ნაწილი 4 — ქორწილის დილას ჩემი საქმრო ჩემს კომპანიაზე ჩუმად გადაწყვეტილებებს იღებდა, მაგრამ როცა ადგილზე მივედი, დედამისს ღიმილი გაქრა

ნაწილი 4

ზარი რომ დასრულდა, რამდენიმე წამი ტელეფონს ვუყურებდი. დარბაზში ყველა ხმა ჩაწყნარდა, თითქოს სტუმრებმაც იგრძნეს, რომ ეს დღე ქორწილზე ბევრად საშიში მიმართულებით მიდიოდა.

— არავითარ შემთხვევაში მარტო არ წახვალ, — თქვა დებიმ.

— არც ვფიქრობდი.

მარიამმა მაშინვე თავისი ტელეფონი ამოიღო.

— ნომერს გადავამოწმებ. თქვენ კი პოლიციას დაუკავშირდით.

უაიტი ჩვენს საუბარს უსმენდა. სახეზე აღარ ჰქონდა გაბრაზება, მხოლოდ დაძაბული, ფრთხილი გამომეტყველება.

— ნინა, გეფიცები, ამ ზართან კავშირი არ მაქვს.

— პირველად მჯერა შენი, — ვუთხარი. — იმიტომ, რომ ამჯერად არც შენ იცი, რა ხდება.

მისი ტუჩები გაინაბა.

მან ტელეფონი ამოიღო და ვიღაცას დაურეკა.

— ადვოკატო, სასწრაფოდ მოდი, — თქვა მან. — ყველაფერი იცის.

მეორე მხარეს დიდხანს უსმენდა.

— არა, ახლა ვერ დამტოვებ.

მისმა ხმამ პირველად დაკარგა თავდაჯერება.

შემდეგ ზარი გათიშა. მან კიდევ ერთხელ სცადა. პასუხი აღარავინ გასცა.

გლედამ ჩუმად ჰკითხა:

— ვინ იყო?

— ჩემი იურისტი.

— რას ამბობს?

უაიტმა ორივე ხელი სახეზე აიფარა.

— ამბობს, რომ სანამ ჩანაწერები არსებობს, ამ საქმეში მონაწილეობას აღარ მიიღებს.

ეს იყო პირველი ბზარი მის მიერ აშენებულ სამყაროში.

პოლიცია ოც წუთში მოვიდა. ოფიცრებმა მეხსიერების ბარათი, ჩემი ჩანაწერი და ფაილები გადაიბარეს. ერთ-ერთმა მათგანმა უაიტს სთხოვა, იმავე ადგილას დალოდებოდა.

— ეს შეცდომაა, — თქვა მან. — მე მისი საქმრო ვარ.

ოფიცერმა მშვიდად უპასუხა:

— სწორედ ამიტომ გთხოვთ, არ დატოვოთ შენობა.

უაიტმა ჩემკენ გამოიხედა.

— ეს ყველაფერი ასე არ უნდა დასრულდეს.

— ჯერ არც დაწყებულა, — ვუთხარი.

იმ საღამოს ძველ საწყობში არ წავედი. პოლიციამ ნომერი სწრაფად დაადგინა. ზარი ჩემი კომპანიის ყოფილ ტექნიკურ მენეჯერს, ლევანს, ეკუთვნოდა. ის სამი კვირით ადრე გათავისუფლდა, რადგან ანგარიშებიდან თანხის გადატანას ცდილობდა.

მაგრამ მთავარი ის იყო, რომ ლევანი ამას მარტო არ აკეთებდა.

მის სახლში ნაპოვნი კომპიუტერიდან გამოჩნდა, რომ უაიტი მას ჩემი პაროლების, ძველი წერილებისა და ხელშეკრულებების შესახებ ინფორმაციას აწვდიდა. გლედას კი რამდენიმე გადარიცხვა ჰქონდა შესრულებული.

მეორე დღეს უაიტი გამომძიებელთა ოთახში მიიყვანეს. მე იქაც ვიყავი.

მარიამმა აუდიოჩანაწერი ჩართო.

— „როგორც კი ყველაფერს ხელს მოაწერს, აზრის შეცვლა ბევრად გაუჭირდება.“

უაიტი საკუთარ ხმას უსმენდა.

თავიდან თვალებს ხრიდა.

შემდეგ სკამზე გადაჯდა.

როცა ჩანაწერი დასრულდა, ოთახში მხოლოდ კედლის საათის წკაპუნი ისმოდა.

— ამას სხვანაირი მნიშვნელობა ჰქონდა, — ჩაიჩურჩულა მან.

— მაშინ ახსენი, — უთხრა გამომძიებელმა.

უაიტმა პირი გააღო, მაგრამ სიტყვა ვერ იპოვა.

მე კი პირველად მივხვდი, რომ მას აღარ შეეძლო თავისი ნათქვამი ჩემთვის შეეცვალა. საკუთარი ხმა უკვე მოწმედ ქცეულიყო.

გლედამ ყველაფერი უარყო, სანამ ბანკის ამონაწერები არ აჩვენეს. შემდეგ თქვა, რომ შვილს მხოლოდ ეხმარებოდა. მაგრამ დახმარება არ იყო სხვისი სახელით ხელმოწერა, ფულის გადარიცხვა და ქალის დარწმუნება, რომ ქორწილის დღეს უარის თქმას ვერ გაბედავდა.

ქორწილი გაუქმდა.

სტუმრები ჩუმად წავიდნენ. ზოგიერთი ჩემთან მოვიდა, ხელი მომიჭირა და სიტყვების გარეშე ჩამეხუტა. ტორტი მეორე დღეს საქველმოქმედო თავშესაფარში გავაგზავნე. თეთრი ყვავილები კი ოფისში წავიღე, რადგან მათი გადაყრა იმ დღეს ზედმეტად ჰგავდა საკუთარ თავთან დამარცხებას.

ერთი კვირის შემდეგ უაიტის ბინიდან ჩემი ნივთების წამოსაღებად მივედი.

საძინებელში ყველაფერი თითქმის ცარიელი იყო. კარადაში მხოლოდ ერთი თარო დარჩენოდა. საწოლთან ჩვენი ფოტო იდო, ჩარჩო გადაბრუნებული.

მის გვერდით ის ვერცხლის ბეჭედი დავინახე, რომელიც იმ დილით თითზე ეკეთა.

მე არ ამიღია.

სამზარეულოში გლედას მიერ არჩეული ფინჯნები ეწყო. ერთ-ერთზე ოქროს ასო იყო ამოტვიფრული — ჩემი სახელის პირველი ასო. ავიღე, ცოტა ხანს შევხედე და ისევ მაგიდაზე დავაბრუნე.

ყველაზე მეტად კი მამის საათის დაკარგულ ყუთს ვეძებდი. საათი ჩემთან იყო, მაგრამ ხის პატარა ყუთი უაიტის სახლში დამრჩენოდა.

ის ცარიელი აღმოჩნდა.

მამაჩემის საათი ხელში ჩავიბრუნე. ბზარული მინა ისევ იქ იყო. ოღონდ ახლა აღარ მეშინოდა, რომ ის დაიმსხვრეოდა. უკვე ვიცოდი, რომ ზოგიერთი ბზარი ნივთს არ ანადგურებს; ის უბრალოდ გვაჩვენებს, სად უნდა გავუფრთხილდეთ.

სამი თვის შემდეგ საქმე სასამართლოში გადავიდა. უაიტმა დანაშაულის ნაწილში აღიარა მონაწილეობა, ლევანმა თანამშრომლობა აირჩია, გლედამ კი ფინანსური ზიანი სრულად აანაზღაურა მას შემდეგ, რაც მის ანგარიშებს ყადაღა დაედო.

მე სასამართლოში ყოველ ჯერზე მივდიოდი, მაგრამ არც ერთ მათგანს თვალს არ ვარიდებდი. შურისძიება არ მიგრძნია. მხოლოდ დაღლა.

ერთ საღამოს დებმა ჩემს ახალ ბინაში მომაკითხა. ფანჯრის რაფაზე პატარა ქოთანში რეჰანი იდგა, მაგიდაზე კი ჩემი სტუდიის ახალი გეგმები ეწყო.

— ისევ გინდა საკუთარი ბიზნესი? — მკითხა მან.

— უფრო მეტად, ვიდრე ოდესმე.

— აღარავის მისცემ უფლებას, შენს გვერდით დადგომა შენს მაგივრად მართვად აქციოს?

— ახლა ვიცი განსხვავება პარტნიორობასა და კონტროლს შორის.

ჩემი სტუდია სხვა შენობაში გადავიტანე. კედლები თბილი ფერის იყო, ფანჯრიდან კი ქალაქის სახურავები ჩანდა. ყოველ დილით თანამშრომლები მოდიოდნენ, ყავას იკეთებდნენ და თავიანთ სამუშაოს იწყებდნენ.

მე აღარ ვამოწმებდი ტელეფონს ყოველ ხუთ წუთში.

აღარ ვხსნიდი კარს იმის შიშით, რომ ვიღაცამ ისევ რაღაც დამიმალა.

ხუთი თვის შემდეგ ზამთრის პირველი თოვლი მოვიდა. ჩემი დისშვილი, პატარა ელენე, ოფისში მესტუმრა და მამაჩემის საათის დახატვა მთხოვა.

— რატომ აქვს შუაში ბზარი? — მკითხა მან.

— იმიტომ, რომ ერთხელ დაეცა.

— და მერე ისევ მუშაობდა?

— დიახ.

— მაშინ ის მამაცი საათია.

მე გამეღიმა.

— ალბათ მეც.

იმ საღამოს, როცა ელენე წავიდა, უაიტისგან შეტყობინება მივიღე.

„მინდა ერთხელ მაინც აგიხსნა. შეცდომა დავუშვი. შეგვიძლია თავიდან დავიწყოთ.“

დიდხანს ვუყურებდი ეკრანს.

შემდეგ დავწერე:

„შენთან თავიდან დაწყება აღარ მინდა. მე უკვე დავიწყე.“

წავშალე მისი ნომერი.

არ ვტიროდი.

არც გამარჯვება მიგრძნია.

მხოლოდ სიმშვიდე.

მეორე დილით მამაჩემის საათი სამუშაო მაგიდაზე დავდე. პატარა ბზარი დილის შუქს ირეკლავდა. ის ისევ წიკწიკებდა, მშვიდად და შეუჩერებლად, თითქოს მთელი ამ ხნის განმავლობაში ერთ რამეს მახსენებდა: დრო ვერ გვაბრუნებს უკან, მაგრამ ყოველთვის გვაძლევს უფლებას, სხვა მიმართულებით წავიდეთ.

ფანჯრის მიღმა თოვდა.

მე საათს ხელი დავადე და ახალი დღე დავიწყე.