემთვის. დაამტკიცე საკუთარ თავს, რომ შეგიძლია სხვის ცხოვრებაში კარის გაღებამდე დააკაკუნო.

— და მერე დამელოდები?

— არ ვიცი.

ეს ყველაზე გულწრფელი პასუხი იყო, რაც მისთვის ოდესმე მითქვამს.

კიდევ რამდენიმე კვირა გავიდა.

მე ისევ ფინანსურ კონსულტაციებს ვატარებდი, მაგრამ კვირაში მხოლოდ სამ დღეს. დილით პატარა ქალაქის საცხობში ყავას ვყიდულობდი. შუადღეს აივანზე ვკითხულობდი. საღამოს ხის იატაკს ვწმენდდი და ბუხარში შეშას ვაწყობდი.

ჩემი ცხოვრება თითქოს პატარა გახდა.

სინამდვილეში პირველად გახდა ჩემი.

ერთ დილას მეზობლის შვიდი წლის ქალიშვილმა, სოფიამ, კარი დამიკაკუნა. ხელში ნახატი ეჭირა. მასზე მწვანე მთები, ყვითელი სახლი და ლურჯი წინსაფრით ქალი ეხატა.

— ეს თქვენ ხართ, — მითხრა მან. — სახლში, სადაც აღარავინ გაგაგდებთ.

გამეცინა, შემდეგ კი თვალები ამიწყლიანდა.

— ძალიან ლამაზი სახლია.

— ბუხარიც აქვს.

— რა თქმა უნდა.

ნახატი მაცივარზე მივამაგრე, იმ ადგილის გვერდით, სადაც ადრე დანიელის ბავშვობის სურათი ეკიდა.

რამდენიმე დღის შემდეგ დანიელისგან კონვერტი მივიღე. ამჯერად ფოსტით გამოგზავნილი, ადვოკატის გარეშე.

შიგნით მხოლოდ ერთი ფურცელი იდო.

„დედა, ვიცი, რომ დაბრუნებას ჯერ არ ვიმსახურებ. უბრალოდ მინდა იცოდე, რომ დახმარების ჯგუფში დავდივარ და ვმუშაობ. თუ ოდესმე მომცემ საშუალებას, კარზე დავაკაკუნებ, არ შევალ.“

ფურცელი რამდენჯერმე წავიკითხე.

შემდეგ პასუხი დავწერე.

„დანიელ, ახლა ჯერ კიდევ ვერ შემოგიშვებ. მაგრამ ამჯერად შენი წერილი კართან დატოვე. ეს უკვე განსხვავებაა.“

პასუხი გავუგზავნე და აღარ დავმალულვარ საკუთარი სიმშვიდის გამო.

იმ საღამოს თოვლი უფრო ძლიერად წამოვიდა. სამზარეულოში ჩაი დავადგი და ლიმონებიანი ლურჯი წინსაფარი შევიკარი. ქსოვილი რბილი იყო, კიდეებზე ოდნავ გაცრეცილი, მაგრამ ისევ ჩემი.

ბუხართან დავჯექი და ძველი ფოტოების კედელს შევხედე.

ყველა კაუჭი შევსებული იყო.

სახლში აღარავინ დადიოდა ისე, თითქოს ჩემი ცხოვრება მათი უფლება ყოფილიყო.

გარეთ ქარი ქროდა.

შიგნით ცეცხლი ენთო.

და პირველად მრავალი წლის შემდეგ, როცა ვიღაცამ კარზე დააკაკუნა, მე არ შემშინებია.

ეს ჩემი სახლი იყო.