სადილის შემდეგ ალისონმა მეგობრის გამო არჩევანი დამაყენა, მაგრამ ჩემი პასუხის შემდეგ სახეზე ფერი დაეკარგა

ალისონმა ჩემს თვალწინ კარი მიუჯახუნა და სამი დღის შემდეგ იმავე კართან ატირებული დაბრუნდა.

იმ საღამოს, შაბათს, საღამოს შვიდ საათზე, მის ეზოში გრილის კვამლი იდგა და წვიმის სუნი ჯერ კიდევ ასდიოდა ხის იატაკს. ალისონის დაბადების დღე არ იყო, არც რაიმე განსაკუთრებული მიზეზი გვქონდა შეკრებისთვის. უბრალოდ, რამდენიმე მეგობარი მოიწვია, სტეიკები იყიდა და მითხრა, რომ დახმარება დასჭირდებოდა.

მე ადრე მივედი. ხელში წითელი ღვინის ბოთლი მეჭირა, მეორე ხელში კი პატარა ხის ყუთი, რომელიც მისთვის თვითონ გავაკეთე. ყუთის სახურავზე მისი ყავის მაღაზიის პატარა ნიშანი ამოვწვრე. ეს იყო ჩვენი პირველი შეხვედრის ადგილი და მეგონა, ასეთი რამ გაუხარდებოდა.

მაგრამ სამზარეულოში კევინი დამხვდა.

ის კუნძულთან იდგა, თითქოს სახლი მისი ყოფილიყო, და მაღალ ჭიქებში სასმელს ასხამდა. ალისონს მის უკან ედგა და ხახვის დაჭრას ასწავლიდა.

— მაიკლ, მოხვედი, — მითხრა ალისონმა, მაგრამ თვალებში ის სითბო არ ჰქონდა, რომელიც ჩვეულებრივ ჩემ დანახვაზე უჩნდებოდა.

— ადრე მოვედი, რომ დაგხმარებოდი.

კევინმა შემომხედა, შემდეგ ხელში ჩადებულ ყუთს დახედა.

— ისევ რაღაცას აკეთებ საკუთარი ხელით? — ჩაიცინა მან. — ზოგიერთ ადამიანს ჰგონია, რომ ფიცრის დამუშავება ყველა პრობლემას აგვარებს.

არ ვუპასუხე. ყუთი მაგიდაზე დავდე და გრილთან გავედი.

კევინი ორმოცდაერთი წლის იყო, მაგრამ ალისონის ცხოვრებაში ისე იქცეოდა, თითქოს მისი მეურვე ყოფილიყო. კოლეჯიდან მეგობრობდნენ. ერთხელ, ალისონის თქმით, ხანმოკლე ურთიერთობაც ჰქონდათ, მერე კი გადაწყვიტეს, რომ მეგობრობა უფრო მნიშვნელოვანი იყო. ის ალისონის ქორწილში საპატიო მეჯვარე ყოფილა, განქორწინებისას გვერდიდან არ მოშორებია და ყველა რთულ მომენტში მასთან იდგა.

მე ამას პატივს ვცემდი. თავიდან მაინც.

საღამოს ცხრის ნახევარზე, უკანა ტერასაზე, საუბარი პოლიტიკაზე გადავიდა. მე ჩემი აზრი ვთქვი. კევინმა თავი გვერდზე გადახარა.

— შენ ნამდვილად გჯერა ამის? — მკითხა მან.

— დიახ.

— მაშინ გასაგებია, რატომ უყვარს ალისონს შენთან ყველაფერი მარტივად ყოფნა. სიღრმეში ჩასვლა ალბათ დამღლელი იქნებოდა.

მაგიდასთან რამდენიმე ადამიანი უხერხულად შეიშმუშნა. ალისონს შევხედე. ის ჭიქის კიდეს თითით უსვამდა და ჩუმად იყო.

— განსხვავებული აზრი უპატივცემულობას არ ნიშნავს, — ვუთხარი კევინს. — შეგვიძლია არ დავეთანხმოთ ერთმანეთს შეურაცხყოფის გარეშე.

მისი სახე მაშინვე გაწითლდა.

— შენ წარმოდგენაც არ გაქვს, რაზე ლაპარაკობ.

— შეიძლება. მაგრამ ამ ტონით საუბარი საჭირო არ არის.

— ალისონ, მართლა მისცემ უფლებას, ჩემთან ასე ილაპარაკოს?

ალისონი ისე შეშინდა, თითქოს კევინმა არა სიტყვა, არამედ მუქარა თქვა.

— კევინ, მაიკლს ეს არ უგულისხმია, — სწრაფად წარმოთქვა მან.

— ზუსტად ის ვიგულისხმე, რაც ვთქვი, — ვუპასუხე. — და შენ ამას თავადაც ხვდები.

ტერასაზე სიჩუმე ჩამოწვა. კევინმა ჭიქა მაგიდაზე ძალიან ფრთხილად დადო და წამოდგა.

— ალისონ, დამირეკე, როცა მიხვდები, ვის აძლევ უფლებას შენს ცხოვრებაში შემოვიდეს.

მან სახლი გაიარა და კარი ისე მიაჯახუნა, რომ ფანჯრის მინებმა იკანკალა.

ალისონი მაშინვე უკან გაჰყვა. რამდენიმე წუთის განმავლობაში მათი ჩუმი საუბარი მესმოდა, მაგრამ სიტყვებს ვერ ვარჩევდი. როცა დაბრუნდა, სახეზე ღიმილი ჰქონდა მიწებებული.

ღამის თერთმეტზე ყველა წავიდა. მე თეფშებს ვაგროვებდი, როცა ალისონმა ხელი მომკიდა და სამზარეულოს კუთხეში გამიყვანა.

— კევინს ბოდიში უნდა მოუხადო.

— რა?

— ყველას წინაშე დაამცირე.

— მან დამცინა და შეურაცხმყოფლად მელაპარაკა.

— კევინი კონფლიქტს ვერ იტანს.

— მე კი უპატივცემულობას ვერ ვიტან.

ალისონმა ხელები გადაიჯვარედინა.

— ვერ ხვდები. ის ჩემ გვერდით შენზე ადრე იყო.

— ეს წარსულს არ აძლევს უფლებას, ჩვენი აწმყო მართოს.

მისი მზერა გამიქვავდა.

— ან ბოდიშს მოუხდი, ან ჩვენ ვამთავრებთ.

რამდენიმე წამი მხოლოდ მაცივრის ძრავის ხმა ისმოდა. შემდეგ მან დაამატა:

— კევინი შენზე მნიშვნელოვანია.

ისე მშვიდად თქვა, თითქოს ამაში კამათი არც არსებობდა.

მე პასუხი არ გამიცია. მაგიდიდან მანქანის გასაღებები ავიღე, ხის ყუთი იქვე დავტოვე და სახლიდან გამოვედი. გარეთ ცივი ქარი ქროდა. მანქანაში ჩავჯექი და უკან არც ერთხელ მიმიხედავს.

სამი დღის განმავლობაში მისი ზარები არ ავიღე. მესამე საღამოს, როცა ბინაში დაბრუნებულმა კარის სახელურს ხელი მოვკიდე, დერეფნიდან ტირილის ხმა გავიგე.

ალისონი კართან იდგა. თმა სველი ჰქონდა, ხელში კი ჩემი ხის ყუთი ეჭირა.

— მაიკლ, გთხოვ, შემომიშვი, — ჩუმად მითხრა. — ახლა ყველაფერი უნდა გითხრა.

სწორედ მაშინ, სანამ საკეტს გავაღებდი, სადარბაზოს ბოლოში მძიმე ნაბიჯების ხმა გაისმა. ალისონმა უკან გაიხედა და სახიდან სისხლი დაეცალა. მე კი დავინახე, როგორ ჩაეჭიდა თითებით ყუთის სახურავს და თითქმის ჩურჩულით თქვა:

— ის აქაც მომაგნო…

კიბეზე ვიღაცის ჩრდილი გამოჩნდა, ალისონმა ყუთი ჩემსკენ გამოსწია და საკეტის დასაკეტად ხელი გაიწოდა…

ნაწილი 2

კარის საკეტს ხელი აღარ მოვკიდე.

ალისონმა ყუთი ჩემს მკერდს მიაჭირა. მისი თითები ისე ძლიერად კანკალებდა, რომ ხის სახურავი კბილებივით აკაკუნდა.

— ვინ მოგაგნო? — ვკითხე.

— კევინმა.

კიბეზე ნაბიჯები გაჩერდა. სადარბაზოს ძველი ნათურა ციმციმებდა, კედელზე კი ჩვენი ჩრდილები ირხეოდა.

— შენ თქვი, აქაც მოგაგნო. აქამდე სად გეძებდა?

ალისონმა ტუჩი მოიკვნიტა.

— შემომიშვი, მაიკლ. გეფიცები, ყველაფერს აგიხსნი.

— ჯერ მითხარი, ის რატომ მოდის ჩემთან.

ქვემოდან მამაკაცის ხმა გაისმა.

— ალისონ, ვიცი, რომ აქ ხარ.

კევინი იყო.

ალისონი კედელს მიეყრდნო. პირველად დავინახე მის სახეზე არა გაბრაზება ან სიჯიუტე, არამედ ნამდვილი შიში.

— ახლა შემომიშვი, — გამიმეორა მან. — გთხოვ.

კარი გავაღე და სწრაფად შემოვიდა. მაშინვე ჩავკეტე საკეტი. რამდენიმე წამში გარედან კარზე დარტყმა გაისმა.

— ალისონ! კარი გააღე!

ის ჩემს დერეფანში იდგა და სუნთქვას ძლივს აკონტროლებდა.

— პოლიციას დავურეკავ, — ვუთხარი.

— ჯერ მომისმინე.

— სამი დღეა არ მპასუხობდი. ახლა ჩემს ბინაში კაცი გდევს და მეუბნები, რომ ჯერ მოგისმინო?

— იმიტომ, რომ თუ პოლიციას ახლა დაურეკავ, ყველაფერი უარესად გახდება.

კარზე კიდევ ერთი დარტყმა გაისმა. კარის სახელური შეირხა.

— შენ მის გეშინია, — ვთქვი.

ალისონმა თავი დახარა.

— დიახ.

ეს ერთი სიტყვა საკმარისი იყო, რომ ჩემში დარჩენილი წყენა დროებით გაჩუმებულიყო.

სამზარეულოში გადავედით. მაგიდაზე მხოლოდ ნახევრად სავსე ჭიქა იდგა, რომელიც სამი დღის წინ იქ დამრჩა. ალისონი სკამზე ჩამოჯდა და ხელები მუხლებზე დაიდო.

— კევინმა იცის რაღაც ჩემი წარსულიდან, — თქვა მან. — ისეთი რამ, რის გამოც სამსახურს დავკარგავ და შეიძლება ციხეშიც აღმოვჩნდე.

— რა რამეს?

— შენს წინაშე თქმა მინდოდა, მაგრამ ვერ გავბედე.

გარედან კევინის ხმა ისევ გაისმა.

— ალისონ, მას ნუ ატყუებ! შენ იცი, რა მოხდება, თუ ამას მისცემ!

მე ალისონს შევხედე.

— რას გულისხმობს?

მან ხის ყუთზე მიუთითა.

— შიგნით არის საბუთები და მეხსიერების ბარათი. სამი დღის წინ ეს ნივთები ჩემს სახლში ვიპოვე. კევინის ძველი საცავის გასაღებთან ერთად.

— რატომ ჩემთან მოხვედი?

— იმიტომ, რომ აღარ ვიცოდი, ვის დავჯერებოდი.

მან ყუთი გახსნა. შიგნით პატარა შავი მეხსიერების ბარათი, რამდენიმე დაკეცილი ფურცელი და სპილენძისფერი ძველი გასაღები იდო. ეს ყველაფერი ჩემი გაკეთებული ყუთის შიგნით ჩაეტია.

— ეს იქ არ დამიდვია, — ვთქვი.

— ვიცი. მე ჩავდე.

— რატომ?

ალისონმა თვალები დახუჭა.

— იმ ღამეს, როცა შენ წახვედი, კევინი ჩემს სახლში დაბრუნდა. მითხრა, რომ თუ შენთან დავრჩებოდი, ყველა გაიგებდა, როგორ ავიღე მისი ფული რამდენიმე წლის წინ.

— მისი ფული?

— ჩემი კაფის გასახსნელად. მაშინ განქორწინებული ვიყავი, ვალებში ვიხრჩობოდი. მან თანხა მომცა და მითხრა, რომ ეს დახმარება იყო. შემდეგ ყოველთვიურად გაცილებით მეტს მთხოვდა. ბოლოს კი ბუღალტრული ჩანაწერების შეცვლა დამაწყებინა.

— შენ გააყალბე ჩანაწერები?

ალისონს ცრემლები წამოუვიდა.

— ერთხელ. მხოლოდ ერთხელ. მან მითხრა, რომ თუ არ გავაკეთებდი, ჩემს ქალიშვილს დაურეკავდა და ყველაფერს მოუყვებოდა. მერე ეს საბაბი მუდმივად გამოიყენა.

კარზე დარტყმა შეწყდა.

სიჩუმე უფრო საშიში აღმოჩნდა.

— რატომ არ წახვედი პოლიციაში? — ვკითხე.

— იმიტომ, რომ მეგონა, თვითონაც დამადანაშაულებდნენ. და იმიტომ, რომ კევინმა დამარწმუნა, თითქოს ჩემ გარდა არავინ დამიცავდა.

მეხსიერების ბარათი ხელში ავიღე. მასზე პატარა წებოვანი ქაღალდი იყო მიწებებული. ზედ ეწერა თარიღი და დრო.

— ეს რა არის?

— მისი ხმა.

— სად ჩაიწერა?

— კაფის საწყობში. კამერა იქ ყოველთვის ჩართული იყო. სამი დღის წინ ჩანაწერი შემთხვევით ვიპოვე, როცა ძველი ფაილების წაშლას ვაპირებდი.

სწორედ მაშინ ჩემი ტელეფონი აწკრიალდა. უცხო ნომერი იყო. ზარი გავუშვი ხმამაღალ რეჟიმზე.

— მაიკლ, — თქვა კევინმა მეორე მხრიდან, — ალისონი შენს გამოყენებას ცდილობს. თუ იმ ბარათს გახსნი, ყველაზე მეტად სწორედ შენ ინანებ.

ალისონი სკამიდან წამოდგა.

— შენ ჩემს ბინასთან ხარ?

— მე შენს ცხოვრებას ვიცავ.

— არა, — ვუთხარი მე. — შენ კონტროლს იცავ.

ზარი მაშინვე გაითიშა.

მე მეხსიერების ბარათი მაგიდაზე დავდე. ალისონი მიყურებდა, თითქოს ჩემი შემდეგი სიტყვა მის ბედს გადაწყვეტდა.

— არსებობს ადგილი, სადაც ამას უსაფრთხოდ გავხსნით, — ვუთხარი.

— სად?

— ჩემს მეგობარ ნიკას სახელოსნოში. მას იზოლირებული კომპიუტერი აქვს და კამერებიც.

ღამის თერთმეტის ორმოცზე უკანა გასასვლელით გავედით. ეზოში წყლის გუბეები ლამპიონებს ირეკლავდა. სანამ მანქანაში ჩავჯდებოდით, ალისონმა უკან გაიხედა.

— მაიკლ, თუ ის ჩანაწერი ნამდვილად არსებობს, ყველაფერი დამთავრდება.

— ვისთვის?

მან პასუხი ვერ გამცა.

ნიკას სახელოსნოში კომპიუტერის ეკრანი პატარა ოთახს ცისფრად ანათებდა. ფანჯრებზე რკინის ჟალუზები იყო ჩამოფარებული. მე მეხსიერების ბარათი ჩავდე, ნიკამ პროგრამა გახსნა და პირველი ფაილი გამოჩნდა.

ჩანაწერში კევინის ხმა გაისმა.

შემდეგ ალისონის ხმა.

და მესამე ხმა, რომელიც ორივესთვის უცნობი უნდა ყოფილიყო…

ნაწილი 3

მესამე ხმა ჩემი იყო.

ჩანაწერში ჩემი ხმა ისმოდა, მაგრამ სიტყვებს ვერ ვარჩევდი. ნიკა მაშინვე წამოიწია სკამიდან და ხმა გააძლიერა. ეკრანზე თარიღი ჩანდა: ოთხი თვის წინ, ღამის ორი საათი და თერთმეტი წუთი.

— ეს შეუძლებელია, — ჩავიჩურჩულე.

ალისონი მონიტორს მიუახლოვდა. მისი სახე ეკრანის შუქზე გათეთრდა.

ჩანაწერში ჯერ კევინი ლაპარაკობდა.

— მასთან დიდხანს ვერ იქნები. მაიკლი ზედმეტ კითხვებს სვამს.

შემდეგ ალისონმა უპასუხა:

— ის არაფერს ეჭვობს.

— იმიტომ, რომ შენ კარგად თამაშობ.

— მე მას ვუყვარვარ.

კევინმა ჩაიცინა.

— შენ ის გჭირდება, სანამ კაფის ვალი არ დაიფარება. მისი სამშენებლო კომპანია კონტრაქტს მოგცემს, თუ სწორად დაარწმუნებ.

ოთახში ჰაერი თითქოს გაქრა.

მე ალისონს შევხედე.

— რა კონტრაქტზე ლაპარაკობს?

— მაიკლ, მომისმინე…

ჩანაწერი გაგრძელდა.

— თუ მაიკლი დაგვტოვებს, ყველაფერი ინგრევა, — თქვა ალისონმა.

— მაშინ არ დატოვებს. უთხარი, რომ შენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი მე ვარ. ასეთ კაცებს არჩევანის მიცემა არ უყვართ, მაგრამ დამარცხების ეშინიათ.

— ეს ზედმეტად სასტიკია.

— შენ თვითონ მთხოვე დახმარება. ახლა ჩემს წესებს მიჰყვები.

შემდეგ ჩანაწერში სკამის გადაადგილების ხმა გაისმა და ჩემი ხმა მკაფიოდ გაისმა:

— ალისონ, კევინმა იცის, რომ აქ ვარ.

ალისონმა იყვირა.

— მაიკლ?

მაშინ მივხვდი. ეს ჩემი ხმა იქ იმიტომ იყო, რომ იმ ღამეს კაფეში შემთხვევით მივედი. ალისონს სიურპრიზად უნდა დავხვედროდი. კარი ღია დამხვდა, მაგრამ მათი საუბარი არ მომისმენია. ალბათ კიბესთან დამინახეს და საუბარი შეწყვიტეს.

ჩანაწერში შემდეგ კევინის ხმა გაისმა:

— აი, ხედავ? ზედმეტად ცნობისმოყვარეა. რაც შეიძლება მალე უნდა მოვიშოროთ.

ნიკამ ჩანაწერი შეაჩერა.

— აქ არის საკმარისი მასალა, რომ პოლიციაში წავიდეთ, — თქვა მან.

ალისონი მაგიდასთან ჩამოჯდა. ორივე ხელი სახეზე აიფარა.

— მე ის კონტრაქტი არასოდეს გამომიყენებია, — თქვა მან. — არც მისი ფული ამიღია. კევინმა ყველაფერი მოიგონა, რათა ჩემზე ძალაუფლება შეენარჩუნებინა.

— მაგრამ რატომ მითხარი, რომ ის ჩემზე მნიშვნელოვანია?

მან თავი ასწია. თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა.

— იმიტომ, რომ კევინმა მითხრა, თუ შენ მის წინაშე არ დამამცირებდი, ჩანაწერს პოლიციაში წაიღებდა და ჩემს ქალიშვილს და სამსახურს გაანადგურებდა. მეგონა, ერთი საღამოსთვის შენს დაკარგვას გადავიტანდი და მერე somehow…

მე მაშინვე შევაწყვეტინე. უცხო სიტყვა არ უნდა დარჩენილიყო, ამიტომ მხოლოდ ვუთხარი:

— მერე ყველაფერი გამოსწორდებოდა?

— მეგონა, კევინს დავამშვიდებდი.

— შენ არჩევანი მაინც გააკეთე.

მან თავი დახარა.

— ვიცი.

ნიკამ კომპიუტერის სხვა საქაღალდე გახსნა. იქ იყო საბანკო ამონაწერები, კაფის ბუღალტრული ფაილები და კევინის მიერ გამოგზავნილი შეტყობინებების ასლები. ერთ ფურცელზე მისი ხელმოწერაც ჩანდა.

— ეს ყველაფერი შენ შეინახე? — ვკითხე ალისონს.

— ბოლო თვეებში ჩუმად ვაგროვებდი. ვიცოდი, რომ ერთ დღეს დამჭირდებოდა.

— და ჩემთან რატომ არ მოხვედი მაშინ?

— მეშინოდა, რომ სიმართლეს რომ გაიგებდი, ჩემგანაც გაიქცეოდი.

— ახლა კი ფიქრობ, რომ არ გავიქცევი?

მან პასუხი ვერ გამცა.

ნიკამ პოლიციაში დარეკა. სანამ ოპერატორს ესაუბრებოდა, ჩემი ტელეფონი ისევ აწკრიალდა. ამჯერად ეკრანზე კევინის სახელი გამოჩნდა.

მე ზარი მივიღე.

— ჩანაწერი ნახე, — თქვა მან. ეს კითხვა არ იყო.

— დიახ.

— მაშინ იცი, რომ ალისონი დამნაშავეა.

— ვიცი, რომ შენ მას წლების განმავლობაში აშანტაჟებდი.

— ფრთხილად იყავი, მაიკლ. შენი ქალიშვილი სკოლაში მარტო დადის. ზოგჯერ ადამიანები იმაზე სწრაფად ქრებიან, ვიდრე წარმოუდგენიათ.

ალისონი სკამიდან წამოხტა.

— რას ეუბნები ჩემს შვილს? — იყვირა მან.

კევინმა სიცილი შეწყვიტა.

— ახლა უკვე გვიანია. თქვენ ორივემ დამანახეთ, სად ინახავთ ყველაფერს.

ზარი გაითიშა.

ნიკამ ჩემზე შეხედა.

— შენი ქალიშვილი უსაფრთხოდ უნდა გადავიყვანოთ.

მე უკვე ჩემს ყოფილ მეუღლეს ვურეკავდი. ზარი არ გადიოდა. მეორე ცდაზე ავტომოპასუხე ჩაირთო.

ალისონი ჩემ წინ იდგა, ხელში კი ის სპილენძისფერი გასაღები ეჭირა.

— მაიკლ, ეს მხოლოდ საცავის გასაღები არ არის, — თქვა მან. — იქ კიდევ ერთი რამ დევს. კევინმა მითხრა, რომ თუ ოდესმე მის წინააღმდეგ წავიდოდი, სწორედ იმას გამოიყენებდა.

— რა არის?

მან გასაღები მაგიდაზე დადო.

— ჩემი ყოფილი ქმრის გარდაცვალების ღამის ჩანაწერი.

იმ წამს ნიკას ტელეფონმა დარეკა. მან ეკრანს დახედა და სახე შეეცვალა.

— მაიკლ, შენი ქალიშვილის სკოლასთან ვიღაც მანქანაში ზის.

მე ფანჯარასთან გავვარდი. გარეთ ქუჩა ცარიელი იყო, მაგრამ ტელეფონზე გამოგზავნილ ფოტოში ნაცნობი შავი მანქანა ჩანდა.

კევინი უკვე ჩემს შვილთან მიდიოდა.

და ამჯერად ჩვენი ხელთ არსებული ჩანაწერები მის შეჩერებას აღარ ჰყოფნიდა…