ნაწილი 4
ძაღლი იქ შემთხვევით არ მოხვედრილა, — დაასრულა ექიმმა.
დერეფანში თითქოს ყველა ხმა ერთდროულად გაქრა.
თაკომ მაშინვე ტელეფონი ამოიღო.
— ჩემს ადვოკატს დავურეკავ.
— დარეკე, — უთხრა ირაკლიმ. — მაგრამ ჯერ აქ დარჩები.
— თქვენ ვერ დამაკავებთ!
— არავინ გაკავებს. უბრალოდ ვეღარ წაიყვან ვერც ბავშვს და ვერც ძაღლს, სანამ სოციალური სამსახური არ მოვა.
თაკომ ნომერი აკრიფა. რამდენიმე წამში სახე შეეცვალა.
— აიღე! — დაიყვირა ტელეფონში. — ახლავე მოდი!
მეორე მხარეს კაცმა რაღაც უპასუხა. თაკო ჩუმად უსმენდა, შემდეგ ხმა გაუტყდა.
— რას ნიშნავს, აღარ მუშაობ ჩემზე?
კლინიკის კედელთან ვიდექი და მის თითოეულ სიტყვას ვისმენდი.
— არა, შენ მითხარი, რომ უბრალოდ ძაღლი იყო, — თქვა მან. — მითხარი, რომ ჩანაწერი არ არსებობდა.
ირაკლიმ ნელა ჩაიწერა ეს სიტყვები.
თაკომ ვერ შეამჩნია.
— თუ ისევ არ დამეხმარები, ყველას ვეტყვი, რა გააკეთე იმ ღამეს, — განაგრძო მან.
მეორე მხარეს კაცმა უპასუხა. ამჯერად ხმა იმდენად ხმამაღალი იყო, რომ მეც გავიგონე:
— მე მხოლოდ შენი ნათქვამი გავიმეორე. შენ თქვი, ლუკა სახლში არ იყო და ძაღლიც დაკარგული იყო.
თაკომ ტელეფონი ყურთან მიიკრა.
საკუთარი სიტყვების მოსმენა სხვების პირით პირველად მაშინ დაიწყო.
მის თვალებში ჯერ გაბრაზება გამოჩნდა, შემდეგ შიში.
— მე ეს ასე არ მითქვამს.
ირაკლიმ ტელეფონის ჩამწერი ჩართო და ჩანაწერი დაუკრა.
იქ მისი ხმა ისმოდა, მიწისძვრის დილის ქაოსში:
„ძაღლი ჩემი არ არის. ბავშვი ბებიასთანაა. არავის დაურეკოთ, თვითონ მოგვარდება.“
შემდეგ მეორე ჩანაწერი მოვიდა. იქ თაკო ვიღაც კაცს ესაუბრებოდა:
„თუ ის ძაღლი იპოვეს, აუცილებლად ნახავენ მის ჩიპს. მილი მიწით უნდა დაიფაროს, სანამ მაშველები მოვლენ.“
თაკომ სკამს ხელი დაარტყა.
— ეს გაყალბებულია!
— ჩანაწერი სამაშველო შტაბის კამერიდანაა, — უთხრა ირაკლიმ. — ხმა სპეციალისტებმა უკვე გადაამოწმეს.
ლუკა კედელთან იდგა და დედას უყურებდა. ის არ ტიროდა. სწორედ ეს იყო ყველაზე მძიმე.
— რატომ დამმალე? — იკითხა მან.
თაკომ პირი გააღო, მაგრამ სიტყვები ვერ იპოვა.
— იმიტომ, რომ მეშინოდა, — თქვა ბოლოს. — ვალები მქონდა. შენს მამას დავპირდი, რომ კარგად მოგხედავდი. მერე ყველაფერი აირია.
— და როკი?
— როკი ხმაურობდა. შენ მასთან უფრო ბედნიერი იყავი, ვიდრე ჩემთან.
ბავშვმა თავი გააქნია.
— შენ მისი წაყვანა კი არ გინდოდა. უბრალოდ გინდოდა, არაფერი დარჩენილიყო, რაც შენს ტყუილს გაიხსენებდა.
ამ სიტყვებზე თაკოს სახე გაუფითრდა.
იმავე დილით პოლიციამ სამაშველო შტაბიდან მეორე ჩანაწერი მოიტანა. კამერაში ჩანდა, როგორ მივიდა თაკო ძველ მილთან მიწისძვრიდან რამდენიმე საათში. მან გატეხილი აგური მილში ჩაყარა და ტელეფონით ვიღაცას უთხრა, რომ ძაღლი, ალბათ, ხმას ვეღარ გამოიღებდა.
ეს იყო მიზეზი, რატომაც როკის ფეხი ბეტონის ნატეხებს შორის მოექცა.
ის თავად არ ჩავარდნილა მილში.
ვიღაცამ განზრახ ჩაკეტა.
თაკო პოლიციასთან ერთად წავიდა. ლუკა სოციალურ მუშაკს ჩააბარეს, მაგრამ ბიჭმა ხელი არ გამიშვა.
— როკისთან დარჩები? — მკითხა მან.
— სანამ შენი ძაღლი გამოჯანმრთელდება, კი.
— მერე?
ამ კითხვაზე პასუხი იმ წუთში არ ვიცოდი.
როკის თათი ოპერაციის გარეშე გადაურჩა. ექიმმა თქვა, რომ ძვალი მხოლოდ გაბზარული იყო. თითქმის ერთი კვირა კლინიკაში დარჩა. ყოველდღე დილით ლუკა მასთან მოდიოდა და წითელ პლედზე ყვითელ მზეებს ასწორებდა.
ერთ საღამოს ირაკლიმ ჩანაწერი ისევ ჩართო. ამჯერად თაკოს ხმა მკაფიოდ ისმოდა. ის საკუთარ თავზე საუბრობდა, სხვების წინაშე კი თითქოს პირველად უსმენდა.
„ბავშვი ბებიასთანაა.“
„ძაღლი ჩემი არ არის.“
„მილი მიწით უნდა დაიფაროს.“
თაკომ თავი ხელებში ჩარგო.
— გამორთე.
— ეს შენი სიტყვებია, — უპასუხა ირაკლიმ.
— ვიცი.
— მაშინ ბოლომდე მოისმინე.
თაკომ თავი ასწია. ჩანაწერი გაგრძელდა. მის ხმაში აღარ იყო თავდაჯერება, მხოლოდ დაღლილობა და სირცხვილი.
როცა ბოლო სიტყვა დასრულდა, ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.
— მე მეგონა, თუ ყველაფერს დავმალავდი, არაფერი მომხდარა, — თქვა მან.
მე ფანჯარასთან ვიდექი.
— რაც მოხდა, მიწის ქვეშაც კი არ ქრება.
ორი დღის შემდეგ სასამართლომ ლუკა დროებით ბებიასთან გადაიყვანა, თაკოს კი ბავშვისა და ცხოველის დაუდევრად მიტოვებისთვის საქმის აღძვრა მიუსაჯა. მე სასამართლოში არ მიხარია. როცა თაკომ დარბაზიდან გასვლისას შემომხედა, მის თვალებში გამარჯვებული ადამიანის შიში კი არა, საკუთარი თავისგან დაღლილი ადამიანის სიცარიელე დავინახე.
არ გამიღიმია.
არც თავი დამიქნევია.
უბრალოდ გავატარე.
როკი კლინიკიდან გამოსვლის დღეს ლუკა მას ხელში ვერ აიყვანდა, რადგან ძაღლი ჯერ კიდევ მძიმე იყო. ამიტომ ორივე ნელა მიდიოდა დერეფანში: ბიჭი წინ, როკი უკან, და მათ შორის წითელი პლედი მიწაზე მიათრევდა.
გარეთ პირველი თოვლი მოდიოდა.
ლუკამ მკითხა:
— შენთან მუშაობა შეიძლება?
— რა გაგებით?
— მაშველად. როცა გავიზრდები.
— შეგიძლია. მაგრამ ჯერ სკოლაში იარე.
— როკიც წავა სკოლაში?
— თუ დირექტორი ძაღლებს მიიღებს.
ბიჭმა პირველად გაიღიმა.
ერთი თვის შემდეგ ლუკა ბებიასთან, მარინასთან, გადავიდა. მისი ოთახი პატარა იყო, მაგრამ ფანჯრიდან მთები ჩანდა. კედელზე ახალი ნახატი დაკიდა: მიწის ქვეშ გრძელი მილი, მის ბოლოს ორი თვალით. ზემოთ კი სამი ადამიანი იდგა ნიჩბებით.
ერთ-ერთი მე ვიყავი.
როკი ეზოში დარბოდა. თათი ოდნავ უკან რჩებოდა, მაგრამ აღარ კოჭლობდა. მის კისერზე ახალი საკიდი ეკიდა — ძველი მეტალი შევაკეთეთ და ისევ დავამაგრეთ. მასზე კვლავ ეწერა „როკი — ლუკა“.
მე სამსახურში დავბრუნდი. ყოველდღე დილით აღჭურვილობას ვამოწმებდი, ხელთათმანს მაჯაზე ორჯერ ვიკრავდი და მანქანაში ყოველთვის მქონდა დამატებითი წითელი პლედი.
არ ვიცოდი, კიდევ როდის დამჭირდებოდა.
მაგრამ მზად ვიყავი.
სამი თვის შემდეგ თაკომ წერილი გამომიგზავნა. მოკლე იყო.
„ლუკას უთხარი, რომ მენატრება. როკისაც. იქნებ ოდესმე დამელაპარაკო.“
წერილი დიდხანს მეჭირა ხელში. შემდეგ ლუკას ვკითხე, სურდა თუ არა მისი წაკითხვა.
მან ფურცელს დახედა და თავი გააქნია.
— ახლა არა.
— გინდა, პასუხი გავუგზავნო?
ლუკამ ფანჯარაში გაიხედა. ეზოში როკი თოვლში ცხვირს ყოფდა და შემდეგ ფრუტუნით თავს აქნევდა.
— მისწერე, რომ კარგად ვართ.
— მეტი არაფერი?
— არა. თუ დაბრუნება უნდა, ჯერ უნდა ისწავლოს, როგორ არ დაგვმარხოს.
მე ეს სიტყვები თაკოს გადავუგზავნე. მშვიდად. ბრაზის გარეშე.
მან მხოლოდ ერთი პასუხი მომწერა:
„მესმის.“
იმ საღამოს ლუკამ როკის ძველი წითელი პლედი გარეცხა. ყვითელი მზეები თითქმის აღარ ჩანდა, მაგრამ ერთ კუთხეში პატარა ლაქა დარჩა, რომელსაც ვერაფერი მოაშორებდა.
მე პლედი ფანჯრის რაფაზე გავაფინე.
გარეთ თოვლი ჩუმად ეცემოდა ეზოს. როკი ლუკას ფეხებთან იწვა. მისი მეტალის საკიდი ყოველ ამოსუნთქვაზე იატაკს მსუბუქად ეხებოდა.
იმავე ხმას ვუსმენდი, რომელიც ცხრა საათის განმავლობაში მიწის ქვეშ მესმოდა.
მხოლოდ ახლა აღარ ჰგავდა ის დახმარების თხოვნას.
ეს იყო სახლში დაბრუნებული სიცოცხლის ხმა.
როკიმ თავი ასწია და ლუკას ხელი ლოკა.
ლუკამ გაიღიმა.
მე კი წითელი პლედი ფრთხილად დავკეცე.
იმ ღამეს პირველად დავიჯერე, რომ ზოგიერთი სიცოცხლე მიწის ქვეშაც კი გზას პოულობს.
Missed the beginning?
Related posts:
მიწის ქვეშიდან ძაღლის ტირილი ისმოდა, მაგრამ როცა გათხრებმა მიაღწია მილამდე, სამაშველო ჯგუფის უფროსი მოულოდნელად გაფითრდა
ჩემს ბინაში უცნობებს მოჰყავდათ, ხოლო როცა წინააღმდეგი გავხდი, ქმარმა მოულოდნელად შეწყვიტა ღიმილი
ცოლმა მითხრა, რომ საყვარელთან ერთად მიდიოდა, მაგრამ როცა მანქანის გასაღები მაგიდაზე დავდე, მამამისი გაფითრდა
კომპანიის გაყიდვამდე ოჯახმა ჩემგან სახლი და ფული მოითხოვა, მაგრამ ადვოკატის მოსვლაზე დედაჩემს სახე შეეცვალა
My ex-girlfriend was sleeping on the floor at the airport with two children lying beside her—and when she saw me, the color drained from her face.
ქორწილამდე ორიოდე კვირით ადრე საცოლემ უცნაური შეტყობინება გამომიგზავნა და ჩემი მშვიდი პასუხის შემდეგ მისმა ყოფილმა ცოლმა კარი გააღო
