კომპანიის გაყიდვამდე ოჯახმა ჩემგან სახლი და ფული მოითხოვა, მაგრამ ადვოკატის მოსვლაზე დედაჩემს სახე შეეცვალა

იმ საღამოს, როცა დედაჩემმა მითხრა, რომ ჩემი გაკოტრება ოჯახის პრობლემა აღარ იყო, მაგიდაზე მისი ხელით მომზადებული შემწვარი ხორცი ჯერ კიდევ ორთქლავდა. საღამოს ექვსი საათი და ოცდაათი წუთი იყო. დედაჩემის სამზარეულოში, სპილენძისფერი სანათის ქვეშ, მე მათ ვუყურებდი და ვხვდებოდი, რომ თორმეტი წლის შრომა ერთ წინადადებაში გაქრა.

— მყიდველმა უკან დაიხია, — ვთქვი მე. — გარიგება ჩაიშალა. დანაზოგიც აღარ დამრჩა.

ჩემს ხმაში ისეთი სიმშვიდე იყო, თვითონაც გამიკვირდა. სინამდვილეში, მუხლები მაგიდის ქვეშ მიკანკალებდა. იმ დილით შვიდი მილიონი დოლარის გადმორიცხვას ველოდი. ჩემი კომპანია, „ნორთლაინ კრეატივი“, რომელიც პატარა დასაკეცი მაგიდიდან დავიწყე, თითქმის მთელი ჩემი ზრდასრული ცხოვრების ნაწილი იყო.

დედამ ჩანგალი თეფშზე დადო.

— ანუ ახლა ჩვენც უნდა დაგეხმაროთ? — მკითხა მან.

— მე დახმარებას არ გთხოვთ. უბრალოდ გითხარით, რაც მოხდა.

— ჩვენ ამ ყველაფერს საკუთარ თავზე ვერ ავიღებთ, — თქვა მან და ხელსახოცი ზუსტად ოთხკუთხედად დაკეცა.

მაშინ გამახსენდა, რომ ორი წლის წინ მამის სამსახურის შემცირების დროს მათი იპოთეკის ორი შენატანი მე გადავიხადე. დედას ეს შევახსენე.

მან თვალიც არ დაუხამხამებია.

— ეს შენი გადაწყვეტილება იყო.

ჩემმა დამ, ჯენამ, მაგიდაზე ბინის გასაღებები დადო. გასაღებების რგოლზე პატარა სპილენძის თევზი ეკიდა. ის თევზი მე ვუყიდე, როცა მან მითხრა, რომ ქალაქში ახალი ცხოვრების დაწყება უნდოდა. სამი წელი იყო, ჩემს ცენტრში მდებარე ბინაში ქირის გარეშე ცხოვრობდა.

— თუ შენი ფინანსური მდგომარეობა გაურკვეველია, ბინა ჩემზე უნდა გადმოაფორმო, — მითხრა მან.

— ჯენა, მე უბრალოდ დროებით დაგითმე.

— დროებით უკვე სამი წელი გავიდა.

დედამ ძლივს შესამჩნევად დაუქნია თავი. იმ მოძრაობამ უფრო მეტკინა, ვიდრე ჯენას სიტყვებმა.

ჩემი ქმარი, ერიკი, ჩუმად წამოდგა და აივანზე გავიდა. ფანჯრიდან ვხედავდი, როგორ დადიოდა წვიმით დასველებულ ბილიკზე და ტელეფონს ყურთან იჭერდა. როცა შემობრუნდა, ეკრანზე ორი სიტყვა შევნიშნე: „დანიელ რიდი, ადვოკატი“.

— ვის ელაპარაკებოდი? — ვკითხე.

— ადამიანს, რომელსაც ჩემი მომავლის დაცვა შეუძლია.

— რვა წლის ქორწინებაში ერთი ვახშამი გახდა საკმარისი, რომ ადვოკატი დაგჭირვებოდა?

ერიკმა მზერა ამარიდა.

— ფაქტები უნდა გავარკვიოთ.

შემდეგ კი ყველაზე უცნაური კითხვა დამისვა:

— კლერმა ყველა საბუთი შეამოწმა?

დედამ და ჯენამ ერთმანეთს გადახედეს. მხოლოდ წამით. მაგრამ მე დავინახე.

სახლში რომ დავბრუნდი, კართან ერიკის ღამის ჩანთა იდგა. სამზარეულოს დახლზე ჩვენი ქონების დაბეჭდილი სია დაედო. ჩემი კომპანიის მოსალოდნელი თანხა და ჯენას ბინა ყვითლად იყო მონიშნული.

— ჩემი ადვოკატი გვირჩევს, ცოტა ხნით დავშორდეთ, სანამ ყველაფერი გაირკვევა, — თქვა ერიკმა.

ფურცელს თითი შევახე. ქაღალდის კიდემ კანი გამიჭრა.

— რვა წელი და ერთი საღამო დაგჭირდა, რომ ჩემგან დაცვა დაგეწყო?

— ერთი პასუხი დამჭირდა, — მითხრა მან და ჩანთა აიღო.

ღამის ათის თოთხმეტ წუთზე კლერს დავურეკე. ყველაფერი მოვუყევი. როცა ერიკის კითხვამდე მივედი, დიდხანს ჩუმად იყო. ტელეფონში ფურცლების შრიალი მესმოდა.

— ეს ადასტურებს ჩემს ეჭვს, — თქვა ბოლოს.

— რას ადასტურებს?

— ის დოკუმენტი შემთხვევით არ შეტანილა.

— რომელი დოკუმენტი?

კლერმა ხმა დაუწია.

— ხუთშაბათს სამივე ერთ ოთახში უნდა მოიყვანო. და არავის დაჰპირდე არაფერს.

მეორე დილით ჯენამ ელექტრონული წერილით გამომიგზავნა ბინის გადაფორმების ფორმა. სათაურში ეწერა: „როგორც შევთანხმდით“.

არაფერზე შევთანხმებულვართ.

მე ჯგუფური შეტყობინება გავაგზავნე: „ხუთშაბათს, საღამოს ექვსზე, საბოლოო განცხადება. მოიტანეთ ყველა საბუთი, რომლის ხელმოწერასაც ჩემგან ელით.“

დედამ მომწერა: „კარგი. ყველაფერს მოვაგვარებთ.“

ერიკმა მხოლოდ ერთი კითხვა დასვა:

— კლერიც იქნება?

ხუთშაბათს წვიმა ფანჯრებს ურტყამდა. დედაჩემის მომზადებული საჭმელი გაზქურაზე თავდახურული იდგა. დედამ სქელი ქონების საქაღალდე დადო. ჯენამ ბინის გასაღებები ცარიელ გადაფორმების ფორმაზე დააწყო. ერიკმა ტყავის ბლოკნოტი გახსნა და კალამი მოხსნა.

ერთი სკამი ცარიელი დარჩა.

— ემოციები გვერდზე გადავდოთ, — თქვა ერიკმა.

მე პირდაპირ თვალებში შევხედე.

— ასე უწოდე იმ ზარსაც, რომელიც დესერტამდე განახორციელე?

არავინ მიპასუხა.

დედამ საქაღალდე ჩემსკენ წამოსწია. ჯენამ ფორმა ზემოდან დაადო. ერიკმა კალამი ქაღალდს მიადო, თითქოს ჩემი გადაწყვეტილება უკვე მიღებული იყო. სწორედ მაშინ კარზე ზარი გაისმა და კლერის ნაბიჯები დერეფანში მოახლოვდა. მან ხელში კრემისფერი კონვერტი ეჭირა და პირდაპირ ცარიელი სკამისკენ წავიდა. შემდეგ ყველას შეხედა და ხელი დალუქული კონვერტის კიდისკენ წაიღო…

ნაწილი 2

კლერმა კონვერტი მაგიდის შუაში დადო, მაგრამ მაშინვე არ გახსნა. საღამოს ექვსი საათი და ცხრა წუთი იყო. წვიმის წვეთები მის შავ ქოლგაზე ციმციმებდა, ხოლო ჯენას სპილენძის თევზი გასაღებების რგოლზე ნერვიულად ირხეოდა.

— სანამ შარონი რამეს გამოაცხადებს, თითოეულმა უნდა ახსნას, რატომ არის მისი სახელი ამ დოკუმენტზე, — თქვა კლერმა.

ერიკის ხელიდან კალამი იატაკზე დაეცა.

— რა დოკუმენტზე საუბრობთ? — იკითხა მან.

— თქვენ იცით.

— მე მხოლოდ იმას ვიცნობ, რაც ჩემს ადვოკატს ვთხოვე.

კლერმა მას მშვიდად შეხედა.

— დანიელ რიდს უკვე დაველაპარაკე. მან მითხრა, რომ თქვენ მხოლოდ განქორწინების ქონებრივ საკითხებზე სთხოვეთ რჩევა.

ერიკმა ტუჩები მოიკვნიტა.

— ეს პირადი საკითხია.

— მაშინ რატომ მიმართეთ მას იმავე დილით, როცა შარონის კომპანიის გაყიდვის დოკუმენტები დასრულდა?

დედამ მკერდზე ხელები გადაიჯვარედინა.

— ჩვენ აქ ოჯახური საკითხის მოსაგვარებლად შევიკრიბეთ და არა დაკითხვაზე.

— ოჯახურ საკითხზე საუბარი სწორედ ამიტომ გვჭირდება, — უპასუხა კლერმა.

ჯენამ გასაღებები თავისკენ მიიზიდა. პატარა თევზი ხის ზედაპირს მიეჯახა და მკვეთრად ჩამოჰკრა.

— თუ ეს ბინის გადაფორმებას ეხება, მე მხოლოდ იმას ვითხოვ, რაც სამართლიანია.

— სამართლიანი? — ვკითხე მე. — სამი წლის უფასო ცხოვრება ჯერ კიდევ არ გყოფნის?

ჯენა წამოხტა.

— შენ თვითონ მითხარი, რომ ოჯახი ერთმანეთს ეხმარება!

— დახმარება საკუთრების ჩუქებას არ ნიშნავს.

დედამ ხმას აუწია.

— ახლა, როცა ყველაფერი დაკარგე, ყველას ადანაშაულებ!

ამ სიტყვებმა ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოაგდო. მე ჯერ კიდევ ვთამაშობდი ღარიბი და მიტოვებული ქალის როლს, მაგრამ ამჯერად ეს როლი აღარ მტკიოდა ისე, როგორც პირველ საღამოს. კლერმა მითხრა, რომ მომესმინა. ამიტომ ვუსმენდი.

— შარონი არაფერს კარგავს, — თქვა კლერმა.

ერიკმა თავი სწრაფად ასწია.

— რას ნიშნავს ეს?

კლერმა კონვერტს თითი დაადო.

— ჯერ ნიშნავს იმას, რომ თქვენ სამივემ მოაწერეთ ხელი უფლებამოსილების დოკუმენტს, რომლის არსებობაც შარონმა არ იცოდა.

დედას სახე შეეცვალა.

— სისულელეა.

— მაშინ მარტივად დაამტკიცებთ, რომ ხელმოწერა თქვენ არ გინახავთ.

ჯენამ ჩუმად თქვა:

— მე მხოლოდ მოწმედ მოვაწერე ხელი.

— რისი მოწმე იყავი? — ვკითხე.

მან მიპასუხა არა, არამედ ერიკს გახედა.

ეს მზერა საკმარისი იყო, რომ გულში სიცივე ჩამღვაროდა. მე მთელი ცხოვრება მათთვის საბუთებს ვაწესრიგებდი, გადასახადებს ვიხდიდი, პრობლემებს ვაგვარებდი. ახლა კი ვხედავდი, რომ ისინი ჩემზე ბევრად ადრე შეთანხმდნენ, როგორ გაენაწილებინათ ის, რაც ჯერ არც მქონდა მიღებული.

კლერმა ჩანთიდან პატარა ხმის ჩამწერი ამოიღო და მაგიდაზე დადო.

— ეს ჯერ არ არის მთავარი მტკიცებულება. მაგრამ სანამ გავაგრძელებთ, მინდა თითოეულმა კარგად გაიხსენოს, რა თქვა ოთხშაბათს, შუადღის ორ საათსა და თერთმეტ წუთზე.

ერიკმა ფერი დაკარგა.

— თქვენ ჩემს საუბრებს იწერდით?

— არა. საუბარი ჩაიწერა იმ საკონფერენციო სისტემამ, რომლის არსებობაც თქვენს ადვოკატს დაავიწყდა.

დედამ ჯენას ხელი ჩაავლო.

— აქედან მივდივართ.

კლერმა კარისკენ არ გაიხედა.

— შეგიძლიათ წახვიდეთ. მაგრამ დოკუმენტი მაინც დარჩება.

მე კონვერტს ვუყურებდი. მისი ქაღალდი კრემისფერი იყო და ზედ ჩემი კომპანიის ძველი ბეჭედი ჩანდა, რომელიც მხოლოდ კლერის კაბინეტში ინახებოდა. იმ ბეჭედს წლებია ვიცნობდი. ვიღაცამ ის იქიდან გამოიტანა.

— კლერ, გახსენი, — ვუთხარი.

მან დალუქულ კიდეს დანა მიადო. დედამ სკამს ხელი მოუჭირა. ჯენა თითქმის აღარ სუნთქავდა. ერიკმა ტელეფონი აიღო, მაგრამ ეკრანი მაშინვე გავუნათე.

— არავის დაურეკავ.

— შენ ვერ მაიძულებ.

— არა. მაგრამ ის, რაც ახლა გავიგებთ, უკვე აღარ შეიცვლება.

კლერმა კონვერტი გახსნა. შიგნით რამდენიმე ფურცელი და ერთი პატარა მეხსიერების ბარათი იდო. მან პირველი ფურცელი ამოიღო, თვალები დახარა და ისეთი სახით წაიკითხა, თითქოს პასუხი თავადაც იმედოვნებდა, რომ არასწორად დაინახა.

— შარონ, — თქვა მან, — სანამ ამას ხმამაღლა წავიკითხავ, ერთი რამ უნდა იცოდე.

— რა?

კლერმა ფურცელი შემოატრიალა. ზედ ჩემი სახელი ეწერა, ჩემი მისამართი და ხელმოწერა, რომელიც ჩემი იყო მხოლოდ გარეგნულად.

— ეს დოკუმენტი არა მხოლოდ ყალბია. მასში წერია, რომ შენ ნებაყოფლობით გადასცემდი კომპანიის გაყიდვამდე მიღებულ მთელ თანხას სამ ადამიანს.

დედამ მაშინვე წამოიძახა:

— ეს ჩვენი ოჯახის დაცვისთვის იყო!

კლერმა მეორე ფურცელი ამოიღო.

— არა, ქალბატონო. აქ სხვა რამეა. აქ წერია, რომ თანხის ნახევარი ერიკს ეკუთვნის, ხოლო დარჩენილი ნაწილი დედასა და დას შორის უნდა გაიყოს.

ერიკმა მაგიდას ხელი დაარტყა.

— ეს მხოლოდ პირობითი შეთანხმება იყო!

— მაშინ რატომ წარადგინეთ ის ოფიციალურ რეესტრში? — ჰკითხა კლერმა.

ამჯერად დუმილი ყველასთვის პასუხი გახდა.

კლერმა მეხსიერების ბარათი ხელში აიღო.

— და ახლა ისმის მთავარი კითხვა: ვინ მიიტანა ეს დოკუმენტი რეესტრში ჩემი კაბინეტიდან აღებული ბეჭდით? პასუხი ამ ჩანაწერშია…

ნაწილი 3

კლერმა მეხსიერების ბარათი ლეპტოპში ჩადო. ეკრანზე პატარა ფანჯარა გაიხსნა. საღამოს ექვსი საათი და ოცდაერთი წუთი იყო. ოთახში მხოლოდ წვიმის ხმა ისმოდა, სანამ ჩანაწერმა არ დაიწყო.

პირველად დედაჩემის ხმა გაისმა.

— თუ მყიდველი ფულს გადმორიცხავს, შარონი ვეღარ დაგვასწრებს. ყველაფერი წინასწარ უნდა იყოს შეტანილი.

ჯენას ხმა უფრო ჩუმი იყო.

— მაგრამ მისი ხელმოწერა?

შემდეგ ერიკმა თქვა:

— მას იმდენად სჯერა ჩვენი, რომ ფორმას თვალის შევლებით მოაწერს ხელს. თუ არ მოაწერს, მაინც გვექნება მტკიცებულება, რომ თანხა ოჯახურ ქონებად უნდა ჩაითვალოს.

მე სკამის საზურგეს ჩავეჭიდე. თითები გამეყინა. საკუთარ ოჯახს ვუსმენდი, როგორ გეგმავდა ჩემს ცხოვრებას ისე, თითქოს ოთახში არც ვყოფილიყავი.

ჩანაწერში დედამ იკითხა:

— ხოლო თუ გარიგება ჩავარდა?

ერიკმა უპასუხა:

— მაშინ პანიკაში იქნება. ჯენა ბინას მოსთხოვს, თქვენ კი იტყვით, რომ დანაზოგი აღარ გაქვთ. როცა მარტო დარჩება, ყველაფერზე ხელს მოაწერს.

ოთახში ვიღაცამ ამოისუნთქა. ჯენა იყო. მან ხელები სახეზე აიფარა.

— მე არ ვიცოდი, რომ ფულის მოპარვა იგეგმებოდა.

კლერმა ჩანაწერი გააჩერა.

— ბინის გადაფორმების ფორმაზე თქვენი ელექტრონული მისამართიდან გამოგზავნილი წერილია, ჯენა.

— ერიკმა მითხრა, რომ ეს მხოლოდ დროებითი დაცვა იყო!

ერიკმა თავი მისკენ მიაბრუნა.

— ახლა ყველაფერს ჩემზე ნუ გადმოიტან.

— შენ მითხარი, რომ შარონს არ უნდა სცოდნოდა!

დედამ მაგიდაზე მუშტი დაარტყა.

— გაჩუმდით ორივე!

კლერმა პირველი დოკუმენტი მაღლა ასწია.

— ექსპერტიზამ დაადასტურა, რომ ხელმოწერა ციფრულად იყო გადატანილი შარონის ძველი საგადასახადო ფორმიდან. ბეჭდის გამოყენების დრო კი კამერამ დააფიქსირა. ერიკი ჩემს ოფისში შევიდა იმ დღეს, როცა მე სასამართლოში ვიყავი.

ერიკს სახე ნაცრისფერი გაუხდა.

— მე მხოლოდ დოკუმენტი გამოვიტანე.

— თქვენ ასევე შეცვალეთ საბანკო მითითება, — თქვა კლერმა. — თუ შარონი ხელს მოაწერდა, შვიდი მილიონი ერთობლივ ანგარიშზე წავიდოდა.

მე ერიკს შევხედე.

— შენ ჩემი ფულის წაღება გინდოდა.

მან პირველად შემომხედა.

— მე ჩვენი მომავლის დაცვა მინდოდა.

— ჩვენი მომავალი ჩემ გარეშე დაგეგმე.

დედაჩემმა თავი დახარა. ჯენა ტიროდა, მაგრამ მისი ცრემლები ჩემში ძველ სურვილს ვეღარ აღვიძებდა, რომ მისთვის ყველაფერი მომეგვარებინა.

კლერმა კიდევ ერთი ფურცელი გამომიწოდა.

— ყველაზე მთავარი ისაა, რომ გარიგება საერთოდ არ ჩავარდნილა. თანხა უსაფრთხო საბანკო ანგარიშზეა. მე მხოლოდ განზრახ დავაყოვნე საბოლოო გადმორიცხვა, სანამ არ გავარკვევდი, ვინ ცდილობდა მის შეცვლას.

ერიკმა სკამი უკან გასწია.

— ეს ხაფანგი იყო?

— არა, — ვუპასუხე მე. — ეს იყო ერთადერთი გზა, რომ თქვენი ნამდვილი სახეები დამენახა.

კლერმა ტელეფონს დახედა და უცებ წარბები შეკრა.

— რა მოხდა? — ვკითხე.

— მყიდველმა დამირეკა. ვიღაცამ მათ გაუგზავნა წერილი, თითქოს შენ უარს ამბობდი გარიგებაზე და კომპანიის გაყიდვას კრძალავდი.

ერიკმა მზერა მაშინვე დახარა.

— ამას ვერ დაამტკიცებთ.

კლერმა ეკრანი მისკენ შემოაბრუნა.

— წერილი თქვენი ახალი მისამართიდან გაიგზავნა. თან დართული იყო იგივე ყალბი უფლებამოსილება.

დედამ ჩაიჩურჩულა:

— ერიკ, რას აკეთებდი?

ის პასუხს ვერ სცემდა. ტელეფონზე კლერის მეორე ზარი შემოვიდა. მან მოუსმინა და სახე დაეძაბა.

— მყიდველი გარიგებას აღარ აჩერებს, — თქვა მან. — მაგრამ მათ იურიდიულმა ჯგუფმა ოფიციალურად მოითხოვა ყველა ჩანაწერი. პოლიციაც ჩაერთო.

ერიკი კარისკენ წავიდა.

— მე აქ აღარ დავრჩები.

კართან მისულს კლერმა მშვიდად უთხრა:

— შეგიძლიათ წახვიდეთ. მაგრამ სანამ ამ სახლიდან გახვალთ, იცოდეთ, რომ ეს საუბარიც ჩაიწერება.

ერიკი შეჩერდა. მისი სახე პირველად დავინახე ისე, როგორც სინამდვილეში იყო: არა ძლიერი, არა დამცველი, არამედ შეშინებული კაცი, რომელმაც საკუთარი სიტყვებისგან გაქცევა ვეღარ შეძლო.

იმავე წამს კლერის ტელეფონმა ისევ დარეკა. მან ეკრანს დახედა და უცნაურად დადუმდა.

— ვინ არის? — ვკითხე.

კლერმა ზარი უპასუხოდ დატოვა.

— ეს შეტყობინება სასამართლოდანაა, — თქვა მან. — ერიკს ჯერ არ უთქვამს, მაგრამ დღეს დილით მან სხვა დოკუმენტიც შეიტანა. თუ ის ძალაში შევა, კომპანია გაყიდვას ვერ შეძლებს.

მე ფანჯარასთან მივედი. გარეთ წვიმა უკვე თოვლად იქცეოდა.

— რა დოკუმენტია?

კლერმა ტელეფონი მაგიდაზე დადო.

— განცხადება, თითქოს შენ ფსიქოლოგიურად ვერ აკონტროლებ საკუთარ ფინანსებს. და მას ხელს აწერს ექიმი, რომელიც შენ არასდროს გინახავს…

ერიკმა თავი ნელა ასწია. ის ჯერ კიდევ ვერ ხვდებოდა, რომ იმ ოთახში ყველაზე ცუდი ამბავი უკვე აღარ ელოდა მას ჩემგან…