ნაწილი 4 — კომპანიის გაყიდვამდე ოჯახმა ჩემგან სახლი და ფული მოითხოვა, მაგრამ ადვოკატის მოსვლაზე დედაჩემს სახე შეეცვალა

ნაწილი 4

კლერის ბოლო სიტყვების შემდეგ რამდენიმე წამით არავინ განძრეულა.

შემდეგ ერიკის ტელეფონმა დარეკა.

მან ეკრანს დახედა და ზარი გათიშა.

მეორედ დარეკა.

მესამედ.

— უპასუხე, — ვუთხარი მე.

— არ მჭირდება შენი რჩევა.

— დღეს ბევრი რამ დაგჭირდება.

კლერმა თავისი ტელეფონი აიღო.

— ეს დანიელ რიდია.

ერიკმა ფერი დაკარგა.

— ნუ დაურეკავ.

— უკვე დაგირეკა. რატომ არ პასუხობ?

— იმიტომ, რომ ეს ჩემი ადვოკატია.

— იყო, — თქვა კლერმა და ზარი თავად უპასუხა.

დანიელის ხმა ყველას გვესმოდა.

— ერიკ, ჩემი სახელით არც ერთი დოკუმენტი აღარ გაგზავნო. ხვალ დილით ოფიციალურად ვაცხადებ, რომ შენთან წარმომადგენლობას ვწყვეტ.

— დანიელ, მომისმინე—

— არა. შენ მომატყუე. მითხარი, რომ ეს უბრალო ქონებრივი დავა იყო. ახლა ვიცი, რომ კომპანიის გაყიდვის ჩაშლა სცადე და ყალბი საბუთი გამოიყენე.

— მე მხოლოდ ოჯახს ვიცავდი.

დანიელმა მწარედ გაიცინა.

— შენ საკუთარი თავი დაიცავი. ოჯახი შენს წინააღმდეგ მოწმე იქნება.

ზარი დასრულდა.

ერიკმა ტელეფონი მაგიდაზე დადო, მაგრამ ხელი ისე უცახცახებდა, რომ მოწყობილობა ხის ზედაპირზე რამდენჯერმე გადაცურდა.

დედამ ჩუმად თქვა:

— იქნებ ყველაფერი უბრალოდ გაუგებრობაა.

კლერმა მისკენ გაიხედა.

— ქალბატონო, თქვენ საკუთარი ხმით თქვით, რომ შარონს პანიკაში ჩავარდნა სჭირდებოდა, რათა ხელი მოეწერა. ეს გაუგებრობა არ არის.

დედამ ჩემზე გადმოიტანა მზერა.

— მე მხოლოდ ოჯახის შენარჩუნება მინდოდა.

— რომელი ოჯახის? — ვკითხე. — ისეთის, სადაც ჩემი ფული ყველას ეკუთვნის, მაგრამ ჩემი ტკივილი მხოლოდ ჩემია?

ჯენამ ტირილი დაიწყო.

— შარონ, გთხოვ, მე არ მინდოდა ყველაფერი ასე გამოსულიყო.

— მაგრამ როცა ბინის გასაღებები მაგიდაზე დადე, ყველაფერი ასე უკვე იყო.

კლერმა ლეპტოპზე სხვა ფაილი გახსნა.

— ახლა მოვისმენთ იმ ჩანაწერს, რომელიც დანიელის ოფისიდან მივიღეთ. ერიკმა იფიქრა, რომ შეხვედრა დასრულებული იყო, მაგრამ ოთახში მიკროფონი დარჩა.

ერიკი კარისკენ დაიძრა.

— ამას არ მოვისმენ.

— სწორედ ამიტომ უნდა მოისმინო, — ვუთხარი.

ჩანაწერი ჩაირთო.

პირველად ერიკის ხმა გაისმა, თითქოს ეს სხვა ადამიანის ხმა იყო.

„თუ შარონს უთხარი, რომ გარიგება ჩაიშალა, ის ყველაფერს დაგვიჯერებს. ასეთ ადამიანებს მარტო დარჩენის ეშინიათ.“

შემდეგ დანიელის ხმა:

„და თუ არ დაგიჯერა?“

ერიკმა უპასუხა:

„დედა და ჯენა დააწვებიან. ბოლოს მაინც მოაწერს ხელს. მას ყოველთვის ურჩევნია სხვები ბედნიერები იყვნენ.“

ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.

ერიკი ეკრანს უყურებდა.

მისი საკუთარი ხმა ისევ გაისმა.

„მას სჯერა, რომ საჭირო ადამიანია. ჩვენ მხოლოდ უნდა ვაჩვენოთ, რომ ჩვენი საჭიროება მის ხელმოწერაზეა დამოკიდებული.“

ერიკმა თავი ხელებში ჩარგო.

— გამორთეთ.

— არა, — თქვა კლერმა.

— ეს ჩემი პირადი საუბარია!

— შენი სიტყვებია, — ვუპასუხე. — უბრალოდ პირველად ისმის გარედან.

მან ჩემკენ გამოიხედა. მის თვალებში ის კაცი აღარ იყო, რომელსაც ერთხელ ვენდობოდი.

იქ მხოლოდ შიში დარჩა.

— შარონ, მე ყველაფერს აგიხსნი.

— უკვე ამიხსენი.

— მე მეგონა, რომ ბოლოს მაინც ერთად დავრჩებოდით.

— ერთად ყოფნა არ ნიშნავს, რომ შენ ჩემს ფულს წინასწარ ანაწილებ.

— მე შენი ქმარი ვარ.

— სწორედ ამიტომ არის ეს უფრო მძიმე.

კლერმა ფურცლები საქაღალდეში მოათავსა.

— ხვალ დილით განაცხადი შევა. ყალბი ხელმოწერა, რეესტრში შეტანილი დოკუმენტი, საბანკო მითითების შეცვლის მცდელობა და მყიდველისთვის ცრუ ინფორმაციის გაგზავნა — ყველაფერს გამოძიება შეისწავლის.

დედამ სკამს ხელი მოუჭირა.

— დაპატიმრებას აპირებთ?

— მე არაფერს ვაპირებ, — უპასუხა კლერმა. — ფაქტები გადაწყვეტენ.

ჯენა ჩემთან მოვიდა, მაგრამ ორი ნაბიჯის მოშორებით გაჩერდა.

— შეიძლება ერთხელ მაინც ჩამეხუტო?

მე მას შევხედე.

— დღეს არა.

მან თავი დახარა.

ერიკმა ბლოკნოტი აიღო. იმავე ბლოკნოტში ჩაეწერა ჩემი ქონების სია, ჩემი კომპანიის თანხა და ჩემი ბინის მისამართი.

— სად წახვალ? — მკითხა მან.

— სახლში.

— ეს ჩვენი სახლია.

— არა. ეს ის ადგილია, სადაც შენ ჩემი მარტო დარჩენის გეგმა დაწერე.

იმ ღამეს ყველა წავიდა.

დედა მეზობლის მანქანით გაემგზავრა. ჯენამ გასაღებები მაგიდაზე დატოვა. ერიკმა დიდხანს იდგა კართან, თითქოს ელოდა, რომ უკან დავუძახებდი.

არ დავუძახე.

ოთახში მხოლოდ ერთი რამ დარჩა მისგან: ჩვენი ქორწილის ფოტო, რომელიც მისაღების თაროდან ჩამოვარდა და მინის ქვეშ გაიბზარა.

მეორე დილით პოლიციამ ერიკი დააკავა არა იმიტომ, რომ მე მისი დასჯა მინდოდა, არამედ იმიტომ, რომ საბუთებმა და ჩანაწერებმა თავისი გზა გაიარეს. დედაჩემმა ჩვენება მისცა. ჯენამაც. ორივემ თქვა, რომ ერიკმა ყველაფერი დაგეგმა.

მაგრამ ეს მათ პასუხისმგებლობას არ აქრობდა.

ჩემმა ადვოკატმა გარიგება დაასრულა. შვიდი მილიონი ჩემს პირად ანგარიშზე გადავიდა, კომპანიის თანამშრომლებს კი ახალი ხელშეკრულებები შევთავაზე. არც ერთ მათგანს აღარ ჰქონდა წვდომა ჩემს ფულზე, საბუთებზე ან სახლზე.

ერთი კვირის შემდეგ დანიელმა დამირეკა.

— შარონ, ბოდიში უნდა მოგიხადო.

— ვიცი.

— მე უფრო ყურადღებით უნდა გადამემოწმებინა ყველაფერი.

— ახლა უკვე იცით.

ის დიდხანს ჩუმად იყო.

— ერიკი ამბობს, რომ შენ მას გაანადგურე.

— არა. მე უბრალოდ აღარ დავფარე მისი საქციელი.

ზარი დასრულდა.

სასამართლოში მე უკან, ხის გრძელ სკამზე ვიჯექი. ერიკმა ადვოკატთან ჩურჩული სცადა, მაგრამ ადვოკატმა თავი გააქნია.

— აღარ არსებობს ისეთი ვერსია, რომლის დაცვაც შეიძლება, — უთხრა მან.

ერიკმა თავი ასწია.

— მე ის მიყვარდა.

ადვოკატმა მშვიდად უპასუხა:

— სიყვარული ვერ აიძულებს ადამიანს ყალბ ხელმოწერაზე ხელი მოაწეროს.

მე იქ არ გამიხარია.

სასამართლოდან გამოსვლისას მხოლოდ შვება ვიგრძენი, ისეთი, როგორიც მძიმე ჩანთის იატაკზე დადების შემდეგ მოდის.

სამი თვის შემდეგ ქალაქის სხვა უბანში პატარა, ნათელი ოფისი გავხსენი. კედლებზე ჩემი ძველი პროექტების ფოტოები ეკიდა. ყოველ დილით ყავას თავად ვიმზადებდი და პირველად აღარ ვამოწმებდი, ვის სჭირდებოდა ჩემი დახმარება.

ჯენა ჩემთან წერილებს აგზავნიდა. პირველად ბოდიში მომწერა. შემდეგ მითხრა, რომ სამსახური იპოვა და ბინის ქირას თავად გადაიხდიდა. რამდენიმე კვირის შემდეგ მხოლოდ ერთი წინადადება მომწერა: „ვიცი, რომ ნდობას დრო სჭირდება.“

მე პასუხი გავეცი: „დრო სჭირდება, მაგრამ დაბრუნება აუცილებელი არ არის.“

დედამ დიდხანს არაფერი მომწერა. შემდეგ ზამთრის პირველ დღეს მისგან პატარა ყუთი მივიღე. შიგ ჩემი ბავშვობის ფოტო იდო და უკან მისი ხელით ეწერა: „მაპატიე, რომ შენი სიკეთე საკუთრებად მივიჩნიე.“

ფოტო უჯრაში შევინახე.

პატიება და დაბრუნება ერთი რამ არ არის.

ოთხი თვის შემდეგ ჩემს დისშვილს, ექვსი წლის ლუკას, შევხვდი. პარკში თოვლი ახალი მოსული იყო. მას ხელში ფანქრებით დახატული სურათი ეჭირა.

— ეს შენ ხარ, — მითხრა მან.

ნახატზე ქალი იდგა პატარა სახლთან. სახლს დიდი მზე ანათებდა, კართან კი სპილენძისფერი თევზი ეკიდა.

— რატომ თევზი? — ვკითხე.

— იმიტომ, რომ შენ ყოველთვის ცურავ წინ, — მიპასუხა მან.

ლუკას ჩავეხუტე და პირველად დიდი ხნის შემდეგ ცრემლები სირცხვილის გარეშე წამომივიდა.

იმ საღამოს ერიკმა უკანასკნელი მცდელობა გააკეთა.

მისი შეტყობინება მოკლე იყო: „მოდი, ერთხელ მაინც ვილაპარაკოთ ისე, როგორც ცოლ-ქმარმა.“

მე დიდხანს ვუყურებდი ეკრანს.

შემდეგ მივწერე: „ჩვენი საუბარი დასრულდა იმ დღეს, როცა ჩემი მარტო დარჩენის გეგმა დაწერე. გისურვებ, საკუთარ არჩევანთან მშვიდობას მიაღწიო.“

და ნომერი დავბლოკე.

მეორე დილით ოფისში წავედი. თანამშრომლებმა კედელზე ახალი ნიშანი დაკიდეს. ჩემი კომპანიის სახელი ისევ იქ ეწერა, მაგრამ ახლა მის ქვეშ პატარა წარწერა იყო: „შექმნილი ნდობით, დაცული სიმართლით.“

ფანჯარასთან დავდექი.

ქალაქი თოვლში იკარგებოდა. მაგიდაზე ლუკას ნახატი იდო, მის გვერდით კი ჯენას დატოვებული ბინის გასაღებები. სპილენძის თევზი მზის შუქზე წყლის წვეთს ჰგავდა.

მე ის გასაღებები უჯრაში აღარ შევინახე.

ჩემი ახალი სახლის კართან დავკიდე.

თევზი წინ იყურებოდა.

მეც.