ნაწილი 4 — შვილის დაბრუნებას მემკვიდრეობის შეხვედრაზე ველოდი, მაგრამ ადვოკატმა საქაღალდე გახსნა და მისი ღიმილი გაქრა

ნაწილი 4

…დომინიკმა სკამს ხელი ჩაავლო.

— გათიშე ტელეფონი.

მის ხმაში პირველად აღარ იყო არც სინანული, არც ყოყმანი. მხოლოდ ბრძანება.

მე ტელეფონი მაგიდაზე დავდე.

— რატომ უნდა გავთიშო?

— იმიტომ, რომ ეს ყველაფერი გაუგებრობაა.

ინესმა ფანჯარასთან მდგომ ტელეფონს ხელი დააჭირა და ოთახში დაცვის თანამშრომლები შემოვიდნენ. დომინიკმა უკან დაიხია. ადრიენმა ვერცხლის კალამი ჩანთაში ჩადო, თითქოს ერთადერთი ნივთი, რომლის წაღებაც ჯერ კიდევ შეეძლო, სწორედ ის იყო.

— მამა, მომისმინე, — თქვა დომინიკმა. — ჩვენ უბრალოდ დაგვაფრთხო შენი მარტო დარჩენის იდეამ.

— მაშინ რატომ დამიმალე, რომ დედას მინდობილობას სთხოვდი?

— იმიტომ, რომ ის არასწორად იგებდა ყველაფერს.

— რატომ ჩაწერე კლინიკაში, თითქოს მეხსიერება დავკარგე?

მისი პირი გაიხსნა, მაგრამ ხმა ვერ ამოიღო.

ინესმა ლუკას მორენს სთხოვა, ვიდეოჩანაწერი დაუყოვნებლივ გაეგზავნა გამომძიებლისთვის. ოცი წუთში პოლიციის ორი თანამშრომელი მოვიდა. მათ დომინიკს კითხვები დაუსვეს, ადრიენს კი ტელეფონი ჩამოართვეს, რადგან მიმოწერის წაშლას ცდილობდა.

მე იქ ვიდექი და ვუყურებდი, როგორ იშლებოდა მათი თავდაჯერებულობა.

დომინიკმა ისევ ჩემკენ გამოიწია.

— მამა, ამას თუ გააკეთებ, ყველაფერი დამთავრდება.

— უკვე დამთავრდა.

— მე შენი შვილი ვარ.

— ვიცი. სწორედ ამიტომ მტკივა ასე.

მას ეს სიტყვები უფრო ეტკინა, ვიდრე ნებისმიერი ბრალდება.

ორი დღის შემდეგ გამომძიებელმა ჩემს სახლში შეხვედრა მოაწყო. მაგიდაზე კოლინის ფოტო იდო, გვერდით კი დალუქული ჩანაწერები. იქ მოვიდა დომინიკის ადვოკატიც, მაგრამ შეხვედრის დაწყებამდე მან თავისი კლიენტი გვერდით გაიყვანა.

მე სამზარეულოს კართან ვიდექი და შემთხვევით მათი საუბარი გავიგონე.

— თქვენ მითხარით, რომ მამა სუსტი იყო, — თქვა ადვოკატმა.

— ის სუსტი იყო.

— მაშინ რატომ არის ყველა დოკუმენტი წესრიგში?

— არ ვიცი.

— რატომ არსებობს თქვენი საუბრის ვიდეო?

დომინიკმა ხმა დაუწია.

— დედაჩემმა ყველაფერი დაგეგმა.

— არა, — უპასუხა ადვოკატმა. — მან უბრალოდ საკუთარი თავი დაიცვა.

შემდეგ ჩამწერი ჩართეს. ჩემი შვილის ხმა ოთახში გაისმა.

„თუ მამა უარს იტყვის, ექიმს ვეტყვით, რომ მარტო ვერ ცხოვრობს. მერე მეურვეობა მარტივი იქნება.“

ეს მისი სიტყვები იყო.

მისივე ხმა.

მაგრამ როცა ვუსმენდი, ისე ვიგრძენი, თითქოს უცნობი კაცი საუბრობდა.

დომინიკმა თავი დახარა. პირველად გაიგო საკუთარი ხმა გარედან.

ადრიენი კედელთან იდგა და ტიროდა.

— შენ მითხარი, რომ ყველაფერი კანონიერად იყო, — თქვა მან.

— შენც გინდოდა სახლი.

— მე მინდოდა უსაფრთხო ცხოვრება.

— სახლიც უსაფრთხო ცხოვრებაა.

მათ ერთმანეთს შეხედეს და იმ წამს მივხვდი, რომ მათი ქორწინება ისეთივე ცარიელი იყო, როგორიც ჩვენი ოჯახის სკამები დაკრძალვაზე.

გამოძიება რამდენიმე თვე გაგრძელდა. დომინიკმა აღიარა, რომ დედას ქონების შესახებ ადრიანად შეიტყო. მან კლინიკაში ცრუ ინფორმაცია მიაწოდა, ადრიენმა კი ბანკიდან ამონაწერების მოპოვება სცადა. ორივეს ბრალი წაუყენეს თაღლითობის მცდელობაში და მოხუცი ადამიანის იძულებაში.

სასამართლო დარბაზში მე არ გამიხარია მათი დაპატიმრება.

უბრალოდ ვიჯექი და ვუსმენდი.

ადვოკატებმა შეთანხმება მოითხოვეს. დომინიკს სასჯელი შეუმსუბუქდა, რადგან ზიანი საბოლოოდ არ დამდგარა, მაგრამ მას რამდენიმე წლით ზედამხედველობა და სასამართლოს მიერ განსაზღვრული საზოგადოებრივი სამუშაო დაეკისრა. ადრიენმა მასთან დაშორება მოითხოვა და ქალაქიდან წავიდა.

ქონება ჩემს სახელზე გადავიდა.

ოთხი მილიონ სამასი ათასი დოლარი ერთ დღეში არ გამხდარა ბედნიერება. ფული ვერ მაბრუნებდა კოლინს და ვერც იმ ბიჭს, რომელიც თერთმეტი წლის ასაკში ღობის შეკეთებაში მეხმარებოდა.

მაგრამ ის მაძლევდა არჩევანის უფლებას.

კოლინის ოთახი ხელუხლებელი დავტოვე სამი კვირის განმავლობაში. შემდეგ ერთ დილით კარადა გავხსენი და მივხვდი, რომ ოთახი აღარ იყო ოთახი. ის მხოლოდ მისი არყოფნის ფორმა გახდა.

საწოლზე მისი სათვალე იდო.

ფანჯრის რაფაზე კი ის პატარა სპილენძის სანიშნე, წითელი მინანქრის ჩიტით.

ხელში ავიღე და დიდხანს ვუყურე.

მერე კოლინის წიგნში ჩავდე.

რამდენიმე კვირის შემდეგ ქალაქის ერთ-ერთ სკოლაში ავტობუსების სარემონტო სახელოსნო გავხსენი. წლების განმავლობაში მე ვაკეთებდი სხვისი შვილების გზაზე მიმავალ მანქანებს, ახლა კი ახალგაზრდა მექანიკოსებს ვასწავლიდი, როგორ მოესმინათ ძრავის ყველაზე პატარა ხმაურისთვის.

დილაობით ყავას ისევ სამზარეულოს იმავე მაგიდასთან ვსვამდი, მაგრამ მეორე ფინჯანს აღარ ვამზადებდი.

ხანდახან მაინც ვდგებოდი და ავტომატურად ვიღებდი მეორე ჭიქას. მერე მეღიმებოდა, ოღონდ მწარედ.

სამი თვის შემდეგ ბერნისის შვილიშვილი, პატარა ელაიზა, ჩემთან მოვიდა და კოლინის შესახებ მკითხა.

— ბებო ამბობს, რომ ის ყველას დაბადების დღეს იმახსოვრებდა.

— მართალია.

— შენც დაიმახსოვრე ჩემი დაბადების დღე?

— უკვე დავიმახსოვრე.

— მაშინ კარგი ადამიანი ხარ?

მის კითხვაზე პასუხი ვერ გავეცი.

— არა იმიტომ, რომ ყველაფერი სწორად გავაკეთე, — ვუთხარი ბოლოს. — არამედ იმიტომ, რომ როცა არასწორად ვაკეთებ, გამოსწორებას ვცდილობ.

პირველი თოვლი ნოემბრის ბოლოს მოვიდა. სახელოსნოს სახურავებზე თეთრი ფენა დაედო, ხოლო ეზოში ბავშვებმა პატარა თოვლის კაცი გააკეთეს. მას თვალების ნაცვლად ორი ჭანჭიკი ჰქონდა.

იმ საღამოს დომინიკისგან წერილი მივიღე.

„მამა, ვიცი, რომ არ იმსახურებ ჩემს პატიებას. მაგრამ მინდა, ერთხელ მაინც მომისმინო. დედასაც ვუყვარდი. შენც გიყვარვარ. შეიძლება თავიდან დავიწყოთ?“

წერილი სამჯერ წავიკითხე.

შემდეგ ინესს ვკითხე, შეიძლებოდა თუ არა პასუხის გაგზავნა ისე, რომ ჩემი მისამართი არ გამოჩენილიყო. მან მითხრა, რომ შეიძლებოდა.

მე მოკლე პასუხი დავწერე.

„დომინიკ, შენს სიტყვებს ვისმენ. მაგრამ ჩემი ცხოვრება აღარ არის კარი, რომელიც მაშინ იღება, როცა შენ გარეთ დგახარ. გისურვებ, ისწავლო იმ შედეგებთან ცხოვრება, რომლებიც თავად შექმენი. მე კი ჩემს ცხოვრებას გავაგრძელებ.“

ეს შურისძიება არ ყოფილა.

ეს საზღვარი იყო.

რამდენიმე დღის შემდეგ დომინიკმა კიდევ ერთხელ დარეკა. ტელეფონი დიდხანს რეკავდა. ბოლოს ავიღე.

— მამა?

მის ხმაში დაღლილობა ისმოდა.

— გისმენ.

— უბრალოდ მინდოდა გამეგო, ისევ იმ სახლში ხარ?

ფანჯრიდან თოვლს გავხედე.

— კი.

— შეიძლება ოდესმე მოვიდე?

— ოდესმე, თუ მოსვლას ჩემი ქონების გარეშე შეძლებ.

დიდხანს დუმდა.

— არ ვიცი, როგორ გავაკეთო.

— მეც არ ვიცოდი, როგორ უნდა მეცხოვრა დედაშენის გარეშე. მაინც ვისწავლე.

— დედას სანიშნე შენთან არის?

ამ კითხვამ სუნთქვა შემიჩერა.

— საიდან იცი?

— მის ძველ ფოტოზე ვნახე. წითელი ჩიტი ჰქონდა.

პირველად მისი ხმა ბავშვობისას დაემსგავსა.

— წიგნშია, — ვუთხარი.

— რომელში?

— იმაში, რომელსაც დედა ბოლომდე ვეღარ წაიკითხა.

— შემიძლია წავიკითხო?

ფანჯარაზე თოვლის ფიფქი მიეკრო და ნელა ჩამოცურდა.

— ჯერ არა.

— გასაგებია.

ამჯერად მან თავად გათიშა.

მე კოლინის საძინებელში ავედი. წიგნი თაროზე იდო. მისი გვერდები ოდნავ მოყვითალო გამხდარიყო, მაგრამ შუაში ჩადებული წითელი ჩიტი ისევ ბრწყინავდა.

სანიშნის ბოლო თითებს შორის მოვიქციე.

იმ პატარა ნივთში მთელი ჩვენი ცხოვრება ეტეოდა: კოლინის მოთმინება, ჩემი სიჩუმე, დომინიკის ბავშვობა და ის დღე, როცა პირველად მივხვდი, რომ საკუთარი თავის გადასარჩენად სხვისი მიტოვება ყოველთვის ღალატი არ არის.

წიგნი დავხურე.

სახლში პირველად სრული სიჩუმე აღარ მაშინებდა.

წითელი ჩიტი გვერდებს შორის დარჩა.

მე კი კარი გავაღე და თოვლში გავედი.