ქორწინებიდან მესამე დღეს ქმარმა მაგიდა დაამტვრია და ხელი დამიქნია, მაგრამ ჩემმა მშვიდმა პასუხმა მას ღიმილი წაართვა

ქორწინებიდან სამოცდათორმეტი საათის შემდეგ ჩემი ქმარი ჩვენს მისაღებში მაგიდას ფეხით დაეჯახა და ხელი ასწია, თითქოს მთელი ცხოვრება მის სამსახურში გამეტარებინა. იმ წამს პირველად დავინახე გრეგორის ნამდვილი სახე.

სამშაბათი საღამო იყო. გარეთ ისეთი წვიმა მოდიოდა, რომ მანქანების ფარები წყლის ფარდაში იკარგებოდა. სახლში თითქმის ერთი საათით გვიან მივედი, ხელში მძიმე ჩანთით და თმიდან ჩამომდინარე წვეთებით. ეს ბინა მე მქონდა ნაყიდი, ქორწილამდე მრავალი წლით ადრე, როცა დილით ოფისში ვმუშაობდი და ღამით ფინანსურ ანგარიშებს ვამოწმებდი.

სამზარეულოში შევვარდი და ღუმელიდან ნელა მომზადებული ხორცი გამოვიღე. გრეგორი დივანზე იწვა და ტელეფონს უაზროდ ათვალიერებდა. მისი მაჯის საათი ყოველ წუთს მსუბუქად წკაპუნებდა. ის წკაპუნი იმ საღამოს რატომღაც უფრო ხმამაღლა მესმოდა, ვიდრე წვიმა.

— ვახშამი მზად არის, საყვარელო, — ვუთხარი და თეფშები მაგიდაზე დავალაგე.

პასუხის ნაცვლად გრეგორი წამოხტა.

მის თვალებში ისეთი ბრაზი დავინახე, რომელიც მანამდე არასდროს გამოჩენილა.

— ეს რა დროა? — დაიღრიალა.

— გზაზე ავარია იყო. დაგირეკე კიდეც.

— ქალმა ქმარს მიზეზები არ უნდა აუხსნას.

ის მუხის მაგიდისკენ წავიდა და ფეხსაცმლის ძირი მთელი ძალით დაარტყა. მაგიდა შეირყა. თეფშები იატაკზე დაიმსხვრა, ხორცი და სოუსი თეთრ ფილებზე გაიფანტა.

მე გავიყინე.

გრეგორი ჩემთან მოვიდა და თითი სახიდან რამდენიმე სანტიმეტრში გამიჩერა.

— შენ საერთოდ არ იცი, ცოლი რას ნიშნავს. სამი დღეა დაქორწინებული ვართ და უკვე ზარმაცობ. ხვალიდან ყველა საბანკო ბარათს და პაროლს მე მომცემ. დილის ხუთზე გაიღვიძებ, საჭმელს მოამზადებ, სამსახურის შემდეგ სახლში მოხვალ და დამელოდები. გასაგებია?

— ჩემი ფული და ჩემი ანგარიშები შენ არ გეკუთვნის.

მისი ღიმილი გაქრა.

— რთულ ცოლს ჯერ უნდა ასწავლო მორჩილება, სანამ თავის ადგილს გაიგებს.

ამ სიტყვებზე უცნაურად მშვიდი გავხდი. ბავშვობაში ბებიამ მაჩუქა პატარა სპილენძის სასტვენი, რომელიც ყოველთვის ჩანთის შიდა ჯიბეში მედო. როცა მაშინ მისკენ დავიხარე და ჩანთის სახელურს შევეხე, თითებმა ნაცნობი ცივი ლითონი იგრძნო. ეს იყო ჩემი ნერვების დამამშვიდებელი ჩვევა.

იატაკიდან ბასრი ფაიფურის ნატეხი ავიღე და თითებში ნელა დავატრიალე.

— ანუ ფიქრობ, რომ ცოლს დისციპლინა სჭირდება? — ვკითხე.

— ბოლოს და ბოლოს რაღაც გაიგე.

— მითხარი, გრეგორ, ამას როგორ აპირებ?

მის სახეზე წამით გაურკვევლობა გაიელვა, მაგრამ მაშინვე გაქრა. მან ხელი ასწია. დარწმუნებული იყო, რომ ახლა ჩემს შიშს დაინახავდა.

მე კი მხოლოდ მის მხარს ვაკვირდებოდი და იმ პატარა წითელ ნათურას, რომელიც სამზარეულოს თაროზე ჩუმად ციმციმებდა.

გრეგორის ხელი ჩემს სახეს უახლოვდებოდა. მე ჩანთის შიდა ჯიბეში სპილენძის სასტვენს შევეხე, ერთი ნაბიჯით გვერდზე გადავიწიე და მეორე ხელით მის მაჯას ჩავეჭიდე. მისი მოძრაობა უცებ შევაჩერე, მაგრამ ჯერ არ ვიცოდი, რას გააკეთებდა ის, როცა მიხვდებოდა, რომ ამ სახლში მარტო აღარ ვიყავით…

Contents

ნაწილი 2
ნაწილი 3
როცა მან საკუთარი ხმა მოისმინა, ყველაფერი შეიცვალა…

!!! Part 4 — The Neighbor’s Son Challenged Me to Fight in Front of the Whole Street, but After My Calm Response, His Father’s Smile Vanished from His Face

ნაწილი 2

გრეგორის ხელი ჩემს ლოყას ასცდა და მისივე ძალამ წინ წაიღო. მაჯა მოვუჭირე, იდაყვის ქვეშ ხელი შევუცურე და სხეული გვერდით გადავწიე. მან წონასწორობა დაკარგა.

შემდეგ იატაკზე დაეცა.

მისი ძვირფასი საათი ხის იატაკს შეასკდა და მინამ წვრილი, მკვეთრი ხმა გამოსცა. გრეგორი რამდენიმე წამით უძრავად იწვა. მე მის ზემოთ ვიდექი და გულისცემას ვგრძნობდი, თუმცა შიში აღარ მქონდა. მხოლოდ სიფრთხილე.

— რა გააკეთე? — ამოიხრიალა მან.

— ხელი მოვიშორე.

— შენ თავს ესხმი საკუთარ ქმარს?

— არა. თავს ვიცავ.

მან იატაკიდან წამოდგომა სცადა და დამსხვრეული საათი ჯიბეში ჩაიდო, თითქოს ყველაზე მეტად სწორედ მისი დამალვა აინტერესებდა. სახეზე ტკივილზე მეტად დამცირება ეწერა.

— ამას ინანებ, ნინო.

— შენ უკვე იმუქრები?

— ჯერ არაფერი დაგიწყია.

გრეგორიმ ტელეფონი ამოიღო და ნომერი აკრიფა. მისი ხმა მაშინვე შეიცვალა. რამდენიმე წუთის წინ ჩემზე ყვიროდა, ახლა კი დაჭრილი ბავშვივით ლაპარაკობდა.

— მამა, სახლში მოდი. მან თავს დამესხა.

პაუზა.

— არა, სერიოზული არაფერია. უბრალოდ, ყველაფერი უნდა მოაგვარო.

მან ჩემკენ გამოიხედა და გაიღიმა.

— დიახ, ბარათებსაც მოვთხოვ. აქ დავაკავებ.

ზარი დაასრულა.

— მამაჩემი ოცდაათი წელია ხალხს ფინანსურად ანადგურებს, — მითხრა მან. — შენ ამ ქორწინებიდან არაფრით გახვალ. არც ბინით, არც დანაზოგით, არც სახელით.

— საინტერესოა, როგორ გეგმავდი ამას?

— ქორწინების ხელშეკრულებას ხელი მოაწერე. გახსოვს?

მახსოვდა. ხელშეკრულება მან ქორწილამდე ორი დღით ადრე მომიტანა, თითქოს უბრალო იურიდიული ფორმალობა ყოფილიყო. მე ხელი არ მომიწერია. ამის ნაცვლად, მისმა ადვოკატმა მითხრა, რომ შემდეგ დღეს სხვა ასლს გამომიგზავნიდა. გრეგორისთვის ეს დეტალი შეუმჩნეველი დარჩა.

სამზარეულოს კუნძულის ქვეშ პატარა ღილაკს ხუთი წუთის წინ დავაჭირე. ის ღილაკი ჩემი უსაფრთხოების სისტემის ნაწილი იყო. კამერები მხოლოდ მაშინ იწერდა ხმას, როცა სახლში ძალადობის ნიშნებს აფიქსირებდა. წითელი ნათურა ახლა უკვე აღარ ციმციმებდა.

ზარის შემდეგ გრეგორი დივანზე დაჯდა და მითხრა, რომ პოლიციასაც დაურეკავდა.

— სანამ მამაჩემი მოვა, ჩანთა დაცალე. ყველა საბუთი, ბარათი და გასაღები მაგიდაზე დადე.

— არა.

— ეს თხოვნა არ იყო.

— ჩემგან ვერაფერს მიიღებ.

კარზე ზარი გაისმა.

გრეგორი მაშინვე წამოდგა. მის თვალებში გამარჯვების ცივი ბრწყინვალება გაჩნდა. კარი მამამისმა, რიჩარდმა, გააღო საკუთარი გასაღებით, თითქოს ეს სახლი მისთვის უკვე დიდი ხნის წინ იყო გადაცემული. მის უკან ქალი იდგა, რომელსაც შავი საქაღალდე ეჭირა.

!!! Six Years Later, When I Returned to My Mother’s House, I Found My Rooms Rented Out, and the Smile on My Sister’s Face Suddenly Disappeared

— სად არის დაზიანება? — იკითხა რიჩარდმა.

— მან დამარტყა, — თქვა გრეგორმა.

— მე მხოლოდ ხელი მოვიშორე, — ვუპასუხე.

რიჩარდმა შემათვალიერა.

— ქალბატონო, ახლა გონივრული იქნება, თუ ყველაფერს დაუყოვნებლივ დაგვითმობთ.

— ვინ არის ეს ქალი? — ვკითხე.

— ჩემი იურისტი.

ქალმა საქაღალდე მაგიდაზე დადო. გრეგორი ჩემს უკან დადგა, ისე ახლოს, რომ მისი სუნთქვა კისერზე ვიგრძენი.

— გახსენი, ნინო, — ჩამჩურჩულა. — და გაიგებ, რამდენად ცოტა დაგრჩა.

მე საქაღალდეს შევხედე. მის ზედა კუთხეში პატარა ოქროსფერი ნიშანი იყო, რომელიც ერთი კვირის წინ სხვა დოკუმენტზეც მქონდა ნანახი. ზუსტად იმ ანგარიშზე, რომლის არსებობაც გრეგორს არ უნდა სცოდნოდა.

ჩანთაში ხელი ჩავყავი. თითები ისევ სპილენძის სასტვენს შეეხო. შემდეგ ნელა ამოვიღე ტელეფონი და ეკრანი რიჩარდისკენ მივაბრუნე.

— სანამ ამ საქაღალდეს გახსნით, ერთ რამეს უნდა მოუსმინოთ, — ვუთხარი.

რიჩარდს სახეზე ღიმილი შეაშრა.

ჩანაწერის ღილაკს თითი მივუახლოვე და დავაჭირე…

ნაწილი 3

ჩანაწერი ჩაირთო.

ოთახში რამდენიმე წამის წინ ნათქვამი გრეგორის ხმა გაისმა: „ხვალიდან ყველა საბანკო ბარათს და პაროლს მე მომცემ.“ შემდეგ მისი მუქარა: „ამ ქორწინებიდან არაფრით გახვალ.“ ბოლოს კი დარტყმის ხმა და ჩემი მშვიდი პასუხი.

გრეგორი გაფითრდა.

— გამორთე ეგ, — დაიჩურჩულა.

— რატომ? — ვკითხე. — შენი სიტყვები ხომ არის?

რიჩარდმა ქალს შეხედა.

— ეს უკანონოდ ჩაიწერა, — თქვა იურისტმა, მაგრამ ხმაში თავდაჯერება აღარ ჰქონდა.

— ბინაში დამონტაჟებული კამერა ჩემს სახელზეა, — ვუთხარი. — მისი არსებობის შესახებ ხელშეკრულებაში წერია. ძალადობის შემთხვევაში ჩანაწერი ავტომატურად ინახება და ღრუბლოვან საცავში იგზავნება.

გრეგორი ჩემკენ წამოვიდა.

— შენ ვინ ხარ საერთოდ?

ეს კითხვა თითქოს მთელი საღამოსთვის ჰქონდა შენახული.

მე ჩანთიდან დალუქული საქაღალდე ამოვიღე და მაგიდაზე დავდე. ზედ ეწერა ჩემი სრული სახელი და ფინანსური ზედამხედველობის სამსახურის ბეჭედი.

— მე ვარ ნინო ქავთარაძე, დამოუკიდებელი ფინანსური გამომძიებელი. ბოლო ექვსი თვეა ვიკვლევ კომპანიას, რომლის დირექტორიც შენი მამაა.

რიჩარდის სახე შეეცვალა.

— ეს შეუძლებელია.

— შეუძლებელი იყო მხოლოდ ის, რომ თქვენ გეგონათ, ქორწინებით ჩემს ანგარიშებზე წვდომას მიიღებდით.

გრეგორი ნელა დაჯდა.

— შენ ყველაფერი დაგეგმე?

— არა. მე შენს ნამდვილ სახეს ველოდი. მაგრამ არ მეგონა, მესამე დღეს თუ გამოაჩენდი.

საქაღალდეში ამოვიღე რამდენიმე ამონაბეჭდი. იქ იყო ფიქტიური კომპანიების სია, გადარიცხვების თარიღები და კლიენტების სახელები. რიჩარდის იურისტმა ფურცლებს დახედა და მაშინვე უკან დაიხია.

— რიჩარდ, ეს დოკუმენტები სად ნახა? — ჰკითხა მან.

— გაჩუმდი, ელენე.

— მე თქვენთვის მუშაობას ვწყვეტ, — თქვა ელენემ. — ამ წუთიდან.

!!! Part 4 — Twenty-six days later, the husband returned home and demanded to stay forever, but the man sitting at the kitchen table immediately made him turn pale

გრეგორმა მას შეხედა.

— მამა, უთხარი, რომ ეს მხოლოდ გაუგებრობაა.

რიჩარდმა პირველად ვერაფერი უპასუხა.

მე ტელეფონზე მეორე ფაილი გავხსენი. მასში ჩანდა ელფოსტა, რომელიც გრეგორმა ჩვენს ქორწილამდე გამომიგზავნა საკუთარ მამასთან: „ქორწინებიდან ერთი კვირის შემდეგ ბინისა და ანგარიშების საკითხს მოვაგვარებთ.“

გრეგორმა სკამი უკან გასწია.

— ამას ვერ დაამტკიცებ.

— შენ თვითონ დაამტკიცე.

ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. წვიმა ფანჯარას ურტყამდა, იატაკზე კი დამსხვრეული თეფშის ნატეხი ისევ ბრწყინავდა.

რიჩარდმა ბოლოს თავი ასწია.

— შენ არ იცი, ვის ებრძვი.

— ვიცი. სწორედ ამიტომ მოვედი მომზადებული.

იმავე წამს ჩემი ტელეფონი დარეკა. ეკრანზე სამსახურის უფროსის ნომერი გამოჩნდა.

— უპასუხე, — მითხრა გრეგორმა.

ზარი მივიღე.

— ნინო, — გაისმა ლაშას ხმა, — ფედერალურმა გამომძიებლებმა რიჩარდის მთავარი ოფისი დალუქეს. მაგრამ ერთი პრობლემა გვაქვს.

— რა პრობლემა?