ნაწილი 4 — მისმა ოჯახმა ჩვენი დაშორება სადღეგრძელოთი აღნიშნა, მაგრამ ერთ საღამოს ჩემს სახელზე საუბრისას მისი ღიმილი უცებ გაქრა

ნაწილი 4

პოლიციიდან ზარის დასრულებისთანავე სალომეს დავურეკე.

მან მესამე ზარზე მიპასუხა.

— მითხარი, რომ ეს შეცდომაა.

— შეცდომა არ არის, — თქვა მან. — მამაშენის კვლევასთან დაკავშირებული უფლებები უკანონოდ გადაიფორმეს. მაშინ შენ არასრულწლოვანი იყავი და ვერაფერს მოაწერდი ხელს.

— მამამ იცოდა?

— არა. ან იცოდა და ვერ დაამტკიცა. ხვალ არქივიდან ყველა დოკუმენტს ვიღებთ.

ჩემი ხელები გამეყინა.

იმ წუთას გამარჯვებას საერთოდ არ ვგრძნობდი.

მხოლოდ დაღლილობას.

ელენეს მამამ ერთ საათში ხუთჯერ დამირეკა. ბოლოს შეტყობინება გამომიგზავნა: „შეგვიძლია ეს ოჯახურად მოვაგვაროთ“.

მე ეკრანს დიდხანს ვუყურებდი.

შემდეგ მივწერე: „ოჯახურად სწორედ მაშინ უნდა მოგეგვარებინათ, როცა ჩემს ცხოვრებას ანგრევდით“.

დავითმა მეორე დღესვე გააუქმა ნიშნობა. მან ელენეს უთხრა, რომ არ იცოდა ვალდებულებების მასშტაბი და არ აპირებდა ოჯახის ვალების საკუთარ სახელზე გადატანას.

ელენემ მას მხოლოდ ერთი კითხვა დაუსვა:

— ჩემთან იყავი თუ იმ სამყაროსთან, რომელიც ჩემს უკან იდგა?

დავითს პასუხი არ ჰქონდა.

მამამისის ადვოკატმა კი პირდაპირ უარი თქვა მის დაცვაზე.

— მე უკანონო ხელშეკრულებებს ხელს არ მოვაწერ, — უთხრა მან. — თქვენ უკვე დამიმალეთ ის, რაც სასამართლოში მაინც გამოვა.

ელენეს მამამ მაგიდაზე მუშტი დაარტყა.

— ყველა ჩემი წინააღმდეგ ხართ?

— არა, — უპასუხა ადვოკატმა. — თქვენ უბრალოდ პირველად აღარ გემორჩილებიან.

სამი დღის შემდეგ გამომძიებლები მათ მთავარ ოფისში მივიდნენ. ელენეს დედა ზედა სართულზე იყო და ტელეფონით ყველას ურეკავდა, ვინც ოდესმე მათთან სადილობდა. ერთს დახმარებას სთხოვდა, მეორეს გავლენას, მესამეს ფულს.

მაგრამ ამჯერად კარები, რომლებიც გვარით იღებოდა, ჩაკეტილი დახვდა.

მე პირადად იქ არ მივსულვარ.

სალომემ მირჩია, რომ გამოძიებას ხელი არ შევშლოდი და მედიასთან არაფერი მეთქვა. პირველად ცხოვრებაში მივხვდი, რომ დუმილი აღარ ნიშნავდა გაქცევას. ის ნიშნავდა, რომ სხვებს აღარ ვაძლევდი უფლებას, ჩემი ემოციებით ემართათ სიტუაცია.

ერთი კვირის შემდეგ ელენე ჩემს ოფისში მოვიდა.

ოთხშაბათი იყო, საღამოს ექვსი საათი. თანამშრომლები უკვე წასულიყვნენ. ფანჯრებზე წვიმა ირეკლებოდა, ხოლო მაგიდაზე მამაჩემის სპილენძის კომპასი იდო.

ელენე კართან გაჩერდა.

— შეიძლება შემოვიდე?

— უკვე შემოხვედი.

მან სუსტად გაიღიმა, მაგრამ ღიმილი მაშინვე გაქრა.

— მინდა, რაღაც გაჩვენო.

— თუ ეს კიდევ ერთი დოკუმენტია, სალომეს გადაეცი.

— დოკუმენტი არ არის.

მან ტელეფონი დადო მაგიდაზე და ჩანაწერი ჩართო.

ჩემი ყოფილი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული წუთები ოთახში ისევ გაცოცხლდა.

„თუ წასვლის ნებართვა გჭირდება, გაქვს“ — ის ჩემი ხმა იყო.

„შენ უკვე წახვედი“ — ისევ ჩემი ხმა.

ელენემ ჩანაწერი გამორთო.

— პირველად რომ მოვისმინე, მეგონა, შენ ცივი იყავი.

— და ახლა?

— ახლა მესმის, რამდენად დაღლილი იყავი.

მე სკამზე დავჯექი.

— მე შენ არ დაგსჯი, ელენე. უბრალოდ აღარ გადაგარჩინე იმ გადაწყვეტილებისგან, რომელიც თვითონ მიიღე.

მან თვალები დახარა.

— იმ ღამეს შენ რომ გებრძოლა, ალბათ დავრჩებოდი.

— სწორედ ეს არის პრობლემა. შენ უნდა დარჩენილიყავი იმიტომ, რომ შენ გინდოდა. არა იმიტომ, რომ მე უკეთ დაგარწმუნებდი.

ელენემ ტუჩზე კბილი მოიჭირა.

— მიყვარდი.

— მეც მიყვარდი.

— და მაინც არ მიშვებ უკან.

— სიყვარული ყოველთვის დაბრუნებას არ ნიშნავს.

მან თავი დაუქნია. პირველად არ შემომედავა.

წასვლის წინ ოთახს მოავლო თვალი.

— სად არის ჩემი ფოტო?

ფოტო აღარ იყო. მხოლოდ კედელზე ორი პატარა ნათელი კვალი დარჩენილიყო, სადაც ჩარჩო ეკიდა.

— გადავაგდე? — მკითხა მან.

— არა. ყუთშია. უბრალოდ აქ აღარ უნდა იყოს.

ის წავიდა.

იმ ღამეს ოფისში მარტო დავრჩი და კომპასი ხელში ავიღე. მისი სახურავი ოდნავ დაკაწრული იყო იმ დღიდან, როცა ელენემ პირველად დაიჭირა და იხუმრა, რომ ჩემი ყველა გზა მისკენ მიდიოდა.

ახლა ის ისარს ჩრდილოეთისკენ აჩვენებდა.

ოთხი თვე გავიდა.

სასამართლომ ელენეს მამას ქონების ნაწილი ჩამოართვა, უკანონო ხელშეკრულებები გააუქმა და ჩემი მამის კვლევასთან დაკავშირებული უფლებები ჩვენს ოჯახს დაუბრუნა. მე სასამართლო დარბაზში მხოლოდ ერთხელ მივედი.

მოსამართლემ მითხრა:

— თქვენ არ ითხოვთ ზიანის ანაზღაურებას?

— არა, — ვუპასუხე. — მინდა, რაც ჩემი იყო, უკან დამიბრუნდეს. მეტი არაფერი.

ელენე იმ დღეს დარბაზის უკან იჯდა. არც მისთვის შემიხედავს და არც მან დამიძახა.

შემდეგ მან საკუთარი ცხოვრება თავიდან დაიწყო. ოჯახური ანგარიშებიდან დარჩენილი თანხა გაყიდა, პატარა ბინაში გადავიდა და ქალაქის უფასო იურიდიულ ცენტრში დაიწყო მუშაობა. ერთხელ მარიამმა მითხრა, რომ ელენე იმ ქალებს ეხმარებოდა, რომელთა ოჯახებიც მათ ნაცვლად ცდილობდნენ გადაწყვეტილებების მიღებას.

მე ჩემი ფირმა გავაფართოვე, მაგრამ ძვირადღირებული მანქანა მაინც არ მიყიდია. დილით ექვს საათზე ვიღვიძებდი, ვამზადებდი ძლიერ ყავას, ოფისში ფეხით მივდიოდი და თანამშრომლებს ყოველთვის ვეკითხებოდი, რას ფიქრობდნენ ისინი, ვისაც ოთახში ყველაზე ნაკლები ძალაუფლება ჰქონდა.

პირველი თოვლის დღეს მამაჩემის სახლში შევედი. ის სამზარეულოში რვეულს ასწორებდა.

— შენ მართლა გამოიყენე ის ყველაფერი? — მკითხა მან.

— შენ შექმენი. მე უბრალოდ ბოლოს მივაგენი.

მამამ დიდხანს მიყურა.

— ელენე როგორ არის?

— თავისუფალი.

— შენ?

ფანჯრიდან თეთრ ეზოს შევხედე.

— მეც.

მას შემდეგ ხშირად ვაკითხავდი. ერთად ვსვამდით ჩაის, ვმსჯელობდით ახალ პროექტებზე და კვირაობით პატარა სოფლის სკოლაში მივდიოდით, სადაც ჩემი ფირმა უფასო საკლასო ოთახებს აკეთებდა.

ერთ დღეს პატარა გოგონამ ჩემი მაგიდიდან კომპასი აიღო.

— ეს რა არის?

— მიმართულებას გიჩვენებს.

— თუ არ იცი, საით წახვიდე?

მე გავუღიმე.

— მაშინ მაინც გახსენებს, რომ არჩევანი გაქვს.

რამდენიმე კვირის შემდეგ ელენესგან ბოლო წერილი მივიღე. მოკლე იყო.

„არ გთხოვ, დამიბრუნდე. მხოლოდ მინდოდა, გცოდნოდა, რომ ახლა ვხვდები, რა გავაკეთე. იმედი მაქვს, ოდესმე შეძლებ, ჩემზე გაბრაზების გარეშე გამიხსენო“.

წერილი წავიკითხე და პასუხი დავწერე.

„შენზე გაბრაზებული აღარ ვარ. მაგრამ ჩემი ცხოვრება უკან არ ბრუნდება. გისურვებ, რომ შენი შემდეგი არჩევანი შენ გეკუთვნოდეს“.

გაგზავნამდე დიდხანს არ მიფიქრია.

შემდეგ წერილი დავხურე და კომპასის ქვეშ დავდე.

იმ საღამოს ჩემს ოფისში ყველა ფანჯარა ღია იყო. ქალაქის ხმაური შიგნით შემოდიოდა, მაგრამ პირველად აღარ მაწუხებდა. მაგიდაზე ბეჭედი აღარ იდო, ძველი ფოტო აღარ ეკიდა, ხოლო სპილენძის კომპასი მშვიდად იწვა თეთრ ფურცელზე.

ის ისევ ჩრდილოეთს აჩვენებდა.

მე კი პირველად აღარ მჭირდებოდა, ვინმესთვის ამეხსნა, რატომ მივდიოდი იქ.

გზა უკვე ჩემი იყო.