ნაწილი 4 — ქორწინებიდან მესამე დღეს ქმარმა მაგიდა დაამტვრია და ხელი დამიქნია, მაგრამ ჩემმა მშვიდმა პასუხმა მას ღიმილი წაართვა

ნაწილი 4

— გრეგორ ქავთარაძე, — თქვა ლაშამ ტელეფონში.

ოთახში ჰაერი თითქოს ერთბაშად გამქრალიყო.

გრეგორმა ჯერ არ იცოდა, რომ ზარი ხმამაღლა მქონდა ჩართული. მისი სახე რამდენიმე წამით სრულიად ცარიელი გახდა.

— ეს შეუძლებელია, — თქვა მან.

— შეუძლებელი იყო მხოლოდ მანამდე, სანამ საკუთარ კომპიუტერს ჩემს სამუშაო მაგიდაზე ტოვებდი, — ვუპასუხე.

რიჩარდმა საქაღალდე ხელიდან გამომგლიჯა. რამდენიმე ფურცელი იატაკზე დაეცა. ელენემ მათ დახედა და მაშინვე ტელეფონი ამოიღო.

— მე აქ აღარ ვრჩები, — თქვა მან.

— ელენე, გაჩერდი, — დაიღრიალა რიჩარდმა.

— არა. ჩემი სახელი აღარ იქნება თქვენს დოკუმენტებში.

მან კარი გააღო და წვიმაში გავიდა.

გრეგორმა მის კვალს შეხედა, შემდეგ კი ტელეფონი ამოიღო.

— მამა, ვინმეს დაურეკე.

— უკვე დავრეკე, — თქვა რიჩარდმა.

— ვის?

— ყველას, ვისაც ჯერ კიდევ შეუძლია დაგვეხმაროს.

ლაშას ხმა ტელეფონში მშვიდი იყო.

— ნინო, პოლიცია შენს მისამართზე მოდის. ასევე უკვე გამოცემულია ჩხრეკის ორდერი რიჩარდის ოფისისთვის. იქ ნაპოვნი ფაილები შენს ანგარიშზე განხორციელებულ თაღლითურ გადარიცხვებს უკავშირდება.

გრეგორი ჩემკენ შემობრუნდა.

— უთხარი, რომ ეს ტყუილია.

— რატომ უნდა ვუთხრა?

— იმიტომ, რომ ჩემი ცოლი ხარ.

ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა ამ სიტყვამ ჩემში სითბო კი არა, სიცივე გამოიწვია.

— მე შენი ალიბი არ ვარ.

კარზე ძლიერი ბრახუნი გაისმა.

რიჩარდმა ფანჯარას გახედა.

— უკანა კარით გავდივართ.

— არსად არ მიდიხარ, — ვუთხარი.

— შენ ვერ შეგვაჩერებ.

— მე არა. ჩანაწერები შეგაჩერებენ.

მეორე ბრახუნი უფრო ძლიერი იყო.

— გახსენით კარი! გამოძიების სამსახური!

გრეგორმა ჩემსკენ გაიწია და ხელი დამიჭირა.

— თუ რამეს იტყვი, ყველაფერს დაგინგრევ.

მე მის თითებს დავხედე. ისინი კანკალებდა.

— უკვე თქვი ყველაფერი.

— რა?

ტელეფონში ჩანაწერი ისევ ჩავრთე. ამჯერად მხოლოდ მისი ხმა ისმოდა: „ქორწინებიდან ერთი კვირის შემდეგ ბინისა და ანგარიშების საკითხს მოვაგვარებთ.“ შემდეგ მისი სიცილი: „ნინო იმდენად ჩუმია, რომ ვერაფერს მიხვდება.“

გრეგორი გაშეშდა.

საკუთარი ხმა გარედან პირველად გაიგონა.

ის ხმა არ ჰგავდა იმ კაცს, რომელსაც ქორწილში სტუმრების წინაშე ვუყურებდი. ის იყო ცივი, ანგარიშიანი და პატარა. ისეთი, როგორიც სინამდვილეში ყოველთვის იყო.

— გამორთე, — თქვა მან.

— შენ თვითონ თქვი.

— მე ასე არ მიგულისხმია.

— მაგრამ ასე თქვი.

კარი გაიღო და ორი გამომძიებელი შემოვიდა. მათ უკან პოლიციელი იდგა. რიჩარდმა რაღაცის ახსნა სცადა, მაგრამ გამომძიებელმა ორდერი წინ დაუდო.

— რიჩარდ ქავთარაძე, თქვენ უნდა მოგვყვეთ დაკითხვაზე.

— ეს პოლიტიკური შურისძიებაა.

— ამას სასამართლოში ახსნით.

გრეგორმა ჩემკენ გამოიხედა.

— ნინო, გთხოვ. უთხარი, რომ ჩვენ ერთად ვიყავით. უთხარი, რომ არაფერი იცოდი.

მე მისკენ მშვიდად შევბრუნდი.

— არაფერი ვიცოდი შენი გეგმის შესახებ. მაგრამ ახლა ყველაფერი ვიცი.

მას ხელბორკილი დაადეს.

რიჩარდს მეორე გამომძიებელი მიჰყვა. მან ბოლომდე შეინარჩუნა ამაყი სახე, თუმცა ხელები ისე უკანკალებდა, რომ ქურთუკის ღილებს ვერ იკრავდა.

მე კი პირველად დავრჩი საკუთარ ბინაში სრულიად მარტო.

იატაკზე დამსხვრეული თეფშები ეყარა. მაგიდაზე გრეგორის საქორწინო საჩუქარი იდო — ვერცხლისფერი გასაღების საკიდი, რომელიც სამი დღის წინ მაჩუქა და მითხრა, რომ ახლა ეს სახლი „ჩვენი“ იყო.

მე ის საკიდი ნაგვის ურნაში ჩავაგდე.

შემდეგ სამზარეულო დავალაგე.

არა იმიტომ, რომ გრეგორს ვემსახურებოდი. იმიტომ, რომ ეს სივრცე ისევ ჩემი გამხდარიყო.

იმავე ღამეს ბანკიდან დამირეკეს. ჩემი ყველა ანგარიში დროებით დაცული იყო. გამოძიებამ დაადასტურა, რომ ყალბი გადარიცხვები გრეგორის კომპიუტერიდან განხორციელდა. მან ჩემი ციფრული ხელმოწერის ნიმუში საქორწინო საბუთებიდან გადაიღო და ფიქტიურ კომპანიებში გამოიყენა.

დილით ადვოკატმა დამირეკა.

— გრეგორს სურს, რომ მის წინააღმდეგ განცხადება გაიტანოთ.

— არა.

— ის ამბობს, რომ ქორწინების გაუქმებას მშვიდად მოაგვარებს.

— მე უკვე მშვიდად ვარ.

— თქვენგან მხოლოდ ერთი ხელმოწერა სჭირდება.

— მან ჩემი ხელმოწერა ისედაც საკმარისად გამოიყენა.

რამდენიმე კვირის შემდეგ გრეგორის სასამართლო სხდომა გაიმართა. მე იქ ვიყავი, მაგრამ მის მხარეს არ დავმჯდარვარ. პროკურორმა აჩვენა გადარიცხვები, კამერის ჩანაწერები, წერილები და ყალბი დოკუმენტები.

როცა გრეგორის საკუთარი ხმა დარბაზში გაისმა, მან თავი დახარა.

— არ მახსოვს, — თქვა მან.

მოსამართლემ ჩანაწერი თავიდან ჩართო.

მისი ხმა უფრო მკაფიოდ გაისმა.

„ნინო იმდენად ჩუმია, რომ ვერაფერს მიხვდება.“

გრეგორმა თვალები დახუჭა.

ამჯერად ვეღარავინ გადაარჩინა.

რიჩარდს ფინანსური თაღლითობისა და დოკუმენტების გაყალბებისთვის სასჯელი დაეკისრა. გრეგორმა აღიარა, რომ ქორწინება თავიდანვე ბინისა და ჩემი ანგარიშების გამო დაგეგმა. სასამართლომ ქორწინება გააუქმა და ყველა უკანონო მოთხოვნა გააბათილა.

მე მისი დამარცხება არ მიხაროდა.

უბრალოდ, აღარ ვიყავი ვალდებული მისთვის საკუთარი ცხოვრების შეწირვა.

სამი თვის შემდეგ ბინა ისევ შევღებე. სამზარეულოში ახალი მუხის მაგიდა დავდგი, უფრო პატარა, მაგრამ თბილი ფერის. ფანჯარასთან ქოთანში რეჰანი გავახარე. ყოველ დილით სამსახურში ფეხით მივდიოდი და გზაზე ყავას ვყიდულობდი, რადგან აღარავინ მელოდებოდა სახლში ზუსტად განსაზღვრულ წუთზე.

ჩემი კოლეგა ლაშა ხშირად მეკითხებოდა, კარგად ვიყავი თუ არა.

— ახლა კი, — ვეუბნებოდი.

— ახლა კი?

— ახლა ჩემი სიჩუმე აღარ არის შიში.

ზამთრის დასაწყისში პირველმა თოვლმა გადაიარა. საღამოს სახლში რომ დავბრუნდი, მაგიდაზე პატარა ნახატი დამხვდა. ჩემი დისშვილის, ანას, ნახატი იყო. მან ფურცელზე სახლი დახატა, ფანჯრებთან ყვითელი სინათლე და ორი ადამიანი, რომლებიც ერთმანეთისგან შორს კი არა, გვერდიგვერდ იდგნენ.

— ეს შენ ხარ? — ვკითხე მას.

— დიახ. შენ აღარ ხარ მოწყენილი.

— საიდან იცი?

— ფანჯარაში სინათლე გაქვს.

ნახატი მაცივარზე მივამაგრე.

იმავე საღამოს გრეგორისგან შეტყობინება მივიღე.

„მომენატრე. ახლა ყველაფერი სხვანაირად იქნება. მხოლოდ ერთხელ შემხვდი.“

დიდხანს ვუყურებდი ეკრანს.

შემდეგ მივწერე: „აღარ მოვალ. გისურვებ, საკუთარ გადაწყვეტილებებთან მშვიდად ცხოვრებას.“

დავბლოკე ნომერი.

ამის გაკეთებისას არც ხელები მიკანკალებდა და არც გული მტკიოდა. პირველად მივხვდი, რომ პატიება ყოველთვის დაბრუნებას არ ნიშნავს. ზოგჯერ პატიება უბრალოდ ის არის, როცა სხვისი ჩადენილი ზიანი აღარ გაძლევს უფლებას, საკუთარი თავი დაკარგო.

სამზარეულოში შევედი. ახალ მაგიდაზე პატარა სპილენძის სასტვენი მედო — ის, რომელსაც წლების განმავლობაში ჩანთის შიდა ჯიბეში ვატარებდი. ამჯერად ის აღარ მჭირდებოდა დასამშვიდებლად.

ფანჯრიდან თოვლს ვუყურებდი. ქალაქის ხმაური შორს ისმოდა. სახლში კი პირველად იყო ნამდვილი სიჩუმე.

სასტვენს ხელი მოვკიდე და უჯრაში შევინახე.

აღარასდროს დამჭირდებოდა განგაშისთვის.

მე უკვე საკუთარ სახლში ვიყავი.