ნაწილი 4

ტელეფონი ხელში შემრჩა, სანამ ზარი არ შეწყდა.

დედა სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა და ხის ყუთს ორივე ხელით იკავებდა.

მამა ფანჯარასთან იდგა. წყალი ბნელდებოდა.

— რა მოხდა? — მკითხა მან.

— ლეანდრომ შესაძლოა ჩემი სახელით ხელი მოაწერა სესხის დოკუმენტს.

დედამ მაშინვე თავი ასწია.

— ისევ ჩვენ გამო?

— არა, დედა. ამჯერად არა.

ეს სიტყვები პირველად ვთქვი ისე, რომ საკუთარი თავისთვისაც დავიჯერე.

იმავე ღამეს ჩემს ადვოკატ მეგობარს, ნინოს, დავურეკე. იგი დილის ორ საათზე მოვიდა, ხელში საქაღალდე და ორი ქაღალდის ჭიქა ყავით.

— არ დალიო, სანამ არ მეტყვი, ყველაფერი სად შეინახე, — მითხრა მან.

— რა?

— ხელშეკრულებები, გადარიცხვები, ელფოსტები, ლეანდროს შეტყობინებები. ყველაფერი.

სამზარეულოს მაგიდაზე ჩემი ცხოვრების ბოლო ათი წელი დავალაგეთ.

ქირის გადახდები.

მანქანის შეკეთების ქვითრები.

სესხის გარანტიის ხელშეკრულება.

ლეანდროს ხმოვანი შეტყობინებები, სადაც მთხოვდა: „მხოლოდ ამ ერთხელ, სოფია.“

ნინომ ერთ ფურცელს დააკვირდა.

— ეს ხელმოწერა ნამდვილად შენია?

— არა.

— მაშინ უკან დასახევი გზა აღარ აქვთ.

დილით ლეანდრომ ჯერ დედას დაურეკა. დედამ ტელეფონი მე გამომიწოდა.

— უპასუხე.

ზარი მივიღე.

— სოფია, — დაიწყო მან, — გუშინ ყველაფერი ზედმეტად წავიდა.

— შენ მამას საკუთარი სახლიდან აგდებდი.

— გაბრაზებული ვიყავი.

— განცხადება შემთხვევით გამოაქვეყნე?

სიჩუმე.

— კამილას იდეა იყო.

— ჩემი სახელით დოკუმენტზე ხელი შემთხვევით მოაწერე?

მისი სუნთქვა დამძიმდა.

— ეს მხოლოდ ტექნიკური საკითხია.

— არა. ეს დანაშაულია.

— თუ ოჯახს დაანგრევ, ბავშვებს მამა აღარ ეყოლებათ.

ძველი სოფია ამ სიტყვებზე მაშინვე გატყდებოდა. ანგარიშს გადაიხდიდა. ბოდიშს მოიხდიდა. საკუთარ თავსაც დაადანაშაულებდა.

მაგრამ ის სოფია იმ სახლში, იმ ღამით, ბუხართან დავტოვე.

— შენ ბავშვებს მამა ჰყავთ, ლეანდრო. უბრალოდ ახლა პირველად გაიგებენ, რომ მამის არჩევანს შედეგი აქვს.

მან არაფერი თქვა.

ნინომ ჩემკენ გამოიხედა.

— ჩართე ხმამაღლა.

ტელეფონი მაგიდაზე დავდე.

— კიდევ ერთხელ გაიმეორე, — უთხრა ნინომ.

— ვინ ხარ? — დაიღრიალა ლეანდრომ.

— ადამიანი, რომელსაც შენი მოტყუებული დისგან დაცვა სჭირდება? არა. მე მისი ადვოკატი ვარ.

— სოფია, შენ ამას ინანებ.

— ესეც გაიმეორე.

მე და ნინომ ერთმანეთს შევხედეთ. საკუთარი ხმა რომ გავიგე, ლეანდროს მუქარა უკვე შორიდან მოსულ ხმას ჰგავდა. პირველად მივხვდი, რამდენი წლის განმავლობაში ვუსმენდი მის სიტყვებს ისე, თითქოს ისინი კანონი იყო.

!!! Seven years later, an unknown boy asked to sit at my table, and when his father noticed the necklace, he turned pale

იმავე დღეს ექსპერტმა ხელმოწერა შეადარა ჩემს ნამდვილ დოკუმენტებს. დასკვნა საღამოს მოვიდა.

ხელმოწერა გაყალბებული იყო.

უფრო მეტიც, დოკუმენტზე მოწმედ ხელს ლეანდროს მეგობარი აწერდა, ხოლო ნოტარიუსის ბეჭედი იმ დღეს საერთოდ არ გამოუყენებიათ.

სესხის გამცემი კომპანიაც მოტყუებული აღმოჩნდა. მათ ლეანდროს წინააღმდეგ ცალკე სარჩელი შეიტანეს, ხოლო ჩემს წინააღმდეგ მოთხოვნა გააუქმეს.

კამილამ ადვოკატს შუა გზაზე უარი უთხრა.

— მე მეგონა, სახლი მისი იყო, — ამბობდა იგი.

ადვოკატმა ცივი ხმით უპასუხა:

— თქვენ ხელი მოაწერეთ განცხადების შემოსავლის განაწილებას. ახლა ვერ იტყვით, რომ არაფერი იცოდით.

რამდენიმე კვირის შემდეგ სასამართლოში პირველად ვნახე ლეანდრო ისე, როგორც სხვები ხედავდნენ.

მან ვერ გაბედა თვალებში შემოხედვა.

მოსამართლემ ჩანაწერი ჩართო.

ოთახში გაისმა მისი საკუთარი ხმა: „სოფია ყველაფერს მოაწესრიგებს.“

ლეანდრომ თავი ასწია.

მე მის სახეზე დავინახე ის წამი, როცა ადამიანი პირველად ხვდება, რომ მისივე სიტყვებმა მიატოვა.

— ეს მე არ მითქვამს, — ჩუმად თქვა მან.

მოსამართლემ ჩანაწერი შეაჩერა.

— თქვენი ხმაა, ბატონო ლეანდრო.

— შეიძლება… სხვანაირად იყო ნათქვამი.

— არა, — ვუპასუხე მე. — ზუსტად ისე იყო ნათქვამი.

სასამართლომ დაადასტურა, რომ ჩემი ხელმოწერა გაყალბებული იყო. ლეანდროს პირობითი პატიმრობა, ზიანის ანაზღაურება და სავალდებულო კონტროლი დაეკისრა. კამილასაც დაეკისრა ჯარიმა და თანამონაწილეობის გამო ცალკე პასუხისმგებლობა. სახლისგან ისინი საბოლოოდ გააძევეს, ხოლო გაქირავების განცხადება წაიშალა.

მე მათ დასჯას არ აღვნიშნავდი.

უბრალოდ, პირველად აღარ ვიხდიდი სხვისი გადაწყვეტილებების საფასურს.

მეორე დღეს ლეანდროს ოთახში შევედი, რომ მისი დარჩენილი ნივთები გადამემოწმებინა. ოთახი თითქმის ცარიელი იყო. კედელზე მხოლოდ ერთი ფოტო დარჩენილიყო — ბავშვობაში გადაღებული, სადაც ოთხივე ერთად ვიდექით ტბასთან.

ფოტოს კუთხე მოხრილი ჰქონდა.

დედამ ის კედლიდან ჩამოხსნა და დიდხანს უყურა.

— გადავაგდოთ? — მკითხა.

— არა. უბრალოდ სხვაგან დავდოთ.

ფოტო უჯრაში შევინახეთ.

ერთ თვეში მშობლები ახალ სახლში გადავიდნენ საბოლოოდ. მამამ ბუხართან პატარა სავარძელი დაიდგა. დედამ სამზარეულოში მარწყვის მურაბა მოხარშა და მთელი სახლი ტკბილი სუნით აივსო.

მე კი კვირაში ორჯერ ჩავდიოდი მათთან და თანდათან ვსწავლობდი, რომ სტუმრობა დახმარებას არ ნიშნავდა.

ერთ საღამოს მამამ მკითხა:

— სოფია, შენ ახლა რას გააკეთებ?

— ალბათ პირველად ვიცხოვრებ ისე, თითქოს ჩემი ფულიც და დროიც ჩემია.

!!! PARTE 4 — Minha mãe me cercou com cinco advogados para tomar a herança do meu pai, mas quando mencionei uma gravação, ela parou de sorrir

მან გაიღიმა.

— ეს რთული იქნება.

— ვიცი.

სამი თვის შემდეგ ქალაქის ცენტრში პატარა საკონსულტაციო ოფისი გავხსენი. აღარ ვიღებდი ყველა საქმეს, რომელსაც „სასწრაფოდ“ ეწერა. სამუშაო მაგიდაზე მხოლოდ ერთი ქოთნის მცენარე, ორი საქაღალდე და მამის მიერ შეკეთებული ხის კალამი მედო.

ჩემმა ძმისშვილმა, მატეომ, ერთხელ ოფისში ნახატი მომიტანა. ოთხი ადამიანი იყო დახატული, მაგრამ ამჯერად სახლს დიდი კარი ჰქონდა და გარეთ ერთი ქალი იდგა.

— ეს ვინ არის? — ვკითხე.

— შენ, — მიპასუხა მან. — კარი შენ დახურე, რომ ცუდი ხალხი აღარ შემოვიდეს.

მე გამეღიმა.

— ზოგჯერ კარი იმისთვისაც იხურება, რომ კარგ ადამიანებს შიგნით სიმშვიდე ჰქონდეთ.

ზამთარში პირველი თოვლი რომ მოვიდა, ლეანდრომ ისევ მომწერა.

„მომენატრე. იქნებ ახალი წლიდან თავიდან დავიწყოთ?“

რამდენიმე წუთი ეკრანს ვუყურებდი.

შემდეგ ვუპასუხე:

„გისურვებ, იპოვო სიმშვიდე. მაგრამ ჩემს ცხოვრებაში დაბრუნება აღარ შემიძლია.“

მან კიდევ ერთხელ დარეკა.

ამჯერად არ ავიღე.