ცოლმა საწოლიდან გამომაგდო და მეორე დილით ფულის მოთხოვნაზე უარი ვუთხარი — მის სახეზე ღიმილი მაშინვე გაქრა

იმ ღამეს ჩემმა ცოლმა საწოლიდან გამომაგდო, დილით კი ჩემი საბანკო ბარათი მოითხოვა ისე, თითქოს ჯერ კიდევ მისი საკუთრება ყოფილიყო.

ქლოიმ ხელი მაშინვე მოიშორა, როგორც კი მხარზე შევეხე. საძინებელში ღამის პირველი საათი იყო. ფანჯარაზე წვიმის წვეთები ჩამოდიოდა, ხოლო საწოლის გვერდით დადებულ პატარა ხის მაგიდაზე ჩემი ტელეფონი ცივად ანათებდა.

— არ შემეხო, — თქვა მან.

— უბრალოდ ძილი ნებისა მინდოდა მეთქვა.

— საკუთარი თავის პატივისცემა მაქვს, მარკ. არავის მივცემ უფლებას, როცა მოესურვება, მაშინ შემეხოს.

ხელი ჰაერში გამეყინა. შვიდი წელი ვიყავით დაქორწინებული. ექვსი წლის განმავლობაში ამ ქალს ძილის წინ შუბლზე ვკოცნიდი და არასდროს უთქვამს, თითქოს მის ღირსებას ვლახავდი.

— არავის? — ვკითხე ჩუმად.

ქლოი ჩემკენ შემოტრიალდა. სახეზე ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, თითქოს სასამართლოში იჯდა, მე კი ბრალდებული ვიყავი.

— ფული არ ნიშნავს სიყვარულს.

— მე ფულზე არც არაფერი მითქვამს.

— შენთვის ყველაფერი ფულია. სახლი, მანქანა, გადასახადები. გგონია, რადგან ყველაფერს იხდი, უფლება გაქვს, ჩემგან სიახლოვე მოითხოვო?

სიტყვები ყელში გამეჩხირა. ბოლო ხუთი თვე ქლოი სახლში იყო. სამსახური დატოვა, რადგან უფროსი, როგორც ამბობდა, „სულს უხუთავდა“. მანამდე საქველმოქმედო ორგანიზაციაში იმუშავა და იქაც რამდენიმე თვეში წამოვიდა. ახლა დილაობით იოგაზე დადიოდა, შემდეგ ვანესასთან ერთად სადილობდა, მე კი დღეში ათი საათი სატვირთო გადაზიდვებს ვაკონტროლებდი.

ჩვენი ოთხოთახიანი სახლის იპოთეკას მე ვიხდიდი. მისი სტუდენტური ვალი შარშან დავფარე. მანქანა ჩემს სახელზე იყო, რადგან ქლოის საკრედიტო ისტორია ძველი საყიდლების გამო თითქმის განადგურებული ჰქონდა.

მაგრამ იმ წამს ეს ყველაფერი არაფერს ნიშნავდა.

— კარგი, — ვუთხარი და ბალიში ავიღე. — შენი ღირსება მშვიდად დაიძინებს. მე სტუმრების ოთახში გადავალ.

— დრამატულად ნუ იქცევი.

— დრამატულად? საკუთარ სახლში საწოლიდან მაგდებ.

— ეს სახლიც ისეა მოწყობილი, თითქოს მხოლოდ შენი იყოს.

სტუმრების ოთახში ჭერის პატარა ნათურა ჩავრთე. კედელზე ჩამოკიდებულ ჩარჩოში ჩვენი ქორწილის ფოტო ეკიდა. ქლოის მაშინ წითელი თმა ჰქონდა და სიცილით თვალებს ხუჭავდა. მე ხელში პატარა სპილენძის სატვირთო მანქანის საკიდი მეჭირა — საჩუქარი, რომელიც ჩვენი პირველი შეხვედრისას მომცა, როცა ორივე საშინელ სასტუმროს ყავას ვსვამდით.

ახლა იმ ფოტოს შევხედე და პირველად ვიფიქრე, რომ შესაძლოა ის ქალი უკვე დიდი ხნის წინ გამქრალიყო.

დილით შვიდზე სამზარეულოში ჩავედი. ყავის აპარატმა ხმადაბლა იბზუა. ქლოი უკვე მაგიდასთან იჯდა, აბრეშუმის ხალათი ეცვა და ტელეფონში რაღაცას ათვალიერებდა.

— დღეს ჩემი ბარათი დამჭირდება, — მითხრა მან.

— რომელი?

— მთავარი. ვანესასთან ერთად ქალაქში მივდივარ. შემდეგ სალონში უნდა შევიარო.

ჩემი ხელები ჭიქის გარშემო შემოიკრა.

— არა.

ქლოიმ ნელა ასწია თავი.

— რა თქვი?

— ვთქვი, რომ აღარ მოგცემ.

— მარკ, ნუ დამცინი.

— არ გცინი. გეუბნები, რომ ჩემი ფულით საკუთარი თავის პატივისცემას ვეღარ იყიდი.

მისი სახე ჯერ გაწითლდა, შემდეგ კი სრულიად გაფითრდა.

— შენ ამას ვერ გააკეთებ.

— უკვე გავაკეთე.

მან სკამი ისე გასწია, რომ იატაკზე მკვეთრი ხმა გაისმა. ქლოიმ ტელეფონი აიღო და ვიღაცას დაურეკა.

— ვანესა, სასწრაფოდ მოდი. მარკი გაგიჟდა.

მე კი იმავე წამს ტელეფონზე შეტყობინება მივიღე. უცნობი ნომერი იყო. მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა: „თუ ბარათებს დაბლოკავ, ყველაფერი ისე არ დასრულდება, როგორც ფიქრობ.“

ქლოის თვალებში ჩავხედე. მან ჯერ კიდევ ტელეფონი მიიჭირა ყურთან, მაგრამ საუბარი შეწყვიტა.

— ეს ვინ არის? — ვკითხე.

პასუხის ნაცვლად, დერეფანში მანქანის მუხრუჭების ხმა გაისმა. რამდენიმე წამში კარზე ზარი დაირეკა.

ქლოი კარისკენ წავიდა, მე კი მის უკან გავყევი. კარის სახელურს ხელი მოვკიდე, მაგრამ მანამდე გარედან ვანესას ხმა გავიგონე:

— კარი გააღეთ. ადვოკატიც ჩემთან არის.

ქლოიმ ჩემკენ გამოიხედა და ჩურჩულით თქვა:

— ახლა გაიგებ, ვისთან გადაწყვიტე ბრძოლა.

კარი გაიღო. ვანესა ხელში ყავისფერი საქაღალდით იდგა, მის უკან კი უცნობი ქალი იდგა, რომელმაც პირდაპირ ჩემკენ გამოიწოდა ხელი და თქვა…

ნაწილი 2

— მარკ ჰეისი? მე ნორა ბლეიკი ვარ, ქლოის წარმომადგენელი.

მისი ხელი არ ჩამომირთმევია. დერეფანში დილის ცივი ჰაერი შემოვიდა და ქლოის ხალათის კიდე ააფრიალა. ვანესა კი კართან ისე იდგა, თითქოს საკუთარი სახლის შემოწმებაზე მოსულიყო.

— წარმომადგენელი რაში სჭირდება ჩემს ცოლს? — ვკითხე.

ნორამ მშვიდად შემომხედა.

— ეს საუბარი უკეთესია შიგნით გავაგრძელოთ.

— ჩემ სახლში?

ვანესას ტუჩის კუთხე ასწია.

— სწორედ ამიტომ მოვედით. ქლოის დაცვა სჭირდება.

— ვისგან?

ქლოიმ ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა.

— მარკ, გთხოვ, სცენებს ნუ დგამ.

ამ სიტყვებზე ისეთი სიცივე ვიგრძენი, თითქოს მთელი სახლი გამორთულ მაცივრად იქცა. შვიდი წლის განმავლობაში ამ მისამართს სახლს ვეძახდი. იმ დილით პირველად მომეჩვენა, რომ აქ სტუმარი ვიყავი.

ნორა მისაღებში დაჯდა. საქაღალდე მუხლებზე დაიდო, მაგრამ არ გაუხსნია. ვანესა ფანჯარასთან მივიდა და ფარდის მიღმა ქუჩას გახედა. ქლოი კი დივანზე ჩამოჯდა, იმავე ადგილას, სადაც ჩვენი ძაღლის დაკარგვის შემდეგ მთელი ღამე მეჭირა მისი ხელი.

— ქლოიმ მითხრა, რომ ბოლო თვეებში ემოციურად და ფინანსურად აკონტროლებდით, — თქვა ნორამ.

— ფინანსურად ვაკონტროლებდი? მე ვიხდიდი ყველაფერს.

— სწორედ ამას ვგულისხმობ, — ჩაერია ქლოი. — ჩემს ცხოვრებას ფულით მართავდა.

— შენი ცხოვრება? შენ თვითონ მითხარი, რომ სამსახურის დატოვება გინდოდა.

— შენ მითხარი, რომ არ მჭირდებოდა მუშაობა.

— იმიტომ, რომ იმ დროს შენი დედა საავადმყოფოში იყო.

ქლოიმ მზერა აარიდა. ვანესამ მაშინვე ჩაახველა, თითქოს საუბარს მიმართულება უნდა შეცვლოდა.

ნორამ საქაღალდე გახსნა და რამდენიმე ფურცელი გამოიღო.

— ჩვენ ვითხოვთ ცალკე საცხოვრებელ ხარჯებს, დროებით დახმარებას და სახლის გამოყენების შეუზღუდავ უფლებას ქლოისთვის.

— ჩემივე სახლიდან უნდა გავიდე?

— სანამ საკითხი მოგვარდება, ეს ორივესთვის უკეთესი იქნება.

მე გამეცინა, მაგრამ სიცილი ყალბი და მკვეთრი გამოვიდა.

— გუშინ ღამით ჩემმა ცოლმა მითხრა, რომ მისი შეხების ღირსი არ ვიყავი. დღეს კი ჩემი სახლის დატოვებას მთხოვთ.

ქლოიმ თვალები მოჭუტა.

— იმიტომ, რომ შენი სიახლოვე აღარ მინდა. ეს დანაშაული არ არის.

— არა. მაგრამ სხვის ხარჯზე ცხოვრება ვალდებულება არ არის.

ვანესა ფანჯრიდან შემოტრიალდა.

— ფრთხილად იყავი, მარკ. კაცები ხშირად გვიან ხვდებიან, რამდენად ძვირი შეიძლება დაუჯდეთ ქალის დამცირება.

— მე არ დაგიმცირებია.

— წუხელ საწოლიდან გააგდე, — თქვა ქლოიმ.

— შენ გამომაგდე.

ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. სამზარეულოს საათმა ცხრა დარტყმა ჩამოთვალა. კედელზე ჩამოკიდებულ ფოტოს ჩარჩოს ქარმა ოდნავ შეარხია და სპილენძის სატვირთო მანქანის პატარა საკიდმა მინის უკან მსუბუქად იჟღარუნა.

იმავე წამს ტელეფონმა დამირეკა. ეთანი იყო.

— სად ხარ? — მკითხა მან.

— სახლში. მაგრამ არ ვიცი, კიდევ რამდენ ხანს.

— მოდი საწყობთან. რაღაც უნდა გაჩვენო.

— ახლა ვერ გავალ.

— მარკ, სერიოზულად გეუბნები. გუშინ ღამით ვანესას მანქანა შენს ოფისთან ვნახე. შენს პირად ფაილებს ათვალიერებდა.

თავი ფანჯრისკენ მივაბრუნე.

— დარწმუნებული ხარ?

— ჩემი თვალით დავინახე. და კიდევ ერთი რამ. შენი კომპანიის ბუღალტერმა მითხრა, რომ ვიღაცამ ბოლო სამი თვის ხარჯების ამონაწერი მოითხოვა.

ქლოიმ ჩემი სახე დაინახა და მაშინვე წამოდგა.

— ვინ იყო?

— არ ვიცი, — ვუპასუხე, თუმცა ვიცოდი, რომ ოთახში ყველა ამ პასუხს არ დაიჯერებდა.

ნორამ მშვიდად დაკეცა ფურცლები.

— მარკ, თუ თანამშრომლობას არ აპირებთ, საქმე უფრო რთული გახდება.

— რა საქმის?

მან ჩემკენ დაიხარა.

— ქლოის თქმით, თქვენ არაერთხელ დაგიმუქრებიათ, რომ ფინანსურად ქუჩაში დატოვებდით.

— არასდროს მითქვამს.

— შესაძლოა, სიტყვები სხვანაირად გაიგო.

ქლოიმ უცებ ჩანთა აიღო. ჩანთის შიგნით რაღაცამ ხმაურით დაიწკარუნა.

— სად მიდიხარ? — ვკითხე.

— ვანესასთან.

— ნორა აქ რჩება?

— არა. ისიც მოდის.

სამივე კარისკენ წავიდა. სანამ ქლოი გარეთ გავიდოდა, ტელეფონი ისევ აინთო. ამჯერად შეტყობინება ვანესას ნომრიდან იყო: „შენ თვითონ ჩაიწერე ყველაფერი. ახლა შენი სიტყვები დაგამთავრებს.“

ქლოი გზაში შეჩერდა. მისი თითები ტელეფონზე გაუნძრევლად დარჩა.

— რა მოხდა? — ვკითხე.

მან ეკრანი სწრაფად ჩააქრო.

— არაფერი.

მაგრამ იმ წამს მივხვდი, რომ ეს მხოლოდ ფულისა და საწოლის ამბავი აღარ იყო. ვიღაცამ რაღაც ჩაიწერა. ვიღაცას ეს ჩანაწერი ჰქონდა. და საღამოს, როცა ეთანთან მივედი, მან მაგიდაზე პატარა მეხსიერების ბარათი დადო.

— ეს ჩანაწერი გუშინდელზე ადრე გაკეთდა, — მითხრა მან. — მოუსმინე ბოლომდე. ამის შემდეგ გადაწყვიტე, კიდევ გინდა თუ არა ქლოის დაცვა.

მან ბარათი კომპიუტერში ჩადო. ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოწვა. შემდეგ დინამიკებიდან ქლოის ხმა გაისმა…

ნაწილი 3

— მარკს კიდევ ორი კვირა უნდა დავაცადოთ, — ამბობდა ქლოის ხმა. — თუ თვითონ არ წავა, ისე მოვიქცევი, რომ წავიდეს.

ჩანაწერში ვანესამ ჩაიცინა.

— კაცები ყველაზე მარტივად მაშინ ტყდებიან, როცა ჰგონიათ, რომ მათ გარეშე ვერ იცხოვრებ.

მე სკამზე გაშეშებული ვიჯექი. ეთანი ჩემს მოპირდაპირედ იდგა, ხელები მაგიდაზე დაეყრდნო. კომპიუტერის გვერდით ცივი ყავა იდგა, ზედ კი ქაფის გამხმარი რგოლი დარჩენილიყო.

ჩანაწერი გაგრძელდა.

— სახლი ნახევრად მაინც ჩემია, — თქვა ქლოიმ. — თუ მარკი ცუდად გამოჩნდება, ადვოკატი ყველაფერს მომიგვარებს.

— ცუდად გამოჩენა არ კმარა, — მიუგო ვანესამ. — უნდა თქვა, რომ გეშინია.

— მეშინია კიდეც. მისი ფულის დაკარგვის.

ორივემ გაიცინა.

მარჯვენა ხელი მუშტად შევკარი. ფრჩხილები კანში ჩამერჭო, მაგრამ ტკივილი თითქოს სხვისი იყო.

— ეს სად ჩაიწერა? — ვკითხე.

— ვანესას ოფისში. სამი დღის წინ. შენს ბუღალტერს იქ შეხვედრა ჰქონდა. მისი ჩანთა შემთხვევით ღია დარჩა და პატარა ჩამწერი იპოვა.

— რატომ არ მითხრა მაშინვე?

— თავიდან შეეშინდა. შემდეგ ვანესამ მას კომპანიის ანგარიშების გამოქვეყნებით დაემუქრა. გუშინ ღამით კი ჩემთან მოვიდა.

ჩანაწერში ქლოის ხმა ისევ გაისმა.

— მთავარია, მარკმა იფიქროს, რომ ეს ყველაფერი მისი ბრალია. კაცები დანაშაულის გრძნობით უფრო ადვილად ხელს აწერენ.

მე ნელა წამოვდექი.

— ხელს რას მოვაწერდი?

ეთანმა კიდევ ერთი საქაღალდე გახსნა.

— ქლოიმ უკვე მოამზადა განქორწინების შეთანხმება. მასში წერია, რომ სახლი შენს მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი საერთო ქონებაა და რომ შენ ვალდებული ხარ, ყოველთვიური დახმარება გადაიხადო.

— სახლი ქორწინებამდე ვიყიდე.

— ვიცი. ამიტომ დოკუმენტს ვერავინ შეცვლის მხოლოდ მისი სურვილით.

— მაგრამ მას ჩემი სიტყვების გამოყენება შეეძლო.

ეთანმა თავი დამიქნია.

— სწორედ ამიტომ ჩავწერეთ ეს საუბარი. ახლა კი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი უნდა მოისმინო.

მან ჩანაწერი წინ გადაახვია. ქლოის ხმა უფრო ახლოს და მკაფიოდ გაისმა.

— მარკს ერთი სუსტი ადგილი აქვს, — ამბობდა ის. — მას ჰგონია, რომ თუ ყველაფერს გადაიხდის, ოჯახს გადაარჩენს.

ვანესამ უპასუხა:

— მაშინ დააჯერე, რომ გადარჩენა მისგან გაქცევას ნიშნავს.

— და თუ არ წავიდა?

— მაშინ უთხარი, რომ სხვა კაცი გყავს. ეჭვიანობა მას საბოლოოდ დაანგრევს.

ეთანმა ხმა გამორთო. ოთახში მხოლოდ კომპიუტერის ვენტილატორის ბზუილი ისმოდა.

— სხვა კაცი გყავს? — ვკითხე.

ეთანმა პირდაპირ შემომხედა.

— არ ვიცით. მაგრამ ჩანაწერში ვანესა ამბობს, რომ ქლოის ტელეფონში შეტყობინებები ნახა.

იმ ღამეს ქლოის დავურეკე. მან მაშინვე მიპასუხა.

— სად ხარ?

— ვანესასთან.

— მარტო ხარ?

პაუზა.

— რატომ მეკითხები?

— მინდა, პირისპირ დაგელაპარაკო.

— ხვალ.

— დღეს.

ერთი საათის შემდეგ ის სახლში დაბრუნდა. ნორაც მოიყვანა. მისაღებში ისხდნენ, ხოლო მე ტელევიზორი გამოვრთე და ჩანაწერი ჩავრთე.

ქლოის სახე პირველივე წამში ჩამოეშალა.

— ეს უკანონოდ არის მოპოვებული, — თქვა ნორამ.

— შეგიძლიათ მის შინაარსზე უარი თქვათ? — ვკითხე.

ქლოიმ ხელი პირზე აიფარა.

— მარკ, მე… ეს ისე არ იყო.

— ზუსტად ისე იყო, როგორც მოვისმინე.

— მე გაბრაზებული ვიყავი.

— საწოლიდან იმიტომ გამომაგდე, რომ შენი გეგმა უკეთესად ემუშავა?

მან თვალები დახარა.

ნორამ სწრაფად ალაპარაკდა:

— ამ ეტაპზე ჩემი კლიენტი კომენტარს არ გააკეთებს.

— შენი კლიენტი მეუბნებოდა, რომ საკუთარი თავის პატივისცემა ჰქონდა, მაშინ როცა ჩემს ფინანსურ განადგურებას გეგმავდა.

ქლოიმ თავი ასწია. მის თვალებში პირველად დავინახე არა ზიზღი, არამედ შიში.

— მე არ მინდოდა შენი განადგურება.

— მაშინ რა გინდოდა?

მან პასუხი ვერ გამცა.

იმავე წამს ჩემი ტელეფონი დარეკა. ბუღალტერი იყო.

— მარკ, პოლიციიდან დამირეკეს, — მითხრა მან. — კომპანიიდან დიდი თანხა გაქრა და გადარიცხვა შენი ელექტრონული ხელმოწერით არის დამოწმებული.

მე ქლოის შევხედე. მისი სახე ქაღალდივით გათეთრდა.

— მე არაფერი გადამირიცხავს.

ეთანმა ფანჯარასთან მისულმა ჩუმად თქვა:

— მაშინ ვიღაცამ შენი ხელმოწერა მოიპარა.

ტელეფონში ბუღალტრის ხმა კანკალებდა.

— თანხა ვანესას საბროკერო ანგარიშზე წავიდა. და პოლიცია უკვე თქვენს სახლთან მოდის…